Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 1.

“Roos, wakker worden!”
Slaperig open ik mijn ogen en ik kijk om me heen. Een diepe zucht ontglipt me als ik zie dat ik, net als gisteravond, nog steeds in mijn eigen kamer lig.
Ondertussen wordt er door mijn moeder op de deur geklopt. “Roos, we gaan zo naar oma, kom je er uit?” Ik mompel iets terug naar mijn moeder en ik trek mijn warme dekbed nog een stukje verder over mijn hoofd. Was het nog maar twee dagen terug. Of beter, was het maar twee weken terug. Precies twee weken geleden kwam mijn moeder me ook wekken, maar niet om naar oma te gaan. Nee, toen gingen we op vakantie naar Mexico. Ik had me voorgenomen om daar lekker twee weken in de zon te bakken en lekker te luieren zonder aan school of thuis te denken. Wel, dat is gelukt. Maar daarnaast heb ik ook iemand ontmoet. Een jongen van 24 jaar oud, prachtige groene ogen en een gezond bruin kleurtje. Xavier heet hij.

Al meteen de eerste dag viel Xavier mij op. Ik lag samen met mijn ouders en mijn broertje aan het zwembad, toen hij voorbij kwam gelopen. Hij had hetzelfde pakje aan als alle andere werknemers en een wit petje op. Maar onder dat witte petje, schuilde een vrolijke lach met twee prachtige ogen. Ik was opslag verliefd.
Later die dag kwam ik er achter dat Xavier op het resort werkt als badmeester en dus was ik de rest van de tijd niet meer bij het zwembad weg te slaan. Ik kwam er al snel achter dat Xavier anders was dan de andere Mexicanen. Door mijn lange, blonde krullen, had ik heel wat personeel achter mij aan. Maar Xavier bleef afzijdig. Uiteindelijk was ik het zelf, die contact zocht. Dit was op de derde dag. Na die dag was het ijs gebroken en al snel waren we onafscheidelijk. Overdag moest Xavier natuurlijk hard werken op het resort, maar elke avond ging ik met hem naar het stadje dat vlakbij het resort lag. Onze eerste kus vond plaats op onze tweede avond samen en die kus was zeker niet de laatste van de vakantie. De laatste kus van de vakantie was precies 24 uur geleden, voordat mijn familie en ik weer naar Nederland zouden vertrekken. Ik heb tijdens het afscheid mijn tranen binnen kunnen houden, maar iedereen kon zien hoe moeilijk ik het er mee had.

“Roos! Over een kwartier gaan we weg!”
Zuchtend klim ik mijn bed uit. Ik kijk op mijn telefoon die op mijn nachtkastje ligt. Helaas, geen sms’je uit Mexico. Met een rotgevoel pluk ik wat kleding uit mijn kast en ik kleed me om. Het is wel vreemd om weer in een dikke trui en een lange broek rond te lopen als je twee weken lang alleen in een bikini, een rokje en een topje hebt geleefd. In Mexico was het over de 30 graden, hier in Nederland is het meer dan 20 graden kouder.
Als ik ben aangekleed, haal ik snel een borstel door mijn haren en ik werp een blik op de spiegel. Ik ben nog lekker bruin, maar ik zie er moe uit. Eigenlijk zou een beetje mascara en een randje oogpotlood een wereld van verschil kunnen brengen, maar ik heb er geen zin in. Ik hoef voor niemand mooi te zijn. De enige voor wie ik mooi wil zijn, zit ruim tien uur vliegen van mij vandaan.

Citaat:

Hoofdstuk 2.

