Bokt.nl

Citaat:

Het begon allemaal toen ik 12 jaar was en voor het eerst naar de middelbare school ging. Ik fietste van uit huis alleen naar school toe. Ik was best onzeker eigenlijk over alles waar je maar onzeker over kunt zijn. Ik wilde heel graag ‘stoer’ over komen naar andere mensen. Ik fietste het schoolplein op zo kwam ik bij het plein waar ik de fiets neer kon zetten. Het was al best druk op school, gelukkig was de bovenbouw nog vrij. Ik zag al een paar meisjes staan die ik ontmoet had met de kennismakingsdag, en ik besloot daar maar naar toe te lopen. Ik merkte gelukkig wel dat hun ook behoorlijk onzeker waren. Toen de bel ging liepen we met dat groepje naar binnen, zodra we binnen waren werden we opgevangen door onze mentoren, ‘en zo liepen we met z’n alleen een lange gang door’ die eindigde met een blauwe deur, waar een klaslokaal was. Alle tafels stonden naast elkaar, ik plofte ergens in het midden neer op een stoel. Ik merkte dat er al snel twee meisjes naast mij kwamen zitten, ‘die met mij in contact wouden komen’ we hebben toen over van alles gepraat. Gelukkig was het al snel twaalf uur en zat onze eerste dag erop. Ik fietste zo snel als ik kon naar huis. Bah wat een vreselijke mensen had ik in mijn nieuwe klas zitten, oke ik liet me ook zien van een hele andere kant, zoals ik helemaal niet ben. Toen ik eenmaal thuis was aangekomen vroeg mijn moeder hoe ik mijn eerste schooldag vond. Ik antwoordde daarop en zei haar dat ik er niks aan vond, voor al mijn klas niet. Zo zijn er nog twee van deze dagen geweest, daarna kwamen de echte school dagen!

Citaat:

Tring tring tring, rinkelde mijn wekker om zeven uur. Ik werd wakker en het eerste wat ik dacht is bah ik moet weer naar school! Nou goed daar zou ik toch nooit onderuit komen, en besloot netjes naar school te gaan, maar zeker met veel tegen zin. Eenmaal opschool aangekomen kreeg ik direct commentaar over mijn oorbellen, want die vonden ze echt afschuwelijk. Ik antwoordde, ja dan kijk je er toch niet naar! Maar van binnen voelde ik me er best klo.ten om, ik was namelijk een best gevoelig persoon. Toen ging de zoomer we hadden al twee uur gehad en het was pauze. Ik besloot gewoon bij de andere meisjes te gaan zitten, hoe vervelend ik dat ook vond, ik zou me toch moeten aanpassen. In de pauze werd met brood gegooid en vervelend gedaan, ik voelde erg weinig voor om mee te doen, omdat ik altijd bang was om ruzie te krijgen. Toen de pauze gelukkig voorbij was hadden we kookles, dat vond ik zeker erg leuk want ik ben dol op koken. Het was heel erg rumoerig in het kooklokaal, er werd ruzie gemaakt wie waar mocht staan en wie met wie ging koken. Mij maakte het eigenlijk niet zoveel uit, ik snapte hun probleem niet. Uiteindelijk ging ik koken met Sabine, het grootste kreng van de klas. Al snel was er een onenigheid, ik weet al geen eens meer waar het überhaupt over ging. in ieder geval liep ik geïrriteerd naar de opbergruimte om suiker te pakken. Sabine liep woest achter mij aan en pakte mij beet, waar ik in hemelsnaam mee bezig was vroeg ze. Ik antwoordde dood normaal dat ik suiker pakte voor de koekjes. En liep geïrriteerd terug naar mijn kook plaats. Waar Sabine aan mij vroeg of ik boos op haar was. Wat een vraag ze natuurlijk was ik boos op haar, ze had me tenslotte best pijn gedaan. En dat mocht ze weten ook, ze bood geen eens haar excuus aan, wat me zeker vies tegen viel. Toen iedereen de koekjes in de oven had zitten werd er gezellig met elkaar gekletst, Inge een andere klasgenoot vroeg of we in de herfstvakantie bij haar kwamen slapen zodat we s’avonds gezellig met z’n allen naar een disco konden. Dat leek iedereen wel gezellig. Mij leek het eigenlijk helemaal niks aan, maar ik wou geen spel breker zijn en ik vertelde haar dat ik ook mee ging.

Een dag later moesten we weer naar school, op school aangekomen verliep het eerste uur behoorlijk zaai, ook het tweede uur was niet veel aan. Daarna hadden we weer pauze, Inge, Cindy, en ik gingen met z’n drieën naar buiten. Opeens vroeg Inge wat wij van Sabine vonden. Cindy antwoordde dat ze haar af en toe een beetje een bitch vond. Ik was helemaal pistoff op haar en antwoordde dat ik haar echt niet mocht, en ik haar neuspiercing afschuwelijk vond. We hadden met z’n drieën flink lopen roddelen wat zeker niet oke was, maar we hadden afgesproken het tussen ons te houden. Toen de pauze om was en we weer de les ingingen, merkte ik aan Inge en Cindy dat zij vreemd deden tegen Sabine. Niet dat mij dat wat boeide want die Sabine was echt een vuilkreng. Maar toch begreep ik het niet helemaal, waarom zouden we haar gaan pesten? Nee ze is zeker niet aardig, maar we zouden gewoon normaal tegen Sabine blijven doen en we zouden ons gesprek ook tussen ons drie houden. Dus ik besloot gewoon normaal tegen Sabine te doen, tuurlijk was ik nog boos over het voor geval in de kookles. Maar ik wou het niet erger maken. Toen deze les voorbij was mochten we naar huis.

