Bokt.nl

Citaat:

‘Het is zo oneerlijk!’ schreeuwde hij in het Deens tegen zijn moeder. Sofie hoorde aan haar zoon hoe vreselijk overstuur hij was. Zo was hij nog nooit geweest. Niet voor een meisje ten minste. Ze had hem het liefst door de telefoon getrokken om hem bij zich op schoot te nemen en hem te kunnen troosten, maar hij zat honderden kilometers bij haar vandaan, in Nederland. Ze vond het niets dat hij daar was gaan wonen, maar hij moest en zou in Nederland gaan studeren. De taal had hij binnen drie maanden onder de knie en na een half jaar had hij Mia ontmoet. Dat had hij aan Sofie verteld met een blijdschap die bijna door de hoorn heen straalde. Ze voelde wel aan dat het serieus was bij hem. Hij had nooit veel vriendinnetjes gehad, omdat hij nogal verlegen en teruggetrokken was. Feesten deed hij bijna nooit, hij las liever boeken op zijn kamer of verzorgde de planten in het huis. Hij had wel vrienden, Aksel en Bent, die hij kende van de basisschool. Met zijn drieën waren ze onafscheidelijk, ook tijdens hun middelbare schoolperiode. Nu Maarten in Nederland ging studeren had hij niet veel contact meer met zijn vrienden. Sofie was dus zeer blij geweest om te horen dat hij een vriendin had gevonden. Hij had haar ook verteld over Philip, zijn nieuwe Engelse vriend. Ze deden dezelfde studie en ze woonden naast elkaar in een studentenflat. Maarten had graag een grote kamer gehad, maar door gebrek aan studentenkamers was hij terechtgekomen in een kamertje van drie bij drie meter. In de flat had je een gang met twee kamers en een gezamenlijke badkamer, toilet en keukentje. Maarten vond het niet erg dat hij maar één huisgenoot had en toen hij ook nog eens beste vrienden werd met zijn Engelse buurman had hij de tijd van zijn leven. Sofie had haar slechte voorgevoelens aan de kant geschoven en had iedere keer weer genoten van de verhalen van haar zoon. Hij klonk ontzettend gelukkig. Op een dag belde hij haar met het nieuws dat hij ‘voor altijd in Nederland zou blijven wonen!’ Hij had het bijna geschreeuwd en Sofie moest toen zo hard lachen dat hij boos had opgehangen. Ze schaamde zich er niet voor. Ze wist dat haar zoon wel vaker dwaze uitspattingen had waar hij later niets van waar maakte. Toen hij een week later nog boos op haar was wist ze dat hij het wel meende. ‘Nederland is geweldig mama, ik wil hier nooit meer weg. Ik ben ook bij Mia gaan wonen, want daar is ruimte voor planten!’ Met tranen in haar ogen en een glimlach om haar mond had Sofie zachtjes de hoorn op de haak gelegd. Zijn planten. Daar was ruimte voor. Hij zou die liefde nooit opgeven. Thuis had Maarten zoveel planten in zijn kamer staan dat Sofie zich in een oerwoud waande wanneer ze de kamer binnen stapte. Vaak kon ze Maarten niet eens vinden in de wirwar van palmen en hangplanten waarvan de bladeren tot op de grond hingen. ‘Wat heb je nou met die planten Maarten? Je kunt hier niet meer lopen, zitten, slapen, ademen! Je verandert zelf nog eens in een plant als je hier blijft zitten! Doe er een paar weg, anders doe ik het en dan zijn ze dus allemaal weg!’ Dat had Sofie vaak tegen haar zoon geschreeuwd als ze ruzie hadden. Nu had hij geen ruzie met haar, maar met zijn vriendin. Sofie vond het heel erg om haar zoon zo overstuur te horen. Ze voelde zich ook machteloos, omdat ze niets kon doen voor hem.
‘Waar ben je nu dan?’ vroeg ze ongerust.
‘In een café. Ik kan nergens heen. Iedereen heeft me verraden, ik wil hier niet meer zijn, was ik maar weer thuis. Ik mis mijn kamer en Aksel en Bent. En ik mis jullie ook allemaal.’ Ze hoorde hem huilen en moest het brok in haar keel wegslikken om zelf ook niet in tranen uit te barsten.
‘Maarten, adem diep in, rustig maar. Vertel me nou eerst rustig wat er allemaal aan de hand is, want ik snap er niks van.’ Ze hoorde harde snikken en ze omklemde de telefoon stevig met beide handen. Kom op Maarten, ik wil het weten! Ze wist dat Mia iets gedaan had, het fijne ervan wist ze nog niet.
‘Oké mam… i- ik probeer h- het, maar het i- is zo moe- moeilijk.’ Sofie sloot haar ogen en hoorde het verhaal van haar zoon aan. Doordat hij tussendoor steeds moest huilen was het nog moeilijk te begrijpen, maar ze wist wel dat hij enorm gekwetst was.
‘Het liefst zou ik je hier hebben schat, maar ik weet dat het niet kan. Ik vind het heel lastig om je te helpen nu ik honderden kilometers bij je vandaan ben. Ik zei toch al dat het een slecht…’
‘Mam! Ik heb geen zin om ook nog ruzie met jou te maken! Ik wil alleen mijn verhaal kwijt.’ Sofie hoorde hem zuchten en ze hoorde metaal tegen steen tikken. Waarschijnlijk dronk hij koffie in het café. Ze wilde er niet aan denken hoe hij er nu bij zat. Zijn lichtblonde haar in de war, zijn heldere blauwe ogen dik en rood van het huilen, zijn mond en schouders afhangend.
‘Ik hou echt van haar, zoiets heb ik nog nooit gevoeld. Ik zou alles voor haar doen, zelfs alle planten de deur uit als ze het zou willen. Wat heb ik haar nu misdaan?’
‘Je zou voor mij nog niet eens je planten de deur uit…’
‘Mam! Het gaat niet om jou!’