“Van harte gefeliciteerd oma!”
Ik geef mijn oma een hand en ik geef haar beleefd drie kussen.
“Kind, wat zie je er toch goed uit!” zegt mijn oma vrolijk en ze drukt zich tegen mij aan. Een lichte pijnscheut gaat door mijn hart. De laatste keer dat iemand zich zo tegen mij aandrukte, was Xavier gisterochtend tijdens ons afscheid. Ik voel zijn sterke armen nog om mij heen en als ik goed nadenk, kan ik me zijn heerlijke geur weer herinneren.
Zuchtend glimlach ik naar mijn oma en ik loop de kamer vol visite in. Eigenlijk heb ik absoluut geen zin om gezellig op verjaardag te gaan, maar het is niet eerlijk tegenover mijn oma als ik thuisblijf om in een hoekje te gaan zitten kniezen. Niemand zal mij begrijpen. Mijn ouders vinden dat ik me aanstel, ze zeggen dat Xavier maar een vakantieliefde is en dat ik hem over een paar weken weer ben vergeten. Ik denk daar heel anders over. Het was kort, maar zo intens en het voelde zo goed. Ik hoop met heel mijn hart dat we elkaar snel zullen weerzien.

Als ik iedereen gefeliciteerd heb, ga ik op een stoel naast mijn broertje zitten. Ik hoor de mensen allemaal gezellig tegen elkaar praten, maar het gaat totaal langs mij heen. Mijn oma zet een kopje thee voor mij op tafel en dankbaar knik ik. Dan gebeurt waar ik bang voor was, ze begint vragen te stellen over de vakantie. Ik snap niet waarom ze precies mij uitkiest en niet aan mijn ouders of broertje vraagt hoe het was. Ik weet zeker dat ik de leukste vakantie heb beleefd, maar voor mij is het op dit moment nog te moeilijk om over te praten. Toch beantwoord ik de vragen van mijn oma maar, om er zo snel mogelijk vanaf te zijn.

Gelukkig gaat al snel de bel en houdt mijn oma op met vragen stellen. Ik kijk verveeld op mijn telefoon, maar ik heb nog steeds geen sms’je terug. Gisteravond had ik een sms’je gestuurd dat we veilig thuis waren gekomen en dat ik heel graag terug wilde komen, maar Xavier had nog niets terug gestuurd. Ik klap mijn telefoon een paar keer open en dicht. Zou hij deze week dan misschien toch anders beleefd hebben als ik? Zou hij misschien nu alweer een ander meisje hebben? Ik zucht. Ik weet natuurlijk niets zeker, maar het leek de afgelopen weken zo oprecht. Natuurlijk kan hij ook een goede toneelspeler zijn, maar mijn gevoel heeft mij nog nooit in de steek gelaten. En mijn gevoel zegt dat hij te vertrouwen is.
Op het moment dat ik mijn telefoon weer in mijn broekzak wil stoppen, begint hij te trillen. Geschrokken kijk ik naar het schermpje, waarop staat dat ik 1 nieuwe sms heb. Als ik met mijn ogen over de naam van de afzender ga, maakt mijn hart een sprongetje. Xavier heeft een sms terug gestuurd!
Met een flauwe glimlach op mijn gezicht en trillende vingers, druk ik op ‘openen’. Als ik de inhoud van het sms’je lees, word mijn flauwe glimlach meteen een brede glimlach. Eigenlijk stelt het sms’je niet veel voor, maar de woorden ‘I miss you’ en ‘I love you’ raken mij toch wel. Vrolijk stuur ik een lief sms’je terug en daarna laat ik mijn telefoon in mijn broekzak verdwijnen.

Citaat:

Hoofdstuk 3.

“Roos, houd je gedachten er nu eens bij! Zo hebben we niets aan je!”
Ik kijk mijn klasgenoten verontschuldigd aan. We waren met ons werkgroepje bijeen gekomen om nog wat dingen af te werken, maar ik dwaal steeds af met mijn gedachten. Ik ben nu al weer zes weken terug in het koude Nederland en nog steeds mis ik Xavier zo hevig als toen ik net thuis was. Mijn gedachten zijn nog 90% van de dag bij hem en concentreren op school wil dus niet lukken. Tot ergernis van mijn groepsgenoten.

