Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 03:06

[VER] Zo is het leven

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 03:06

Hoofdstuk 1, Ga ik weer

Ik woel onrustig in mijn bed en kan de slaap niet meer vatten, allemaal gedachtes spoken door mijn hoofd. Nog een keer draai ik om, maar ook dan vind ik geen rust.
Langzaam sta ik op, kijk zoekend rond en probeer me te realiseren waar ik ben. Ik slaak een zucht als ik de tranen weer op voel komen in mijn ogen en mijn spieren weer onregelmatig samentrekken.
Ik slik en herinner me alles weer, alle pijn en verdriet van de afgelopen weken.

Ik loop richting het raam, schuif de gordijnen langzaam opzij en kijk naar buiten. De zon die reflecteert de sneeuw op de grond en maakt een lichte waas voor mijn ogen. Met half dichtgeknepen ogen kijk ik naar buiten, naar de onschuldige kinderen die spelen, en een oude man die de hond uitlaat.
Ik kijk naar boven en zoek de vogels, ik zoek iets wat me af kan leiden, wat mijn gedachten wegbrengt en met zich mee neemt.

Ik probeer mijn gedachten te sluiten, weer spannen mijn spieren zich aan en ik zie dat mijn handen beginnen te trillen. Terwijl ik mijn gordijnen weer dicht doe, stoot ik mijn teen. "Tuurlijk" roep ik, "dat kan er nog wel bij". Boos spring ik op bed, sluit mijn ogen en weg ben ik weer.
Daar waar verdriet plaats maakt voor vreugde, haat plaats maakt voor vriendschap en waar ik mezelf weer kan zijn.

Als ik even later gewekt word door de smstoon van mijn telefoon schrik ik wakker, snel kijk ik hoe laat het is. Natuurlijk heb ik het weer verpest voor mezelf, ik kan het iedereen zo vaak beloven, mezelf zo vaak beloven. Ik ben en ik blijf ongeorganiseerd, gedesorienteerd en ik bedonder mezelf net zo vaak als iemand anders.
Rond dit tijdstip had ik op stage moeten zitten, en terwijl ik dit denk spring ik uit bed. Haastig pluk ik wat kleren uit de kast, trek alles hals over kop aan en ren dan naar beneden, om daarna weer terug naar boven te vliegen voor mijn telefoon.

Wat heeft het eigenlijk nog voor nut nu nog te vertrekken, ik zou mezelf beter ziek melden, denk ik gespannen. Bellen gaat niet, dat kan ik niet, dat durf ik niet. Mailen is daar in tegen een goede optie en al snel zit ik achter de computer mijn mail te typen.

'Het spijt me dat ik niet aanwezig ben op stage, ik voel me helemaal niet lekker.
Ik kon jullie niet bereiken via de telefoon dus probeer ik het via deze weg.

Groetjes Mika'

Beter als niks, denk ik opgelucht.

Aangezien ik nu niks beters te doen heb blijf ik achter de computer, bezoek wat forums, chat een beetje met vrienden via msn. Met af en toe de vraag 'hoor jij niet op stage te zitten' maar deze weet ik altijd handig te ontwijken. Smoesjes en leugens, die zijn me wel bekend.
Rond drie uur ruim ik de tafel op en herinner me plotseling dat ik een sms heb ontvangen. Gehaast vis ik mijn telefoon uit mijn broekzak en begin met het lezen van de sms. Mijn mond zakt open, en weer voel ik mijn ogen branden.

'heej verekte koekwous'

Verder kom ik niet, verder wil ik niet lezen, de afzender zegt me genoeg. 'banketstaaf' zo is de naam van de afzender, zo staat hij bekend in mijn telefoon.
Ik besluit de sms niet te verwijderen maar te bewaren, misschien dat ik hem later wel zou lezen.
Met mijn mouw veeg ik de tranen weg die ondertussen langs mijn wangen naar beneden gleden, ik haal mijn neus op en ga verder met opruimen.

Rond vijf uur hoor ik een auto stoppen voor het huis, ik hoor wat geritsel en een autodeur die dichtslaat. Nog geen vijf seconden hierna opent iemand de voordeur, deze word daarna met een knal dicht gesmeten.
Ik zit gespannen op de bank, probeer me zo ontspannen mogelijk te houden en zucht nog een keer.

"Hoe was het vandaag op stage ?" vraagt mijn moeder. Ze loopt naar de tafel en pakt de boodschappen uit. "Het ging goed, we hebben appeltjes gebakken vandaag" loog ik met een stalen gezicht, op een hele nuchtere manier.
Ik was het wel gewend, ik wist dat ik fout zat, en schaamde me diep, ik had nu al spijt, maar toch ging ik door. Waar was ik mee bezig.. ?
"Ik werd vandaag gebeld door school Mika, je liegt" mama keek me doordringend aan.
Ik was geschokt, school had gebeld ? Wat moest ik nou, geen enkele smoes of leugen kon me hier uit redden, hoe zou ik me hier uit kunnen praten..

Hoofdstuk 2, proberen vergeten

De ijzige wind streelt mijn gezicht, en de tranen vliegen langs mijn wangen, ik voel de kou pakken op mijn adem. Snel fiets ik door het winterse weer, ik schop een paar keer boos tegen klompen ijs die tegen mijn spaken plakken.
Door de sterke wind lijk ik niet vooruit te komen, ik klim de helling op en probeer nog wat harder te trappen. Net als ik boven kom dalen de slagbomen van de brug, belletjes rinkelen en de lampen knipperen rood. Het kan er nog wel bij, denk ik.

