Bokt.nl

Tessaar schreef:

Let erop dat je als je een stuk verhaal plaatst minimaal 1500 woorden moet hebben.

Ik vond dit stukje wat minder op de ene manier.

en ik dit stukje stoort het woord 'trant' mij. Vertaal je echt letterlijk vanuit het engels of pas je de vorm van de zinnen ook aan soms?

Maar... ik blijf lezen! positief feedback van een nieuwsgierige lezer!

Citaat:

When I fail, I attempt to embrace my faults and call them my 'style'.

Citaat:

Natuurlijk gebeurde er niks. Nadat ik meerdere seconden stokstijf onder het licht van de lantaarnpaal had gestaan, was het me volkomen duidelijk geworden dat ik echt helemaal alleen in de regen stond.
Ik was gewoon regelrecht in een afleidingsmanoeuvre gestampt. Waarschijnlijk woedde nu ergens in London een gigantische brand op één of andere beroemde plaats. Misschien stond Harrods wel in de fik, of brandde het Buckingham paleis wel tot de grond af. Misschien was er een massabotsing op Trafalgar square.
En de concurrentie had mij heel handig ergens op een onbelangrijke plek gedumpt. Ik kon mezelf wel schieten, zo stom voelde ik me toen ik daar voor die afgedankte fabriek stond waar geen mens in geïnteresseerd was.
Ik zuchtte diep, sloeg mijn armen om me heen voor meer warmte, maar mijn sweater begon langzaam zo veel water op te nemen dat het zwaar tegen mijn lijf begon te plakken. Ik legde mezelf er maar bij neer dat ik een fikse verkoudheid zou krijgen, en dat ik er niks aan kon doen.
Niks, behalve ergens schuilen, overnachten misschien, en terug naar de stad lopen wanneer het droog was, en licht genoeg om te zien waar ik heen moest lopen.
In dat geweldige moment kwam het in me op dat ik net zo goed in dat bouwval kon gaan schuilen. Het hek was roestig genoeg om ergens een gat te hebben, zo redeneerde ik tenminste, en zo lek kon dat dak nou ook weer niet zijn.
Britse degelijkheid, zo bedacht ik me, kwam af en toe heerlijk van pas.
Ik had nog enige hoop dat het hek misschien net onder het licht van de lantaarnpaal een zwakke plek zou vertonen, maar natuurlijk bevond ik mij niet in het scenario van een slechte B-film, waar alles de heldin van het verhaal goed te pas kwam. Ik moest gewoon dat hek aflopen in het donker, en hopen dat de poort nog opende.
De poort bleek helaas honderden meters verderop te zijn, kwam ik achter toen ik het hek begon te volgen. Dat, of er was geen poort door de klimop die overal weelderig groeide en soms de hele fabriek uit het zicht nam. Ik begon mij net af te vragen of ik misschien een gruwelijke dood zou sterven in een modderplas, toen ik uiteindelijk de poort wel vond.
En godzijdank, het was stuk. Het werd nog wel bijeen gehouden door een ketting, maar de ene deur was zo verwrongen dat ik me er bijna probleemloos doorheen kon wringen. Bijna probleemloos, toen ik er opnieuw werd gewezen dat ik thuis met Thanksgiving echt te veel had gegeten.
Mijn tas bleek een nog groter probleem, maar na wat wrikken en trekken stonden zowel tas als ik veilig en wel op de uitgestorven binnenplaats van de fabriek. Ik stond tot mijn knieën in het hoge gras, dat een beetje slap hing door de stromende regen, en bedacht me heel even dat mijn broekspijpen zo zeiknat zouden worden.
Ware het niet dat mijn broekspijpen niet natter kónden worden.
Ik zuchtte om mijn eigen stupiditeit, verlangde voor een moment naar de warmte van een bad, en draaide me om naar de fabriek zelf.
Ik kon de ingang duidelijk voor me zien, dwars door het grijze gordijn van de regen heen. Het was moeilijk om de gigantische grijze deuren over het hoofd te zien. Wie het spuuglelijke gebouw ook had ontworpen, hij had het tenminste wel groots aangepakt. Waarschijnlijk om indruk te maken op arme, domme arbeiders.
Op mij maakte het in ieder geval wel indruk, en dom was ik ook. Arm idem dito, toen ik nog even over het pijnlijke bedrag dacht dat ik had uitgegeven aan een veel te dure taxi.
Ik zette het resoluut van me af, bombardeerde het tot een probleem wat ik later wel zou oplossen, en stapte vastberaden het gras in; op weg naar de voordeur.