Ik werd zaterdag morgen wakker, en dacht gelijk aan vanavond, want vanavond zouden we met z’n allen naar Inge gaan. Eigenlijk had ik hier echt geen behoefte aan. En besloot Inge maar te bellen en te zeggen dat ik niet kwam omdat ik me niet lekker voelde. Inge vond dit best jammer. Maar ik heb haar veel plezier gewenst. Toen ik zondag ochtend wakker werd voelde ik me ontzettend naar, ik had echt zo’n ku.t gevoel, bang dat iedereen boos op mij was. Ik dacht later waarom denk ik dat? Ik maak me zelf gewoon bang. Maar het gevoel bleef, dus ik besloot Inge te bellen om te vragen of ze het leuk heeft gehad. Als er dan iets niet pluis zou zijn dan zou ik het wel horen. Dus ik tikte het nummer van Inge in, en als snel pakte ze op. Ik vroeg aan Inge heb je het nog leuk gehad? Waarop ze stug antwoordde dat het leuk was. En op de achtergrond hoorde ik Sabine schreeuwen ieeel Alica! Ik zei snel dat ik ging, en gooide de haak er op. Zie je wel dacht ik ze hebben over mij geroddeld. De hele vakantie heb ik me heel slecht gevoeld. Op msn beweerde Inge dat er niet over mij gepraat was, en dat ze niet wist waarom Sabine dat schreeuwde. Dat luchtte wel op, maar ik wist wel dat er iets niet goed was. Ik heb echt nog nooit zo’n slechte rot vakantie gehad.

Citaat:

Toen ik die maandag ochtend wakker werd voelde ik me donders slecht. Toch ben ik naar school gegaan, want dan zou ik er snel genoeg achterkomen of er wat aan de hand was. Dus ik fietste naar school en stopte mij fiets in de fietsenstalling, liep de school binnen. En het was nog veel en veel erger dan ik ooit had kunnen denken. De hele klas deed raar tegen mij. Ik werd uitgescholden voor vuurtoren geen idee waarom? Ik ben niet extreem lang en ook niet rood of zo. Op een gegeven moment kon ik echt niet langer meer, heel de klas was op mij tegen, op een paar meisjes na. Ik besloot naar mijn mentor te gaan en het hele verhaal uit te leggen. Toen haalde zij Sabine op. En uiteindelijk bleek dus dat Inge en Cindy hebben verteld dat ik Sabine een slet en een junk en zo vond. Dit zijn echter nooit mijn woorden geweest. Ik had gezegd dat ik der absoluut niet mocht en haar piercing afschuwelijk vond. Maar Sabine geloofde dit niet. En geloof mij vanaf die dag was school een hel voor mij. Ik was zo blij dat deze dag voor bij was en ik lekker naar huis mocht.

Citaat:

Toen ik die dag thuis kwam voelde ik me zwaar kloten over wat er was gebeurd. Als een meisje die dacht dat ze de hele wereld aan kon werd ik het bange meisje die niks meer durfde. Mijn ouders merkte wel dat ik anders was, ik reageerde kortaf en deed erg gemeen tegen ze, terwijl ze het beste met me voor hadden. Die middag deed ik helemaal niks, ik zat de hele dag achter mijn computer gekluisterd, en ik had helemaal geen zin in eten. Dat vonden mijn ouders zeker erg vreemd, want Alica en niet willen eten? Nee dat bestaat niet! Mijn moeder kwam later s’avonds naar boven om te vragen wat er aan de hand was. Ik antwoordde dat ik me gewoon niet lekker voelde, en dat ik erge buikpijn had. Mijn moeder gaf me toen een tabletje, die heb ik maar door de goot gespoeld. Op msn deden de meisjes uit mijn klas erg gemeen naar mij, dus ik besloot maar offline te gaan. Om op andere gedachten te komen pakte ik een goed boek en ging even in bad. Ik was met mij gedachten niet bepaalt bij het boek, maar nog steeds bij dat gene wat er die middag is gebeurd. Rond een uur of tien besloot ik maar te gaan slapen.

Toen ik die morgen wakker werd wou ik natuurlijk niet naar school heen, maar mijn ouders zijn daar niet zo gemakkelijk in. Ze zeiden neem nog maar een tabletje en als je je dan echt niet goed voelt kom dan maar weer naar huis. Natuurlijk kwam ik daar niet onderuit, en ging die dag netjes naar school. Ik pakte mijn tas en pakte mijn gymspullen want we hadden die dag gym. Eenmaal op school aan gekomen was er weer een kille sfeer voor mij. Sabine deed weer uiterst haar best om mijn dag zo zuur mogelijk te maken. Ik voelde me echt super slecht, ik werd er ook letterlijk ziek van. Toen de eerste twee uur voorbij waren, hadden we eerst een pauze. Ik liep naar mijn kluisje om mijn brood te pakken, dat deed ik altijd. Toen ik dit keer naar mijn kluisje liep stond hij open. Ik snapte dit niet want bijna niemand wist mijn code! Uiteindelijk bleek dat Sabine mijn kluisje had open gemaakt, zij wist schijnbaar mijn code. Toen ik in mijn kluisje keek was het een regelrechte puinzooi mijn boeken en mijn gym kleding en mijn eten, alles door elkaar heen! Ik probeerde me sterk te houden, en zei er niks van. Ik pakte zo snel mogelijk mijn gymkleding en liep snel richting de kantine. Ik liep daar naar de meisjes waar ik nog geen ruzie mee had. Gelukkig deden zij wel redelijk aardig, al merkte ik wel dat ze wat afstandelijker deden. Waarschijnlijk omdat ze zelf bang voor Sabine waren. Toen de pauze nog ongeveer vijf minuten duurde vroeg ik of de andere meisjes met mij mee gingen naar de gym. Ze vroegen aan mij waarom? We hebben nog vijf minuten. Ik durfde deze meisjes niet te zeggen dat ik geen zin had om me om te kleden met Sabine in de kleedkamer. Want ik wist zeker dat er weer gedonder van zou komen. Uiteindelijk heb ik ook gewoon de pauze afgemaakt. En gingen we allemaal tegelijk naar de kleedkamers. Eenmaal in de kleedkamers aangekomen viel het nog redelijk mee, niet echt bijzonder banketstaaf opmerkingen of andere pesterijtjes. Toen we eenmaal in de gymzaal waren gingen we lijnbal doen. Ik zat bij de meisjes in het team die nog redelijk aardig deden. Mijn eerste tegenstander team was het groepje waar Sabine, Inge en Cindy inzaten. Ik had toen opslag, de bal kwam toen perongeluk tegen Sabine’s hoofd aan. En toen dacht iedereen dat ik dat expres deed. Ook de meisjes waar ik nog redelijk goed mee kon. Opeens had ik helemaal geen vrienden meer iedereen was op mij tegen… Dat voelde vreselijk want het ging echt niet expres. De gymles verliep verder als een hel. Toen de gymles voorbij was moesten we ons weer omkleden in de kleedkamer met Sabine en iedereen waar ik ruzie mee had! Vreselijk wat er gebeurde. Ik werd door iedereen uitgescholden, ik kon helemaal niks meer goed doen! Ik heb zelfs sorry gezegd, ik leek wel gek ik deed toch niks verkeerds? Vreselijk als ik er weer aan terug denk. Dit ging echt heel ver. Toen naar de gymles hadden we nog een uurtje les, we mochten toen galgje doen van ons mentor. Sabine en Cindy begonnen. Iedereen stak de vinger op, behalve ik ik wou niet meer mee doen, ik voelde me heel slecht. Toen het woord werd geraden voelde ik me nog veel slechter het woord was ‘vuurtoren’ ja zo werd ik genoemd op school. Iedereen had de slappe lach, maar mij deed dit verschrikkelijk veel pijn. Ik wou dit niet laten merken en lachte vrolijk mee. Gelukkig was dit het laatste uur. Ik rende zo snel als ik kon naar de kluisjes, want ik wou er zijn voordat de andere klasgenoten er aan kwamen. Ik trok mijn jas uit mijn kluisje en rende zo snel als ik kon naar buiten. Ik pakte mijn fiets en scheurde zo snel als ik kon huilend naar huis.