Sofie schrok van de boze harde stem van haar zoon. ‘Sorry. Maarten, probeer rustig te worden. Ik moet ervandoor lieverd, maar ik bel je vanavond om te horen hoe het gaat. Ga maar gewoon naar je kamer en concentreer je op je studie, dan zijn je gedachten ergens anders.’ Ze hoorde weer een harde zucht.
‘Oké, tot vanavond.’
Sofie legde te telefoon weg en bleef er even een tijdje naar kijken, alsof ze hoopte dat Maarten ineens uit het ding kwam gekropen. Ze stond op en liep van de grote keukentafel richting de woonkamer. Er was nu niemand thuis, maar bij thuiskomst zou ze haar man vertellen wat er met Maarten was gebeurd. Die zou nog bereid zijn meteen naar hem toe te gaan en Sofie hoopte daar stiekem wel op. Ze vond het al niks dat haar jongste zoon nu zover weg was gaan wonen en nu had hij ook nog problemen. Ze ging op de bank zitten en keek naar buiten. Het was net gestopt met regenen. Van Maarten had ze gehoord dat het in Nederland ook regende. Het was de tijd van het jaar. In maart viel er altijd veel regen en het was ook nog eens kouder dan normaal. Sofie zuchtte diep, stond op en ging zich klaarmaken voor haar werk.

Mia kon zich niet herinneren dat ze op haar bed was gaan liggen, maar toen ze wakker werd uit een diepe slaap met heel veel korte enge dromen lag ze, met pyjama en al, in bed. De gordijnen waren nog open en ze zag dat de donkere lucht verdwenen was. De lucht was nu helder grijs, zo helder dat het pijn deed aan haar ogen. Ze draaide zich om en keek naar de lege plek die de laatste twee jaar door Maarten bezet was geweest. Ze mistte hem enorm en kon een snik niet onderdrukken. Het was nu vier dagen geleden dat hij weg was gegaan en nog steeds dacht Mia iedere seconde van de dag aan hem. Dana had haar, zoals beloofd, die avond nog opgezocht. Mia had alleen maar kunnen huilen, dus veel wijzer was Dana niet geworden. Sandra had haar die dag daarna opgezocht. Ze had het verhaal verteld en Sandra had haar beloofd iedere dag iets met haar te gaan doen, zodat ze haar gedachten kon verzetten. Tot nu toe hadden ze niks leukers gedaan dan boodschappen, maar het had Mia wel iets vrolijker gemaakt. Vooral toen ze drie chocoladerepen had ingeslagen voor de prijs van twee. Het weer was er ook niet naar om naar buiten te gaan. Vandaag zou de eerste dag kunnen zijn om iets te ondernemen, want het regende nu niet meer.
Ze draaide zich nog eens om, om niet naar die lege plek te hoeven kijken en ze kreeg ineens een idee. Erg vrolijk stemde het haar niet, maar het zou toch eens moeten gebeuren: de planten de deur uit doen. Maar wat nou als Maarten ineens voor de deur stond om te praten? Dan kwam hij binnen en zag dat ze al zijn sporen al had uitgewist. Dan wilde hij haar zeker nooit meer vergeven. Ineens schoot haar te binnen dat hij die planten misschien wel op zou komen halen binnenkort. Hij kon nooit lang zonder zijn favoriete palmboom die hij zelf uit een kokosnoot had gekweekt. Nee, ze zou ze niet weghalen. Ze was er zeker van dat hij nog wel terug zou komen om ze op te halen. Die gedachte stemde haar wel vrolijk. Niet omdat ze dan van de planten af zou zijn, ze stonden haar niet in de weg, maar omdat ze Maarten dan zou kunnen spreken. Ze had in die vier dagen een behoorlijk monoloog voorbereid van wat ze allemaal zou kunnen zeggen. Ze wilde het alleen maar zeggen. Hij hoefde er niet op te reageren, hij hoefde haar ook niet te vergeven, maar ze wilde gewoon kwijt wat op haar hart drukte. Ineens begon haar telefoon te zoemen. Haar hart maakte een sprongetje. Wat als het Maarten was? Maar het was Sem, haar zus. Mia was opgelucht en nam op met een enthousiast ‘Hoi zusje!’ Ze hoorde Sem lachen aan de andere kant van de lijn en moest toen ook lachen. Het luchtte op om even te lachen. Haar gezichtsspieren hadden al dagen geen lach meer geproduceerd en dat voelde ze aan haar kaken.
‘Ik ben blij dat je belt Sem! Alles goed met je?’
‘Ja hoor, met mij wel. En met jou? Nu wel weer eens goed geslapen?’ Mia knikte, realiseerde zich dat haar zus dat niet kon zien en loog toen: ‘ja best goed!’
Ze had helemaal niet goed geslapen. Ze had rare dromen gehad over Maarten die ineens aan kwam vliegen en op het balkon landde. Telkens als ze hem probeerde te omhelzen werd hij een rookwolk en vloog weg, waarna ze op een berg stond die kilometers hoog was. De berg loste ook op en steeds als ze op het punt stond op de grond neer te storten schrok ze wakker.
‘Ik ben van plan om vanmiddag langs te komen, ben je thuis?’ vroeg Sem. Mia schrok op uit haar gedachten over de dromen en zei enthousiast ja.
‘Oké, ik ben er rond half twee, tot vanmiddag zusje!’