“Je moet nu toch echt eens accepteren dat je weer terug bent, het leven gaat gewoon verder” zegt Christa, mijn beste vriendin. We lopen samen richting de kapstokken om onze jassen te pakken. Ik knik en ik haal mijn schouders op. “Misschien moet ik maar gewoon naar Xavier sms’en dat we beter geen contact meer kunnen hebben.”
Christa kijkt me aan en ze pakt mijn handen beet. “Roos, ik denk dat het zeker een goed idee is om er mee te stoppen. Hij kan niet zomaar hier heen komen, jij kunt niet 1-2-3 daar heen gaan en zie je nu echt een toekomst in jullie samen?”
Ik kijk Christa even aan. Diep van binnen weet ik dat ze gelijk heeft, maar dat verliefde gevoel voelt zo goed. “Roos, laat die jongen weten dat het over is. Ga verder met je leven en zoek hier een leuke jongen!” Christa slaat haar armen om mij heen. “Ik weet dat het lastig is, maar op deze manier kom je er nooit overheen!”

Eenmaal thuis plof ik op de bank neer en ik haal mijn telefoon tevoorschijn. Ik heb een nieuw berichtje, van Xavier. Als ik het berichtje open, krijg ik het weer helemaal warm. Hij heeft het tot nu toe volgehouden om elke dag in ieder geval 1 sms’je te sturen. Ik staar naar de lieve woordjes op het schermpje en ondertussen denk ik aan wat Christa mij heeft gezegd. Dan zucht ik en ik typ langzaam een berichtje met daarin dat ik hem heel erg lief vind, maar dat we elkaar misschien beter kunnen vergeten omdat we toch geen toekomst hebben. Als alles er staat, lees ik het sms’je een paar keer over en daarna druk ik op verzenden. Ik wil niet weten wat hij terugstuurt, dus ik zet mijn telefoon uit en stop hem in mijn tas. Dan sjouw ik mijn spullen naar boven, om maar eens iets aan mijn schoolwerk te gaan doen.

Tot mijn grote verbazing kan ik me nog vrij goed op mijn schoolwerk concentreren. Pas als mijn moeder roept dat het eten klaar is, doe ik mijn boeken dicht. Genoeg gedaan voor vandaag. Ik heb al het werk voor mijn werkgroepje afgemaakt en ik heb zelfs al geleerd voor de tentamenweek, die over twee weken zal plaatsvinden. Eindelijk heb ik sinds weken weer een beetje een goed gevoel en vrolijk ga ik naar beneden. Het vrolijke gevoel verdwijnt meteen als ik zie wat mijn moeder op tafel zet. Al mijn hele leven heb ik een hekel aan lasagne gehad, maar mijn ouders lijken het niet te willen accepteren.
“Wat eten we die troep toch vaak” zucht ik en ik plof op een stoel neer. Meteen is mijn, toch al kort durende, vrolijke gevoel verdwenen. Ik neem mijzelf voor om na het eten toch maar op mijn telefoon te kijken of Xavier misschien al iets heeft teruggestuurd.

Na het eten help ik mijn moeder nog even met de afwas en daarna sprint ik zo snel als ik kan naar boven. Ik gris mijn telefoon uit mijn tas en zet het ding aan. Vijf minuten lang staar ik naar het schermpje, maar er gebeurt niets. Geen nieuw berichtje, geen gemiste oproep, niets. Het enige dat verandert is het verspringen van de tijd als er weer een minuut om is. Zuchtend leg ik mijn mobiel weer weg. Eigenlijk had ik gehoopt wat terug te hebben, zodat we het goed kunnen afsluiten. Van deze onzekerheid houd ik niet. Misschien is hij wel boos, misschien teleurgesteld, of hij heeft nog geen tijd gehad iets terug te sturen. Ik weet het niet en dat maakt me toch wel een beetje onzeker. Zuchtend pak ik mijn schoolboeken er weer bij. Ik moet me even op iets anders concentreren en daar is schoolwerk een uitstekend middel voor.