Ik probeer de boot te zoeken die eraan komt, ver weg zie ik langzaam een boot naderen, weer zucht ik diep, dit kan nog wel even duren.
Als ik om me heen kijk zie ik een hele rij auto's, waar zouden al die mensen heen gaan, denk ik weer. Naar hun werk, terug naar huis, op vakantie, op bezoek, naar de dokter of misschien een begravenis. Ik zie een paar meeuwen rond cirkelen en de bomen waaien vervaarlijk van de ene kant naar de andere kant. Vele voetstappen zie ik in de sneeuw onder me, het is geen mooie witte sneeuw meer, half ontdooit, half bevroren. Vies en zwart en vooral koud, ijzig koud.
Terwijl ik rond kijk lijkt de tijd stil te staan, weer zo'n moment waarop een mens gaat nadenken over alles wat er is gebeurt, alles wat er kan gebeuren, verlangens, verdriet, hoop en vooral ook fantasieen..
Beneden me hoor ik kinderen gillen, een stel kinderen zijn aan het wandelen met de hond, en als ik ver terug kijk zie ik mezelf erin.
Soms kan een mens zo verlangen terug te gaan, zo veel wanhoop hebben, er alles er voor over hebben. Maar wat je ook wilt en wenst dat gaat niet. Het zal nooit kunnen.
Het blijft bij dromen en zal nooit meer worden als dromen.

Weer kijk ik richting de boot, nog een paar minuten en deze zal onder de brug verdwijnen, om dan via de andere kant weer te verschijnen. En dan zal deze langzaam blijven varen tot deze de eindebestemming bereikt, net zoals ik op mijn fietsje.
Ik hoor de bel al rinkelen en de brug begint weer langzaam te draaien, ik spring weer behendig op mijn fiets en wacht netjes af.

Als de slagbomen weer naar boven bewegen maak ik me al klaar voor de afzet, ik buk voor het laatste stukje van de slagboom en fiets stevig door. Weer voel ik de ijzige wind en de tranen vliegen weer langs mijn gezicht. Ik voel de warme en klamme adem steken in mijn sjaal, en walg stiekem van de sigaretten lucht. Aan het einde van de brug gaan we weer naar beneden, dit maakt dat ik even niet zo hard moet trappen. Ik hoor een brommer achter me, en ik verbied mezelf te kijken, automatisch kijk ik strak de andere kant op terwijl de brommer nadert, ik hoop innig de afslag al naar links te hebben voordat deze mij voorbij zal steken.
Want ook zonder te kijken weet ik prima wie dit is, en ik wil 'hem' niet zien, nu niet en nooit niet meer. Terwijl ik sneller trap en naar links afsla rijdt de brommer mij voorbij met een lange 'toet' van de toeter..
Een steek in mijn hart, ik haal mijn neus nog een flink op en besluit even te stoppen.

Met bevroren en versteende vingers zoek ik behendig mijn pakje sigaretten, met een beetje moeite pak ik weer een sigaret en terwijl ik deze aansteek kijk ik weer eens vies. Waar ben ik ooit toch aan begonnen, denk ik. Stomme zet, ik denk weer aan 'hem' hij kon altijd handig kringetjes blazen..
"stop !" Zeg ik tegen mezelf, al dat zelfmedelijden is niet nodig, het is over, het is klaar.
Ik zie kleine sneeuwvlokjes dwarrelen en laat er een paar op mijn tong smelten. Zo voel ik me weer een klein kind, die al rennend met mijn tong liep om alle vlokken op te vangen. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ik gooi mijn sigaret weg, zonde van het geld, denk ik weer..

Ik spring weer op mijn fiets, rustig dit keer, ik heb geen haast, veel beters heb ik niet te doen. Ik probeer het ijs op de weg te ontwijken en probeer me daar vooral op te concentreren.
Ondertussen zing ik een lied, zomaar, omdat het goed voelt. Zo uit het hoofd, de tekst maakt niet uit, veel meer als 'I'm sorry, I'm missing you' komt er meestal niet uit.
Vroeger keek ik altijd schuchter om me heen of niemand me hoorde, zag ik dan plotseling iemand stopte ik onmiddellijk en voelde ik mezelf vuurrood worden.
Nu maakte het me niet uit, en luidkeels reed ik over de dijk, wat minder voorzichtig voor het ijs, stiekem toch ver weg in gedachten verzonken.

Tips zijn zeker welkom

**Geplaatst**: 18-02-10 07:25

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 18-02-10 07:25

Mooi verhaal, waarschijnlijk op waarheid gebaseerd, Mick Jagger zong het al met Peter Tosh
http://www.youtube.com/watch?v=3o4Fgh0KW_4

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 13:18

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 13:18

Samurai schreef:
Mooi verhaal, waarschijnlijk op waarheid gebaseerd, Mick Jagger zong het al met Peter Tosh
http://www.youtube.com/watch?v=3o4Fgh0KW_4

Dankjewel Samurai

En inderdaad op waaheid gebaseerd

Ken dat liedje niet even luisteren

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 22:22

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 22:22

Hoofdstuk 3, niet alleen

De muziek bonst door mijn hoofd, ik kijk rustig om me heen en zie veel mensen, veel te veel mensen. Het is lastig om op een plek te blijven staan, maar op dit moment lijkt het of ik geen kant op kan gaan.
Ik douw een paar mensen aan de kant en met veel moeite bereik ik de bar weer. Met een beetje moeite kruip ik op een kruk, ik voel mijn hoofd van links naar rechts bewegen, ik zie allemaal mensen springen, dansen en gillen.