‘Doei Sem!’ Mia sprong meteen uit bed en ging voor het raam staan. Ze woonde midden in het centrum van de stad, en had vanuit haar kamer een geweldig uitzicht over het park en alle gebouwen die het centrum van de stad sierden. Ze vond het fijn om aan een park te wonen. ’s Zomers kon ze er op het gras liggen en ’s winters kon ze er schaatsen. Ze zat ook vaak op de brede vensterbank naast haar raam om naar mensen te kijken die door de straat of in het park liepen. Ze had er ’s avonds vaak met Maarten gezeten om naar de maan en de sterren te kijken. Een golf van emoties overspoelde haar en ze liep snel weg van het raam. Na een karig ontbijt van één boterham met een half plakje kaas besloot ze maar eens huiswerk te gaan maken. Ze opende net haar laptop toen de bel van haar deur ging. Ze liep langzaam naar de deur, de zenuwen gierden door haar lichaam. Ze hoopte, en tegelijk ook niet, dat het Maarten was. Ze keek met één oog door het kijkgat en haar maag draaide zich om. Hem had ze hier helemaal niet verwacht! Ze opende de deur en keek in de bruine ogen van Philip.
‘Hoi Mia.’ Mia stond te versteld om iets te kunnen zeggen en liet hem zwijgend binnen.
‘Ik vroeg me af wat je aan het doen was. Wauw, mooie… nieuwe, uh…’
‘Philip, wat kom je doen?’ Ze staarde hem peinzend aan. ‘Ik heb geen tijd nu, ik wil aan school werken.’ Ze wist dat het oneerlijk was om vijandig tegenover Philip te doen. Zijn schuld was het allemaal niet. Ze wilde hem gewoon niet zien, omdat de dingen al moeilijk genoeg waren.
‘Oké, ik kwam alleen langs om iets af te geven.’ Nu pas zag Mia het pakketje in zijn rechterhand. Het was plat en vierkant en ingepakt in paars, glimmend papier. Er zat een grote zilveren strik omheen. ‘Het werd bij mij bezorgd, maar jouw naam staat erop. Geen idee waarom ze het bij mij afgeven, maar, nou ja, ik dacht, ik breng het even.’
‘Dat is heel lief van je.’ Ze was haar vijandigheid vergeten en voelde ineens een enorm medelijden voor Philip. Hij was altijd zo lief en zou nooit iemand willen kwetsen. Hij leek dan groot en stoer, van binnen was hij zo onschuldig als een puppy. Toen Mia Philip voor het eerst zag kon ze niet geloven dat hij zo zachtaardig was. Philip was ongeveer twee meter lang, had een chocoladebruine huidskleur en droeg altijd een gouden ketting om zijn nek met grote schakels. Hij was ook nog eens breed en Mia dacht eerst dat Maarten zijn bodyguard had meegenomen. Maarten zou voor het eerst bij Mia blijven slapen, maar het leek hem leuk om haar meteen aan Philip voor te stellen. Haar vooroordelen bleken weer eens ongegrond, want Philip was de liefste persoon die ze ooit had ontmoet. Ze schaamde zich diep voor wat ze ook hem had aangedaan.
‘Bedankt Philip, sorry. Wil je iets drinken?’ Philip stond er een beetje ongemakkelijk bij na Mia’s onaardige opmerking. ‘Nee, nee. Ik wil je niet tot last zijn, maar ik wilde het alleen even persoonlijk afgeven. Wie weet zit er wel een grote envelop met geld in! Nou ja, oké. Ik ga weer Mia, tot ziens.’ Hij liep langs haar heen, duwde het pakketje in haar hand en liep weer naar buiten. Een beetje ontsteld keek Mia naar de dichte deur, maar zette Philip uit haar hoofd en ging op de bank zitten met het pakketje voor zich. Ze wilde het dolgraag open maken, want ze hield van cadeautjes. Ze hield zichzelf in en besloot te wachten tot Sem er was. Ze bekeek het pakje en woog het op haar hand. Het was niet zwaar. Er was een sticker opgeplakt met haar naam en een ander adres. Het adres van Philip. Vreemd vond ze het wel. Waarom zou iemand haar een pakje sturen met haar naam erop en het adres van Philip? Er zat ook nog een sticker op van de winkel waar het vandaan kwam. “Silverwareonline” stond er op de sticker. Mia kende de winkel niet. Ze legde het pakje aan de kant en liep naar de keuken om wat af te wassen. Ze wilde dat de tijd opschoot, want ze kon niet wachten tot het half twee was.

Citaat:

Om half twee precies ging de bel. Mia moest lachen. Haar zus was ook altijd zo stipt op tijd dat het eng was. Snel legde ze het pakje, waarmee ze continu in haar handen had gezeten, aan de kant en liep naar de deur.
‘Kom binnen. Ik heb niet echt de tijd gehad om op te ruimen,’ verontschuldigde ze zich. Sem hield niet van troep en Mia was de grootste sloddervos ooit, dus dat zorgde vroeger nogal eens voor ruzies thuis. Nu Mia alleen woonde vond ze het heerlijk om troep te maken en liet het soms expres liggen om ervan te genieten dat niemand er wat van zei. Maarten had er nooit een probleem van gemaakt. Dat kon hij ook niet, want met al die planten van hem leek het altijd een stuk rommeliger.
‘Hoi zusje! Alles goed met je? Het is hier inderdaad niet netjes nee, maar ik begrijp het wel hoor. Je hebt andere dingen aan je hoofd.’
Kun je wel zeggen, dacht Mia erachter, maar dat zei ze maar niet. Ze liet haar zus voorgaan en die plofte neer op de bank tussen de kussens en tijdschriften. Met een afkeurende blik plukte een ze een verkreukeld exemplaar van “Glamour” onder haar kont vandaan en ging rechtop zitten. Mia haalde verontschuldigend haar schouders op naar haar zus.
‘Wil je iets drinken?’
‘Water, alsjeblieft.’
Terwijl Mia de keuken in ging hoorde ze haar zus in haar tas rommelen.
‘Ik heb nog iets voor je meegenomen, om je op te vrolijken. Ik weet dat het niks goed zal maken, maar wie wordt er niet blij van een cadeautje?’ Mia lachte en liep terug met twee glazen water.
