Bokt.nl

Citaat:

Lamisha

IK zit aan de keukentafel, met een groot zwart vel voor me.Ik ben bezig mijn paard te tekenen, ik ga er helemaal in op ik wil hem ook zo graag perfect hebben. Ik grinnik over mezelf ik ben ook zo'n enorme perfectionist! Vals zing ik mee met de radio ik ken de tekst niet dus echt zingen kan je het niet noemen.
Van al dat zingen begon ik dorst te krijgen, ik stond op en loop naar de keuken.
Ik kijk in de kast waar de chips in staat, mam heeft aan me gedacht glimlach ik, ik pak een bak met borrelnootjes uit het kastje 'heerlijk'mompel ik, snel schenk ik nog een cola in en ga dan zuchtend weer zitten.Het is nooit leuk om alleen thuis te zijn. In het begin nog wel dat gevoel van vrijheid. Maar nu na negen jaar elke week minstens één keer alleen thuis zijn s'avonds, is niks meer aan.

Ik zet net het laatste haartje op papier en ik hoor de telefoon al gaan, snel loop ik er naar toe om op te gaan nemen eigenlijk heb ik niet zo'n zin in een telefoontje.
'Hallo, met Lamisha Amons, met wie spreek ik?'zeg ik automatish dat zinnetje is me al van jongs af aan geleerd te zeggen aan de telefoon.
'Hoi, met mij, Florence 'antwoord een stem van mijn beste vriendin door de telefoon.
'Hey Floor hoe gaat het?' vraag ik opgewekt.
'Goed, met jou?'antwoord ze
'Ook goed hoor ik heb m'n tekening van Presca net af' deel ik mee 'waarvoor belde je?'
'Ik heb nu wat met Ruben, ik kwam hem tegen in het park toen ik Benno uitliet en toen begonnen we te kletsen en zo en toen zoende we een tijdje'
'Je klinkt echt helemaal verliefd, wat leuk voor je ook. Je was al zo lang verliefd.'

Na nog een lange tijd kletsen hang ik op, als je Florence eenmaal aan de telefoon heb blijft ze praten, ik ben het gewend. Maar als je haar voor het eerst aan de telefoon krijgt kijk je wel op als je achteraf merkt dat je ruim een halfuur heb zitten bellen.
Ik hang de tekening ingelijst en wel op mijn kamer op, tevreden kijk ik naar het resultaat, snel loop ik de trap weer af naar beneden.

Met de afstandsbediening in mijn hand plof ik op de bank, en ja hoor ik zit net en ik hoor al het piepje van m´n mobiel. Rustig pak ik hem en kijk wat er is. Een sms´je van Brandon. Helemaal blij open ik het sms´je terwijl ik zijn gezicht al op mijn netvlies verschijnt, zijn mooie blauwe ogen. Zijn prachtige zwarte haar waar ik altijd zo heerlijk in kan frunniken. Snel lees ik het sms´je 'Lamisha, sorry maar ik maak het uit, Brandon' 'Nee dit kun je toch niet menen hé' mompel ik verbijsterd. De tranen schieten in m'n ogen. We hadden het zo mooi samen, we waren verliefd echt verliefd...
Half in schok ga ik om de bank zitten terwijl ik voor me uit staar. De tranen stromen over m'n wangen, snikkend zit ik op de bank, zo zit ik een hele tijd. Steeds weer zie ik de beelden voor me van hoe we zoende. Ook zijn lach hoor ik steeds weer in mijn hoofd. Was alles dan nep heeft hij me bedrogen. Het verdriet begint langzaam plaats te maken voor woede.
Met en ruk haal ik de ring van m'n vinger die hij mij gaf toen we een half jaar wat hadden woedend loop ik naar de kraan en mik een plens vol koud water in me gezicht. Kwaad stamp ik naar de telefoon in toets ik zijn nummer in die ik uit mijn hoofd had geleerd, terwijl ik ongeduldig wacht tot de telefoon overgaat word ik steeds bozer. Hoe kan hij! Na zo'n lange relatie het uit maken via een sms'je nog wel en stom, rot sms'je. Die nu mijn hele avond verziekt.
'Brandon' hoor ik, zijn stem klinkt kil, er valt geen emotie door te erkennen. Waarschijnlijk heeft hij mijn nummer herkent. Even slik ik.
'Dat sms'je HOE DURF JE!'schreeuw ik dan woedend door de telefoon.
'Rustig maar laat het me nou uitleggen' klinkt het nog steeds kil.
'Er valt niks uit te leggen' sis ik kwaad.
'Lamis, schat luister nou even naar me' zegt hij, z'n stem verraad dat hij staat te grijnzen
'Noem me niet zo!'
'Luister nou'zucht hij 'mag ik het niet eens meer uitmaken tegenwoordig?!'
'NEE! niet op een vreselijk ondankbare manier via een sms'je' Stil wacht ik op z'n antwoord, ik hoor een meisje giegelen en brandon iets terug mompelen
'Wie is er bij je?'sis ik
'Ga je me controleren... Lamis het is UIt ja. En het lijkt me logisch waarom.'
'Je hebt me bedrogen...' antwoord ik ik probeer de prop in m'n keel weg te slikken 'waarom..?'fluister ik dan. 'Is er een ander?'mijn stem klinkt bibberig bibberig
'Ja er is een ander veel knapper dan jou!'antwoord hij kil.
'Of niet soms schat?' vraagt hij aan het meisje dat bij wijze van antwoord giechelt waarna ik kus geluiden hoor.
Vol walging hang ik op, de tranen schieten weer in m'n ogen en ren snel naar de wc.