De muziek dringt niet meer goed tot me door, hoe lang ben ik hier al, hoe laat zou het zijn ?
Met mijn handen tast ik mijn broekzakken af, mijn telefoon schijnt fel in mijn ogen, ik begin mezelf een beetje duizelig te voelen. Ik probeer mijn ogen even dicht te doen, maar zodra ik dat doe word ik alleen maar duizeliger.. Snel open ik mijn ogen weer, ik negeer de sterren en kijk hoe laat het is.
00:34 uur, het is nog vroeg, denk ik.
Nog een paar uur er tegen aan, om dan morgen het meeste te zijn vergeten, nu beleefde ik het al niet helemaal mee. Hoe zou ik het morgen dan hebben.

Tegenover mij zit Shannon, ze kijkt me aan met een vragende blik, ik weet wat ze bedoeld. Nee schud ik, er is niks aan de hand.. Dat is wat ik altijd zeg, 'het gaat goed, niks aan de hand'.
Ze wijst naar de lege glazen voor ons, natuurlijk knik ik ditmaal ja, een drankje kan er nog wel in.
"Twee keer hotshot" hoor ik haar zeggen. Ik zie de 'best leuk uitziende' barman de glaasjes vullen'
Behendig en zonder te morsen pakken we de glaasjes "op ons" zeggen we beide, snel slaan we de glaasjes achter over.. "Nog eentje dan" lacht Shannon, en daarna nog een stuk of 10, dat weet ik zeker. En dat vond ik ook helemaal niet erg, niet dat het iets hielp, maar het hoorde nou eenmaal zo. Zo was het altijd geweest en zo zou het allemaal blijven.

Na ook weer deze glaasjes achterover te hebben gesgooit springen we beide van de krukken af. Al dansend doen we een rondje door de disco.
Nog steeds lijkt de muziek niet goed door te dringen, ik hoor het wel, maar ik luister niet. Ik zit ver weg in gedachten en ik kom er maar niet uit. Twijfelend zoek ik mijn telefoon weer op, zo handig als ik ben laat ik deze vallen, ik buk om deze weer snel op te rapen.
Het lijkt wel of ik tegenwoordig een standaard sms type, voorgeprogrameerd in mijn hoofd, en mijn vingers die deze behendig weet te toetsen, dronken of niet dronken.
Versturen naar, ik twijfel, wat heeft het voor nut. Shannon komt aanlopen, en zo te zien weet ook zij wat ik van plan ben.. Ze schud haar hoofd en kijkt met haar ogen omhoog, alsof ze denkt 'wat moet je daar nou mee'.

Ze heeft natuurlijk gelijk, langzaam delete ik letter voor letter zodat er een wit scherm achter blijft. Opnieuw begin ik te typen, 'je hebt gelijk' en stuur dit naar Shannon.
Ik doe mijn telefoon terug in mijn broekzak, kijk een beetje in het rond en zie Shannon staan bij een groepje jongens. Zodra ik aan kom lopen pakt Shannon me bij de hand en begint uitbundig met me te dansen. Ik zie haar lachen, en ik weet dat zij het alweer vergeten is.

Als ik even later weer kijk hoe laat het is zie ik dat de disco bijna sluit, 03:47 uur, nog een kwartier. Ik tik Shannon aan op haar schouder "het is tijd om de jassen te pakken zeker ?" vraagt ze. Ik knik ja, en langzaam wurmen we ons door de groep mensen om bij de garderobe te komen.
Als we onze jassen hebben omgewisseld met de coupons lopen we richting de uitgang, waar we nog een sigaretje op steken. Langzaam en van links naar rechts zwalkend lopen we richting de fietsen.
Met veel moeite krijgen we de sleutels in het slot en fietsen we richting huis.

Ik voel me zelf van de ene kant naar de andere kant van de straat zwieren, en stiekem moet ik daar om lachen. Samen gillen Shannon en ik een lied, "van links naar rechts en weer verder, we rijden hier over de straat, van links naar rechts en dan weer verder, ooit komen wij wel aan".
"Kijk Shannon, ik ben een auto" riep ik uit, terwijl ik op de autobaan ging rijden. Ergens diep van binnen voelde ik me zo stom, maar nu kon ik lachen, al was het dan om mezelf..

Als we even later thuis aankomen proberen we zo stil mogenlijk de fietsen in de stal te stoppen, zonder dat we iets om gooien zetten we de fietsen weg.
Ik loop Shannon achterna die de deur al open houdt, samen gaan we als twee zotten op de grond liggen, en trekken we elkaars schoenen uit. Shannon doorzoekt de kasten op wat we kunnen gaan eten.
Standaard, uitgaan en bij thuiskomst eten, heel veel eten.
Dit was iets wat we altijd hadden gedaan, en dit was dan ook iets als zijnde ritueel, iets wat we nouwelijks over sloegen.

Ik sluit mijn ogen terwijl ik Shannon pannen uit de la hoor pakken, "het word soep met stokbrood" zegt ze. Hmm soep, denk ik. Gedachtes spoken door mijn hoofd, ik probeer me er weer voor af te sluiten, maar het enige wat ik zie zijn sterren, heel veel sterren, en een zacht neuriend geluidje dat door mijn oren suist. Als ik mijn ogen weer open zie ik Shannon een sigaret naar mij uitsteken, gretig neem ik deze aan en ga tegen de muur zitten, als ik de sigaret aan steek begin ik weer te lachen, waarom weet ik niet.
Ik lijk steeds om te vallen, maar volgens Shannon zit ik perfect recht. Ik voel tranen in mijn ogen branden en ik vraag mezelf af waarom..
"Awel Mikake, uw soepske is klaar" hoor ik Shannon met haar accent zeggen, even vergeet ik mijn gedachten en ga aan tafel zitten.