Citaat:

Toen ik huilend thuis kwam vroegen mijn ouders direct wat er aan de hand was. Ik zei dat ik me absoluut niet fijn voelde. Mijn ouders wouden al met mij naar de dokter gaan, maar ik antwoordde dat het vanzelf wel over ging. Die dag had ik geen eens behoefte aan mijn paard Only Time. Die heb ik snel op de wei gezet en de stal uitgemest. Voor de rest heb ik die dag alleen om de computer gezeten, en helemaal niks gedaan. Vanaf die dag ging het thuis ook slechter. Ik had heel vaak ruzie met mijn ouders, dat heeft iedere puber wel, maar bij mij ging het van kwaad tot erger. En ik wou helemaal niks eten. Ik ben van mezelf helemaal geen mager meisje, maar toen viel ik echt af. Ik at helemaal niks alleen als ik echt honger had. S’avonds kon ik niet slapen en zat ik wel tot een uur of twee achter de computer, dan werd ik zo moe dat ik helemaal geen fut meer had en wel moest slapen. Die nacht droomde ik alleen maar over hoe het de volgende dag op school zou gaan.

Citaat:

S’morgens werd ik wakker het eerste wat ik dacht ah nee hè ik moet weer naar school! Gelukkig was het vandaag vrijdag en hadden we nog redelijk leuke vakken en stond er een weekend op mij te wachten. Dat gaf me zeker wel een fijn gevoel. Ik kleedde mij snel aan en ging naar school. Er hing weer een nare sfeer voor mij maar ik dacht aan het weekend die er aan kwam, en die zondag deed mijn nicht mee deed aan de Nederlandsekampioenschappen. Het eerste uur had ik Nederlands, ik zat zoals gewoonlijk weer in mijn eentje ergens achter in de klas, want er was niemand die naast mij wou zitten. Maar verder verliep de les wel redelijk rustig gelukkig maar. Het tweede uur hadden we muziek. Voor mij een regelrechte ramp want als ik iets niet kan is het muziek. In de les moest ik als een van de eerste op de trommels, ik was hartstikke zenuwachtig omdat ik wist dat als ik een fout maakte ze gewoon heel gemeen zouden doen. Natuurlijk ging alles fout, het lukte gewoon niet ik was er met mijn hoofd niet bij. Ik werd niet uitgelachen want dan kon je bij die leraar direct de klas uit. Ik was eigenlijk de enige die er niks van bakte. Naar dit lesuur hadden we pauze en daarna hadden we kunst en cultuur. Een van mijn lievelings vakken. In de pauze was het een chaos, mensen liepen mij lachend voor bij ook van andere klassen. Er stonden groepjes mensen te praten en keken mij smerig aan en begonnen dan vies te lachen. Ik voelde me zo klo.ten, en er liepen tranen over mijn wangen. Gelukkig ging de bel en was de pauze voorbij, verdrietig en opnieuw teleurgesteld liep ik het klaslokaal in. Het was een regelrechte hel hoe ze naar mij deden, maar gelukkig kwam de lerares er snel aan. En zij zag dat er wat met mij aan de hand was. Ze deed zo lief tegen mij dat ik in huilen uitbarstte. Zij vroeg mij op de gang wat er aan de hand was. En ik heb haar verteld dat ik me absoluut niet fijn voelde dat was natuurlijk niet waar, maar de waarheid durfde ik niet te vertellen. Gelukkig lied zij me naar huis gaan. Ik wist niet hoe snel ik naar de kluisjes moest rennen om mijn jas te pakken. Ik had mijn jas nog niet aan en rende huilend naar mijn fiets, ik was helemaal kapot! Wat deden ze me in hemelsnaam aan, hoe konden ze! Niemand die voor mij op kwam iedereen was op mij tegen! Alles gierde op dat moment door mij heen woedend was ik! Ik fietste levens gevaarlijk naar huis, ik keek niet uit als ik maar zo snel mogelijk thuis was.

