Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 1

Terwijl ik zenuwachtig naar binnen loop is het eerste dat me opvalt een beetje schandalig. Het is niet de inrichting, de aankleding, de kleur van de muren of de kleding van de leraren, nee. Het zijn de jongens.
Dat is het voordeel van een nieuwe school, nieuw vlees.
Bij de introductie staat iedereen elkaar te keuren, het leven is en blijft gebaseerd op uiterlijk. Te klein? Afgekeurd. Te dik? Afgekeurd. Te groot? Afgekeurd. Te dun? Afgekeurd. Zo gaat dat. Ik wacht nog steeds op een superheld, die dat ideaalbeeld gaat veranderen. Dat een cm of 10 kleiner dan gemiddeld is toegestaan. Of juist groter. En dat je niet dik word genoemd als je meer dan 50 kg weegt. Maar ik ben bang dat dat nog wel even kan duren.

Terwijl ik om me heen kijk neem ik iedereen in me op. Surinamers, Indo’s, Marokkanen, Turken.. Oh en een paar Nederlanders.
Jarenlang heb ik op scholen gezeten waar eigenlijk alleen Nederlandse jongeren zaten. Hartstikke leuk hoor, maar wel een beetje eentonig. Meningen? Allemaal hetzelfde. Racisme eersteklas, meestal dan.
De meeste van deze Nederlandse jongeren hadden nog nooit een allochtoon gesproken over de wereldhonger of over de Islam, maar daar gaat het niet om. Deze rijkeluiskindjes hebben namelijk allemaal ouders die heel veel belasting moeten betalen. ‘Om die verrekte luie allochtonen te voorzien van onderdak en voedsel. Zij maken ons geld op, terwijl onze ouders en grootouders straks niet meer in het tehuis terecht kunnen omdat er bezuinigd is op de zorg.’
Ja, zo kan je er ook over denken.

Het was al wel duidelijk denk ik dat ik niet echt een racist ben. Ik moet eerlijk zijn; als ik ’s nachts op mijn scootertje langs een grote groep mensen moet (skinheads of allochtonen of wat dan ook) schijt ik ook 7 kleuren stront hoor. Dus in principe discrimineer ik grote groepen. Maar dan alleen ’s nachts.

Ik zit niet in de klas bij een van de mensen die ik ken van mijn vorige school. Vorig jaar ben ik zeg maar gezakt, wat betekent dat ik dit jaar nog 3 vakken af moet sluiten. Zo’n 5 uur les per week, best relaxed dus als je over het feit dat ik een jaar vernaai heen kijkt.
Nou ja, uit mijn klas ken ik dus niemand, maar dat maakt niet uit. Ik maak redelijk snel contact en sta overal voor open dus heb wel zin in deze uitdaging.
In mijn klas zitten een boel hippe mensen. Dat is ook een voordeel van deze school. Wat je hier rond ziet lopen is vooral tuig, dat een hekel heeft aan school. Maar dat tuig heeft wel een stijl, een mening en een grote mond. Als je het mij vraagt is dat positief. Deze mensen weten wie ze zijn, waar ze voor staan en hebben dan misschien geen motivatie qua school maar vaak wel qua sport of creatieve dingen. Daarom zitten ze ook op deze school, omdat het leren ten koste gaat van andere dingen. Ook hier zijn sommige leerlingen hopeloos oninteressant hoor, niet dat je denkt dat er hier alleen filmsterren en zangeressen rond lopen.
Mijn eerste schooldag is de moeite waard om te noemen. De 3 vakken die ik nog moet doen zijn Geschiedenis, Management & Organisatie en Literatuur. Mijn eerste les, en de enigste van mijn eerste echte schooldag, is Geschiedenis.
Voor dit vak heb ik een lerares. Een hartstikke lief vrouwtje. Maximaal 1m65, rond de 40 (of misschien wel veel ouder of jonger, maar ze is grijs. Daarentegen heeft ze amper rimpels? Hou het maar op rond de 40) en ze heeft iets dat haar best wel uniek maakt. Ze kijkt niet op ons neer, behandelt ons al gelijke. Als je een vraag stelt krijg je op een normale toon antwoord. Ze laat je uitpraten, luistert. Deze school bevalt me wel.
In mijn klas zitten eigenlijk 34 mensen, maar bij de les van vandaag zijn er een stuk of 12 aanwezig. Ze kijkt er niet eens van op, het schijnt normaal te zijn op deze school dat er max 1/3 van het aantal leerlingen is.
In dit groepje zitten 8 jongens en 4 meisjes, myself included. En damn wat een mooie jongens! Stuk voor stuk. Mijn type? Alles (behalve nerdy!). Mijn eisen? Heb ik amper.
Van de geschiedenisles krijg ik amper iets mee, maar mijn mensenkennis groeit met de seconde.
Freek is de meest opvallende verschijning. Hij zou zo uit een Armani reclame kunnen komen, zo goddelijk. De hele les houd ik hem in de gaten. De manier waarop hij praat, beweegt en eigenlijk alles is om van te smelten. Als het meisje dat naast me zit me aanstoot schrik ik wakker uit mijn dagdroom. De les is afgelopen, iedereen is aan het inpakken.
Snel gooi ik mijn boeken in mijn tas en loop ik achter Freek de klas uit.
We zitten op de 3e verdieping en moeten dus een paar trappen naar beneden. Het lijkt erop dat hij ook uit is, aangezien hij met jas en al naar beneden loopt. Ik heb gelijk, hij loopt naar buiten, richting de fietsenstalling. Onderweg naar buiten kom ik Kim tegen, een vriendin van mijn vorige school. Samen lopen we naar buiten.
‘Welk Lacoste model is dàt?!’
Lachend kijk ik Kim aan. Samen blijven we even staan, draaien we ons hoofd een kwart en nemen we hem nog eens van top tot teen in ons op. En jawel, juist op dat moment kijkt hij om. Wat hij wel niet gedacht moet hebben. Kim en ik moeten lachen en zij loopt naar haar fiets terwijl ik het slot van mijn scooter haal. Freek komt voorbij gereden met zijn fiets, kijkt me aan en fietst blozend verder. Nooh.
Snel gooi ik het slot in m’n buddy en rijd ik achter hem aan. Als ik richting het stoplicht rijd zie ik dat hij nog net moet stoppen.
Ik grinnik een keer, rijd op het stoplicht af en ga naast hem staan wachten.
‘Freek, toch?’
Hij kijkt mijn kant op, een beetje verlegen, maar niet meer blozend.
‘Ja.. Heb ik ergens een vlek ofzo? Omdat jij en je vriendin me uit stonden te lachen..’
‘Haha we waren je niet aan het uitlachen, geloof me. En dat blozen was nergens voor nodig hoor. Jij hebt niks om je voor te schamen!’
Hij moet lachen. Op dat moment wordt het groen. Ik geef gas, haal hem in en zwaai nog even.
Nieuw vlees in de kuip. Nu nog even de kwaliteit testen.