Natuurlijk is de soep nog veel te heet, en terwijl ik blaas roer ik rondjes in mijn kom, Shannon haalt ondertussen de broodjes uit de oven. Hmm, ze ruiken heerlijk.
"Hoe gaat het nu echt met je ?" vraagt Shannon, "het gaat goed, wat voor soep is dit" antwoord ik om de vraag een beetje te ontwijken.
Nadat ze me een minuut schaapachtig aankijkt haalt ze haar schouders op "ik geloof je niet en het is gewoon tomatensoep"
Ze kent me veel te goed, tegen haar kan ik niet liegen, nooit ! Voorzichtig tast ik met mijn lippen of de soep al te doen is, wat warm nog maar toch besluit ik verder te slurpen.

Als we klaar zijn met eten kijk ik richting de klok, 04:38 uur het is al laat, of het is vroeg denk ik.. Hoe je het ook bekijkt. Shannon is het met me eens en langzaam staan we op en lopen richting de trap. Stilletjes sluipen we naar boven en bij elk gekraak stoppen we beide en houden onze adem in.
Als we eenmaal op zolder aankomen trekken we vlug onze kleren uit, we graaien wat uit de kast naar iets wat zou moeten dienen als zijnde pyjama en springen in bed.
Het is hier altijd koud en we liggen dicht naast elkaar om elkaar warm te houden, ik sluit mijn ogen en glimlach, ik slaap vandaag niet alleen.

Toch kan ik de slaap niet vatten, ik kijk richting Shannon die al ver weg is. Ik probeer aan fijne dingen te denken, ik ben niet alleen blijf ik maar herhalen tegen mezelf. Ik ben niet alleen daar concentreer ik me nu op.
Ik zal nooit echt alleen zijn. Ik weet dat er mensen zijn die er voor mij zullen zijn, die wel in mij geloven.. Maar het punt is, geloof ik ook wel in mezelf ?
Weer draai ik om, maar hoe ik ook lig de slaap kan ik niet vatten. Ik ga weer terug naar nog geen jaar geleden, en herinner me hoe gelukkig ik was. Mis ik hem of mis ik de tijd dat ik niet alleen was en dat ik aandacht had ? Hoe had ik het zo ver laten komen, waarom dacht ik nou niet eens aan mezelf. Of dacht ik juist teveel aan mezelf. Ben ik een egoist of ben ik juist te goed..
En waarom kon ik nou gewoon niet alles vergeten, hem vergeten, zodat ik nergens last van had, geen verdriet had en zodat ik gewoon verder kon gaan zoals ik eerst ging..
Waarom moeten gevoelens zo complex zijn en wat is het nut van emoties, zonder gevoelens en emoties zou er geen verdriet zijn, geen haat zijn, en misschien dan ook wel geen ruzie's en oorlogen. Of dacht ik nou te moeilijk ?

Nog een keer draai ik me om en sluit mijn ogen weer, nog even denk ik wat als.. En dan wordt alles zwart.

Tips zijn wederom welkom

**Geplaatst**: 18-02-10 22:40

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 18-02-10 22:40

Mooi verhaal!
word gewoon meegetrokken in het verhaal.
En ik weet al waarover het verhaal gaat denk ik

of heb ik het verkeerd?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 22:47

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 22:47

love_western schreef:
Mooi verhaal!
word gewoon meegetrokken in het verhaal.
En ik weet al waarover het verhaal gaat denk ik of heb ik het verkeerd?

Dankjewel, het is natuurlijk nog niet klaar

Wel grappig dat je ook wat meegetrokken word

**Geplaatst**: 18-02-10 22:51

Geplaatst: 18-02-10 22:51

Balou_k schreef:
love_western schreef:
Mooi verhaal!
word gewoon meegetrokken in het verhaal.
En ik weet al waarover het verhaal gaat denk ik of heb ik het verkeerd?

Dankjewel, het is natuurlijk nog niet klaar
Wel grappig dat je ook wat meegetrokken word

Dat begrijp ik dat het nog niet klaar is.
Maar this erg mooi!

**Geplaatst**: 18-02-10 22:55

Geplaatst: 18-02-10 22:55

Ik heb het eerste stuk gelezen, tweede is voor morgen. Goede dingen mag je best spreiden. Heel goed geschreven verhaal sleept je inderdaad mee! Ook omdat de acties en gevoelens zo herkenbaar zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 23:15

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 23:15

lesilla schreef:
Ik heb het eerste stuk gelezen, tweede is voor morgen. Goede dingen mag je best spreiden. Heel goed geschreven verhaal sleept je inderdaad mee! Ook omdat de acties en gevoelens zo herkenbaar zijn.

Hartstikke bedankt

Vind ik heel erg leuk zulke complimentjes !

**Geplaatst**: 18-02-10 23:25

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 18-02-10 23:25

aah.. waarom stopt het hier

hophophop

volgende !!

Spannend hoor.. Ben erg benieuwd waar het over gaat e.d wil het graag verder lezen.

heeft ehet met jouzelf te maken?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-02-10 23:43

Geplaatst door de TopicStarter : 18-02-10 23:43

Jolliegirl schreef:
aah.. waarom stopt het hier
hophophop volgende !!