Toen ik thuis kwam was alleen mijn moeder thuis. Ik was woedend en begon walnoten door het huis te smijten, en ik reageerde mijn woede af op mijn moeder die altijd voor mij klaar staat. Toen kwam opeens alles er uit. Ik heb mijn moeder verteld wat er allemaal speelde. Mijn moeder vond dit niet normaal meer en pakte direct de telefoon en belde mijn vader. Mijn vader kwam direct thuis van het werk. We hebben met z’n drieën om de tafel gezeten en naar ons gesprek de school gebeld. We werden doorverbonden met de vertrouwenspersoon. Zij vertelde ons dat we maandag met z’n drieën op school moesten komen voor een gesprek, met Sabine er bij. Dat luchtte wel op, er werd wat aan gedaan. Ik probeerde me naar dit gesprek te verheugen op mijn weekend. Die avond voelde ik me vrij opgelucht, alles was eruit. Die avond heb ik voor het eerst weer mee gegeten, en met mijn ouders en zusje voor de televisie gezeten. Het voelde allemaal fijn aan. Ik heb die nacht ook fijn geslapen, en die morgen werd ik pas rond een uur of elf wakker. Wat vreemd mijn ouders hebben mij niet wakker gemaakt, normaal doen ze dat altijd. Dus ik kleed me aan en loop naar beneden. Daar zat mijn zusje, die niet al te vrolijk keek. Ik vroeg wat er aan de hand was. Mijn zusje antwoordde dat het behoorlijk slecht ging met mijn oma, en dat ze is omgenomen in het ziekenhuis, en mijn ouders daar nu waren. Mijn oma had al een tijdje alzheimer, maar die morgen kon ze niks meer en lag in coma. Mijn ouders en mijn oom en tante kregen een keuze. Of haar laten sterven in het bejaarden tehuis, of haar met de ambulance naar het ziekenhuis brengen. Uiteindelijk is ze met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig was ze daar wel uit coma geraakt, en ging het opeens weer heel erg goed. Bah dit kon er ook nog wel bij... Je kan al nagaan dat die zaterdag hier in huis geen fijne sfeer hing.

Die zondag hoopte ik dat ik alles kon vergeten, en dat mijn nicht goed zou presenteren op de Nederlandsekampioenschappen, mijn ouders konden niet met ons mee, dus gingen mijn nicht een vriendin van mijn nicht en ik naar de kampioenschappen in Ermelo. Eenmaal in Ermelo aangekomen, was het daar best gezellig. We dronken koffie, en haalde de startnummers voor mijn nicht op. Daarna gingen we het paard van mijn nicht opzadelen. Mijn nicht reed haar paard in, en Claudia en ik praatte gezellig wat en keken ondertussen naar mijn nicht. Toen het tijd was moest mijn nicht starten, en reed haar eerste proef. Dat is zeg maar de halve finale proef. Mijn nicht werd daar tweede. En ging door naar de finale proef. In de finale proef werd ze zesde. Een top prestatie dus! Helemaal vrolijk gingen we weer naar huis. Toen we thuis kwamen zagen we mijn vader lopen. Hé wat vreemd hij moest werken vandaag. Op dat moment wist ik wel genoeg... Mijn oma was over leden... Ik rende naar mijn paard om daar uit te huilen. Het was gewoon niet eerlijk, mijn lieve oma die altijd voor mijn klaar stond. Veel te vroeg vertrokken!

Citaat:

Die donderdag op school begon de ellende weer op nieuw, ik werd weer gepest en mensen roddelde week flink over mij. Ik had het op dat moment niet meer en ben gewoon naar huis heen gegaan. Op dat moment ging het thuis ook weer mis, ik reageerde alles weer af op mijn moeder, en ook mijn zus. Weer moest mijn vader er bij komen, want ik was helemaal over de toeren. Mijn vader reed heel snel over ons bos pad dus de buren hadden gelijk door dat er wat aan de hand was. Die belde ons ook direct op. Mijn buurmeisje vroeg toen of ik even bij haar langs kwam, ja dat wou ik zeker wel dan kwam ik vast op andere gedachten. Eenmaal bij mijn buurmeisje aangekomen werd ik weer rustig we hebben samen heel wat gepraat. Niet alleen over de problemen op school, maar ook over mijn oma. Ondertussen thuis belde mijn vader school weer op. En vrijdag moesten we langs komen voor een gesprek.

Die vrijdag stapte mijn vader moeder en ik op de fiets om naar school te gaan. We liepen een kamertje in waar ik nog nooit was geweest. Ik had de vertrouwenspersoon alles uitgelegd, en zij was het er mee eens dat het zo niet langer door kon gaan. En zij haalde Sabine toen op. Met Sabine viel niet te praten, en het was allemaal mijn schuld! En bij dat punt bleef zij. De vertrouwenspersoon vertelde Sabine dat ze moest accepteren dat ik nou eenmaal bij haar in de klas zat en zij mij gewoon met rust moest laten. Oke Sabine wou mij best wel met rust laten zei ze. Ik had daar direct weinig vertrouwen in, maar het gesprek luchtte wel op.

Die maandag moest ik weer naar school, opzich verliep die dag best wel goed, en de rest van die week ook wel. Voor dat ik het wist was het vrijdag de laatste dag voor de kerstvakantie. Die dag hadden we een activiteitenmorgen opzich was dat best wel gezellig, en een goede afsluiter voor de vakantie. Die vakantie was zeker heel gezellig, de kerstdagen waren gezellig, en ik heb super oud en nieuwe gevierd. Ik dacht dat ik eindelijk van al mij school problemen af was. Toch zag ik er wel tegen op dat ik die maandag weer naar school moest.

Toen ik maandag morgen op stond, kleedde ik me zoals elke morgen aan. Ik voelde me er helemaal niet fijn bij dat ik weer naar school moest, al had ik wel een goede afsluiter gehad. Het was net of ik voelde dat het weer helemaal mis zou gaan. Echter had ik gelijk, die maandag was een ramp. Iedereen deed gemeen, en ik werd gepest zoals dat voor de vakantie ook ging. Ik was het nu helemaal schoon zat! Ik fietste woedend naar huis, smeet de deur keihard dicht en schreeuwde tegen mij ouders ik ga nooit meer naar die school nooit meer! Mijn ouders belde direct de vertrouwenspersoon weer en zij zei dat we direct moesten komen. Ik zei woedend tegen mijn ouders ik ga niet meer! Bekijk het allemaal maar lekker! Ik ga nooit meer naar die school.

