Bokt.nl

**Geplaatst**: 23-02-26 17:36

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 17:36

neeee.... ooooh...
zo moeilijk om dan toch je mannetje te staan... grr wat een rotzak.

wederom super geschreven ts

**Geplaatst**: 23-02-26 17:37

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 17:37

Supergoed geschreven weer.. $_/-\o_$ zo knap hoe je precies de dynamiek en je gevoel overbrengt.

**Geplaatst**: 23-02-26 18:26

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 18:26

Goed geschreven! Jammer dat ze niet kan aangeven dat ze er toch nog wel mee zit.

**Geplaatst**: 23-02-26 19:33

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 19:33

Wat kun jij geweldig schrijven. Ongelooflijk hoe je me weer mee weet te sleuren in het verhaal.. petje af

**Geplaatst**: 23-02-26 19:35

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 19:35

Oehhhhhhhh je voelt gewoon de spanning. Wat heftig dat ze het niet durft te zeggen, want ze heeft er echt heel last van.... Wat moeilijk voor haar...

**Geplaatst**: 23-02-26 20:58

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 20:58

Geweldig geschreven.
Ik zou wel roepen, bel hem terug! Schreeuw, praat, fluister! Vertel het hem

**Geplaatst**: 23-02-26 21:09

Geplaatst: 23-02-26 21:09

Ik heb alles in één keer gelezen, een paar keer met gestokte adem.. Complimenten hoor. Heel benieuwd naar het vervolg!!!!

**Geplaatst**: 23-02-26 21:28

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-02-26 21:28

Ennnnn adem door. Ik was er bijna in gestikt, het benam me de adem.

Goed geschreven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-02-26 17:53

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst door de TopicStarter : 24-02-26 17:53

Wauw, wat een lieve complimenten allemaal

Dankjewel!

**Geplaatst**: 24-02-26 18:35

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 24-02-26 18:35

Mmmmm ik denk dat ik m doorheb... Ik ga dat ff checken bij Soeboenoe

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-02-26 17:53

Geplaatst door de TopicStarter : 27-02-26 17:53

Voor vandaag iets minder sensatie, maar we werken wel ergens naartoe!
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.
Na de ceremonie liep ik naar buiten, de zomerse warmte van de middag kon de leegte in mijn hoofd niet verdringen. Iedereen lachte, maakte foto’s, praatte over de vakantie en over wat komen ging. Ik? Ik voelde me alsof ik er niet helemaal bij hoorde, alsof mijn wereld een stukje minder glans had gekregen.

De zomervakantie was officieel begonnen en met de dag voelde ik me leger. Ik probeerde leuke dingen te doen met mijn vriendinnen, probeerde verschillende bijbaantjes en spendeerde een groot stuk van mijn tijd bij mijn paard. Ondanks alle afleiding gleden mijn gedachten toch iedere keer af naar Nate. Zijn manier van kijken, het scheve glimlachje, maar vooral de belofte van contact dat nooit kwam.
Het enige dat me wat leek te motiveren was de gedachte dat mijn studie steeds dichterbij kwam. Geschiedenis studeren, later voor de klas staan en misschien een hele nieuwe wereld die voor me open zou gaan.
Al voelde dat zelfs dubbel. Mijn hoofd bleef gevuld met herinneringen aan hem, ik werd verscheurd door het verlangen om aan iets nieuws te beginnen en niet los kunnen laten wat nooit echt van mij is geweest.
Er waren momenten dat ik mezelf voor de gek probeerde te houden; “hij heeft vast zijn redenen”, “hij zal het vast druk hebben”, “misschien is het gewoon niet haalbaar voor hem”. Maar het gevoel dat ik tekort was gedaan, dat iemand die ik had bewonderd en misschien zelfs wel lief had gehad, bewust die afstand had gehouden. Dat besef bleef me harder raken dan ik onder woorden kon brengen.

De zomervakantie sluimerde voorbij en voordat ik me er écht op voor had bereid was daar de start van mijn eerste studiejaar.

De eerste weken waren pittig. Collegezalen gevuld met vreemde gezichten, de geur van koffie en door de jaren getekende professoren. Het voelde spannend en overweldigend tegelijk, ik had me voorgenomen dat dit mijn nieuwe start zou zijn. Los van de middelbare school, los van Nate en de beloftes die hij had gebroken.
Ik vermaakte me met nieuwe klasgenoten, ging naar verschillende borrels en genoot van het gedeelde enthousiasme voor geschiedenis. Toch bleven er kleine triggers, een beweging die ik dacht te herkennen, een stem die leek op die van hem. Het was onschuldig, dacht ik, maar de echo’s bleven komen. Elke keer dat het gebeurde, voelde ik opnieuw die spanning, voelde ik dat mijn hoofd terugging naar de tijd van heimelijke blikken, kleine gesprekjes en de momenten dat hij dichtbij leek te zijn. Ergens diep in mij besefte ik dat dit niet zomaar weg zou gaan, maar ik besloot om actief mijn focus te verleggen naar mijn studie en mijn studiegenoten.