Spannend hoor.. Ben erg benieuwd waar het over gaat e.d wil het graag verder lezen.

heeft ehet met jouzelf te maken?

Ja heeft met mezelf te maken inderdaad, soort uitlaadklepje ?
Hop hop

Is niet zo makkelijk hoor Ghehe..

**Geplaatst**: 18-02-10 23:45

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 18-02-10 23:45

Hophop was geintje

Ik begrijp t wel

Vind het knap hoor... dat je het zo omschrijft.. netjes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-02-10 00:44

Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 00:44

Hoofdstuk 4, Het is niet echt

Niet veel later word ik wakker, ik kijk naar de persoon naast mij en sla mijn arm er om heen, ik voel weer vlinders in mijn buik en voel me vrolijk. Toch weet ik dat er iets niet klopt, ik kijk nog een keer goed en schrik als ik merk dat dit Shannon is en niet 'hem'..
Ik draai me om en huil mezelf weer in slaap, ik mis 'hem'

Als ik wakker word heb ik een bedrukt gevoel in mijn buik, als ik omdraai zie ik dat het nog veel te vroeg is om wakker te worden. Weer begin ik na te denken over 'hem' en over hoe het gelopen is. Want natuurlijk heb ik ook dingen verkeerd gedaan, en was ik niet altijd perfect. Maar ik heb mijn best gedaan, o God wat heb ik mijn best gedaan.
Shannon slaapt nog, wat voor mij automatisch het teken is dat ik ook nog zou moeten slapen.. Ik draai me nog een keer om en al snel word het weer zwart.

In mijn dromen is hij daar weer en hand in hand lopen we over straat, als hij dichterbij komt voel ik zijn adem in mijn nek. Ik woel met mijn hand in zijn haar en kijk hem diep aan in zijn ogen..
Ik hoor hoe hij tegen mij praat en ik begin te lachen, hij houdt van mij en ik van hem.
"Ik zag voor altijd bij jou blijven, jij bent mijn alles" hoor ik hem fluisteren in mijn oor. En weer kijkt hij mij teder aan, ik verdrink in zijn ogen en wil dit moment voor altijd.
Plots begin ik te huilen 'ik wil zo mijn best doen, vertel me wat ik moet doen, ik wil dit niet verpesten' al die gedachten spoken door mijn hoofd.
Ik voel zijn hand verslappen, ik voel mezelf angstig worden 'ga niet weg' denk ik. Ik probeer zijn ogen te zoeken, maar alles wat ik zie zijn twee donkere zwarte gaten.

Ik schrik wakker, het zweet loopt over mijn hoofd, onregelmatig spannen mijn spieren zich aan. Ik voel rillingen over mijn hele lichaam, ik draai me om en krul me op. Het was niet echt, het was niet echt..
Ik knijp mijn ogen dicht en probeer me te ontspannen, die zwarte gaten, ik blijf ze maar zien, ik probeer het beeld weg te bannen.
Het was niet echt, een droom, een slechte droom. Verman jezelf.

Ik voel wat gewoel naast me, het is Shannon die wakker is geworden. Plotseling stopt het rillen, ik veeg mijn tranen snel weg met een deel van het deken. Ik hoor Shannon wat brabbelen en draai me vrijwel meteen weer om.
Ik merk aan de blik in haar ogen dat ze het best wel weet, maar ze besluit gelukkig niks te zeggen. Zij weet ook wel dat dat niet helpt.

Nadat we zo een paar minuten hebben gelegen staat ze op, het eerste wat ze doet is het aanzetten van de radio, hierna loopt ze naar het kapstokje dat aan de deur hangt en doet haar kamerjas aan.
Mij werpt ze een vest toe, deze trek ik gelijk aan, heerlijk warm.

Hoofdstuk 5, Ik wil rust

Het is stil aan tafel, de hond ligt rustig op de grond en kijkt me aan met een blik van 'ik wil lekkers' en dit maakt dat mijn mond een beetje krult als een glimlach.
Shannon kijkt me diep in mijn ogen, alsof ze een boek leest, alsof alles te lezen valt in mijn ogen. Het maakt me bang, en ik kijk een beetje schuchter om me heen.
Ook de stilte maakte me bang, en ik zocht naar een onderwerp om over te praten, het maakte me niet uit wat, het mocht alles zijn. Maar deze stilte, nee daar hield ik echt niet van..

"Zo kan het niet door gaan Mika !" hoorde ik Shannon zeggen, ze keek me doortastend aan en wees met haar vinger op mij.
Het erge was dat ik het met haar eens was, maar dat ik er zo weinig aan leek te kunnen doen. Ik deed al zo mijn best, maar mijn gedachtes overspoelde mijn verstand, mijn hart dat zo gebroken was, ik voelde me zo leeg.
"Hij heeft je helemaal kapot gemaakt Mika, zie je dat nu zelf niet ?" zei ze weer. ja dat wist ik, ik heb het verdomme zelf mee gemaakt.. Ik was er zelf heel de tijd bij.. En iedereen die het zei, iedereen die me waarschuwde.. Maar ik was erbij, het was mijn schuld, ik had meer mijn best moeten doen..