Vanaf toen begon het gedonder allemaal, er kwam hier een leerplichtambtenaar die mij even kwam vertellen dat ik wel weer naar school heen moest. Ik was zo woedend op die kerel dat ik hem de deur heb gewezen. Ik was woedend op die man, hij heeft geen minuut naar mijn verhaal geluisterd. Hij kwam alleen even vertellen dat ik spijbelde, maar nee geen greintje medelijden. Die zelfde middag kwam ook een man van jeugdzorg. Maar ik durfde echt niet meer naar beneden, vast weer zo’n man die mij komt vertellen dat ik naar school moet. Ik wou absoluut niet naar beneden. Toen kwam die man naar de trap gelopen en hij zei Alica ik wil gewoon even met je praten, er is verder niks aan de hand. Hij klonk zo zacht en vriendelijk dat ik toch maar naar beneden kwam. Uiteindelijk heb ik een heel fijn gesprek gehad met die man, hij begreep me volkomen en hij zou er voor zorgen dat ik op een andere school zou komen. Hij vroeg aan welke school ik zelf dacht ik antwoordde daar op Twickel Borne, Dat is toen allemaal in werking gezet. Maar Twickel Borne wou mij niet aannemen omdat ik al veel te ver door was. Jeugdzorg is nog heel vaak bij ons over de stoep geweest, en hij vertelde dat het bij mij wel heel diep allemaal zat. En dat het hem verstandig leek dat ik een poos thuis bleef. Ik was namelijk helemaal door gedraaid. En bij de kleinste tegenvallers begon ik met dingen te smijten.

Er gingen weken voorbij maar er gebeurde nog weinig. Ik zat inmiddels nog steeds thuis. En de kinderen van mijn school pestte mij nog steeds door telkens naar ons huisnummer te bellen. En met z’n allen naar mijn huis toe gaan, want ja ze wisten waar ik woonde.

Er gingen een heleboel weken voorbij en bijna elke dag had ik wel ruzie met mijn ouders. God wat een hel, het ging eigenlijk helemaal nergens om, maar ik liep gewoon in de weg. Ik hoorde op school te zitten maar ik zat zeker twaalf uur per dag achter de computer. Ik had helemaal geen zin meer in paardrijden, of eigenlijk ik had geen zin om iets te doen. Mijn leven bestond uit computeren en als ik een keer honger had dan pakte ik een pakje crackers. Ik ben in die periode zeker zes kilo afgevallen. Want ik at nooit met mijn ouders mee. Daar had ik geen zin in.

Citaat:

Zo heb ik een paar dagen thuis gezeten zonder iets uit te voeren, natuurlijk verveelde ik me dood en voelde ik me ellendig. Ik besloot me in die tijd bezig te houden met bewerkingen. En zo ging ik op een forum kijken of er mensen waren die een foto bewerkt wouden hebben. Er was daar best veel vraag voor, en zo was ik de hele dag bezig met bewerken. Verder kon ik ook niet echt naar vriendinnen want die zaten natuurlijk allemaal wel op school. In het weekend was ik hele dagen bij Esther te vinden, en als ik niet bij haar was, was zij wel hier. Wij waren echt de beste vriendinnen, en met Esther kon ik hier ook over praten. Wat mij natuurlijk heel erg veel steun gaf.

Al behoorlijk snel was er in februari vakantie. Inmiddels ging het voor mijn gevoel al iets beter, maar ik was mijn school gebeuren nog lang niet vergeten. Ik had nog een hele lange weg te gaan. Maar deze vakantie gaf mij wel even wat extra rust. Geen instanties die hier over de vloer kwamen, ik hoefde tegen niemand te vertellen wat er allemaal was gebeurd. Ik had gewoon even rust. Langzamer hand begon ik ook Only Time weer meer te trainen, en ging zelfs weer met haar naar de les. Voor zolang het nog zou duren want Only Time kreeg een veulen in juni. Hier was ik helemaal niet zo blij mee, want ik moest dan natuurlijk stoppen met paardrijden. Ik moet zeggen dat toen het veulen er eenmaal was ik het toch wel erg schattig vond.

Naar de vakantie gingen er nog heel veel doelloze maanden voor bij. Tot dat het ongeveer april was. En jeugdzorg hier weer naar mij kwam kijken hoe het met mij ging. Hij vond dat het al stukken beter met mij ging en ik er zeker heel veel beter uit zag. Hij zei dat het weer tijd was om naar school te gaan. Maar ik melde hem dat ik toch niet meer naar een regulieronderwijs heen durfde ik was gewoon bang dat alles weer mis zou gaan. Ik vroeg toen of ik niet naar een privé school kon. Maar nee dat kon niet want dan zou ik mijn problemen ontwijken. Maar hij kon zich ook indenken dat ik niet meer naar een regulieronderwijs heen durfde. Hij verliet ons huis toen en ging informeren naar scholen waar ze meer aandacht gaven aan dit soort problemen. Die man van jeugdzorg belde ons vrij snel weer op. Hij zei dat hij een hele geschikte school had. Namelijk het Nijrees. Ik vroeg me natuurlijk af wat het Nijrees nou weer zou zijn. Deze man antwoordde dat dat een school was voor mensen die iets mee hebben gemaakt. Of mensen met een ander probleem. Dit leek mij eigenlijk direct wel wat. Eindelijk een school waar ze respect voor mij hadden. Al snel was er een afspraak voor mij gemaakt op het Nijrees, zodat mijn ouders en ik over mijn probleem konden vertellen, zo konden de mensen van het Nijrees zien of het Nijrees wel een geschikte school voor mij zou zijn.

Er waren een paar dagen voorbij, en mijn ouders en ik vertrokken op de fiets naar het Nijrees. Het eerste wat mij al beviel was dat de school vlak bij mijn huis was. Toen ik eenmaal op het Nijrees aankwam vond ik het wel een rare school. Alles was zo klein, en de mensen waren zo vriendelijk! Zelfs de leerlingen van die school begroette mij. Hemeltje ik wist toch niet wat mij over kwam! Direct kwam de conciërge naar ons toe en zei tegen ons gaat u zitten, en hij vroeg ons wat wij wouden drinken. Zo hadden we een paar minuutjes gezeten en toen kwam de maatschappelijk werkster naar ons toe. Een hele aardige vrouw was dat. We liepen achter haar aan een kamertje in en namen daar plaats. Direct werd ons weer gevraagd wat we wouden drinken. Toen begon het gesprek. Waar ik al bang voor was gebeurde ik moest alles wat er was gebeurd aan haar vertellen. Tranen liepen weer over mijn wangen. Dit kwam waarschijnlijk ook omdat de maatschappelijk werkster zo lief tegen mij deed. Toen zeiden mijn ouders iets waar ik heel erg boos om werd, ik weet al niet eens meer wat dat precies was. Wat ze zeiden was in mij ogen in ieder geval niet waar, maar om wat er allemaal gebeurd was reageerde ik daar extreem heftig op, en begon enorm te schreeuwen. Vanaf dat moment wisten ze op het Nijrees zeker wel dat ik hier mee geholpen moest worden en dat het Nijrees inderdaad de juiste plek voor mij was. Toen het gesprek afgelopen was fietste wij weer naar huis.