‘Het lijkt wel of ik jarig ben!’ zei ze lachend en ging naast Sem zitten nadat ze alle tijdschriften van de bank had geveegd. Haar zus keek haar niet-begrijpend aan. Mia knikte met haar hoofd in de richting van het pakje dat op de poef naast de bank lag. Sem volgde haar beweging, fronste haar wenkbrauwen uit nieuwsgierigheid en pakte het pakje op.
‘Van wie heb je dit gehad?’
‘Geen idee. Het rare is, ik kreeg het van Philip.’ Mia moest lachen om Sem’s gezicht. Ze snapte er overduidelijk niets meer van.
‘Ja, ik snap het ook niet. Maar ik heb gewacht tot jij er was. Ik wilde het samen met iemand open maken voor het geval het heel leuk is. Dan wil ik er hard bij gillen, maar dat doe ik niet alleen.’ Sem grinnikte en plukte aan de strik.
‘Goed, maak maar open dan, dat ding van mij komt straks wel!’
Mia nam het pakje over en zuchtte. Ze was een beetje zenuwachtig, ook al wist ze niet waarom. Ze knoopte de strik los en pulkte aan de achterkant het plakbandje los. Ze draaide het om en bleef even naar het paarse papier staren voor ze het er in één ruk vanaf trok. Nu keek ze naar een zwartleren kaft van een boekje. Ze hoorde Sem ‘wauw’ fluisteren en ‘indrukwekkend’. Met haar vingers streek ze over het zachte leer en zag Sem iets in haar ooghoek van de grond rapen.
‘Dit viel eruit, het is een kaartje denk ik. Zal ik het voorlezen?’ Mia knikte. Sem opende het kaartje en las voor: ‘Lieve Mia. Omdat ik zo veel van je houd. Iets wat je graag gedaan had, maar waarvoor het altijd te laat was. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Heel veel liefs, Maarten.’
Mia voelde een schok door haar lichaam gaan. Ze wist precies wat voor boekje het was. Ze had het er vaak met Maarten over gehad. Dat ze dat zo graag had gedaan, maar dat ze er steeds te laat mee was. Dat hij het wel had gedaan wist ze niet. Hij heeft het al die tijd geheim gehouden. Ze keek naar het glimmende leer en vroeg zich af hoe duur het boekje geweest moest zijn.
‘Is het een dagboek?’ hoorde ze ineens vanuit de verte. Even schrok Mia. Ze was vergeten dat Sem naast haar zat.
‘Wat? Ja. Ik denk het.’ Ze bekeek het, in verhouding tot het boekje, grote slot en draaide het een paar keer om zodat ze alle kanten kon bekijken. Mia stond op met het dagboek van Maarten in haar handen en liep een rondje door de kamer. Waarom zou hij haar zijn dagboek geven? En waarom via een online winkel?
‘Zit er een sleutel bij?’ vroeg Sem. Mia schudde haar hoofd. Ze wist zeker dat Maarten dit niet pas opgestuurd had nadat hij weg was gegaan, maar al veel eerder. Hij had het haar willen geven voor haar verjaardag, over een week. Hij had haar al een tijdje geplaagd met “een geheimpje”, maar hij had er verder niks over losgelaten. Ze voelde een enorme drang om te huilen opkomen. Ze wilde dat hij er bij was nu ze zijn dagboek in haar handen had. Ze had het samen met hem willen lezen en niet met haar zus. Ze slikte snel het brok weg, maar ze voelde dat Sem doorhad dat ze verdrietig was.
‘Zal ik weggaan Mi? Wil je dat? Of moet ik blijven? Ik denk dat je liever even alleen bent nu hè? Dan kun je het in alle rust lezen. Ik heb er toch niks mee te maken.’ Mia knikte alleen maar en deed haar ogen even dicht. Ze voelde een traan over haar wang rollen en daarna hoorde ze haar zus opstaan van de bank en naar zich toekomen. Ze sloeg haar armen om haar hals en Mia kon zich niet meer inhouden. Ze huilde om het feit dat het haar eigen schuld was dat Maarten er niet meer was. Na een kwartier was ze weer wat gekalmeerd en ze liet Sem uit. Ze was het cadeautje van Sem straal vergeten uit te pakken en ze dacht er pas weer aan toen ze het op tafel zag liggen naast het paarse papier van Maarten’s dagboek. Ze besloot het open te maken om haar zus later te vertellen dat ze het leuk vond, ook al vond ze dat misschien niet. Het was een klein gelukspoppetje van hout met stoffen kleertjes aan in alle kleuren van de regenboog. Mia las het kaartje wat aan het poppetje hing: “Deze gelukspoppetjes zijn ontstaan bij de Maya’s. Zij geloofden dat het poppetje krachten bij zich droeg om zijn beschermer mee te helpen tijdens zijn leven. Draag het met zorg bij u, dan zult u het geluk zelf ervaren.” Mia hield niet van bijgeloof, maar toch stopte ze het poppetje in haar broekzak. Ze liep terug naar de tafel waar ze het dagboek achter had gelaten. Veel vragen spookten door haar hoofd, maar ze wilde nu niets liever dan het dagboek open maken en alles lezen wat erin stond. Ineens besefte ze zich dat er helemaal niets in hoefde te staan. Maarten had haar misschien wel een leeg dagboek gegeven zodat ze er zelf in kon schrijven vanaf nu. Dat zouden geen vrolijke verhalen worden voor de aankomende weken, bedacht ze zich. Ze keek naar de op elkaar gedrukte pagina’s en zag dat ze wat vuil waren, een teken dat erop geschreven moest zijn. Haar hart maakte een sprongetje, ze was opgelucht met het idee dat Maarten haar zijn gedachten durfde te schenken. ‘Waar is de sleutel?’ vroeg ze hardop aan zichzelf. Mia liep naar de bank om onder het paarse papier te kijken. Ze keek ook of hij niet toevallig op de grond was gevallen, maar nergens een teken van een sleutel. Ze pakte het kaartje wat Maarten bij het dagboek had gedaan nog eens op. Ze las de woorden nogmaals, heel langzaam, deed haar ogen even dicht en dacht aan Maarten die dit had geschreven, zittend aan zijn bureau, met vlinders in zijn buik bij de gedachte zijn dagboek aan haar te geven. Het maakte haar verdrietig en ze legde het kaartje op zijn kop op de tafel. Ineens viel haar oog op iets wat achterop het kaartje was gekrabbeld. Het was een getekende sleutel met een pijltje ernaast en daarnaast een tekeningetje van een boek. Mia’s hart ging sneller kloppen. Maarten had haar een aanwijzing gegeven voor de sleutel! Hij zat ín het dagboek. Ze voelde met haar vingers tussen het flapje wat de achterkant van het dagboek verbond met het slot aan de voorkant. Ze voelde iets hards! Ze duwde het naar boven en er kwam een kleine sleutel tevoorschijn. Ze omklemde het sleuteltje stevig met trillende vingers, alsof ze bang was dat het zou vallen of uit het raam zou vliegen door een plotselinge windvlaag. Ze stopte het in het slot en draaide het om. Ze hoorde een zachte klik en het slot schoot open. Snel sloeg ze het boek open op de eerste pagina. Een schok ging door haar heen toen ze zag dat Maarten niet in het Nederlands, maar in het Deens had geschreven! Ze sloeg een paar pagina’s verder en alles was in het Deens. Teleurgesteld keek ze naar de taal waarvan ze maar een paar woorden herkende, zoals de dagen van de week en de maanden van het jaar. Ze wilde het dagboek al wegleggen om zich gelijk in te schrijven voor een cursus Deens toen ze bij 18 oktober 2007 kwam. Ze herinnerde zich die dag nog goed. Het was de dag waarop Maarten haar officieel verkering vroeg. Die datum zou ze nooit vergeten. Ze probeerde te ontcijferen wat Maarten er allemaal over te vertellen had tegen zijn dagboek, maar ze kwam niet meer te weten dan dat hij ontzettend blij en gelukkig was. Ze zag wel twintig keer “yeah” staan, een kreet die in Denemarken blijkbaar ook bekend was. Dat stemde haar vrolijk en ze besloot nog een paar pagina’s verder te bladeren. Ineens viel haar op dat hij Nederlandse woorden begon te gebruiken tussen de Deense door. Ze kwam bij 4 januari 2008, de dag dat ze voor het eerst bij elkaar geslapen hadden. Het was in het Nederlands geschreven! Het begon met: “Mia had graag een dagboek bijgehouden over onze relatie vanaf het begin, maar dat heeft ze niet gedaan. Ik ga dus in het Nederlands proberen te schrijven zodat ik haar dit later kan laten lezen!’ Ze vond het heel ontroerend om dit te lezen. Hij onthield alles wat ze zei, wat soms vervelend kon zijn, maar in dit geval erg prettig. Mia was blij met het dagboek van Maarten, ook al schaamde ze zich wel een beetje om het nu te lezen terwijl hun relatie waarschijnlijk voorbij was.

Citaat:

Woede was voor hem iets nieuws. Hij kende de emotie niet goed genoeg om er mee om te kunnen gaan. Iedere avond gooide hij iets kapot. Iedere dag schreeuwde hij minutenlang tot hij gebonk op de muur hoorde van de buurman. Welke woorden zijn ervoor om te omschrijven wat hij voelde? Hij wist het niet en uitte het daarom tegen zichzelf. Hij sloeg zich tegen het hoofd, maar waarom? Wat had hij fout gedaan? Hij keek op de klok en zag dat het drie uur ’s nachts was.
‘Weer een slapeloze nacht, nummer vier,’ fluisterde hij tegen zichzelf. Hij voelde aan zijn gezicht. Onder zijn ogen waren wallen te voelen en zijn lippen waren schraal en gebarsten. Hij likte ze, maar het branden werd alleen maar erger. Tranen welden weer op en hij sloot zijn ogen. Beelden flitsten door zijn hoofd, dezelfde als die hij al vier dagen achter elkaar zag. Eén woord spookte ook de hele tijd door zijn hoofd: Mia. Hij kon haar niet uit zijn hoofd zetten. Haatte hij haar? Of mistte hij haar? Hij wist het eigenlijk niet, wat hij voelde naar haar toe. Hij snapte het gewoon niet, waarom ze het had gedaan. Hij opende zijn ogen en keek door het spiegelende raam naar buiten. Hij zag zijn eigen spiegelbeeld. Door de wazige aftekening leek hij wel een geest, die hem van buiten af aanstaarde met zwarte ogen. Hij draaide zich om op zijn bureaustoel en keek zijn kleine kamertje in. Hij wilde hier nu eigenlijk niet meer zijn, maar in Denemarken, op zijn grote kamer in het grote landhuis van zijn ouders.
’Drieëntwintig jaar,’ verzuchtte hij. Dat was zijn leeftijd. Hij mijmerde erover dat hij liever nog zestien was geweest. Zijn leven voelde toen zoveel makkelijker. Hij ging ’s avonds vissen met zijn vrienden Aksel en Bent en las vele boeken op zijn kamer, tussen de planten die hem een veilig en geborgen gevoel gaven. Hij keek nu zijn kleine kamertje in en zag geen enkel groen sprietje. Zijn hele verzameling stond nog bij Mia thuis. Hij hoopte maar dat ze goed voor ze zorgde. Hij wilde ze nu nog niet komen ophalen. Hij had er wel aan gedacht, maar stiekem hoopte hij dat alles weer goed zou komen en hij ze helemaal niet weg hoefde te halen. Ze hadden haar appartement mooi opgevuld en Maarten had zich meteen thuis gevoeld toen al zijn planten in haar kamer stonden.