Sterra

'Ga je mee Goro?' roep ik, de zwart, witte border collie komt al kwispelend op mij opstormen. 'Zit!' zeg ik duidelijk tegen de hond die netjes gaat zitten. En met een scheef koppie en vragende oogjes kijkt de hond mij aan. Verlangend naar een leuke wandeling met zijn baasje. Snel doe ik zijn riem om 'MAM! ik ga doei'
Goro wacht netjes tot ik buiten ben, 'volg Goro' zeg ik waarna de hond naar buiten sjeest. Op m'n gemak loop ik achter de hond aan die een heel stuk voor mij uitrent, vrolijk en kwispelend als altijd.
Zo lopen we een stukje tot we bij een ijssalon aankomen, ik ga bind Goro aan de stoel vast waar ik op wil gaan zitten terwijl ik op m'n gemak in de rij aansluit voor een ijsje. Ik verlies Goro geen moment uit het oog, gezien hij een keer achter me aan begon te rennen en de stoel met zich mee sleepte. 'Wat mag het zijn?' vraagt een meisje achter de balie. Lichtelijk rood aan gelopen draai ik me om ik was helemaal in gedachte verzonken geweest.'ehh.. één obeli met noga' zeg ik snel. Goro die mijn stem hoorde staat op en wilt naar mij toe lopen 'Goro! zit!' zeg ik snel ik schaam me al genoeg daar hoeft Goro me niet bij te helpen.
'Alsjeblieft dat is dan één euro en tachtig cent' zegt het meisje, ik leg ik het geld op de balie en pak het ijsje aan.

Ik plof neer op een stoel en begin aan het ijsje te likken. 'hoi Sterra' hoor ik ineens een stem achter me, ik draai me om 'hoi Duco' antwoord ik beleefd. 'Is deze stoel vrij?'vraagt hij. Even heb ik de neiging om nee te zeggen, maar ik weet nu al dat hij mij dan echt raar gaat vinden en dat terwijl ik hem leuk vind.
'Ja, die stoel is vrij, pas wel op voor Goro, die heeft het niet op vreemde' lieg ik. 'Dat is te merken' lacht hij verbaasd kijk ik naar Goro die naast Duco staat te kwispelen. Ik vloek binnensmonds en word knalrood. Duco grijnst 'Goro hier..!' zeg ik tegen de hond die meteen naar mij toe komt met een blik in z'n ogen die mij ervan beschuldigd dat hij niet met zijn nieuwe vriendje mag spelen. Met een grijns geef ik de hond een aai over z'n kop. 'Sterra je ijsje lekt' met een verbaasde blik kijk ik naar mijn ijsje en naar het witte spul dat over mijn hand loopt.
Duco barst in lachen uit waardoor ik ook begin te lachen, het zal er wel komisch uit hebben gezien. Zodra we uitgelachen zijn duw ik mijn ijsje in Duco zijn handen en loop naar de wc om m'n handen te wassen. Duco verbaasd achter mij latend met twee ijsjes in zijn hand waarvan er één lekt.
Ik prop nog gauw het laatste stuk van het hoorntje in m'n mond en wil op staan om te gaan. Goro kijkt me aan en begint te piepen, 'ja jij wil ook wat lekkers hé schat' zeg ik tegen hem.
'Wat lief dat je mij een schat noemt' zeg Duco ineens. Ik schrik maar herstel al snel. 'O ik wist niet dat je ook een hondensnoepje wou' zeg ik zo serieus mogelijk. Terwijl ik twee hondensnoepjes uit mijn jaszak haal en ze boven mijn hoofd hou. 'Zit!' zeg ik streng. Goro gaat zo snel mogelijk zitten en Duco zakt lui neer op z'n stoel. Ik geef beide snoepjes aan Goro waarna ik een verontwaardigde blik van Duco krijg.
'Doei' roep ik 'tot morgen op school' ik maak Gorro los en houd de riem in m'n hand, terwijl Gorro om me heen danst rustig loop ik weg. 'Doei' hoor ik Duco nog achter me roepen.

Citaat:

Lamisha

Met een naar gevoel sta ik even later onder de douch om het vieze gevoel van het overgeven van mijn lichaam te wassen. Met nog steeds tranen in mijn ogen en een vies gevoel over mezelf begin ik te zingen. De beelden van de afgelopen maanden komen als een film in mijn voorbij. Er loopt een verdwaalde traan over mijn wang waarna de rest volgt. `IK dacht dat ik wist wie je was, ik dacht dat ik je kende, maar ik had het mis...´
Gek genoeg is mijn adem weer helemaal rustig geworden en is mijn hoofd ook weer wat leger. Een hoop herinderingen die zijn weggeveegd ja dat lucht op. Vluchtig zeep ik me nog even in zodat ik weer lekker fris ruik. Gelukkig was alles in de wc terecht gekomen en hoef ik het niet ook nog is op te ruimen.
Ik droog me snel af en smeer de fris ruikende bodylotion over me lichaam uit. Ik loop in mijn pyama naar mijn kamer waar ik de make-up van mijn gezicht af was. Ik werp nog een vluchtige blik om m'n wekker voor ik weer naar beneden wou gaan. Nu al half twaalf denk ik verbijsterd, ik moet morgen om half zeven m'n bed weer uit.
Tenminste als ik mijn plannetje nog wil uitvoeren. Brandon hij zal er van luste dat hij het om zo'n manier heeft uit gemaakt, niemand dumpt Lamisha Amons ongestrafd op zo een brute manier, bedenk ik mij strijdvaardig.
ruim een uur later nestel ik mezelf in mijn bed, moe van het huilen en alle gedachtes val ik in een diepe onrustige slaap.