Een paar dagen later ging bij ons de telefoon. Het was de maatschappelijk werkster van het Nijrees. Ze waren er op het Nijrees over uit dat dit wel eens de geschikte school voor mijn probleem zou kunnen zijn. Maar ik kon niet zomaar naar het Nijrees, ik moest eerst een test maken en die zou over een week plaatsvinden. Ik was dolblij met dit nieuws. Het Nijrees leek mij namelijk ook een geschikte school. Maar ook was ik wel zenuwachtig want stel je voor dat ik die test zou verknallen...

Citaat:

Die zelfde dag ging ik met mijn moeder winkelen, ik had namelijk nieuwe kleren nodig. Mijn moeder zei we kunnen wel eens gaan kijken in die grote winkel in Enter. Dat leek mij een goed idee omdat ik daar meestal wel slaagde met kleding kopen. Mijn moeder en ik stapte in de auto en reden richting Enter. Je kan vast al nagaan dat we het in de auto over school hadden. mijn moeder vroeg aan mij of het Nijrees mij echt wat leek. Ik antwoordde daar op dat het mij zeker een hele leuke school leek. Vooral omdat de mensen zo vriendelijk deden en omdat de school best klein was. Naar een paar minuten gepraat te hebben kwamen we aan in Enter. Mijn moeder en ik stapte allebei vrolijk uit de auto, het was namelijk al lang geleden dat we gezellig met z’n tweeën hadden gewinkeld. Ik paste van alles aan in de winkel, en kwam met drie grote tassen de winkel uit. Toen liep mijn moeder opeens naar een schoenenwinkel die aan de andere kant van de straat was. Ik vroeg aan mijn moeder waar ga je heen? Mijn moeder antwoordde dat ik natuurlijk ook nog nieuwe schoenen moest uitzoeken. Ik had al helemaal geplant dat ik van die ballerina’s wou hebben, want die zouden dat seizoen helemaal in de mode komen. Ik heb geloof ik wel vijf verschillende ballerina’s aangepast. Uiteindelijk werden het de blauwe ballerina’s van Esprit. Mijn moeder en ik reden toen nog even langs de bakker om verse bolletjes te halen voor die avond. In een goed humeur reden we terug naar huis. Ik was helemaal blij met mijn nieuwe kleren, maar ik was ook super blij dat ik voor het eerst weer gezellig had gewinkeld met mijn moeder. Toen we thuis waren ruimde ik als eerst mijn kleren op. En ging daarna Only Time verzorgen, ik mocht toen niet meer op Only Time rijden want het zou niet meer lang duren voor haar veulen geboren werd. Ik kon dat ook helemaal aan haar karakter merken, ze was sloom en ontzettend lief. Normaal was ze een vrij hete oplettende merrie. Maar dat brave karakter had ze gelukkig altijd wel. Die avond zaten we gezellig met z’n allen aan tafel broodjes te eten die mijn moeder en ik die middag hadden gekocht. Naar het eten ging ik nog even op de computer, lekker even msn’en. Ik kwam online en vlak daarna kwam nog iemand online het was Sabine. Sabine begon direct met mij te praten. Ze vroeg of alles goed was en zo. Eigenlijk een vrij normaal msn gesprek. Maar toch voelde ik weer een nieuwe woede in me op komen. Ik dacht puh doe maar lekker schijnheilig ik weet wel dat je me niet moet. Het was toch ook vreemd dat ze opeens zo aardig deed? Nouja goed ik kon me niet meer beheersen en vroeg waarom ze opeens zo aardig deed. Ze antwoordde daarop dat ze dat altijd al deed. Ik heb toen om het even netjes te houden gezegd flikker maar lekker op. En ik had haar geblokt.

Toen was het zo ver, de dag van de test! Ik word s’morgens wakker en wou er die dag netjes uit zien. Ik ging eerst in bad en mijn haar uitwassen. Daarna heb ik me lekker opgetut haren geföhnd make-up op. En mijn nieuwe kleren aan. Ik was door een ringetje te halen. Toen ik klaar was fietste mij moeder en ik naar het Nijrees. De conciërge vroeg weer wat we wouden drinken. Na dat mijn moeder een kopje koffie had gingen we zitten, nog geen vijf minuten later kwam er een vrouw aan. Zij stelde zich aan ons voor en zei dat ik met haar mee kon lopen. Ik liep achter haar aan een lange hal in. Helemaal achter in de hal was een oranje deur. Ze deed die deur open en we liepen samen naar binnen. Eerst vertelde ik wat over mijn verleden aan haar. En daarna moest ik een paar testjes doen. Het eerste testje was figuurtjes na tekenen daar ben ik helemaal geen held in maar volgens mij ging het wel redelijk goed allemaal. Daarna moest ik ook blokjes leggen, en nog een paar andere testjes doen. Voordat ik het wist waren we al weer klaar met deze testjes en kon ik alweer naar huis. Ik heb de vrouw van de testjes bedankt, en ben toen naar huis gegaan. Vrolijk stapte ik op mijn fiets naar huis. Ik was helemaal blij ik had alweer een beetje school gevoel terwijl ik nog helemaal niet was aangenomen of zo.