Hij stond op en liep in twee stappen naar zijn bed. Hij trok zijn kleren uit en ging in zijn boxershort op zijn rug in bed liggen. Hij staarde naar het plafond en zag allemaal rare vlekken door zijn ogen. Hij sloot ze en de vlekken kregen kleuren, ze kregen andere vormen en veranderden in flitsende beelden waarin vooral Mia’s gezicht veel voorkwam. Met bonkend hart deed hij zijn ogen open en knipte het lampje naast zijn bed aan. Hij wilde de vlekken niet meer zien. Hij ging rechtop zitten en pakte een boek onder zijn bed vandaan. Hij las drie bladzijden en stopte toen alweer. Hij kreeg weer zin om te gooien of te schreeuwen, maar hij hield zich in omdat het al zo laat was. Hij keek naar zijn mobiel die op zijn nachtkastje lag, maar hij wist toch wel dat die niet zou afgaan of oplichten wanneer hij dat deed. Toch pakte hij hem op en schoof hem open.
‘Drie sms’jes?!’ riep hij verbaasd uit. Hij opende de eerste, die van zijn broer Ole was. “Broertje! We gaan binnenkort weer met de familie vissen, ga ook mee, dan kun je je gedachten verzetten  Groetjes, Ole.” Een glimlach verscheen om Maarten’s mond. Vissen leek hem een goed plan. De tripjes naar het grote meer maakte de familie van Maarten al sinds Ole geboren was, vijfentwintig jaar geleden. Maarten was pas drie maanden toen hij voor het eerst meeging. Daar, en van de twee opvolgende jaren, kan hij zich niets herinneren. Zijn eerste herinnering was tijdens het tripje tijdens zijn derde jaar. Hij kan het nog goed voor zich halen. Hij herinnert zich de groene tent, die altijd tussen drie grote dennenbomen in stond, twintig meter van het meer vandaan. Wat hem vooral goed bijgebleven is van dat tripje is het water. Hij vond het meer intrigerend. De zon maakte ’s avonds glimmende plekken op het water en Maarten kon daar uren naar kijken. De herinnering die Maarten voor zich heeft laat hem het water zien, met de glimmende plekken. Hij ziet zichzelf naar het water toelopen en voelt het zijn voeten nat maken. Dan valt hij om door een hoge golf en zijn hoofd verdwijnt in het koude water. Ademen doet hij, instinctief, niet. Hij ziet niet goed meer, alleen troebel water. Met zijn armen maait hij in het rond, maar de bodem is er ineens niet meer. Dan voelt hij een ruk bij zijn hals en ziet het geschokte gezicht van zijn vader. Dan stopt de herinnering. Pas sinds een aantal jaar beseft Maarten hoeveel geluk hij toen heeft gehad. Soms droomde hij dat hij heel diep onder water lag en zijn vader aan de oppervlakte zag, maar die kon hem niet meer pakken en zijn adem raakte op zodat hij een ijskoude teug water inhaleerde. Maarten haatte die dromen, vooral omdat ze steeds hetzelfde waren. Hij keek nog steeds naar zijn telefoon, waarvan het scherm inmiddels weer zwart geworden was. Hij drukte op een knopje en het scherm lichtte weer op. Het tweede bericht was van Aksel. Maarten was blij om die naam te zien, want hij mistte zijn vrienden enorm. Aksel vroeg hem in het bericht wanneer hij weer naar Denemarken zou komen, want hij ging zijn verjaardag vieren en zou Maarten er graag bij hebben. Maarten bedacht dat hij nu wel snel weer naar Denemarken moest gaan. Eén uitnodiging kon hij misschien nog wel afslaan, maar twee niet meer. Hij hoopte niet dat het derde bericht van Bent was met de vraag wanneer hij weer eens langskwam, want stiekem wilde hij nu niet naar Denemarken. Hij zou zijn ouders wel willen zien, maar hij wilde niet weg uit Nederland. Ondanks zijn woede tegenover Mia wilde hij niets liever dan haar terugzien. Hij voelde tranen opwellen en slikte een brok weg. Snel klikte hij het derde bericht aan, zonder naar de naam te kijken. “Lieve Maarten. Ik heb je dagboek. Ik vond het niet netjes om dat niet even te melden, want het zijn jouw gedachten. Bye, Mia.” Hij voelde steken in zijn hart en hield zijn adem in. Het dagboek! Hij was helemaal vergeten dat hij haar dat wilde sturen voor haar verjaardag. Hij had er niet meer aan gedacht dat hij het opgestuurd had om het in leer te laten binden en er een mooi slot op te laten zetten. Hoe was het bij haar terechtgekomen? Ondanks dat hij vergeten was dat hij het haar wilde geven wist hij nog wel dat hij het niet rechtstreeks naar haar had gestuurd. Hij had zijn eigen adres doorgegeven zodat hij het eerst kreeg en persoonlijk kon geven. Hij sloeg zijn handen voor zijn gezicht en wist niet meer wat hij nu moest doen. Een blinde paniek overviel hem, omdat hij ook dingen in het dagboek had geschreven, voordat hij besloot het aan haar te geven, die hij eigenlijk geheim wilde houden, voor iedereen. Zelfs Mia. Hij kon een snik niet onderdrukken en liet zich weer achteroven vallen op zijn bed. Hij keek weer naar het plafond. Angst speelde hem om het hart. Hij wist wel dat hij het eerste deel niet in het Nederlands had geschreven, maar toch was hij bang dat ze het te weten kwam. Hij schaamde zich al zo tegenover haar dat hij het nu al meer dan twee jaar verborgen hield. Zijn grootste liefde. Hij had niets zo liefgehad in zijn leven als Mia. Toch had hij het haar nooit kunnen vertellen. Hij durfde het gewoon niet, bang dat ze hem uit zou lachen en voor gek zou verklaren. Ze zou hem natuurlijk nooit serieus nemen en het misschien wel uit willen maken. Weer boorde een ijzeren steek zich een weg door zijn lichaam, via zijn hart door naar zijn maag. Hij kromp ineen en sloeg zijn armen om zijn benen. Zo viel hij in slaap en had een lange vreemde droom. Het begon met dat hij door een bos liep, de maan verlichtte het pad dat er niet was, maar hij volgde het licht en kwam op een grote open plek. Ineens was het dag en scheen de zon door de bladeren. Maarten keek door de zonnestralen heen naar het midden van de open plek. Er zat, of lag, iets op de grond. Hij zag dat het op en neer ging, het haalde adem. Toen hij zich met zijn hoofd realiseerde wat het was, was zijn lichaam al aan het wegrennen. Het glanzende gouden zonlicht was verdwenen. Het donkere bos was vol met onheilspellende geluiden en Maarten werd doodsbang. Het werd zwart voor zijn ogen en voelde iets aan zijn voeten. Hij voelde zich kantelen en op de harde grond terechtkomen. Er sprong iets bovenop hem en hij voelde een hete adem in zijn nek. ‘Je hebt me verraden!’ hijgde het ding in zijn oor.