Pas rond middernacht sla ik mijn boeken weer dicht. Het afgelopen jaar heb ik bij elkaar nog niet zoveel aan school gedaan als vanavond! Nog één keer kijk ik op mijn telefoon maar het schermpje is op de foto van mij en Christa, akelig leeg. Ik stel de wekker in en dan loop ik naar de badkamer om me om te kleden. Morgen is het vrijdag dus dat betekent nog één dagje school en dan weekend. Ze zullen morgen op school versteld staan van de hoeveelheid werk die ik vandaag heb verricht! Ik ben nu al benieuwd naar de verbaasde gezichten van mijn klasgenoten. Met een flauwe glimlach poets ik mijn tanden, daarna schiet ik in mijn pyjama en dan kruip ik lekker onder de dekens.

Citaat:

Hoofdstuk 4.

“What hurts the most, was being so close…”
Het nummer van Cascada galmt door mijn kamer. Slaperig doe ik mijn ogen open en ik kijk op mijn wekker; half 4 in de nacht. Ik weet toch zeker dat ik mijn wekker echt 4 uur later heb gezet! Slaperig grijp ik naar mijn mobiel, die op mijn nachtkastje ligt. Op het moment dat ik het ding in mijn hand heb, bedenk ik me dat het liedje van Cascada helemaal niet mijn wekker is, maar mijn ringtone! “Welke sukkel belt me nu midden in de nacht” zucht ik en ik kijk op het schermpje. Een schok gaat door me heen. Het is Xavier.

“Hello?” klinkt het aan de andere kant van de lijn als ik de telefoon opneem. Een warm gevoel gaat door me heen bij het horen van Xavier zijn stem. “Hello” zeg ik zachtjes terug. Ik moet uitkijken dat ik niet te hard ga praten, anders worden mijn ouders wakker. “You made me really sad by your message” hoor ik Xavier zeggen. Meteen voel ik me schuldig. Ik leg Xavier in mijn beste Engels uit hoe ik er over denk, maar ik maak hem duidelijk dat ik hem nog steeds erg leuk vind. Xavier begrijpt mijn twijfels, maar hij is erg duidelijk dat hij niet wil opgeven. En als ik heel eerlijk ben, wil ik dat zelf ook niet. Samen komen we tot de conclusie dat we toch contact blijven houden en ik neem me voor om heel hard te gaan sparen en zodra ik kan, weer terug naar Mexico te vliegen.
Ik klets nog even wat met Xavier en daarna nemen we afscheid.
Als ik mijn telefoon weer naast me op het nachtkastje leg, voel ik me opgelucht en gelukkig tegelijk. Ik moet een manier vinden om weer bij hem te zijn, hoe moeilijk dat ook gaat zijn. Ik denk nog even aan het gesprek van daarnet en val dan met het zinnetje “never say goodbye if you still want to try, never dry your tears when you still want to cry, never give up when you can still hold on” in mijn hoofd, in slaap.

Een kleine vier uur later word ik weer gewekt door mijn telefoon. Dit maal is het wel echt mijn wekker. Ik pak mijn telefoon van mijn nachtkastje en ik zet de wekker uit. Ik zie ook meteen dat ik een nieuw berichtje heb van Xavier. Met een glimlach open ik het en mijn hart maakt een sprongetje als ik de inhoud lees. Xavier laat duidelijk merken dat hij echt blij is dat ik hem niet wil opgeven en we gaan er samen alles aan doen om weer bij elkaar te zijn. Ik stuur snel een sms’je terug en dan spring ik uit mijn bed. Neuriënd loop ik naar de badkamer. Met zo’n sms aan het begin van de dag, kan het niet meer stuk!