Shannon reikte me weer een sigaret aan, deze stak ik vrijwel meteen aan. Ik keek hoe de rook sierlijk omhoog vloog. Niet tastbaar en vrij van alles.
"Ik wou dat ik een vogel was, die daar hoog vloog in de lucht, geen zorgen en geen pijn meer, en zorgeloos in mijn vlucht" zong ik zacht.
Shannon keek me aan en glimlachte, ze knikte en ik wist dat ze het wel een beetje met me eens was.

Ik keek naar het brood, en voelde mijn maag brommen, dit betekende dat ik honger had, maar ik wist dat dit weer zo'n moment was dat ik geen hap door mijn keel kon krijgen. Ik besloot nog wat thee te drinken en daarna zou het wel tijd zijn om mezelf aan te kleden.
De waterkoker stond al aan en het water was al heet, snel pakte ik een mok en pakte een theezakje, natuurlijk koos ik 'rooibos' de lekkerste thee die er is ! Terwijl ik het water in de mok goot voelde ik de warme stoom in mijn gezicht komen, mijn gezicht werd warm en klam.
Drie schepjes suiker even roeren en klaar. Voorzichtig nipte ik de thee van het lepeltje, hmm heet.

Shannon stond langzaam op en zei "ik ga me alvast aankleden, je ma zal zo wel komen." Ik knikte en wees naar mijn thee, ze snapte het en liep alvast naar boven.
Ik ging nog even zitten en blies in mijn thee, waardoor de warmte van de thee mijn gezicht streelde. Ik sloot mijn ogen en voelde me een paar seconden erg duizelig worden.
Mijn gedachten vlogen weer weg, ik schudde met mijn hoofd en toen dit niet werkte sloeg ik mijn hoofd tegen de tafel aan. Weg, weg al die gedachtes, weg uit dromenland, ik wil hier zijn in het hier en nu, ik ben toch niet gek.
Of word ik gek, ben ik gek en moet ik straks nog naar een of ander gesticht. Nee, ik maak mezelf gek, dacht ik.

Ondertussen was te thee genoeg afgekoeld om in een keer op te drinken, nog steeds voelde ik mijn maag brommen, maar ik weigerde om te eten. Het smaakte me gewoon niet.
Ik liep naar het aanrecht om mijn kopje daar te zetten, daarna liep ik richting de trap. Plotseling voelde ik het in mijn hoofd tollen en zag ik allemaal sterretjes.
Ik hield me recht tegen de muur en schudde eventjes met mijn hoofd, wat ik juist niet had moeten doen. Hierna tolde het alleen maar meer, ik besloot mijn ogen even te sluiten en ademde diep in en uit.
Nog geen vijf minuten later voelde ik mezelf weer goed genoeg om verder te lopen en liep ik de trap op, ik 'rende' naar boven en stormde de kamer in.
Snel pakte ik al mijn spullen en deed alles in een zak, ondertussen zocht ik kleren uit en trok deze snel aan.
Shannon keek me aan en wees naar de klok "je hebt nog genoeg tijd hoor" zei ze. Dat wist ik, maar het was ondertussen zo'n gewoonte geworden me zo snel mogelijk aan te kleden dat het een automatische was geworden.

Over een kwartier zou mama komen, eigenlijk was ze veel te lief en te goed voor mij. Ik heb haar zo vaak teleurgesteld, ik doe haar zo vaak pijn en geef haar zo vaak de schuld als iets weer eens niet goed gaat. Dat verdiend ze helemaal niet, ze is de liefste mama van de wereld.
Shannon en ik praatten nog wat over nutteloze dingen, op dat soort momenten waren mijn gedachtes vrij, en was het heerlijk rustig in mijn hoofd.
Jammer genoeg hadden we vandaag geen tijd om in bad te gaan, dat was ook zo heerlijk ontspannend, en dan kon je ook lekker nutteloze gesprekken hebben.

Allebei hoorden we de bel gaan beneden en samen stormden we al lachend en gierend de trap af. Samen deden we de deur open waar mama al op mij stond te wachten.
Natuurlijk moest ik hierna nog twee keer heen en weer rennen voor spullen die ik dan weer was vergeten, en natuurlijk zou ik er thuis wel achter komen dat ik weer wat vergeten was. Dat was ook iets standaards, zoiets had ik nou altijd.

Ik zwaaide nog naar Shannon terwijl mama de oprit afreed, aan het eind van de straat draaide ik mijn hoofd nog een keer om, maar de deur was al gesloten.
Onderweg keek ik vooral naar buiten, ik merkte dat mama me vaak aankeek vanuit haar ooghoeken, ik probeerde er niet op te letten. Ik had nu geen zin om te praten, ik wou rust.

Tips zijn uiteraard weer welkom !!

**Geplaatst**: 19-02-10 00:58

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 19-02-10 00:58

super! leest echt in een keer lekker weg!!
Tips heb ik echt niet

**Geplaatst**: 19-02-10 01:02

Geplaatst: 19-02-10 01:02

Heb je hoofdstuk 6 al af? Wil verder lezen!

**Geplaatst**: 19-02-10 01:30

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 19-02-10 01:30

Tip: wordt schrijver...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-02-10 01:32

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 01:32

@ Jolliegirl, hartstikke bedankt weer

@ Breezy, nee heb net hoofdstuk 3 4 en 5 geschreven, maar merk nu echt dat ik fouten begin te maken

@ Samurai, haha, grappemaker :')

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-02-10 02:19

Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 02:19

Hoofdstuk 6, Ik ben zo moe

Ik ben zo moe, maar kan de slaap al dagen, nee al weken niet vatten. Ik voel mijn ogen telkens dicht vallen en heb veel moeite me te concentreren.
Ik probeer met veel moeite de film te volgen, ik dwing mezelf mijn ogen op te houden. Het moet gewoon, ik kan het !
De film gaat over een Turks meisje, ze word verkleed als jongen zodat ze kan gaan werken. Zodat ze thuis kunnen eten, haar vader is jaren geleden overleden.
Weer voel ik mijn oogleden dalen, met veel moeite open ik mijn ogen weer, ik voel tranen over mijn wangen glijden, niet van verdriet maar van de vermoeidheid.