Citaat:

Hoofdstuk 2

’s Avonds is het tijd voor een feestje. Het is donderdagavond, op stap dus. We gaan met de chickies van mijn oude school naar Eindhoven, natuurlijk. Eindhoven is vaste prik. Hier heb je ook wel wat kroegen en in Oerle zit zelfs een hele gave discotheek (not) maar dat is allemaal de moeite niet waard.
Eindhoven heeft alleen maar voordelen. Discotheken en kroegen zover je kunt kijken, van alles wat. Heb je in het één geen zin dan is er wel wat anders. Ideaal toch?

Wij zijn trouwe bezoekers van de Today. Het wordt een cafe genoemd, maar het is meer een mix tussen discotheek en cafe. We komen er nu een paar jaar, 1 a 2 keer per week, dus veel mensen daar kennen we al. Ook bij het personeel zijn we bekend, wat het natuurlijk extra gezellig maakt. Daarnaast werkt mijn beste vriend er ook nog eens, dus je begrijpt dat ik er graag heen ga.

Van tevoren gaan we met de hele club naar Leo (Leonie voluit), om daar alvast wat te drinken. We roddelen, drinken en dansen wat tot het laat genoeg is om te vertrekken. Klinkt achterlijk, wachten tot het laat genoeg is. Maar om nou in je eentje tot 11 uur te wachten is ook niet bepaald gezellig. Dan geef ik de voorkeur aan alvast wat drinken en bijgepraat te worden over the latest news.

Als je aankomt in Eindhoven zie je eigenlijk direct of het een drukke avond word. Aan het aantal fietsen dat er staan, het aantal mensen dat buiten staat te roken en het personeel dat staat te flyeren. Best handig, dan weet je in ieder geval of je nog moet pinnen om meer drank te kunnen halen of dat het zo ook gezellig wordt.
Op het moment dat we de Today binnen lopen worden we teruggehaald door de uitsmijter, om 3 zoenen uitgedeeld te krijgen. Even onder ons; als je het mij vraagt is hij dol op ons. Stuk voor stuk krijgen we ieder 3 zoenen, iedere keer dat we hier komen. Hebben we ruzie, dan is diegene waar we ruzie mee hebben degene die eruit gegooid wordt. Hij maakt altijd een praatje en lijkt altijd blij ons te zien. Best goed geregeld toch?
Na het vaste praatje met hem lopen we door naar de garderobe. Ook hier is het weer een grote vleeskeuring. Er staan tientallen kerels tegen de muur aan, te kijken wat er binnen komt. Geen probleem hoor, de gemiddelde arrogantie ligt op zo’n moment in onze groep vrij hoog. Eenmaal bij de garderobe begroeten we Michiel lachend. We geven hem ieder een knuffel en onze jas. Ik blijf iets langer bij hem hangen, aangezien de persoon die ik eerder mijn beste vriend noemde dus Michiel is. Michiel is een schat van een jongen, een echte workaholic (jammer genoeg) en heeft een superleuke vriendin. Hij is de beste vriend van mijn ex (hoe die 2 zo goed met elkaar bevriend kunnen zijn, ongelofelijk. Mijn ex? Eersteklas zak. Wat hij flikt zou Michiel nog niet bijna over zijn hart verkrijgen. Een hele bizarre combinatie die twee), op die manier heb ik hem ook leren kennen. De leuke manier waarop ik met mijn ex omging stopte na een jaar. Met Michiel niet, die bleef een beetje hangen.