Een paar weken later ging de telefoon, het was iemand van het Nijrees. Ik hoorde mijn moeder praten aan de telefoon het klonk allemaal wel vrij positief. Af en toe een glimlach op mijn moeders mond. Het was een behoorlijk lang gesprek, dat was best moeilijk want ik was natuurlijk ontzettend nieuwsgierig. Toen naar ongeveer een half uurtje hing mij moeder de telefoon op. En kwam mij vertellen dat ik was aangenomen op het Nijrees! Yes dat was een van de mooiste tijden van dat jaar! Geweldig eindelijk kon ik weer naar school. Dat werd ook wel tijd want ik heb van januari tot mei thuis gezeten.

Citaat:

Toen ik die morgen van mijn eerste school dag wakker werd, voelde ik me helemaal zenuwachtig. Vandaag was de grote dag! Ik had een nieuw begin en nieuwe kansen. Ik besloot me te gedragen zoals ik ook echt ben. Ik had er echt van geleerd dat ik me niet anders voor moest doen zoals ik ben. Vol goede moet stapte ik mijn bed uit, en maakte mij op en deed mijn mooiste kleren aan. Ik rende heel snel de trap af naar beneden, daar zat mijn moeder al aan tafel. Ze had al brood voor mij gesmeerd. Ik at mijn brood op en fietste daarna met mijn moeder naar school, mijn vader kon helaas niet mee want hij moest werken. Toen we op school aankwamen vroeg de conciërge weer wat we wouden drinken. Een paar minuten later kwam er een man aan hij stelde zich voor als mijn mentor. Het leek me direct een hele aardige man. Ik liep met hem mee naar een kamertje en mijn moeder ging weer naar huis. Daar zat ik dan bij hem in het kamertje. Hij vroeg of ik zenuwachtig was. Ik antwoordde dat ik het zeker heel erg spannend vond. Mijn mentor zei laten we niet langer wachten en direct de klas binnen gaan. Dat leek me een heel goed plan. Toen ik eenmaal voor de deur stond begon ik pas echt zenuwachtig te worden alles schoot weer door mijn hoofd. Stel je voor als het weer helemaal mis gaat! Maar toen ging de deur van de klas al open, en daar stond ik dan. De klas had net geschiedenis, de geschiedenis leraar was erg vriendelijk, net als de rest van die klas. Ik stelde mij toen voor aan de klas en hun stelde zich voor aan mij. Iedereen vertelde wat hun hobby’s waren. Dat duurde ongeveer een kwartiertje, toen gingen we verder met de les. Ik hoefde toen nog niks te doen, alleen een beetje kijken en luisteren. Toen kwam er nog een meisje de klas binnen. Ze liep direct naar mij toe om zich voor te stellen. Ik wist echt niet meer hoe ik het allemaal had! Iedereen deed aardig, niemand keek mij vreemd aan. Ik had het idee dat ik direct werd geaccepteerd zoals ik was. Voordat ik het wist was de les voorbij, en werd ik weer opgehaald door mijn mentor, om even na te praten. Ik liep weer achter hem aan, en we gingen weer in het zelfde kamertje zitten. Ik vertelde mijn mentor dat ik dit echt heel erg vreemd vond. Ik bedoel iedereen deed aardig! Mijn mentor antwoordde dat dat ook zeker zo moest blijven, en als er verandering in kwam ik dit ook direct moest melden. Naar dit gesprek mocht ik naar huis. Ik pakte mijn fiets het uit fietsenhok en fietste rustig naar huis toe, het was lekker weer en ik genoot van mijn school dag. Toen ik thuis aan kwam vertelde ik mijn ouders dat het echt geweldig ging, en dat ik erg blij was dat ik naar het Nijrees ben gegaan.

Zo ging ik nog drie weken naar school toe en was het alweer vakantie. Dat vond ik op zich wel erg leuk! Only Time zou nu elk moment haar veulen kunnen krijgen. Ze was echt al heel erg dik, en haar uiers zaten vol met melk. En ze kon nauwelijks lopen, best een zielig gezicht. Ik had een flauw vermoeden dat haar veulen die nacht geboren zou worden. Ik weet niet waarom ik dit dacht. Maar ik had dat gevoel gewoon. Dit zou OnlyTime’s eerste veulen worden, en eigenlijk ook ons eerste veulen. Het was dus allemaal heel spannend. Mijn zusje verheugde zich echt op de geboorte van het veulen. Maar mijn vader vond het maar niks, die was echt een schijterd op dat gebied. Hij zei ook dat hij niet bij de geboorte wou zijn. We hadden ook met onze buurman afgesproken dat als het veulen geboren zou worden dat hij zou helpen met de geboorte want mijn buurman is chirurg en die heeft daar wel verstand van. Ik moest Only Time die avond de geboortemelde om doen. Zodat als ze gaat liggen bij ons de telefoon af zou gaan. Rond een uur of tien ging de telefoon op de nummermelder stond geboortemelder. Mijn vader loopt heel zacht maar toch in paniek naar de stal om te kijken. En inderdaad Only Time was aan het veulenen. Mijn vader pakt in paniek de telefoon en wil mijn buurman bellen, maar alles ging natuurlijk fout. Maar gelukkig had de buurman het al wel door, en kwam er direct aan. Hij heeft geholpen het veulen op de wereld te zetten. Toen werd direct mijn zusje gebeld want die was niet thuis. Zij kwam er ook direct aan, en vond het heel erg jammer dat ze niet bij de geboorte was. Toen mijn zusje er was had mijn vader inmiddels nog een rood hoofd van zijn avontuur, hij vond dit echt niet grappig.

Toen besloten we Only Time en haar hengst veulen Belissar alleen te laten. En gingen we met z’n allen naar binnen. Daar dronken we een borrel en aten beschuit met muisjes. Rond een uur of twaalf besloot ik te gaan slapen. Toen ik die morgen wakker werd wouden we Only Time en Belissar op de wei zetten. Dat ging nog niet zo gemakkelijk, want Only Time wou niet zomaar weg lopen bij haar veulen en draaide elke keer om. En het veulen kon nog niet zo snel achter Only Time aan lopen. Uiteindelijk stonden ze dan toch in de weide. Een super lief en leuk gezicht. Er zijn enorm veel foto’s geschoten. En het stel kreeg enorm veel aandacht. Toen ze een paar uurtjes buiten stonden moesten ze weer naar binnen. Dat ging weer redelijk moeizaam maar al beter dan de eerste keer.