"Ik hou ook van jou" zegt hij, hij kust me, maar ontwijkt mijn ogen. Mijn hart verteld me al weken hetzelfde, mijn verstand werkt niet mee. Ik voel me dag in dag uit angstig.
"Ik hou ook van jou, ik wil je niet kwijt" zeg ik op mijn beurt.
Hij kijkt me aan, "Ik jou ook niet, als je het maar niet 'weer' verpest" ik staar naar de grond, "Ik doe mijn best"..
"Mika" hoor ik achter mij, "Mika !"

Ik open mijn ogen en realiseer me dat het slechts een droom was, een droom waarin ik weer terug ging naar het verleden. Waar ben ik, oliebol ik zit in de les, hoe laat is het, wie heeft er allemaal gezien dat ik sliep ? Ik kijk mijn klasgenoot aan, ze geeft me een knipoog en verteld me op deze manier dat niemand het nog heeft gemerkt.
Ik kijk weer naar de film, hoe lang heb ik geslapen, wat is er ondertussen allemaal gebeurt. Ik baal flink, heb ik weer.
Het meisje is gesnapt, een belangrijke Turkse man mag nu met haar trouwen, zij heeft niks te zeggen. Weer voel ik mijn ogen zwaar worden, en weer moet ik veel moeite doen om ze open te houden, ik knijp mezelf even flink in mijn wang, wakker blijven !

"Ik doe mijn best, ik doe echt mijn best, maar vertel me dan wat ik moet doen, vertel me wat ik moet doen zodat ik het niet verpest, want dat wil ik niet, echt niet" hoor ik mezelf zeggen. Ik voel me zo hopeloos, en de tranen rollen over mijn wangen, ik snik hardop en ik loop helemaal te trillen.
Ik omhels hem, stevig sla ik mijn armen om hem heen om hem daarna nooit meer los te laten, ik wil hem niet kwijt.
"We praten hier later over, we komen er wel uit, het komt allemaal goed, ik beloof het" zegt hij op een kalme manier. Ik kijk hem aan, maar nog steeds ontwijkt hij mijn blik.
"Kijk me aan in mijn ogen, en vertel me dat je van mij houdt, zeg het me" vraag ik hem op een smekende toon, ik voel me zo machteloos en ik weet niet meer wat ik moet doen en denken.
Weer zoek ik zijn ogen op, en weer zie ik die donkere, zwarte gaten. Ik begin nog luider te snikken, ik wil hier niet zijn, ik wil hier weg, dit is niet echt. Word wakker denk ik bij mezelf, ik weet dat ik droom, ik weet dat dit niet echt is, dit kan niet echt zijn !

Ik schrik wakker en voel mijn hart nog steeds in mijn keel kloppen, ik kijk snel om me heen en zie mijn klasgenoot vreemd naar me kijken. Ik begin steeds zwaarder te ademen en voel me misselijk worden, ik voel duizelingen in mijn hoofd en probeer me te concentreren op iets anders.
"Je was nog geen twee minuten weg, wat is er aan de hand ?" vraagt Laura, ik negeer haar vraag en sta op, ik moet hier weg, ik kan hier niet langer blijven. Snel pak ik mijn tas in, rits deze dicht en loop het klaslokaal uit. Volgens mij hoor ik de lerares nog wat roepen, maar ik negeer het en schenk er geen aandacht aan, het enige waar ik momenteel aan denk is dat ik hier weg moet.

Ik voel me nog steeds zo moe en hoop zo snel mogelijk thuis te zijn, snel kijk ik op de klok, de bus heb ik net gemist dus dat word een half uur wachten. Ik ren naar de snoepautomaat en haal er een Lion uit, even een snelle snack, mijn maag bromt hard en roept om eten. Misschien moest ik gewoon normaal ontbijten, het zal vast een hoop schelen. Ik negeer mijn gedachtes en ga aan een tafel zitten in de kantine.

Nog geen vijf minuten later zie ik Lotte lopen, ze steekt haar hand op en komt naar me toe lopen, ook zij ziet onmiddellijk dat er iets is. Ik zeg alvast dat het goed gaat en dat ze voor de rest niks hoeft te vragen. Ze kijkt me schaapachtig aan en wuift mijn commentaar weg. "wees eens eerlijk, vertel gewoon wat er is, voor mij hoef je, je niet te schamen" Opeens begin ik te huilen, de tranen rollen weer over mijn wangen en ik voel mezelf trillen, ik durf Lotte niet aan te kijken en ik merk dat ook zij zich wat ongemakkelijk voelt. Ze legt iet wat onhandig haar hand om mijn schouder als een soort van troost, ondertussen probeer ik mezelf weer onder controle te krijgen. Ik droog snel mijn tranen en haal mijn neus op, ik kijk haar aan en samen zitten we daar vijf minuten stil tegen over elkaar.