Citaat:

Een half uur later zit ik dan ook neuriënd op de fiets naar school. Als ik halverwege Christa tegenkom, kijkt die verbaasd opzij. “Ik wist wel dat het je goed zou doen om te breken met Xavier” glimlacht ze. Ik grijns en kijk opzij. “Ik had een sms gestuurd, maar het is daarna iets anders gelopen.” Christa kijkt mij aan. “Vertel?”
Ik vertel Christa het hele verhaal. Hoe ik een sms had gestuurd om er een eind aan te maken, het telefoontje van Xavier midden in de nacht en het lieve sms’je vanmorgen. Christa glimlacht, maar ik zie aan haar dat ze ongerust is.
“Ben je niet blij?” vraag ik voorzichtig. Christa knikt. “Natuurlijk ben ik blij, maar ik hoop voor je dat je niet weer zo een ellendig gevoel gaat krijgen omdat je hem mist.” Heftig schud ik mijn hoofd. “Nee, ik ga me nu op school en werk concentreren, dan is het al tijd om terug naar Mexico te gaan voordat ik het weet!” En met die zin in mijn gedachten, fietsen we vrolijk verder kletsend naar school.

Citaat:

Hoofdstuk 5.

De weken na dat ene telefoontje, vliegen enorm snel voorbij. Xavier belt of sms’t iedere dag en ik voel me nog steeds zo verliefd als op de vakantie in Mexico. Voor ik het goed en wel doorheb, gaat de laatste schoolbel van het jaar 2008.
“Eindelijk vakantie, dat werd tijd ook zeg!” zucht Christa verontwaardigd als we samen het klaslokaal uitlopen. Ik knik en ik zoek ondertussen verbeten naar mijn sleutelbos, die ergens in mijn boekentas moet zijn verdwenen. Christa kan lekker van haar vakantie gaan genieten, samen met haar ouders, haar zus en haar vriend. Ik zal mijn kerstvakantie alleen met mijn ouders en mijn zusje doorbrengen. Xavier heeft geen geld om samen kerst te komen vieren en zelf ben ik ook pas op de helft met sparen.

Als ik thuiskom en de deur open, hoor ik mijn ouders praten, maar ik hoor ook een onbekende stem. Ik schop mijn laarzen uit en ik hang mijn jas over de kapstok. Daarna loop ik de woonkamer binnen, waar mijn ouders op de bank zitten, met een jongen van een jaar of 22 tegenover hen. De jongen staat meteen op en komt naar mij toe om me een hand te geven. “Stephan” zegt hij vriendelijk en hij kijkt me doordringend aan met zijn felblauwe ogen. Ik glimlach en stel mij ook voor.
Dan plof ik ook op een stoel neer en ik kijk mijn ouders vragend aan. Die glimlachen. “Roos, deze jongen blijft de komende twee weken hier logeren. Hij komt van de andere kant van Nederland, maar voor zijn opleiding moet hij je vader helpen op de zaak.”
Ik knik langzaam. Mijn vader heeft een eigen computerbedrijfje en hij neemt vrij vaak ICT-studenten aan als stagiaire of als hulp. Maar ik heb nog nooit gehad dat zo’n stagiaire van zo ver weg kwam. En dan mag deze jongen met zijn felblauwe ogen en donkerblonde haar niet verkeerd zijn om naar te kijken, erg leuk vind ik het niet om twee weken met een vreemde in huis te zitten. En dan helemaal niet met kerst!

Mijn ouders lijken mijn gedachten al van te voren voorspeld te hebben, want mijn moeder begint weer met praten. “Het vraagt van jou natuurlijk ook wel wat, zomaar een vreemde in huis deze twee weken. Ik hoop dat je het niet erg vind en dat je er voor probeert te zorgen dat Stephan het hier een beetje naar zijn zin heeft.” Ik knik gehoorzaam en ik speel wat met mijn telefoon. Ik lees de sms’jes van Xavier nog eens over en ik zucht diep. Ik had veel liever gehad dat Xavier hier de komende twee weken zou logeren.
Dan druk ik de sms’jes weer weg. Ik kan natuurlijk de hele vakantie gaan zitten kniezen omdat ik niet bij Xavier ben, maar ik kan ook proberen er twee gezellige weken van te maken met de mensen die ik wel bij me heb; mijn familie, mijn vrienden en Stephan.
De tweede optie lijkt me toch een beter plan en ik sta weer op. “Nou Stephan, zal ik je de logeerkamer maar even laten zien dan?” Stephan knikt glimlachend en vrolijk kletsend lopen we de trap op, naar boven.