Na een aantal weken zag ik een nieuw gezicht in de collegezaal. Ze leek zich compleet op haar gemak te voelen en eigenlijk niet echt voor het college te komen. Voordat de professor de pauze inlaste, stapte ze al naar voren en ging achter de microfoon staan.

‘Hoi allemaal, ik ben Monique, derdejaars en voorzitster van het GOG, Gezamenlijke Overleg Groep. Hierbij gaan studenten van verschillende jaarlagen en docenten met elkaar in gesprek over de opleiding. Er wordt geëvalueerd wat er goed gaat en waar we zouden kunnen verbeteren, maar bovendien is het een mooie kans om ook een andere kant te zien van de opleiding. Buiten dat is het ook gewoon heel gezellig. Ik zal zo een aantal formulieren achterlaten en degenen die willen, kunnen zich aanmelden.’

Ze legde de formulieren op het bureau en verdween weer uit de collegezaal. Iets in haar kort en bondige toespraak had me geïntrigeerd en ik besloot me aan te melden voor het GOG. Ik werd “aangenomen” en na een aantal weken was de eerste bijeenkomst. Het was een gezellige club mensen en ik voelde me vrij snel thuis. Ook in de opleiding had ik helemaal mijn draai gevonden en zelfs wat beginnende vriendschappen opgedaan.
De grootste klik had ik toch wel met Monique. Binnen de kortste keren waren we de beste vriendinnen en zagen of spraken elkaar elke dag. Ze hielp me met de studie, vergezelde me naar feestjes en geen onderwerp werd geschuwd. Zij vertelde me over jongens die ze leuk vond en ik praatte met haar mee. Die verbondenheid gaf me een bepaald houvast die ik maanden niet had gevoeld. Op een avond zaten we in haar kamer en hadden al een fles wijn soldaat gemaakt, waarop ik er ineens uitgooide:

‘Het is bijna raar hoe goed we klikken, alsof we elkaars gedachten kunnen lezen.’ – Monique lachte en zette haar glas wijn neer.
‘Ja, eigenlijk wel hè. Maar het is wel fijn iemand te hebben die je begrijpt.’

Ja, het was fijn. In haar bijzijn voelde ik me erkend, serieus genomen en veilig, iets dat ik in lange tijd niet meer gevoeld had.
We hielpen elkaar tot laat met het uitwerken van notities en het voorbereiden op tentamens, ik was haar rechterhand tijdens de GOG-bijeenkomsten en zij mijn mentor in het eerste jaar van de studie. Ze was eerlijk, recht voor haar raap en leek voor niemand bang. In die eerste maanden van de studie had ik een vriendschap gevonden die ik nog nooit eerder had ervaren. Ze werd een anker, een spiegel en iemand waarbij ik honderd procent mezelf kon zijn. En hoe sterk mijn oude patronen en herinneringen ook waren, zij en daarmee onze vriendschap gaf me een kijkje in een nieuwe wereld, een plek waar ik even niet hoefde te vechten met het verleden.

Op een koude, maar zonnige middag begin februari vroeg Monique aan mij of er niemand was die ik leuk vond, waarop ik lachte en met mijn ogen rolde.

‘Nee? Werkelijk niemand?’ – Ze trok haar wenkbrauwen hoog op.
‘Nee, niet echt… Er is één jongen die er goed uitziet en aardig is, maar in vind hem niet écht leuk.’
‘Nou, ik heb tijdens de GOG wel gezien dat Robert regelmatig naar je kijkt hoor!’ – Ze kirt en schatert tegelijkertijd.
‘Robert? Nee joh, die is gewoon vriendelijk.’
‘Dat zou best kunnen, maar wie weet… Ik zou zeggen; hou je ogen open.’ – Ze stoot me aan en denkt waarschijnlijk dat ik dat leuk zou vinden. Maar het roept helaas weer oude herinneringen op aan Nate, die ik net wat meer naar de achtergrond heb kunnen duwen.
‘Ik heb gewoon niet zoveel zin in dat gedoe, Monique.’
‘Hoezo niet? Dat is toch het leukste dat er is?’
‘Dat klinkt meer alsof jijzelf iemand hebt.’ – Ik geef haar een duw.
‘Nou, nee niet helemaal. Ik vind hem wel heel leuk, maar hij geeft niet echt thuis.’
‘Dat herken ik helaas maar al te goed.’ – Een diepe zucht volgt.
‘Oei, dat klinkt als hartzeer… Care to share?’
‘Nee, dat kan ik niet. Laten we het erop houden dat het niet kon of mocht.’ – Ik kijk haar bewust niet aan.
‘Dat klinkt als getrouwd?’
‘Zoiets ja, maar vertel eens over jouw kerel!’ – Ik hoop dat ze het laat gaan.