Maarten schoot overeind met zo’n snelheid dat hij er licht in zijn hoofd van werd. ‘Wat een droom,’ mompelde hij terwijl hij in zijn ogen wreef. Hij zag dat hij hooguit een half uur geslapen had. Hij onderdrukte de drang om Mia te bellen, die zou toch niet opnemen op dit uur van de ochtend, en liep naar het raam. Hij zag de ronde witte maan met een blauwe gloed eromheen. Hij was vergeten dat het volle maan was. Zijn glimmende helderblauwe ogen staarden naar de grote lichtgevende bol en hij werd weer emotioneel. Een wolk dreef voor de maan en het heldere licht verdween. Maarten dacht aan de maan in zijn droom, hoe die zijn pad had gemaakt. Je moest eens weten, dacht hij en ondanks zijn sombere stemming krulden zijn lippen zich tot een kleine glimlach.

Citaat:

Mia liep door de straten van de stad. Het was een mooie dag voor de tijd van het jaar en ze had besloten weer eens naar het winkelcentrum te gaan om nieuwe schoenen te kopen. Ze had de hele winter dezelfde laarzen aan gehad, bruine, met bont gevoerd. Ze moest wel zulke warme schoenen dragen, anders zouden haar gevoelige tenen er geheid afvallen met de strenge kou. Ze was blij dat de regen voorbij was en dat ze weer eens naar buiten kon. Ze werd chagrijnig van het continue binnen zitten. De lichtbruine muren leken met de dag dichter naar haar toe te komen en hoe langer ze alleen zat, des te meer dacht ze na over alles wat er gebeurt was. Het dagboek had ze drie keer per dag doorgelezen, vijf dagen achter elkaar. Nu kende ze elke zin uit haar hoofd, maar toch was het pijnlijk en gaf het haar, iedere keer opnieuw, het grootste schuldgevoel dat ze ooit had gehad. Op het sms’je had Maarten niet gereageerd. Hoe kon ze dat ook denken? Wat verwachtte ze van hem? Hij was waarschijnlijk woedend en wilde haar vast nooit meer terugzien. Ze was toch blij dat ze het gestuurd had, want ondanks alles voelde ze zich nog wel het meest schuldig over het bezit van Maarten zijn dagboek. Hij had het haar dan wel willen geven, maar dat was toen alles nog goed was. Waarschijnlijk zou hij haar nu niet eens meer een stuiver willen lenen. Ze zuchtte en keek naar de lucht. Hij was staalgrijs, het type grijs waaruit ieder moment een stortbui kon vallen.
Ze slenterde de hoek om en zag de ingang van het grote warenhuis voor zich. Het moderne, rechthoekige gebouw stond op een groot plein waar ’s zomers altijd avondshows met vuurspuwers en goochelaars werden gehouden. Mia was er een paar keer naartoe geweest met Sandra en Maarten. Het leukste vond ze het vuurwerk dat dan om middernacht werd afgestoken. Er kwamen altijd een heleboel mensen op die avonden af en iedereen was vrolijk en dronken. Nu was het plein leeg, op de bomen en bankjes die er stonden na. Op één van de bankjes zat een oudere dame in een lange grijze jas de duiven te voeren, die af en aan vlogen. Ze keek op toen Mia langsliep en Mia glimlachte even naar de dame, ten teken van beleefdheid. Zo had haar moeder haar dat aangeleerd. “Altijd beleefd zijn tegen oude mensen, want op een dag ben je ook oud en dan wil je niets liever dan respect!” Mia had dat altijd vervelend gevonden, die preken over oude mensen. Alsof haar moeder zelf niets liever dan respect wilde en dat projecteerde op wat oude mensen wilden. Mia schudde haar hoofd om haar gedachten af te schudden en liep de grote draaideur in. Het warenhuis was lekker warm van binnen. Mia staarde even naar het hoge plafond, zo’n vijf verdiepingen boven haar hoofd. Vanaf beneden kon je de galerijen zien van alle verschillende verdiepingen. Mia wist dat de schoenenwinkels op de eerste etage waren, maar toch ging ze eerst met de roltrappen aan het einde van de hal helemaal naar boven, naar de vijfde etage, om boeken te kijken. Haar verslaving. Als er ergens boeken te vinden waren moest ze even gaan kijken of er toevallig iets leuks bij zat. Uren kon ze ronddwalen tussen de boeken en soms verloor ze zichzelf echt even in een boek en kwam er dan achter dat ze wel een uur had staan lezen. Toen ze nog thuis woonde bij haar ouders ging ze vaak na school even langs de kleine boekenwinkel in haar dorp. De mensen daar kenden haar goed en gaven haar altijd thee en koekjes, dus Mia bleef meestal zo lang mogelijk hangen, honger kreeg ze toch niet. De meeste van haar boeken stonden nog thuis, in haar grote kamer met de enorme boekenkast die haar vader ooit voor haar had getimmerd. Alleen haar lievelingsboeken had ze meegenomen naar haar kleine kamer in de stad. Ze had vaak tegen Maarten gegrapt dat ze wel twee oude professoren leken met hun planten en boeken. Door die gedachte liep ze glimlachend rond over de boekenafdeling. Ze bekeek een nieuw deel van Conrad George, een Amerikaanse schrijver waarvan ze alle boeken had. Ze las de achterkant en zag meteen dat het weer net zo goed zou worden als al zijn andere boeken. Hij schreef psychologische thrillers met steeds dezelfde archeologe in de hoofdrol. Bij iedere opgraving ontdekte de archeologe een mystiek voorwerp of zelfs een mystieke stad waaraan allerlei geheimen kleefden die zij dan moest proberen te ontrafelen. Mia was er verslaafd aan en las de boeken soms zelfs ’s nachts uit, zodat ze overdag met knallende koppijn en rode ogen in de collegebanken zat. Ze liep naar de kassa en rekende het boek snel af. Ze moest nu weggaan bij de boeken, anders had ze er nog zo twintig meegenomen.