Citaat:

Hoofdstuk 6.

De dagen die volgen, leer ik Stephan steeds beter kennen. Overdag helpt hij mijn vader op de zaak, maar tussen de middag en natuurlijk ’s avonds is hij gewoon thuis. Stephan en ik blijken het enorm goed te kunnen vinden samen en dankzij hem zit ik niet 100% van de dag meer met Xavier in mijn hoofd. Natuurlijk sms ik nog wel iedere dag 1 a 2 keer naar Mexico, maar ik kan me nu ook weer een beetje met andere dingen bezig houden. Ik heb Stephan niet verteld dat ik een vriendje in het buitenland heb, omdat ik het hier thuis liever stil houd om bij mijn ouders niet teveel ergernis op te wekken.

Op de avond voor kerst zitten we gezellig met zijn allen in de woonkamer warme chocolademelk te drinken. De televisie staat aan, over tien minuten begint de kerstspecial van ‘All you need is love’, het programma waar mijn moeder en ik ieder jaar naar kijken. We zorgen altijd dat we thuis zijn, zodat we lekker met een kop chocomel op de bank kunnen wegzwijmelen bij alle romantische verre liefdes.
Vandaag zitten niet alleen mijn moeder en ik op de bank, ook mijn vader, broertje en Stephan hebben besloten om gezellig mee te kijken. Ik had me vanavond lachend afgevraagd hoe lang de mannen het gezwijmel op televisie vol zouden houden. En dat zal ik zo meteen zien.

Na ruim 10 minuten verschijnt het hoofd van Robbert ten Brink op het scherm en ik zie dat er ook dit keer weer heel wat mensen uit het buitenland zijn gehaald om deze kerst bij hun geliefde te vieren. Als ik hoor dat er ook iemand uit Mexico komt, stokt mijn adem even. Maar dan bedenk ik mijzelf dat de opnamen van het programma al lang hebben plaatsgevonden en dat Xavier het dus echt niet zal zijn.
En inderdaad, een andere jongen wordt door Robbert ten Brink van het vliegveld gehaald, samen met nog een aantal buitenlandse mannen en vrouwen.

Aan het eind van het programma pink ik voorzichtig een traantje weg. Mijn moeder ziet dat, en ze drukt de televisie uit. “Genoeg voor vanavond” zegt ze met een knipoog.
“Morgen is het eigenlijk echt kerst, maar omdat we dan opa en oma op visite hebben, wil ik vanavond toch iedereen een klein cadeautje geven” zegt mijn moeder vrolijk en ze loopt naar de kast, waar ze een paar pakjes uithaalt.
Stephan krijgt als eerst iets in zijn handen gedrukt. “Ik weet nog niet zo goed waar je van houdt, maar hier kan je altijd wat mee” zegt mijn moeder. Stephan opent het pakje en er komt een zak kerstkransjes en twee bioscoopbonnen uitvallen. Stephan glimlacht. “Bedankt!”
Daarna krijgt mijn broertje een pakje. Wat ik al had verwacht komt uit; meneer krijgt ene nieuwe telefoon. Zijn oude telefoon, die eigenlijk nog geen jaar oud was, had hij vorige week buiten laten liggen en toen was het ding dus kapot gevroren. Ik vraag me af wat ik ga krijgen, aangezien ik nog genoeg bioscoopbonnen heb en mijn telefoon het nog prima doet.