En eerst viel het geluid van poten door nat gras mij niet eens op. Ik was veel te druk geweest met mijn eigen misère, en mijn oren hadden alleen mijn eigen sompige voetstappen gehoord. De regen had ook niet veel bijgedragen aan mijn doorgaans prima horende gehoor, maar op dat moment liet het me volledig in de steek.
Ik spitste mijn oren toen ik een echo als navolging van mijn eigen voetstappen hoorde. Elke keer als ik een stap zette, hoorde ik een soppende stap, recht achter mij. Ik zette een stap met rechts, sop, ik zette een stap links, sop. Ik zette twee stappen; sop, sop.
Ik draaide me om.
En zag niks.
Alleen kniehoog gras en een waas van grijze regen.
Ik draaide me weer om, en keek recht in een paar gele ogen die bij een enorme kop hoorde, met grote puntige oren en een gigantische muil.
Even schoot het verhaal van Roodkapje door me heen, grappig waar je op zo’n moment aan kunt denken, toen de hond langzaam met een lage grom zijn lippen tegen me optrok. Een rij zeer indrukwekkende tanden en knipkiezen glansde me tegemoet, en onwillekeurig zette ik een stap naar achteren.
Ik had heus wel gelezen dat je een kwade hond nooit recht in de ogen moest kijken, dat dit bedreigend was, maar mijn ogen leken vastgelijmd aan de zijne en niemand had mij verteld wat je moest dan als jíj diegene was die zich bedreigd voelde.
De hond deed een stap naar voren, en bijna automatisch zette ik een stap naar achteren terwijl mijn hersens mij pijnigde met een tegenstrijdige signalen. Rennen, nee, dat overleef je nooit. Je hand naar je tas brengen en je busje peperspray pakken, doe maar niet, vat hij waarschijnlijk op als een bedreiging. Genoeg opties, maar geen enkele waar ik daadwerkelijk iets aan had.
Alleen misschien de gedachte waarom zo’n bouwvallig gebouw in godsnaam zo’n gigantische waakhond nodig had.
Want gigantisch was hij wel. Zeker twee meter lang, of misschien leek het zo omdat hij haast met zijn buik over de grond kroop. Een hele grote Duitse herder, zonder twijfel. In het geringe licht kon ik duidelijk de borstelige vacht zien die nu rechtovereind stond, druipend van de regen.
Ik zat zo erg in de penarie.
Ik realiseerde me dat ik nog meer in de penarie zat toen de binnenkant van mijn knieën tegen een tweede natte neus stootte.
Ik kreeg het voor elkaar om zonder om te vallen achterom te kijken, maar ik had het gevoel alsof ik mijn hart uit mijn sokken kon halen toen een tweede paar gele ogen mij uitermate vals aan bleek te kijken.
Het was grappig hoe makkelijk een mens van een superieure jager naar een bang, minderwaardig dier kon veranderen, in niet meer dan enkele luttele seconden. Want het was overduidelijk dat ik niet langer de jager was. Ik was de prooi, en ik stond op het punt een zeer pijnlijke dood te ervaren.
Alles in mij schreeuwde echter dat ik nog lang niet dood wilde, en misschien daarom waagde ik het er toch op om mijn hand naar mijn schoudertas te brengen en de flap weg te schuiven. Ik had mijn busje peperspray in gedachte gehad toen ik in mijn tas begon te graaien, wat alleen nog maar nog meer gegrom opleverde van beiden honden, maar het was mijn camera waar mijn hand op stuitte.
Op dat moment viel een soort berusting over me. Als ik dan toch moest sterven, dan kon ik maar net zo goed een foto maken van wat me had vermoord.
Misschien zou het rolletje zelfs ontwikkeld worden, en zou dat verschrikkelijke rotbeest dat zijn tanden naar me stond te flikkeren wel opgespoord worden.
Als er niet meer van me over was dan een paar flarden en veel bloed, dan zou hij zeker een spuitje krijgen. Allebei. Ik gunde het ze van harte.
De hond voor me zakte nog verder door zijn voorpoten toen ik mijn camera tevoorschijn toverde, en zag er uit alsof hij van plan was te springen toen ik het kapje van de lens haalde en de camera naar mijn gezicht bracht.
De flitser klapte onmiddellijk uit toen ik scherp stelde op die gele ogen die met duidelijk wantrouwen mijn bewegingen in het oog hield.
En was ongetwijfeld volledig verblind toen de flitser met alle macht tegen de nacht probeerde op te boksen en het object voor mij op de gevoelige plaat vast wilde leggen.
En misschien was het vluchtinstinct, misschien dachten mijn benen gewoon sneller dan mijn hersenen, maar op het moment dat de hond een verraste jank liet horen, en zijn kameraad verschrikt achteruit sprong, had ik al een spurtje ingezet; terug naar het hek.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog steeds niet zo goed weet wat er daarna gebeurde. Het ene moment had ik het hek nog recht voor me, en schoot de jubelende gedachte door me heen dat ik het zo halen.
Het volgende moment struikelde ik, en knalde ik vol tegen een verende, warme en vooral geschubde muur aan die mij de weg volledig versperde.
Ik klapte achterover, en kon in mijn paniek nog net mijn camera veilig stellen voordat mijn rug in het hoge gras terecht kwam.
En ik naar de muur staarde die uit niets was verschenen. Een muur van zeker twee meter hoor, met enorme zwarte spijlen bovenop, een muur die ergens aan vast zat.
Aan een lijf, zo concludeerde mijn hersens heel logisch, toen mijn ogen de muur naar rechts volgde. Een gigantisch achterlijf, volledig geschubd en glanzend in de regen. Een achterlijf waar een poot aan vast zat, met klauwen zo groot als mijn hele lichaam.
Klauwen die werden opgetrokken, en weer werden neergezet toen de muur in mijn richting begon te bewegen.
Ik krabbelde overeind, zakte bijna door mijn knieën toen de gummizolen van mijn gympen uitgeleden over het gras, en begon als een gek achteruit te rennen om die muur te ontkomen die het op mij gemunt had.
Maar het enige wat ik ontmoette waren twee handen die mij een harde zet in mijn rug gaven en mij opnieuw uit balans brachten. Ik struikelde, viel naar voren, en kon me opeens niet meer bewegen.
Die glanzende zwarte muur had zich sneller om mij heen geslagen dan mijn puur menselijke hersens konden bevatten, en voor ik het wist tolde ik meters boven de grond terwijl ik het gevoel had alsof de lucht uit mijn longen werd geperst.
De laatste logische gedachte die door mijn geest schoot was dat ik een reusachtige zwarte boa constrictor tegen het lijf was gelopen.
Midden in Londen, op een industrieterrein.
Ik hield mijn camera tegen mijn lijf gedrukt, probeerde het te beschermen tegen de drukken kracht van de schubben die er op uit waren om mij te pletten, maar mijn hart brak toen ik een ziekmakend krakend geluid hoorde dat alleen maar van mijn cameraatje kon komen.
En toen hield het tollen op, en voelde ik weer regen op mij neerkomen.
Ik durfde eerst mijn ogen niet open te doen, bang als ik was dat ik meteen over zou geven. Mijn maag protesteerde nog heftig tegen de haast surrealistische ervaring die ik nog geen moment daarvoor had meegemaakt, maar reageerde nog heftiger toen de brandende geur van zwavel plotseling mijn neus binnendrong.
Ik deed uiteindelijk mijn ogen open, toen ik mij realiseerde dat de geur van zwavel steeds zwakker en sterker werd, en door iets in mijn gezicht werd geblazen. Bijna als adem.