We dansen, drinken, lachen, maken lol. Als het wat later op de avond is zijn mijn vriendinnen duidelijk niet meer nuchter. Ik heb alleen redbull op, dus aangeschoten of dronken ben ik niet. Hyper wel, ik word echt zo’n stuiterballetje van energydrink.
Als ik Leo niet om me heen zie staan stap ik op een verhoging en ga ik op zoek naar haar. In het midden van de Today staat een wat oudere kerel, jaartje of 35. Hij is niet het type ‘lekkere 35 jarige’ maar het type waarvan je je afvraagt waarom hij in hemelsnaam op een donderdagavond niet in bed ligt maar hier staat. Hij heeft een dik vest aan en een zonnebril op zijn hoofd. Tegenover hem staat een meisje van een jaar of 20 te dansen met de intentie geil over te komen. Als ik een kerel was geweest had ik het er niet op kunnen doen, maar hij denkt daar duidelijk anders over. Dan zie ik Leo ineens. Ze staat aan de andere kant van de vreemde kerel, ook uitdagend te dansen. Ze pakt de zonnebril van zijn hoofd en zet hem zelf op. Hij danst vrolijk mee, doet niet moeilijk over de zonnebril. Ik heb er zo mijn bedenkingen over, het is echt een heel vreemd gezicht.
Naast mij staat Kim, met dezelfde blik in haar ogen als die ik net had. Ik tik haar aan en samen staan we lachend te bespreken wie Leo gaat redden. Dan voel ik een hand mijn arm pakken en word ik omgedraaid. Voor me staat Freek. Waar die vandaan komt?
‘Deze hoort bij jou volgens mij?’ zegt hij lachend.
Ik kijk achter zijn rug en daar staat Leo te grinniken. Ze wil weg lopen maar Freek houd haar vast. Kim en ik beginnen te lachen, pakken allebei een van Leo’s armen en trekken haar naar ons toe. Nog voordat ik Freek kan bedanken loopt hij alweer weg. Ik zie dat hij naar de bar loopt dus geef ik Kim een seintje dat ik even weg ben en loop achter hem aan.
‘Bedankt voor het babysitten!’
Hij kijkt om en moet lachen. ‘Graag gedaan hoor. Maar je snapt wel dat ik daarvoor betaald ga krijgen he?’
Is dit nou een uitdaging, een grap of wat?
Als we allebei drinken gehaald hebben lopen we naar buiten om te roken. We praten over school, zijn vrienden, mijn vrienden, uitgaan. Hij is nu veel spontaner dan dat hij leek te zijn op school. In de klas was hij niet bijzonder stil maar hij kwam ook niet over als de echte grappenmaker of iets in die richting. Terwijl hij aan het praten is onderzoek ik hem nog eens goed. De gezichtstrekjes, zijn outfit, hoe z’n haar zit. Of hij er veel moeite voor heeft moeten doen weet ik niet, het resultaat is in ieder geval goddelijk.
Hij krijgt in de gaten dat ik niet echt meer luister maar hem aan het bekijken ben. Half beledigd geeft hij me een duwtje en lacht hij om me.
‘Hoe wil je uitbetaald worden trouwens? Ik wil niet dat ik dadelijk de vakbond op mijn dak heb omdat ik beschuldigd zou worden van het inhouden van je loon!’
Mijn meest onschuldige blik was net datgene dat hij nodig had volgens mij.
Met zijn hand leunt hij tegen de muur waar ik tegenaan hang en hij buigt voorover.
‘In natura lijkt me prima’. Haha. Geniaal.
‘Freek!? We gaan. Nu.’ Hij verstrakt, gaat rechtop staan en kijkt om. Wie het is? Geen flauw idee. Een mooi meisje in ieder geval. 1m70, slank, gaaf shirtje. Hij geeft me 3 kussen op mijn wangen en terwijl hij dat doet fluistert hij in mijn oor dat het hem spijt en dat hij het binnenkort goed zal maken.
Verbaast blijf ik achter. Ik sta te kijken hoe hij wegloopt en terwijl ik dat doe vraag ik me heel ernstig af wie dat meisje was. Daarna vervloek ik haar timing en loop ik met een balend gezicht weer naar binnen.

Citaat:

Hoofdstuk 3

De rest van de avond was heel gezellig. De vragen in mijn hoofd hielden al snel op met rondspoken, en met een groep zatte vriendinnen is afleiding niet echt moeilijk te vinden. Als ik iedereen thuis af heb gezet rijd ik rustig aan naar huis. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat ik nog een uur heb voordat ik thuis moet zijn. Ik zet mijn scooter even uit, steek een sigaret op en stuur Freek een sms. Als ik ‘m verstuurd heb lees ik ‘m nog eens na, neem bedenkelijk een hijs en stop vervolgens mijn telefoon terug in mijn broekzak. Op het moment dat ik de sleutel om wil draaien om te starten voel ik mijn telefoon trillen. Als ik op het scherm kijk zie ik dat ’t Freek is.