“Voor jou was het moeilijk iets te verzinnen Roos, maar ik hoop dat we je hier plezier mee doen.”
Mijn moeder overhandigt mij een klein, plat pakje en nieuwsgierig scheur ik het papier er af. Er zit een enveloppe in. Als ik de envelop open, slaat mijn hart een slag over. Met trillende vingers pak ik de 2 kaartjes van de KLM uit de enveloppe, en ja hoor!
“Twee tickets naar Mexico!” gil ik uit en ik vlieg mijn moeder om haar nek. Die wijst lachend naar mijn vader. “Je mag hem wel bedanken, je vader is degene die mij heeft overgehaald!”
Dan geef ik nog een gil van blijdschap en ik vlieg mijn vader om zijn hals. Wat een ontzettend mooi kerstcadeau!

Als ik een paar minuten later weer op de kaartjes kijk, zie ik dat de vakantie gepland staat voor de voorjaarsvakantie in februari. De vakantie is wederom geboekt in het zelfde het hotel. Het hotel waar Xavier werkt! Ik staar met een enorme glimlach op mijn gezicht naar de kaartjes en ik bedenk me dan dat ik Xavier het goede nieuws nog moet vertellen! Ik pak mijn telefoon uit mijn broekzak en ik vlucht de gang in. Ik ben heel benieuwd naar zijn reactie!

trudel schreef:

erg leuk verhaal!! is dit je eerste verhaal die je schrijft??

Citaat:

Hoofdstuk 7.

“Oh Rose, you made me really happy by your call and by telling me that you’ll come back soon!”
Met een grote grijns op mijn gezicht luister ik naar Xavier zijn vrolijke stem. Ik had zojuist bijna door de telefoon gekrijst dat ik terugkwam. In de woonkamer zullen ze het waarschijnlijk ook wel gehoord hebben, maar het maakt mij niets uit. Het staat vast, ik ga terug naar Mexico, terug naar Xavier!

Ik klets nog even wat met Xavier en daarna hang ik met een grote glimlach op. Die glimlach zal deze avond niet meer van mijn gezicht te branden zijn. Vrolijk loop ik terug de huiskamer in, waar 4 paar ogen mij verbaasd aankijken. “Wat was dat een gegil op de gang?” lacht mijn moeder. Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen en ik haal mijn schouders op. “Niets bijzonders” lach ik en ik plof weer naast Stephan op de bank neer. Die kijkt mij ook eens achterdochtig van opzij aan, maar gelukkig begint hij geen vragen te stellen. Ik denk zomaar dat mijn ouders hem wel het een en ander over Xavier verteld zullen hebben. Hoe ik ook mijn best heb gedaan om hier thuis niet te veel over Mexico of Xavier te beginnen, het was duidelijk niet onopgemerkt gebleven dat ik nog steeds gek op de Mexicaanse jongen ben.

“Weet je eigenlijk al voor wie het tweede ticket is?” vraagt mijn moeder dan.
Ik haal mijn schouders op. Ik weet het echt nog niet. Ik heb aan Christa zitten denken, maar misschien dat zij haar vriend niet zo lang alleen kan laten. We zijn al in jaren niet meer samen op vakantie geweest. En verder heb ik niet zoveel goede vrienden waar ik het twee weken mee uithoud. Ik moet er dus nog eens rustig over nadenken, morgen zal ik het in ieder geval aan Christa voorleggen.
“Als je geen gegadigden kan vinden, dan wil ik ook best mee hoor” knipoogt Stephan dan. Ik steek mijn tong naar hem uit. “Mocht je willen.”
Maar diep van binnen bedenk ik me dat het nog niet eens zo`n gek idee zou zijn.