´Ik hou van je Lamis, voor altijd er is geen ander. En die zal er ook nooit komen, voor mij ben jij het enige meisje.´ Lachend kijk ik naar zijn gezicht zijn mooie haar, z'n prachtige blauwe ogen. 'Ik hou ook van jou Brandon dat weet je toch.'zeg ik lachend. Helemaal gelukkig kijk ik naar de zon die langzaam ondergaat.
Ik kijk weer om naar Brandon, die zijn arm om een meisje heeft geslagen. Een heel mooi en knap meisje, met een heel exotish uiterlijk. Verleidelijk kijkt ze hem aan. Ik zie Brandon haar blik beantwoorden met een kus.
Ik duw haar met een harde klap weg 'hij is van mij'zeg ik met mijn ogen vol tranen, het meisje kijkt mij aan met zo'n vernietigende blik. Alsof ze me het liefst zo vermoorden. UIt de weg zou willen ruimen, voor altijd en zij voor eeuwig met Brandon verder kan. Ik sla mijn ogen neer terwijl zij Brandon weer begint te zoenen.
Voorzichtig kijk ik weer op, bang kijk ik om me heen, waar is iedereen waar ben ik. Mijn blik glijd over het lege strand. Het is al pikdonker en daar sta ik dan helemaal alleen. Niemand die van me houd. 'HELP!'schreeuw ik, maar niemand hoord me snikkend zak ik in elkaar.

Helemaal bezweet word ik wakker, gelukkig was het maar een droom. Maar Brandon heeft het wel uitgemaakt, dat weet ik zeker. Met tranen in mijn ogen kijk ik nog op mijn mobiel maar nee geen sms'je meer van hem. Niet eens sorry ik wist niet wat ik deed of jij bent en blijft de enige voor mij. Niet eens sorry.
Met een betraand gezicht loop ik naar de badkamer waar ik me snel opfris en wat water drink.
IK kijk op mijn wekker 'Vier uur' dit gaat nog een lange nacht worden, ik ga weer liggen met de dekens over me heen.

Sterra

Versufd schrik ik wakker het irritante piepende geluid van mijn wekker, geirriteerd zet ik hem uit. Oké ik heb vandaag dus een rothumeur dat is wel duidelijk zucht ik. Normaal gesproken ben ik juist vrolijk s'morgens hoe vroeg het ook was of hoe vreemd je me ook wakker maakt ik ben te genieten. Maar nu jeetje ik lijk wel een heel ander mens. Rustig ga ik zitten terwijl ik een snelle blik op mijn wekker werp. Chagrijnig loop ik naar de badkamer waar ik in alle rust snel probeer te douchen.

Tot overmaat van ramp hoor ik de deur open gaan, weer vloek ik binnebonds ik had de deur niet op slot gedaan stomkop dat ik ben. Alsjeblieft laat mam het zijn toe... Maar nee ik hoor de stem van mijn broertje en zijn vriendje die daar op antwoord geeft. Ik merk dat hij zich weer eens niks aan trekt van het geluid van de douch. Oh pap waarom heb je nou geen douch gordijn opgehangen denk ik hopeloos.
Helemaal in gedachten verzonken sta ik onder de douche. Ineens merk ik op dat die jongens ineens wel heel stil zijn, rustig draai ik me om en kijk naar twee jongens die me met open mond aan staren. Echt als blikken konden doden was ik nu opgepakt voor moord. 'WEGWEZEN!' roep ik kwaad. Rood aan gelopen lopen de jongens weg, mij douchend achterlatend. Snel doe ik de douch uit en doe een handoek om me heen. Ik loop vluchtig naar de deur en doe draai die op slot, eindelijk kan ik me rustig omkleden ik kan nu niet zeggen dat mijn humeur door die douche is verbeterd.
Zuchtend loop ik de trap af naar de eetkamer tafel waar mijn moeder, broertje en dat vriendje zitten te eten. Ik betrap dat vriendje er op dat hij rood wordt zodra hij mij in het oog krijgt en naar mijn borsten zit te gluren. Stomme puber! denk ik. Goro komt aan rennen, blij geef ik hem een aai over z'n koppie dat liefe beest dat me altijd weer weet op te vrolijken.
´Ga je mee Goro?'roep ik een gesmeerde boterham later, met de boterham half in me mond gepropt doe ik de hond zijn halsband om. 'Tot zo mam' roep ik 'zorg je er wel voor dat je niet te lang weg blijft. Straks ben je weer te laat en dan kan je je morgen ochtend gaan melden.' 'Ja, mam ' zeg ik lichtelijk sarcastish. Ik heb nu juist zin om te laat te komen wat maakt het uit.