Als ik voor zijn deur sta laat ik zijn telefoon één keer over gaan. Bijna meteen gaat de deur open en zie ik Freek, die alleen een trainingsbroek aanheeft, staan. Hij kijkt me uitdagend aan, pakt me bij mijn arm en trekt me voorzichtig naar binnen. Terwijl hij mijn arm vast houdt doet hij de deur dicht. Even staan we elkaar aan te kijken, in de donkere gang. Om half 4 in een donker onbekend huis staan met een half naakte Freek. Dat had ik niet verwacht toen ik vanochtend opstond.
Ik leun tegen de gesloten deur en bekijk hem nog eens van top tot teen. Ik ben op zoek naar imperfecties, walgelijke afwijkingen en dat soort dingen. Hij is goed gespierd, niet bodybuilder-achtig maar op een mooie manier. Ik ga het rijtje af. Hij is ouder, groter, mooi, goed gebouwd, sociaal aangelegd, grappig.. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht.
Vragend kijkt hij me aan en vraagt fluisterend wat er zo grappig is.
‘Ik kan niets vinden dat me niet bevalt aan je..’. Ik grinnik een keer en zoen hem dan.

Voorzichtig open ik mijn ogen, ga op zoek naar mijn telefoon en zet vervolgens m’n alarm uit. Half 10, tijd om op te staan en naar school te gaan. Als ik onder de douche sta en wakker begin te worden herinner ik me dat ik gisteren met Freek gezoend heb. Ik begin de rest van de avond terug te halen en moet er een beetje om lachen. Echt weer iets voor mij.

Ik heb vandaag gelukkig maar één uurtje les. Jammer genoeg wel geschiedenis. Ik heb mijn huiswerk niet gemaakt, wat betekend dat ik niets snap van de hele les. Ik kijk eens rond in de klas en ik zie dat Freek er niet is. Zuchtend leg ik mijn hoofd op mijn tafel en suf in. Na een kwartier tikt er iemand op mijn rug. Geïrriteerd kijk ik om en kijk ik Freek aan. Hij begint te lachen, schuift de stoel naast me naar achteren en gaat zitten.
‘Korte nacht gehad?’ vraagt hij lachend. Ik geef hem een knipoog en een glimlachje en ga rechtop zitten. Als ik mijn lerares aankijk ben ik er al bang voor.
‘Het ziet er niet uit alsof je echt geïnteresseerd bent in het onderwerp van vandaag, Laura. Misschien is het beter als je buiten het lokaal verder gaat slapen?’
Nog voordat ik me kan verontschuldigen begint Freek een verhaal op te hangen.
‘Het is mijn schuld mevrouw. Toen ik gisternacht terug kwam van het stappen was mijn kat erg ziek. Ik wist niet wat ik moest doen, dus toen heb ik Laura gebeld. Die is me op komen halen om met de kat naar de dierenarts te rijden. Het moet na vijven geweest zijn toen ze thuis kwam, allemaal mijn schuld!’
De lerares kijkt hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.
‘Ik zie u kijken, maar wees maar niet bang hoor! Mijn kat heeft het gered!’
Het duurt een paar seconde voordat de lerares reageert, ik bereid me al voor op het ergste.
Maar gelukkig kan ze de smoes wel waarderen.
‘Gelukkig maar Freek. En Laura, heel nobel van je’.
Als ze zich omdraait en wegloopt doe ik snel mijn hand voor mijn mond, anders gier ik het straks uit echt van het lachen.

Als dan eindelijk de bel gaat pak ik snel mijn spullen en loop, met Freek achter me aan, naar beneden, om buiten een sigaret te roken. Ik sta als eerste buiten, verder staat er nog niemand. Ik rits mijn tas open en zoek mijn sigaretten. Ik hoor de deur open gaan en Freek komt naar me toe lopen. Hij duwt mijn tas aan de kant en geeft me een kus. Dan hoort hij iemand aankomen en gaat hij ook op zoek naar zijn sigaretten. Voor hij zijn pakje te pakken heeft biedt ik er een van mij aan.
‘Voor je reddingsactie net’. Lachend pakt hij ‘m aan en steekt ‘m op. Hij kijkt me aan, kijkt om zich heen en geeft me nog een kus.
‘Jij bedankt, voor het redden van mijn kat '.