Wat mij verder nog zou overkomen, nooit zou ik van mijn lang zal ze leven dat oog vergeten, die mij toen recht aanstaarde. Een oog even groot als mijn gezicht, zonder wimpers, met een spleetje dat zich vervaarlijk vernauwde toen het doorhad dat ik het aankeek. Een bloedrood oog, met zwarte spikkeltjes, zo zag registreerde ik vaagjes, en een vleugje goud. Best een mooi oog, als het niet bij een gigantische kop had gehoord, met een geschubd ooglid, een gehoorde oogrand. Een gigantische muil, zeshonderd keer zo groot dan die lieve Duitse herder die mij zo liefdevol had begroet, met tanden zo lang als mijn been.
Ik geloofde mijn eigen ogen niet. Het was een term die ik wel eens had uitgesproken en gehoord, maar nog nooit van mijn hele leven had ik gevoéld wat die uitspraak betekende. Ik geloofde letterlijk mijn ogen niet, deed het niet, en wilde het ook niet.
“Oh mijn God…” Net zo min dat ik wist waar die uitsprak vandaan kwam, zo zwak als het was. Het ding, dat oog vatte het blijkbaar op als een uitnodiging, of een bevestiging dat ik wakker genoeg was om tegen te praten.
Want praten deed het. Ik zag de lippen wegtrekken over die hagelwitte knipkiezen, ik zag ze bewegen, ik zag een grote roze tong een klinker vormen.
En een krakende, bulderende stem zeggen;
“Mijn naam,” het oog vernauwde zich even toen ik bleek wegtrok, “is Imogan Drake.”
Dat moment twijfelde ik niet alleen aan mijn ogen, maar ook aan mijn oren. Het was al erg genoeg dat ik werd vastgehouden door een enorm reptiel, maar mijn God, het práátte!
“Wie ben jij, en wat doe je hier?”
Mijn mond viel open toen dat ding een spervuur aan vragen op mij neer stortte, en tot mijn eigen stomme verbazing wist ik mijn eigen naam niet meer. Misschien wist ik het wel, maar mijn hersenen weigerde gewoon mee te worden. Het was dat een mens automatisch ademende, anders was ik dat ook vergeten.
“Geef antwoord!”

Bonjoy schreef:

Citaat:

gruwelijke dood zou sterven in een modderplas

Ik vind het een goed verhaal! Je hebt een hele fijne schrijfstijl vind ik. Alles staat goed omschreven, zodat je het echt voor je ziet. Super!