In gedachten verzonken loop ik over straat, balend schop ik een steentje weg, waarom kon ik nou niet gewoon de deur op slot doen. Normaal vergeet ik dat nooit maar dan ook echt nooit. En waarom riep ik niks toen ik de deur open hoorde gaan, maar bleef ik douchen zonder me daar wat van aan te trekken. Ik zucht nog eens diep, Goro die iets voor me loopt kijkt mij verbaasd aan. 'Ja Goro vrouwtje baald een beetje' beantwoord ik zijn blik lachend. Met een grijns kijk ik op mijn horloge 'Goro we moeten rennen anders kom ik te laat' roep ik dan. Snel ren ik er van door, met de uitgelaten hond naast mij rennend.
Hijgend kom ik de kamer binnen 'hoi mam' roep ik 'ik ga anders kom ik te laat' en weg ben ik alweer. Ik hoor mijn moeder nog achter me roepen 'had ik het niet gezecht' maar ik doe alsof ik dat niet gehoord heb en fiets verder.

Omdat ik Goro op mijn gemakje heb uitgelaten zijn die jongens al weg, niet dat ik dat erg vind. Rustig fiets ik naar school, genietend van de natuur waar ik langs kom. Niet letttend op de auto's die aan de andere kant mij voorbij scheuren. Rustig fiets ik het schoolplein op waar ik mijn vriendinnen al zie staan, lachend lopen ze op me af en lopen we samen naar het fietsenrek voor mijn fiets.
Fluitend sta ik bij mijn kluisje mijn humeur weer een stuk verbeterd, achter me word er gefloten ik draai me even om. Dan zie ik een paar vrienden van mijn broertje staan zelf is hij er niet bij.
Grijnzend staan ze naar mij te gluren, oh ik kan ze wel slaan. Zo rustig mogelijk loop ik naar de rest van ons groepje naar het lokaal, op de gang word er nog een paar keer gefloten en dingen geroepen. Weer helemaal chagerijnig ga ik met een zucht zitten. 'Wat was dat net allemaal op de gang?'fluisterd Elin, zuchtend vertel ik haar snel het hele verhaal. 'Hou je mond er maar over misschien houden ze dan is op' beéindig ik het verhaal. Snel kijk ik nog om me heen maar niemand lijkt het opgevangen te hebben.
Nog steeds balend pak ik mijn spullen uit mijn tas en leg ze op mijn tafeltje. Ineens hoor ik achter me een kuchje, geschrokken draai ik me om, van opluchting zucht ik 'Waar blijft mijn snoepje' zegt Duco achter me terwijl hij terleurgesteld begint te kijken. Ik barst in lachen uit en zie Elin ons verbaasd aankijken waarna ik nog harder begin te lachen. 'Sterra opletten graag we gaan beginnen, Duco wil je gaan zitten' zegt de strenge stem van Van Zanten. Met een rood hoofd buig ik mij over het boek vol met lastige wiskunde sommen.
Midden in de les klinkt het piepje van de intercom, iedereen zucht we hebben hier altijd een hekel aan er word nooit wat nuttigs vermeld 'Wilt Sterra Gorter uit 3c zich melden in mijn kantoor. Herhaling.' Ik schrik ik heb toch helemaal niks gedaan wat zou er aan de hand zijn, de hele klas kijkt mij verbaasd aan. 'Heb je gevochten Sterra' roept iemand door de klas die probeerd leuk te zijn. 'Voor de grap antwoord ik 'Nee ik heb de FBI en de CSI op mijn dak' De hele klas barst in lachen uit. Alleen Duco en Elin niet die kijken mij alleen verbaasd aan waarna ik mijn schouders ophaal.

Rustig klop ik op de deur de directeur zijn kantoor, ik ben nog lekker aan het kloppen terwijl de deur al word opengedaan bijna had ik de jongen die open deed ik klap in zijn gezicht gegeven. Beschaampt mompel ik iets wat op sorry moet lijken en loop naar binnen. Daar staat een man en twee jongens de jongens niet zo heel veel ouder dan mij misschien één of twee jaar. De man en de jongens staan alleen in het kantoor, de directeur is nergens te bekenen.

Citaat:

Lamisha

Op mijn gemakje fiets ik naar school, nog steeds nadenkend over wat er de vorige avond is gebeurd. Ik heb mijn haar vandaag extra leuk gedaan, ook mijn mooiste kleding aangedaan en een paar leuke kettingen om mijn hals. O,ja en niet te vergeten geen ring om. Ik moet Brandon laten voelen dat hij een fout heeft gemaak. Nee terug hoef ik hem absoluut niet die griet mag hem houden. Het is ook wel handig dat die kwal bij mij in de klas zit heeft het negeren extra veel nut, maar het is ondertussen ook een enorme kwelling voor mij de hele tijd naar zijn kop moeten kijken waar ik ooit zo verliefd op ben geworden. Wat logish is toch? Hij ziet er echt heel leuk uit. Driftig veeg ik een traan weg die over mijn wang loopt. Ik stop snel in de berm en haal mijn spiegeltje uit mijn tas, gelukkig is mijn mascara niet uitgelopen, ook zijn mijn ogen nog niet rood of opgezwollen. Nu niet meer gaan huilen spreek ik mijzelf toe, dan ziet hij juist hoeveel pijn hij je heeft gedaan en volgens mij was dat nou net niet de bedoeling.
Rustig loop ik de klas in en ga ik zitten, meteen kijkt iedereen mij aan. Ik zucht toen het nog aan was ging ik eerst naar Brandon voor ik ging zitten. Die gluiperd zit er al. 'Hoi! ehh.. is het uit?' vraagd een verlegen stem achter mij. 'Ja!'antwoord ik bits en ik leg mijn spullen op tafel en begin onverschillig met Florence te kletsen het gesprek gaat natuurlijk over Ruben, hij zit een klas hoger gelukkig.Ik vang niks op van het gesprek omdat ik met mijn gedachten heel nog bij de vraag zit die mij net is gevraagd, waarom trekken mensen altijd zo vaak conclusies. Er had van alles kunnen zijn waarom ik hem niet meteen een zoen gaf. Misschien had hij wel een besmettelijke ziekte.
Vanachter mijn krullende gluur ik naar Brandon, uit mijn ooghoeken ik mag natuurlijk niet opvallen. Dat meisje van net heeft samen met een vriendin haar kans gegrepen en beginnen opelijk te flirten. Even heb ik de neiging om te roepen dat hij een player is maar nee. Daar komen ze vanzelf wel achter, en Brandon er loopt een rilling over mijn rug, die eikel zit gewoon terug te flirten deed hij dat ook bij mij of stelde dat meisje van gisteravond niks voor. Met een zucht draai ik me om, hij is geen enkele vorm van aandacht meer waard.
'Lamis, je zit met je gedachten ergens anders' zegt Florence. Ik meen enkele verontwaarding in haar stem te horen. 'Ja vind je het gek! als je vriendje het gister per sms uit heeft gemaakt en daarna leuk meedendeeld dat hij een knappere vriendin heeft' sis ik, ik voel de woede weer in me oplaaien en krijg de neiging naar Brandon te lopen en hem een klap in zijn gezicht te geven. Maar ik weet mij te beheersen.
Ik zie dat Florence schrikt van mijn plotselingen uitbarsting 'het geeft niet, ik wil het er niet over hebben hij is het niet waard.' Met een naar gevoel begin ik in mijn agenda te bladeren. 'Sorry, lamis ik wist het niet. Waarom had je me niet gebeld dan'antwoord ze haar stem klinkt schuldig, wat bof ik ook dat ik haar als vriendin heb ze zou echt voor mij door het vuur gaan. 'Je was zo blij ik wou dat je niet lastigvallen met mijn problemen' fluister ik, ik voel mijn ogen branden en er komt een prop ik mijn keel. Gelukkig begint de les en voor de verandering kan ik weer eens opletten, want ik hoef niet de hele tijd naar de Brandon te kijken.
Ik word verstoord uit mijn opdrachten waneer ik het piepje van de intercom hoor. Rustig luister ik wat voor oníntresants ze nu weer te zeggen hebben. 'Wilt Lamisha Amons zich in mijn kantoor melden?' Florence trekt vragend haar wenkbrauw op waarop ik mijn schouders ophaal als antwoord. Vragend kijk ik naar de leraar die mij met een hoofdknikje laat weten dat ik kan gaan. Door de klas klinkt opgewonden gemompel. Ik zie Brandon grijnzen en kijk hem vuil aan voor ik de deur uit loop.

Ik loop over de gang, het is er helemaal leeg en ik krijg een steek in mijn buik, van eenzaamheid, van spanning want wat staat mij te wachten. Ik heb niks gedaan ofwel, zuchtend denk ik na terwijl ik de trappen afloop. Nee ik heb echt niks gedaan, er is toch niks gebeurd met mijn ouders hé. Of iets met Presca, paniek slaat toe is er iemand ziek. Ik open de deur naar de agora, kappen! zeg ik streng tegen mezelf hou er mee op je weet niet wat er is misschien is er wel iets met je cijfers of zo of word ik van school gehaald omdat we op vakantie gaan. Ik heb echt veel te veel fantasie.

Nog in gedachte klop ik op de deur van het kantoor van de directeur. Ongeduldig wacht ik tot die word open gedaan ik heb hier dus zo geen zin in. Ik heb geen flauw idee waarom ik moet komen en die directeur bevalt mij niet. Hij straalt iets heel bekakts uit, maar dat krijg je op een school die alleen rijke kinderen kunnen betalen en echt voor alle gemakken is voorzien de meeste rijke mensen zijn echt zo arrogant. De deur word open gedaan niet door de directeur maar door een wat jongere jongen ongeveer mijn leeftijd. Ik stap verbaasd de kamer in en ga voor een man zitten. Er staat een jongen aan de zijkant van de kamer, de jongen die de deur heeft open gedaan gaat voor de deur staan. Vragend kijk ik de man aan 'waarvoor moest ik komen meneer?' weer zo'n automatishe zin die mij mijn hele leven lang is aangeleerd. De man zucht en kijkt wat ongemakkelijk 'Ik ben Jay Hack, zeg maar Jay.' Begint de man ik knik 'ik ben van de GDN Geheimen Dienst Nederland' vervolgt hij ik kijk niet begrijpend 'sorry maar ik snap niet wat dat met mij te maken heeft' antwoord ik rustig. De man lacht 'meer dan je denkt'dan word zijn gezicht weer serieus en hij pakt een glas water en geeft dat aan mij 'drink wat water.' Dankbaar neem ik gebruik van zijn aanbod en drink het glas leeg. 'Je bent uitgekozen uit miljoenen mensen om spion te worden voor de GDN.' Mijn mond valt open en ik begin mijn twijfels te kijken bij deze vent 'waar hangt de camera'zeg ik daarom 'zit ik in zo'n tv show?'
De man zucht weer 'Nee Lamisha dit is de waarheid'en de man graaid in zijn borstzak en haalt er een soort kaartje uit. GDN lees ik agent J. Hack. Onbegrijpend schud ik mijn hoofd dit kan niet waar zijn denk ik.
Ineens begin ik licht in m'n hoofd te worden 'wat gebeurd er met me!'schreeuw ik kwaad, bang kijk ik om mij heen, wat gaat er met me gebeuren 'Wat hebben jullie gedaan!' Schreeuw ik weer 'rustig, er gebeurd niks als je gewoon rustig blijft' de man kijkt mij diep in mijn ogen aan. Ik sta met een ruk op en wil op Jay af lopen. Ik voel een steek in mijn hoofd en word duizelig, bang grijp ik naar mijn hoofd. Waarna ik op de grond zak, ik voel een hand in mijn rug die mijn val heeft opgevangen. Ik ben op de grond neer gelegt en kijk in de bezorgde ogen van de jongen die de deur voor mij had open gemaakt. Dan word alles zwart en zak ik weg.