Citaat:

Hoofdstuk 4

En dan begint het. De kriebels in je buik, de hoop, de zenuwen, de verwachtingen. Ik vraag me nog steeds af of de mensen die zeggen dat verliefd worden leuk is, zelf wel eens verliefd zijn geweest. Die ene keer in de zoveel tijd dat het voorkomt, dat ik verliefd op iemand word bedoel ik, begin ik al zuchtend aan die periode. Ik ontken niet dat het mijn schuld is, ik weet alleen wel dat verliefd worden bij mij gelijk staat aan beginnen met drama.
Nu het weekend is begint mijn drukte. Doordeweeks ga ik een aantal uurtjes naar school, breng wat tijd door met vrienden, sport regelmatig, maar het is allemaal vrij easy going.
In het weekend werk ik twee dagen, bij twee bedrijven. Op vrijdag ben ik om half 12 klaar met school. Dat houdt in dat ik na school snel wat eet en om 12 uur begin met werken.
Vrijdag is mijn favoriete dag om te werken. 9 Van de 10 mensen hebben namelijk net zo’n rotweek achter de rug als jijzelf. En 9 van de 10 mensen kopen dan, net als jij, graag kleding/schoenen/sieraden om zich beter te voelen. Als ik dan diegene kan zijn om advies te geven, mensen te helpen en blij te maken, dan voel ik me daardoor weer beter. Als je het mij vraagt; een mooi systeem.
Ik werk tot 5, rijd dan snel naar huis, eet weer snel iets en ga vervolgens naar de Albert Heijn, om tot half 10 daar te werken.
Als ik klaar ben bij de Albert Heijn krijg ik een smsje van Michiel. Hij is vrij vanavond en wil op stap gaan. Je zou denken dat je na een korte nacht, school en 9 uur werk kapot bent en je alleen aan je bed kan denken. Nou, kapot ben ik wel. En mijn bed klinkt erg aantrekkelijk op het moment. Maar het aanbod afslaan om met Michiel op stap te gaan? Daar is meer voor nodig. Dus sms ik hem dat ik het een goed plan vind en dat ik hem later nog bel. Thuis spring ik snel onder de douche, fix mijn haar en make up en bel vervolgens Michiel. We spreken af in de stad. Normaal blijf ik bij hem slapen (just as friends!) maar aangezien ik morgenochtend ook gewoon weer moet werken slaap ik liever thuis, dan weet ik ook zeker dat ik naar huis kan als ik dat wil. Het is 11 uur als ik de bus pak en om half 12 loop ik over Stratums Eind.

Anne, de vriendin van Michiel, is ook mee. Gelukkig, want als ik in de Today aankom zie ik de bui al hangen. De bar staat vol met bier en Michiel en zijn vrienden zijn old school aan het tanken. Mij hoor je niet klagen hoor, dat moeten ze lekker zelf weten. Maar daar doe ik vanavond niet aan mee, aangezien ik om half 10 weer fris op mijn werk moet staan. Anne en ik bestellen een martini-ijsthee en pakken een kruk. Laat die kerels zich maar van de wereld afzuipen, wij vermaken ons wel.
Om half 3 is Michiel zo ver heen dat hij niet meer weet wat links en rechts is. Ik twijfel eraan of hij nog wel weet wat boven en onder is, aangezien hij zijn evenwicht ook constant kwijt lijkt te zijn. Anne en ik besluiten dat het mooi is geweest, dus loop ik met haar en Michiel mee naar de auto van Anne, zodat we hem daar in kunnen hijsen. Gelukkig biedt Anne zelf al aan om me thuis af te zetten, scheelt mij weer 20 euro voor de taxi.
Als we de oprit oprijden ligt Michiel al te slapen. Ik zwaai ze uit, loop naar boven en ga snel slapen.
poedersuiker. Het is al 5 voor 9 als ik wakker word. Als een gek spring ik onder de douche. Nog geen minuut later sta ik voor de spiegel. M’n hoofd ziet er precies uit zoals ik verwacht had. Mijn ogen verraden dat mijn nacht lang was. Snel gooi ik mijn haar op een knot, smeer ik wat foundation onder mijn ogen, doe ik mijn mascara op en ren vervolgens naar mijn kamer. Werkkleding. Mijn kast is leeg, mijn vloer des te voller. Snel pluk ik een outfit van de grond af en kleed me aan. Als ik beneden kom is mijn eerste conclusie dat het brood op is. poedersuiker. Ik heb er zo’n hekel aan om me te verslapen.
Het is 9 uur als ik thuis kom, na het werken. Hoewel het zaterdagavond is sta ik niet te springen om uit te gaan. Donderdag uit, vrijdag werken en uit, zaterdag werken én uit? Ik zou het op zich niet erg vinden om eens geld te besparen en lekker bij te slapen.
Verder ben ik ook nog niet gesmst door ‘hopeloze’ vriendinnetjes, die supergraag uit willen maar nog geen ‘date’ hebben.
Ik ga met laptop op bed liggen om msn te checken. Als ik online kom zie ik meteen dat Freek er is. Van mijn vriendinnetjes is iedereen afwezig, dus trek ik de conclusie dat ik best een nachtje thuis kan blijven.
Ik zet mijn status op afwezig en neem een warme douche. Als ik daarna op mijn laptop kijk zie ik een venster knipperen, Freek. Of ik op stap ga. Nee dus, vanavond even niet.
Of hij langs mag komen. Nou dat mag wel. Mijn ouders zijn er toch niet, en een avond met z’n tweeën klinkt nog altijd gezelliger dan een avond alleen.