"Als je iets kwijt wilt, bij mij kan je altijd terecht, wees niet bang, ik snap hoe je, je voelt. Ik moet nu echt weer door naar de les, ik zou maar even naar de wc gaan" en terwijl ze dit zegt staat ze op en loopt weer weg.
Je snapt hoe ik me voel, denk ik, nee je snapt niet hoe ik me voel, ik snap het zelf niet eens. Ik weet zelf niet wat er in mij om gaat, waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe. Waarom ik verkeerde keuzes maak, waarom ik mezelf zo kapot maak. Waarom ik andere de schuld geef terwijl ik de schuld van alles ben.

Als ik even later naar de bus loop voel ik de koude wind tegen mijn wangen strijken. Pas nu merk ik hoe koud het is, binnen leek het mee te vallen met de schijnende zon. Maar niks is minder waar, het is ijzig koud, het is winter, een deprimerende winter.
Er staat vrijwel niemand te wachten op de bus, heerlijk rust. Als ik de bus in stap vraagt de buschaufeur waar ik heen moet "Sas van Ellende" antwoord ik standaard. Bij deze woorden moet hij even hard lachen, en stempelt mijn kaart af.
Ik ga helemaal van achteren zitten, zodra de bus weg rijdt voel ik mijn ogen weer moe worden. Deze keer besluit ik ze te sluiten en al snel word het weer zwart.

Hoofdstuk 7, Naar de dokter

Eenmaal thuis gekomen liep ik snel door naar boven, ik kroop zonder mijn kleren uit te doen in bed en viel al snel in slaap. Het was lekker warm binnen en de deken maakte dat ik lekker knus lag.
Het maakte me niet meer uit dat ik ging dromen, ik was zo moe, ik had alles er voor over om gewoon te slapen, en het zou me niet uit maken of ik nog wakker zou worden of niet. Nu wou ik slapen, en slapen zou ik !

"Mika" hoorde ik mijn moeder roepen, ik schrok wakker en stond gelijk recht. Hoe laat het was wist ik niet, maar het was al aardig donker. Het was natuurlijk winter dus heel veel vertelde de donkere lucht me niet.
Ik streek mijn haar een beetje in model en stormde daarna gelijk naar beneden. Ik zag mijn moeder staan, haar ogen waren rood en haar handen trilden.
"Je bent weer weg gegaan van school Mika, dit gaat niet goed zo, straks is het gedaan met je opleiding" Ik keek mama aan en schrok van wat ze zei, ik was zo verdrietig, voelde me zo schuldig, maar werd ook zo kwaad door haar woorden.
"Waar bemoei je, je mee, ik ben geen klein kind meer, rot toch op" schreeuwde ik. Terwijl ik de woorden uitsprak schaamde ik me en had ik gelijk spijt. Maar de woede in me was nog niet gedoofd..
"Ik ga een afspraak maken bij de dokter Mika, dit gaat niet goed zo, misschien moet je eens met iemand gaan praten" was haar antwoord.. Ze bleef zo rustig, zo kalm. Ik voelde me zo schuldig, maar met iemand praten, ik was toch niet gek ?
Allemaal gedachtes spookten door mijn hoofd, naar de dokter gaan, met iemand gaan praten.. Dat deed je alleen als je gek was, als je een of andere ziekte had in je hoofd. Maar ik ben niet gek, ik ben toch niet gek ?
Ik zou niet naar de dokter gaan, wat een nutteloos idee, ik zou echt niet gaan ! "Ik ga niet naar de dokter, ik ben niet gek" schreeuwde ik weer terwijl ik naar boven rende.

En wederom zijn tips welkom

(Dit is echt het laatste stukje voor nu, misschien morgen nog, maar geef het weinig kans.. Ik ben dit weekend niet thuis

**Geplaatst**: 19-02-10 08:49

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 19-02-10 08:49

Weer een mooi stuk!

ik stuur je even een pm

**Geplaatst**: 19-02-10 12:58

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 19-02-10 12:58

Ik vind het weer heel mooi meeslepend!
Ga zo door...

Vind het alleen erg heftig aangezien het op waarheid gebasseerd is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-02-10 13:52

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 13:52

Las je PB Michelle

Hoe bedoel je heftig Jollie ?

(Ik denk trouwens dat het volgende stuk pas na het weekend zal zijn, ben niet thuis. Ik kan hooguit 1 stuk typen..
Dat is misschien het nadeel dat ik gelijk op bokt het stuk type, het dan in word plaats en de fouten eruit haal etc.

Maar ik ga het in ieder geval proberen.

**Geplaatst**: 19-02-10 13:59

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 19-02-10 13:59

Gewooon.. ik lees hier iets over iemand waar iets mee aan de hand is... iemand die niet weet wat te doen met gevoelens.. iemand die niet een knoop durft door te hakken...

Het is mij nog niet helemaal duidelijk waar het precies over gaat, en daarom lees ik heel graag verder !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-02-10 14:01

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 14:01

Haha, ok dat is goed, je zult nog even in spanning moeten blijven zitten

Moet ik proberen in het volgende stuk een aantal gebeurtenissen beschrijven ?

**Geplaatst**: 19-02-10 14:03

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst: 19-02-10 14:03

Dat geeft misschien wel een beeld waar het precies over gaat.
maar wat je al eerder zei, het is een soort uitlaatklep voor je..

je moet dus alleen schrijven waar JIJ je goed bij voelt...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-02-10 14:04

Re: [VER] Zo is het leven

Geplaatst door de TopicStarter : 19-02-10 14:04

Ik zal zien wat er uit glijd de volgende keer dan

Ik wil ook niet dat het voor andere te langdradig word

Nomineer dit bericht ×