Sterra

Argwaanend ga ik zitten wat is er aan de hand? 'Waarvoor moest ik komen?' vraag ik beleefd. De man trekt een wenkbrauw omhoog alsof hij de argwaan in mijn stem heeft gehoord. Of zou hij het raar vinden dat ik zo direct ben? 'Ik ben Jay Hack, van GDN ' zegt de man tegen over mij. Nu is het mijn beurt om een wenkbrauw omhoog te trekken.De man zucht 'dat staat voor Geheimen Dienst Nederland' legt hij uit. Oké nu snap ik er echt niks meer van wat moet die man van mij. ' Wat heeft dat met mij te maken. IK heb ben geen smokelaar en ook geen bedreiging voor de Nederlandse maatschapij, hoor' Flap ik er uit, de man kan mij best voor de gek houden maar ik kan er ook wat van. 'Misschien ben je dat wel' hoor ik een stem mompelen. Verbaasd kijk ik wie dat gezegt zou kunnen hebben en ik zie die Jay een waarschuwende blik werpen naar de jongen die de deur voor mij open deed. 'Biagio' zegt hij dan streng en de jongen kijkt weer stug voor zich uit lichtelijk rood aangelopen van schaamte. Er trekt een glimlach rond mijn gezicht, dat ziet er grappig uit hoe hij daar rood voor zich uit staart.

'Wij hebben jou een tijdje gevolgd en jou uitgekozen om voor ons te werken'vervolgt Jay alsof hij mijn vorige opmerking niet gehoord heeft. 'Wat hebben jullie mij bespioneerd!' roep ik kwaad dit gaat echt te ver. Wat hebben ze allemaal gezien, ik merk wel dat ik nog steeds met vanmorgen in mijn hoofd zit. 'Kom.. Sterra doe eens even rustig. Hier neem een glaasje water?' vraagt de man hij houd mij een glas met helder water voor me. Ik twijfel ik lust wal wat te drinken, maar ik hoor mijn moeder in gedachten al tegen me zeggen dat ik nooit wat van vreemde aan mag nemen. Demonstratief doe ik mijn handen over elkaar, mooi niet dat ik dat water aan ga pakken.
De man schud zijn hoofd en seint de jongens die voor de deur staan. Ik kijk niet achterrom ik hou gewoon mijn kin om hoog en laat duidelijk merken dat ik niet mee ga werken! Ineens voel ik dat mijn armen worden beetgepakt en naar achter worden geduwt ´als je met een mee gaat leggen we je alles uit Sterra je moet ons geloven, je ouders weten ervan.´ Ik merk dat de man wanhopig begint te worden, maar ik ga echt niet meewerken waarom zou ik ze moeten geloven wat gaan ze met me doen. En dan ook nog over mijn ouders beginnen dacht het dus even niet.
De jongens zijn echter veel sterker dan mij en ze klikken en paar handboeien om mijn handen. Ik vloek binnenbonds dit is geen grapje meer, Jay haalt een kaartje uit zijn borst zak eh houd die mij voor. Vluchtig kijk ik wat er op staat. Agent J. Hack. Dit is geen grapje het is de waarheid maar wat gaan ze met me doen, wat gaat er met mij gebeuren. Boos trap ik naar achter, mis. Nog een keer trap ik naar achter, mijn handen worden iets strakker vast gepakt.Ik hoor een kreun en mijn handen wordens strakker vast gepakt. Raak denk ik triomfantelijk. Ik besef me dat ik geen schein van kans heb tegen deze drie mannen. Eén op één zou ik al verliezen.

Rustig lopen Jay, Biagio en de jongen waarvan ik nog geen naam weet met mij naar de achter uit gang van het kantoor van de directeur. Ik word in een auto gezet tussen Biagio en de jongen in Jay gaat voor in zitten en knikt naar de man achter het stuur. Ik voel de auto starten en we rijden weg, er komt een prop in mijn keel. Maar ik mooi niet huilen. Boos kijk ik voor me uit, protesteren heeft geen zin.