We liggen op de bank, hij tegen de leuning aan, ik tegen hem. Zo chill.
Hoewel kerels voor heel wat stress kunnen zorgen hebben ze ook het vermogen om de betekenis van ontspanning te veranderen. Hij was er rond 10 uur, wat betekend dat we nu anderhalf uur voor de tv liggen, een filmpje aan het kijken zijn. Ik vind het wel prima zo. Weer eens wat anders dan in een naar zweet ruikende discotheek uit je dak te gaan.
Op het moment dat de film afgelopen is gaat z’n telefoon. Veel kan ik niet horen van het gesprek, ik vang alleen flarden op.
Het lijkt een boos, verontwaardigd iemand. Een meisje denk ik. Aan zijn reactie te zien is hij iets vergeten. Het gesprek duurt zeker een minuut of 8, wat ik vrij lang vind als je in iemands gezelschap bent.
Als hij ophangt zie ik hem twijfelen. ‘Ik eh moet gaan, ik was vergeten dat ik om 11 uur een afspraak had staan’.
Teleurgesteld maar toestemmend glimlach ik. ‘Ga maar snel dan, ik spreek je morgen nog wel..’
Hij zoent me, wacht niet tot ik van de bank opsta en laat zichzelf uit.
Zou dit het meisje van donderdag zijn geweest?

Citaat:

Hoofdstuk 5

Ik denk er verder niet teveel bij na en kijk de film af. Rond 12 uur ruim ik m’n rotzooi op en loop ik naar mijn kamer. Ik kijk nog even mijn mail en hyves na en ga dan diep onder mijn dekens liggen, in de hoop meteen in slaap te vallen.
Op het moment dat mijn ogen bijna dichtvallen hoor ik mijn telefoon trillen. Ik heb mijn telefoon àltijd aan staan, geen uitzonderingen. Mijn vriendinnen weten ook dat als er iets is, dat ze me kunnen bereiken. Met dichtgeknepen ogen kijk ik op het lichtgevende schermpje. Anoniem. Ik ken twee mensen die me anoniem bellen. Kylie en mijn vader. Ik neem op, mompel het bekende ‘met Laura’ en wacht op antwoord. Maar dat antwoord krijg ik niet. Dus doe ik wat iedereen zou doen, ophangen. Nog geen minuut later word ik weer gebeld. Anoniem. En er wordt niets gezegd.
Dat soort grappen zijn niet vandaag uitgevonden, de oplossing ervoor ook niet.
Ik leg mijn telefoon terug naast mijn kussen, zonder op te hangen, draai me om en probeer weer te gaan slapen.

De volgende ochtend word ik wakker om 9 uur. In tegenstelling tot wat je verwacht van een herfstochtend schijnt de zon en ziet het er warm uit buiten. Ik kijk op mijn telefoon om te kijken hoelang het ‘gesprek’ van gisteren nog heeft geduurt. 23 minuten. Haha, die zal balen.
Over het algemeen had ik een hekel aan zondagen. Verplichte bezoekjes aan oma, alle winkels dicht, een kater.. Maar ik moet zeggen dat het met lekker weer en heerlijk nuchter goed te doen is!
Ik sms Kim, of ze zin heeft om met de paarden naar het bos te gaan. Dan rek ik me uit, gooi ik de dekens van me af en neem ik aan een heerlijke, lange douche.
Als ik terug kom in mijn kamer pak ik mijn telefoon om te kijken of ik al een berichtje terug heb. Niets. Kim is gisteren waarschijnlijk wel op stap geweest en zal nu nog in d’r bed liggen. Jammer voor haar, want ik heb zin om buiten te rijden.

Als ik aangekleed en al ben pak ik mijn scooter uit de garage en rijd ik naar Kim toe.
Ik laat mijn scooter op de oprit staan, loop door de achterdeur naar binnen en groet haar ouders.
‘Ze ligt zeker nog in d’r bed te stinken?’
Haar vader begint te lachen. ‘Inderdaad! Maar zo te zien niet meer voor lang?’
‘Haha nee! Het is veel te mooi weer om de hele dag in je bed te blijven liggen!’ en lachend loop ik de trap op.
De deur van Kim d’r kamer is dicht. Zachtjes maak ik ‘m open en gluur door het kiertje. Ze ligt met haar rug naar me toe, helemaal verwikkeld in haar dekens. Ik loop haar kamer in, wrijf over haar wang heen en haal voorzichtig de dekens van haar af.
Ik zie de rimpels in haar voorhoofd verschijnen en moet moeite doen om niet in lachen uit te barsten. ‘Kim. Wakker worden! We gaan iets leuks doen!’
Voorzichtig gaat er een oog open, dat me woedend aankijkt. Haha, arme Kim.
‘Het is zondag, ik heb een kater, ik ben moe. Wat doe jij hier?’ gromt ze.
‘De zon schijnt, het is warm en dus gaan we buitenrijden met de paarden. Kom, ’t zal je goed doen!’
Voorzichtig gaat het andere oogje ook open en klaart haar gezicht wat op.