SamSter schreef:

Meerr !!! Geweldig om te lezen!

Heb een soort van het zelfde meegemaakt, Maar ik werd niet gepest door leerlingen maar door leraren, Ook het goede met die leerplichtamtenaar, Ze luisteren totaal niet naar je, Jeugdzorg deed bij mij ok niet echt veel, Ik had een vrouwtje die in het bestuur van scholengemeenschap zat van onze gemeente die wel vaak langs kwam om te praten dat was wel heel erg fijn.

Citaat:

Naar een paar weken was de vakantie helaas weer voor bij, dit betekende dat ik naar het tweede jaar ging. Gelukkig dat ik het eerste jaar niet over nieuw hoefde te doen. Toen ik die morgen op stond was ik best zenuwachtig want ik was best wel veranderd. Ik was bij de kapper geweest en droeg sinds kort hele andere make-up. Ik vond mijn haar en make-up ontzettend leuk zo, maar wat zouden mijn klasgenoten er van vinden? Ik maakte mij daar best wel druk om, vroeger zou het mij niks kunnen schelen wat anderen er van zouden vinden. Naar dat ik klaar was in de badkamer, stapte ik op de fiets en ging naar school. Het was buiten heerlijk zomerweer en ik genoot echt van mijn fietstocht. Toen ik op het schoolplein aan kwam kwamen gelijk mijn vriendinnen er aan, ze zeiden dat mijn haar echt leuk stond. De make-up viel niet eens op. Dus ik had me alweer druk lopen maken om helemaal niks. Toen de bel ging liepen we met z’n allen de klas in, we namen allemaal plaats. En wachtte tot onze mentor de klas in kwam. Nog een vijf minuten later kwam onze mentor er aan. Hij vroeg aan ons hoe de vakantie was. Ik kreeg als eerste de beurt en vertelde dat ik een hele leuke vakantie heb gehad. En ook vertelde ik over het veulen wat is geboren. Zo vertelde al mijn klasgenoten hun verhaal. Naar ongeveer een les uur gekletst te hebben ging onze mentor wat uitleggen over dit school jaar. We kregen dit jaar bijvoorbeeld weektaken, dit leek mij eigenlijk niet zo veel aan. Je moest namelijk in een week een bepaalt hoeveelheid werk af hebben in een week. Dit zou mij gemakkelijk lukken want ik ben best een snelle werker. Maar ik vind samen werken altijd leuker.

Zo heb ik heel veel fijne dagen op het Nijrees gehad. En toch bleef ik over van alles onzeker. Als mensen iets tegen mij zeiden bleef dit enorm hangen. En zat ik weer hele dagen voor de computer. Dit gevoel was ik inmiddels schoonzat toen ik op een dag met een heel rot gevoel naar school ging. Maar ik wou dit toch niet zomaar bespreken met mijn mentor geen idee eigenlijk waarom niet. Het was een hele goede en aardige man, maar toch voelde ik er niet iets bij om dit juist met hem te bespreken. Dus ik besloot over mijn gevoel te praten met mijn biologie lerares. Zij zei tegen mij dat ik hobby’s moest gaan zoeken. Wat vond ik allemaal leuk? Poeh een goede vraag vond ik dat, ik zat alleen maar achter de computer dus ik had geen idee wat ik allemaal leuk zou vinden. Toch moest ik een aantal dingen van haar opnoemen. Dus ik dacht heel diep naar. Wat zou ik leuk vinden? Tja op school met techniek maakte ik altijd schilderijen die iedereen erg mooi vond, en ik keek er altijd wel naar uit om verder te gaan met mijn schilderij. Dus ik antwoordde dat ik schilderen wel erg leuk vond. Wat ik ook op zich wel leuk vond was fotografie. Dus ik zei ook dat ik fotografie wel leuk vond. Mijn biologie lerares vertelde dat ze mij opdrachten zou geven waar ik me mee bezig moest houden. Zij wou dat ik een paar foto’s gingen maken van kleurige bloemen. En dat ik een mooi schilderij ging maken van een mooi landschap. Dat leek mij best wel een goed idee. Fotografie kon ik wel in mijn eentje doen. Maar schilderen was voor mij nog ontzettend nieuw dus ik zag er niet wat in omdat thuis te doen, want niemand thuis was goed in schilderen en dan zou het toch mislukken.

Een dag later op school hadden we weer techniek waar ik mocht schilderen. Je zou nu wel denken schilderen met techniek? Onze mentor zag techniek als ontspanning en als je techniek dan niks aan vond mocht je iets gaan doen wat je wel leuk vond. Dat was bij mij dus schilderen. Die dag ging ik achter de computer om een foto te zoeken van een landschap. Ik had een heel mooi sneeuwlandschap gevonden met veel blauwtinten en die wou ik graag na schilderen. Dus ik kopieerde die foto uit en liet het zien aan mijn mentor. Hij was zeer onder de indruk. Dus ik besloot om het eerst na te schetsen op een papier. Dit lukte wel redelijk goed. Dus ik vroeg aan mijn mentor of hij een plank had hij antwoordde dat ik die even uit het handvaardigheidlokaal moest halen. Dus daar liep ik naar toe toen ik mijn biologie lerares tegen kwam. Zei vroeg aan mij of ik even wat uit de koffer van haar auto wilde halen. Tuurlijk wilde ik dat wel. Dus ik loop naar haar auto en doe de koffer los, en toen lag daar een behoorlijk groot schilders doek. Ik dacht daar verder niet echt bij na, en nam hem mee. Toen zei mijn biologie lerares dat die voor mij was, en dat ik er iets moois van moest maken. Ik heb haar wel duizend keer bedankt, ik vond dit echt super leuk van haar! Die dag ben ik gelijk begonnen met lijnen zetten op het doek. Naar ongeveer zes weken had ik het schilderij af. Iedereen vond hem geweldig gelukt ik zelf was er ook wel tevreden mee. Mijn mentor liep gelijk naar de conciërge en hij zei dat hij een spijker in de muur moest maken voor mijn schilderij. Een dag later hing mijn schilderij in de klas. Nu ruim twee jaar later krijg ik er nog steeds complimenten over.