Citaat:

Lamisha

Duf word ik wakker in een grote kamer, ik lig op een bed mijn kleren heb ik nog aan. Ik knipper met mijn ogen tegen het felle licht, terwijl ik me op mijn ellebogen laat steunen en mezelf omhoog duw. De kamer is groot er staat een bureau in met een stoel, een boekenkast en een plank. Ik loop naar het grote raam en leun op de vensterbank terwijl ik de omgeving in mij opneem, bomen, bomen en nog maal bomen. Ik zucht hier word ik niet veel wijzer uit, ik zit in een bos dat is duidelijk. Ik loop naar de kleding kast waar mijn beide koffers voor staan. Leeg.
Ik doe de kastdeuren open die helemaal vol licht met mijn kleding mijn mond zakt open. Vol ongeloof kijk ik in de kast mijn kleding, mijn vest, mijn lievelings broek echt alles licht er. Vol ongeloof laat ik me op het bed zakken. ´Dit kan niet waar zijn´ zeg ik tegen mezelf ik schud mijn hoofd en blijf dit zinnetje herhalen. Bibberig sta ik weer op mijn knieën knikken en ik loop rondjes door de kamer.´Dit kan niet waar zijn´ mompel ik. Snikkend laat ik me op het bed vallen en begin hartstochtig te huilen.

Ik schrik op als ik de deur van de kamer hoor open gaan, bang pak ik het kussen dat op het bed ligt en ga klaar staan om aan te vallen te gaan. De deur word nu opengeduwd en direct gooi ik het kussen naar de indringer die de deur open deed. Triomfantelijk maar ook behoorlijk bang kijk ik de indringer mijn mond zakt open. In de deur opening staat Jay rood aangelopen. Zonder ook maar een woord aan mij vuil te maken duwt hij mij een telefoon in mijn handen. En verlaat de kamer weer om mij wat privacy te gunnen goh dat dan weer wel hé? denk ik sarcastish.
´Hallo?' zeg ik bibberig, angstig klamp ik me aan de telefoon vast bang voor wat er gaat komen
'hey lief' hoor ik mijn moeder zeggen 'hey grote meid' zegt mijn vader daarna, ik zeg niks mijn adem stokt, dit kan niet waar zijn...
'Mam, pap... Haal me hier alsjeblieft weg' zeg ik er loopt een verdwaalde traan over mijn wang.
'Dat kan niet schat, we zullen het je even uitleggen' zegt mijn moeder, ik slik.
'Okey' zeg ik dan, mijn stem klinkt vreemd trillerig.
'Wij zijn 5 jaar geleden gebeld of we een afspraak met deze mensen konden maken om te vragen of jij voor hun als spionne zou mogen werken. Wij hebben dit goed gekeurd mits je 15 zou zijn. Dat ben je nu, ze hebben alles geregeld en je gaat nu bij hun in training. Je zou natuurlijk ervoor kunnen kiezen om het niet te doen. Maar liefje ik zou eerst een half jaartje blijven dan zien we wel verder, oké?' Ik zucht.
'Mam, ik snap het niet waarom willen deze mensen mij daarvoor gebruiken?'
'Ze hebben jou kwaliteiten opgemerkt en hebben je toen een poosje gevolgd toen ze het zeker wisten zochten ze contact met mij en je vader.'
'Ik weet het niet mam, het voelt... nou gewoon, raar.'
'Meisje probeer het maar een echte Amons geeft nooit op. Dat weet je!' klinkt de bekende peptalk van mijn vader.
'okey ik zal het proberen' zeg ik dapper, al klinkt mijn stem nog steeds wel wat bibberig.
'Goed zo meisje! We bellen nog, maar niet te vaak want dan halen we je uit de training je moet ons een beetje los laten.' zegt mijn moeder
'We houden contact meisje, en vergeet niet we houden van je'
'Doei' zeg ik, met een zucht laat ik me op het bed vallen, ik moet er maar het beste van gaan maken.





Sterra

Stug kijk ik uit het raam, we rijden op het platteland op een hobbelig weggetje. Zo nu en dan val ik bijna tegen de jongen of Biagio aan, doordat de chauffeur een onverwachte scherpe bocht maakt. We rijden langs weilanden vol met koeien, schapen of paarden ook reden we net door een tarweveld. De auto maakt een schok en ik vlieg een stukje omhoog van mijn stoel. Van schrik verstijf ik, ´we zijn er bijna´ mompelt de chauffeur. Boos kijk ik hem via de achteruit kijk spiegel aan ´als je normaal rijdt ja anders belanden we in het ziekenhuis´flap ik eruit. Jay werpt me een waarschuwende blik toe, dus kijk ik weer stug naar buiten, ik hoor de jongens naast me grinniken. Ik schenk er geen aandacht aan in de verte zie ik een huisje. We draaien de oprit op, ik word uit de auto gehaald mijn armen zitten nog steeds vast. ´Laat me los! Dit is strafbaar´ gil ik ik krijg geen reactie, geen krimp ´waar brengen jullie me naartoe´ schreeuw ik dan. Met al mijn kracht probeer ik mijn armen los te rukken maar tevergeefs.
Ik word het huisje in geduwd en daarna ook een trap op , slim maak ik van de gelegenheid gebruik door een fikse trap naar achter te geven. De jongens waren er blijkbaar niet op bedacht. Snel kijk ik achterom om te zijn wat ik heb aangericht. Ik zie dat Biagio de jongen die ik een trap heb gegeven net aan heeft op gevangen. Mijn armen worden extra strak beetgepakt en ik word een kamer in geleid, de deur gaat achter me dicht.
Met alle kracht die ik nog heb bonk ik heftig op de deur, maar ik krijg hem niet open. Balend ga ik op het bed zitten en staar voor me uit, de tranen lopen over mijn wangen. Ik kan geen kant op, wat gebeurd er toch met me?