Aan het eind van de middag ben ik een stuk wijzer geworden. Kim was gisteren inderdaad op stap geweest en is daar een bepaald iemand tegen gekomen. Freek. Nou is het natuurlijk mijn zaak niet wat voor afspraak hij had staan, maar hij had toch gewoon kunnen zeggen dat hij afgesproken had om op stap te gaan?
Dat was niet het enigste opvallende dat Kim te vertellen had. Er plakte schijnbaar constant een meisje aan zijn arm. Kim zei dat ik me er niet al te druk om moest maken. Freek zit natuurlijk niet aan mij vast en is mij niks verschuldigd. Maar ja, als je zoiets hoort ga je je toch dingen afvragen. Wie is dat meisje? Wat is haar connectie met Freek? Hoe zit het tussen Freek en mij? Fijn hoor, verliefd worden.

Wanneer weet je of het serieus word? Wanneer kan je zeggen dat je bij elkaar past? Wanneer zie je elkaar vaak genoeg, te vaak of juist te weinig? Ik zie Freek dagelijks, is het niet op school, dan wel op stap of bij een van ons twee thuis. En als hij niet bij me is dan zou ik willen dat het wel zo was. En ik zou bijna denken dat het andersom hetzelfde werkt. Als ik net de deur uit ben krijg ik een sms wat ik later op de dag, of de volgende dag ga doen. Als ik even naar een andere kroeg ga krijg ik meteen een sms waar ik heen ben.. Maar ja, Boy’s will be boys.. En in hoeverre kan je die op een logische manier inschatten?

Zondagavond heb ik weer last van de anonieme beller. Nu wordt het vervelend, aangezien mijn telefoon steeds één keer overgaat en dan wordt er meteen opgehangen. Als ik zie dat mijn klok 01.30 aangeeft vind ik het mooi geweest. Ik houd mijn telefoon in mijn hand en wacht tot er gebeld word. Mijn scherm licht op en direct schuif ik mijn telefoon open.
‘Wat is je probleem?’ Ik ben geïrriteerd. Ik kan best wat hebben, maar nu wordt het irritant.
‘Dat je met je poten aan MIJN vriend zit!’ En dan wordt er weer opgehangen.
Ik verwacht eigenlijk dat er teruggebeld word, maar dat is niet zo. Ik heb geen flauw idee wie het was. Een meisje, duidelijk, maar haar stem herken ik niet. Ze klonk wel overstuur. Niet het standaard type jaloerse bitch ‘je moet van m’n vriend afblijven of je gaat klappen vangen’. Ik denk natuurlijk meteen aan Freek.
Op zo’n moment is mijn karakter erg vervelend. Want ik wil op dat moment meteen weten wat er aan de hand is. Dus hoewel het half twee ’s nachts is sms ik Freek, om hem te vragen waar dit op slaat.

‘Ik werd gebeld door een meisje. Ze zei dat ik met m’n poten van d’r vriend af moest blijven.. Heb je gelogen of heb jij geen flauw idee over wie ik het heb?’

Als ik mijn sms nalees komt ‘ie behoorlijk hard over, maar wel straight to the point.
Onverwacht krijg ik meteen een sms terug. Hij is nog wakker dus, vreemd.

‘Ik ben misschien niet helemaal eerlijk geweest, maar ik heb nooit gezegd dat ik geen vriendin heb.’

Ik lees het berichtje wel 10 keer. Ik ben verontwaardigd, woedend, gekwetst.. Maar vooral woedend. Waar haalt 'ie het lef vandaan. In een opwelling spring ik uit bed, trek ik een spijkerbroek en een trui aan en loop ik naar de garage om mijn scooter te pakken.
Waar haalt 'ie het lef vandaan..

Citaat:

Hoofdstuk 6

Als ik voor zijn deur sta bel ik hem. Mijn telefoon gaat een keer of tien over voordat er opgenomen wordt.
‘Met Freek?’
‘Ik sta voor je deur. Doe je even open?’
Er is een kleine pauze, het lijkt erop dat ik hem uit bed hoor komen. Als ik zie dat de luxaflex op de eerste verdieping uit elkaar geschoven worden snap ik dat hij voor het raam staat, om te kijken of ik het meen.
‘Ik lag eigenlijk al in bed.. Zal ik morgen even langs komen?’
‘Waag het. Als je niet open komt doen bel ik wel aan hoor, misschien dat je ouders wel even de moeite willen nemen.’

Zijn ouders heb ik wel eens gezien, maar ik denk niet dat ze enig idee hebben wat er speelt tussen Freek en mij. Zeker niet als hij een vriendin heeft. Ik zal wel beschreven zijn als dat meisje dat zo goed is in geschiedenis en hem daarom helpt met zijn huiswerk.

‘Oke, oke. Ik kom er al aan. Just a sec.’