Nadat ik mijn warme chocomel op heb, kondig ik aan dat ik ga slapen. Ik ben best moe en ik heb zin om lekker in mijn bed over Xavier en over Mexico te dromen. Ik zeg mijn ouders, mijn broertje en Stephan gedag en daarna ren ik in een sukkeldrafje de trap op, naar mijn kamer.
In mijn slaapkamer is het ijskoud. Snel doe ik het openstaande raam dicht en ik schiet zo snel als ik kan in mijn lekkere warme, flanellen pyjama. Ik leg mijn telefoon naast me op het nachtkastje en ik knip het nachtlampje uit. Pas als ik lig, merk ik hoe moe ik eigenlijk ben en met mijn gedachten in Mexico val ik al snel in slaap.

Citaat:

Hoofdstuk 8.

Al veel te snel is de kerstvakantie weer ten einde. Op de laatste zondagavond van de vakantie is het ook voor Stephan weer tijd om naar huis te vertrekken. Stephan zijn tassen staan al klaar in de gang. Nog één keer zitten we gezellig met zijn allen aan de koffie.
Ik zit naast Stephan op de bank en stiekem kijk ik opzij. In de afgelopen twee weken waren we dikke vrienden geworden en ik weet zeker dat ik hem heel erg ga missen. Gisteren hadden we telefoonnummers uitgewisseld en elkaar beloofd om in contact te blijven. Ten slotte is de andere kant van het land niet zo ver als Mexico.

Een uurtje later staat Stephan op. “Ik denk dat ik maar eens richting huis ga”.
Moeizaam laat ik me van de bank glijden en ik wacht totdat mijn ouders hem een hand hebben gegeven. Dan val ik hem om zijn hals. “Ik ga je missen hoor” fluister ik zacht. Ik voel hoe Stephan zijn armen om mij heen slaat en me tegen zich aandrukt. Even voel ik me weer net zo gelukkig als toen ik in Xavier zijn armen stond. Maar dan bedenk ik me dat dit Stephan maar is. Ik geef hem nog een kus op zijn wang en daarna laat Stephan me weer los. Samen met mijn ouders volg ik hem naar de gang, waar zijn tassen staan. We pakken allemaal een tas en we brengen die naar Stephan zijn auto. Zodra alles er in ligt, stapt ook Stephan in. Hij start de motor, toetert nog een keer en rijdt dan de straat uit.

Als ik even later weer op mijn kamer achter mijn bureau zit, bekruipt het vervelende gevoel van een aantal weken geleden me weer. Het gevoel waar ik de afgelopen twee weken nauwelijks last van heb gehad. Zuchtend staar ik voor me uit en ik schrik daarom ook enorm als mijn telefoon begint te trillen omdat ik een sms’je heb. Mijn hart maakt een sprongetje. Ik weet niet of ik nu hoop dat het Xavier is of dat het Stephan is, maar ik ben behoorlijk teleurgesteld als ik zie dat het een sms’je van een collega is. Beduusd leg ik mijn telefoon weer neer en ik zet mijn computer aan. Nog maar even wat huiswerk voorbereiden voor op school morgen, dan kan ik mijn gedachten tenminste een beetje kwijt.

Iets over 9 vind ik dat ik genoeg aan school heb gedaan en ik zet mijn computer weer uit. Ik besluit om even te gaan douchen en daarna duik ik mijn bed in.
Op het moment dat ik mijn wekker wil instellen, gaat mijn telefoon af. Het is Stephan. Vrolijk neem ik op en mijn hart maakt toch een klein sprongetje bij het horen van zijn stem. Stephan vertelt dat hij weer thuis is en dat hij de gezelligheid bij ons in huis erg mist. We maken meteen een afspraak voor het volgende weekend. Ik ga dan met de trein naar hem toe en ik blijf daar een nachtje slapen. Ik ben erg benieuwd naar zijn ouders.
We kletsen nog wat en dan hang ik op. Met een gelukkig gevoel knip ik het nachtlampje uit en ik kruip weg onder de dekens. Wat is het toch fijn dat niet alle leuke jongens zo ver weg wonen…