Op de schoenenafdeling voelde ze zich minder thuis. Schoenen waren voor de meeste vrouwen het belangrijkste kledingstuk, voor Mia waren het gewoon voetbeschermers die lekker moesten lopen. Dat nam niet weg dat ze er niet veel geld voor over had. Haar ervaring met goedkope schoenen was dat die na twee weken al kapot waren. Of de zool liet los, of de gaatjes van de veters scheurden door, dus was ze maar overgestapt op de iets duurdere merken. Ze kocht het liefst de schoenen van Chuck Taylor. Die gingen lang mee en zaten na een tijdje goddelijk. Ze wilde een zwart paar, want ze had al grijs en bordeauxrood. Ze stapte de kleine winkel in waarvan ze wist dat ze het merk verkochten en liep meteen naar de verkoopster.
‘Hallo! Ik wil graag zwarte Chuck Taylor’s, maat 40,’ opperde ze vrolijk. Het meisje draaide zich om en Mia keek in een paar bruine, bekende ogen.
‘Hé Mia! Ha, jou had ik hier nooit verwacht!’ Het was een meisje van Mia’s studie. Ze kende haar naam, maar ging niet met haar om.
‘Hoi Tanja! Ik wist niet dat je hier werkte.’ Ze glimlachte naar Tanja als een boer met kiespijn en keek toen snel de winkel rond.
‘Nee, ik werk hier pas een paar weken, dus dat kan. Alles onder controle?’ Het was niet meer een vraag dan een verwijt. Ze wist vast van het hele gebeuren rond Maarten. Al haar studiegenoten zouden er wel van weten.
Ze haalde haar schouders op en rolde met haar ogen. Tanja bleef haar met een schuin hoofd aankijken, glimlachte toen en vertrok door een blauwe deur naar het magazijn. Mia blies haar adem uit en voelde zenuwen opkomen. Ze mocht Tanja al niet zo. Ze was tijdens college altijd luidruchtig aan het kletsen en lachen, maar de docenten zeiden daar nooit iets van. Die gingen altijd door met hun ingestudeerde praatje als een stel robots. Buiten de zaal was Tanja ook erg aanstellerig. Ze zeurde altijd tegen iedereen hoe moeilijk het tentamen wel niet was, dat ze de opdrachten niet af kon krijgen omdat het zoveel was en dat er iemand voor haar had gezeten waardoor ze de dia’s op het scherm niet goed had kunnen zien. Mia werd er altijd kriegel van en vermeed haar zeursessies met alle behendigheid die ze bezat.
‘Zo, gevonden.’ Tanja kwam terug met een zwarte doos in haar handen. Mia zag de blik in haar ogen en die beviel haar totaal niet. Ze keek naar Mia alsof ze een walgelijk insect was dat net in haar thee gevlogen was. Haar ogen stonden donker en haar mond maakte een gespeeld glimlachje, om toch nog beleefd over te komen.
‘Dank je, Tanja. Ik wil graag pinnen.’ Mia kon niet wachten om weer uit de winkel te zijn, maar Tanja bleef lang treuzelen met de tas die ze om de schoenendoos probeerde te trekken. Mia sloeg haar ogen ten hemel en wenste dat ze opschoot, want ze wist dat Tanja straks een pijnlijke vraag op haar af zou vuren. Wat ook gebeurde.
‘Zeg Mia…’ – haar hart schoot omhoog in haar keel - ‘… leuk feest was het hè?’ Wat een gemene rotvraag! Mia wilde de tas uit haar handen grissen en zonder te betalen de deur uit rennen, maar ze zag net een bewaker van twee meter tien lang voorbij het raam lopen, dus dat idee zette ze uit haar hoofd.
‘Leuk hoor,’ perste ze eruit met opeengeklemde kaken.
‘Goh, volgens mij vond jij het meer dan leuk!’ Tanja’s honende stem beviel haar totaal niet. Ze had de grootste lol om Mia’s grootste fout en Mia kon haar wel wurgen.
‘Want? Had jij het zelf niet leuk dan?!’ ketste ze eruit. Tanja’s mond kromp samen tot een smalle spleet en haar ogen werden groot. ‘Omdat je zo close was met Philip. En ik had het heel erg naar mijn zin ja, als je het zo graag wilt weten.’
Mia voelde haar woede nog meer opborrelen en ze greep de toonbank vast om niet met haar tas te kunnen zwaaien richting Tanja’s hoofd.
‘Toets het bedrag nou maar in, ik wil afrekenen.’ Tanja toetste met een zelfgenoegzaam lachje het bedrag in op het pinapparaat. Mia roste haar pas erdoorheen, drukte hard de cijfers in en nog voordat er stond “u heeft betaald” was ze de winkel alweer uitgestormd, zonder Tanja nog een blik waardig te keuren.