Ik schrik wakker, van een vreemd geluid, voorzichtig kom ik overeind, 'waar ben ik ?' mompel ik. Ik ga recht op zetten en herinner me dan in eens alles, weer dat vreemde geluid. Of nee er word op de deur geklopt. Rood aangelopen van schaamte doe ik de deur op een klein kiertje open, daar staat Jay die mij een telefoon aangeeft. Verbaasd pak ik hem aan. Ik doe de deur weer dicht en kijk naar het schermpje, er word nu gebeld, ik herken het nummer.
'Mam! Pap!' roep ik blij door de telefoon, ik kan mijn geluk niet meer op ik kom hier eindelijk weg.
'Hoi Sterra' klinkt de stem van mijn moeder 'Hey ster van me' zegt mijn vader dan.
'Mam, pap jullie moeten me hier weg halen, die lui zijn gek! Echt ze namen me zomaar van school mee en..'
'Sterra' onderbreekt mijn moeder mij streng 'die mensen waar jij bij bent zijn niet gek' de stem van mijn moeder klinkt raar.
'Is er wat mama?' vraag ik 'en zins wanneer zijn mensen die mij ontvoeren niet gek, normaal zijn ze niet hoor.'
'Ik leg je alles wel even uit Ster je moeder kan het niet aan' zegt mijn vader nu.
'Maar wat is er dan?' vraag ik bezorgt ik hou de telefoon zo stevig vast dat ik me er zorgen over maak dat ik dat ding niet plet.
'Vijf jaar geleden hebben die mensen contact met ons gezocht, ze hadden jou opgemerkt tussen een selectie van duizenden kinderen van die zelfde leeftijd. Je was en bent heel geschikt voor dat werk. "Ze heeft het in zich" zeiden ze tegen ons, ze vroegen hierover toestemming aan ons of wij het goed zouden vinden als jij voor de geheime dienst wil werken. We stemde erin toe, je weet wat ik altijd zeg hé.'
'Help zodra je kan een ander, maakt niet uit hoe.' Antwoord ik.
'Helemaal goed! Dat doe jij dus nu, je hoort verdere informatie allemaal van die mensen. Je moest van ons op z'n minst 15 zijn anders had je het in het fysiek niet aangekund.'
'Ik weet het niet hoor pap, ik geloof het eigenlijk niet zo'
'Het is de waarheid schat, probeer het gewoon een half jaartje daarna zien we wel verder oké?'Bemoeid mijn moeder zich nu weer met het gesprek, waarschijnlijk heeft ze zich zelf nu weer onder controle.
'Oké, als het perse moet' antwoord ik dan met tegenzin.
'Goed zo meisje, hé we gaan hangen, we houden contact en vergeet niet we houden van je'
'Dat vergeet ik niet mama, ik hou ook van jullie.'

Ik blijf nog een hele tijd staan, met de telefoon in mijn hand, ik zit hier dus een half jaar. Laat ik er maar het beste van maken. Denk ik optimistisch, laat ik maar beginnen met deze kamer bekijken. Ik open een witte deur die blijkbaar naar de badkamer lijd, mijn mond zakt open van verbazing. Ik loop de grote badkamer in de helemaal is betegeld de vloer is zwart. Er is een grote spiegel met een paar één kastje en 3 laatjes. Ik laat mijn hand over de glazen want van de douchecabine glijden, het is een groote cabine met een regendouche. Ook heb ik een groot ligbad, met kussentje voor mijn hoofd. Wat een luxe, lachend schud ik mijn hoofd hier zou ik wel aan kunnen wennen.
In de andere kamer staat een tafeltje met 4 stoelen en een bank met daarvoor een tv, ook staat er een grootte boekenkast. Snel loop ik naar de boekenkast toe 'wauw' zeg ik zacht terwijl ik mijn hand over de kaften van de boeken laat glijden. 'Handleiding voor spionnen' lees ik op een van de kaften maar ook misdaad boeken, romans en thrillers. Ik pak één van de boeken uit de kast en plof neer op de bank die overgens echt heerlijk zit.

Ik ben net helemaal verdiept in het boek als de deur van mijn kamer opengaat, in de deuropening staat Biagio. 'Kun je niet kloppen' snauw ik 'nou nou, zeker met het verkeerde been uit bed gestapt' antwoord hij. 'Trek je even sportieve kleding aan we gaan trainen' vervolgd hij dan. Zuchtend sta ik op ik wil hem weer afkatten maar hou me nog net in, ik kan maar beter aardig blijven ik zit hier een halfjaar vast. Ik bekijk Biagio en zie dat hij een trainingspak aan heeft 'ik heb geen kleren' zeg ik kort en ik wijs veelzeggend naar mijn spijkerbroek en hemdje daar kan ik echt niet in trainen! 'In de kast liggen je kleren en nog wat extra's wat je van ons heb gekregen'

Iets later verschijn ik in een leuke sport outfit klaar om te beginnen weer in de kamer, ik zie dat Biagio zich in me op neemt en begin me ongemakkelijk te voelen. Waarom doet hij dat? Er is toch niks mis met me of wel? 'Kom je we gaan naar de fitnes ruimte' ik schrik op uit mijn gedachte 'eh.. ja is goed' ik volg Biagio de gang over.