De paar seconde dat het duurt voordat de deur open gaat vreet ik mezelf op. Op de scooter was ik al opgefokt, maar nu lijkt het alsof ik echt ieder moment uit kan barsten. Zijn smsje heeft de hele weg door mijn hoofd gespookt. Arrogante zak, wie denkt hij wel niet dat ‘ie is?!
Dan gaat de deur open. Ik sta oog in oog met de jongen die ik een kans wilde geven. De jongen waar ik mezelf voor open stelde. De jongen die ik blind vertrouwde, omdat het goed voelde. Als je het zo stelt zou ik mezelf bijna de schuld kunnen geven. Omdat ik zo naïef was kon hij zijn kans grijpen. Ik betrap mezelf erop dat ik de schuld niet bij hem neer leg en sla mezelf voor mijn hoofd. Hij is hier de klootzak, de leugenaar, diegene die vreemd gaat. Ik spreek mezelf streng toe en verman mezelf.
Hij staat in zijn boxer in de deuropening. Een aanzicht waar je me normaal gelukkig mee maakt, maar niet nu. Nu walg ik alleen maar van zijn ego, zijn zelfingenomen houding, zijn zelfvertrouwen.
Dit is mijn kans, mijn kans om een schot recht in de roos te plaatsen.

‘Ik weet niet wie jij denkt dat je bent? Ik weet niet waar jij het lef vandaan haalt om iemand zo te behandelen.’

Ik zie dat hij me wil onderbreken, een kans wil creëren zodat hij zijn fout goed kan praten.
Verbaast en arrogant kijk ik hem aan.

‘Ik dacht het niet. Waag het eens om me niet uit te laten praten.’

Hij slaat zijn armen over elkaar en kijkt me afwachtend aan.

‘Je wist waar je aan begon, vanaf het eerste moment. Je hebt me voor schut gezet, bij iedereen die wél wist dat je een vriendin had.’

Ik denk terug aan de momenten met hem. Onze eerste zoen, het geflikflooi voor, tijdens en na de lessen. Ik voel een steek van verdriet door me heen gaan.

‘Ik wil niet dat je me nog belt, smst, of zelfs maar tegen me praat. Types zoals jou wil ik niet kennen.’

Ik geef hem nog een misselijke blik, draai me om en loop zijn oprit af. Met een rechte rug, schouders naar achter en mijn kin in de lucht loop ik weg, zonder om te kijken. Als ik mijn sleutels probeer op te vissen uit mijn jaszak hoor ik de deur zachtjes dicht vallen. Ik verwacht dat hij terug naar binnen is gegaan, niet eens een poging doet om toch een logische uitleg te geven.
Ik wéét dat ik tegen hem gezegd heb dat hij me met rust moet laten. Maar ik blijf vrouwelijk. Ja is nee en andersom. Wie zou nou, stel dat je in deze situatie zou zitten, niet het liefste een compleet logische verklaring horen? Wie zou nou niet willen horen dat het helemaal niet klopt en dat de afgelopen weken wel waar geweest waren?
Weer hoor ik de voordeur zachtjes dichtgaan. Ik kijk achterom en zie Freek, nu gekleed in een joggingbroek en een vest, op me af rennen. Vastbesloten loop ik door, hoewel mijn gevoel zegt dat ik moet stoppen en moet luisteren naar zijn verklaringen. Maar ik heb inmiddels geleerd om te luisteren naar mijn verstand.

Hij grijpt me bij mijn arm en draait me om. Hij kijkt me recht in m’n ogen aan. Zijn ogen zeggen zoveel, behalve dat hij geen vriendin heeft. Verwarring, spijt, ongeloof. We kijken elkaar zo even aan, tot ik besef dat hij in mijn ogen hele andere dingen moet zien. Woede, verdriet, pijn. Ik maak me los en loop verder. Toch grijpt hij me weer vast en kijkt hij me nog eens aan. Ik kijk hem aan, verbitterd, woedend.

‘Laat me los. Ik heb wil niks meer met je te maken hebben.’

Maar hij laat niet los. Terwijl hij me recht in mijn ogen aan blijft kijken begint hij met zijn smoesjes, zijn speech die alles goed moet maken. Ik voel me zo gekwetst en vernederd dat ik het niet trek om dit aan te horen. Ik ruk me los en loop vluchtig weg. Als hij nog een poging doet om me bij mijn arm vast te pakken draai ik me om en sla ik hem in z’n gezicht.

‘Ik ben toch duidelijk geweest?! Laat me met rust, oprotten! Ik wil niéts meer met je te maken hebben! Niéts!’

Door mijn geschreeuw gaat er een licht aan in het huis van Freek. Ik kijk hem nog één keer aan, hij ziet er geschrokken en gekwetst uit. Snikkend vlucht ik naar mijn scooter. Freek volgt me niet.



Als ik hem op school tegen kom loop ik hem straal voorbij. Mijn tas en jas staan voortaan permanent op de stoel naast me als we dezelfde les hebben, om te voorkomen dat hij naast me gaat zitten. Hij belt nog regelmatig, maar ik neem niet op. Met die jongen heb ik niets meer te bespreken.