Ze vertelde honderduit over haar nieuwe crush en ik luisterde aandachtig terwijl ik nog een koud stuk pizza in mijn mond stak. Ze kon zo geanimeerd vertellen. Midden in het verhaal van Monique trilt mijn telefoon en ik kijk even snel.
Schijnbaar trek ik een bepaald gezicht, want Monique stopt meteen met vertellen.

‘Je kijkt of je een geest ziet!’
‘Oh… Nee, Clarissa vraagt of ik meega naar de open avond van mijn oude middelbare school morgenavond.’
‘Dat is toch leuk! Even kijken en door de gangen lopen zonder verplichtingen.’ – Zo onschuldig voelt dat alleen niet voor mij. Ik heb eigenlijk geen behoefte aan die specifieke wond die opengerukt wordt doordat ik daar weer rondloop.’
‘Ach, misschien ga ik wel even.’
‘Moet je zeker doen! Kun je meteen even polsen of er wellicht een stageplek beschikbaar is, want geloof me… Een stageplek vinden, is oorlog voeren.’ – Monique heeft me in ieder geval een reden gegeven om daar te zijn behalve “even leuk”.

De volgende avond had ik afgesproken dat Clarissa en ik elkaar voor het gebouw zouden ontmoeten. Ze was iets later vanwege werk, maar kwam vol enthousiasme aangelopen.

**Geplaatst**: 27-02-26 18:03

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 27-02-26 18:03

Mooi stuk! Ik ben benieuwd naar het volgende stuk.

**Geplaatst**: 27-02-26 19:48

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 27-02-26 19:48

Leuk! Ik moest wel even schakelen ‘wanneer’ we waren hier. In het heden of in het verleden. Maar we zijn dus in het verleden na de middelbare school.

**Geplaatst**: 22-03-26 16:16

Geplaatst: 22-03-26 16:16

Ik ben niet ongeduldig hoor, maar komt er binnenkort ook nog een stuk?

**Geplaatst**: 23-03-26 11:43

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-03-26 11:43

Goed geschreven!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-03-26 15:09

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst door de TopicStarter : 27-03-26 15:09

Er komt echt nog vervolg van het verhaal!
Alleen kwamen we er 2 à 3 weken geleden achter dat poeslief melkklierkanker had

Ze is geopereerd en hopelijk nu op weg naar goed herstel, vandaar even vertraging in het schrijven en posten hier.

Ik beloof jullie niet zomaar "te laten hangen" hier.

**Geplaatst**: 27-03-26 21:23

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 27-03-26 21:23

Sterkte met de poes....

**Geplaatst**: 27-03-26 22:46

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 27-03-26 22:46

Wat een prutnieuws

Sterkte met en voor poes

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-03-26 15:04

Geplaatst door de TopicStarter : 30-03-26 15:04

Dankjewel voor de sterktewensen, het lijkt erop dat ze zich kranig houdt en goed aan het genezen is van de operatie.

Ik heb weer een stukje geschreven.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

We lopen samen door de vertrouwde voordeur en bij binnenkomst staan er een paar docenten als welkomstcomité. Vaag kan ik me hun gezichten herinneren, maar het zijn niet de docenten die mij ooit lesgegeven hebben.
Clarissa kijkt met pretoogjes rond en maakt meermaals de opmerking dat ze het een gek idee vindt dat we hier zo lang rondgelopen hebben, maar dat dit nu voorbij is. Ik lach en knik, maar in mijn buik wordt de bal van zenuwen steeds groter.
Ik wil jou niet tegenkomen. Ik wil niet dat wanhopige meisje lijken, want jij maakt er uiteraard van dat ik speciaal voor jou ben gekomen.
Ik probeer Clarissa weg te houden bij de lokalen waarvan ik vermoed dat jij je daar bevindt. Clarissa lijkt er gelukkig geen erg in te hebben. We maken her en der een praatje en ik krijg er steeds meer vertrouwen in dat ik je heb weten te vermijden. Ik kan zelfs een beetje genieten van de gezelligheid die er in het gebouw rond zoemt.
Na een poosje belanden we in de hal van het gebouw en lopen onze oude docent aardrijkskunde tegen het lijf. Hij vraagt ronduit over onze studies en we staan zo een half uur te kletsen. Altijd een zwak gehad voor deze kerel, al was het alleen maar vanwege zijn enorme passie voor zijn vak. Als het gesprek een beetje op zijn einde loopt, gaat de telefoon van Clarissa.

‘Oh oliebol, sorry Meneer, we moeten rennen. Ze staan buiten te wachten om ons op te pikken.’ – We krijgen beiden nog een welgemeende handdruk en hij loopt verder als wij richting de voordeur lopen. Voordat we naar buiten stappen, valt mijn oog op mijn oude mentor.
‘Ga maar Claris, ik wil nog heel even met Mevrouw Lamers kletsen.’
‘Weet je het zeker? Anders vraag ik of ze even kunnen wachten.’
‘Nee, is niet nodig joh. Ik pak de bus wel naar huis.’ – Ik krijg nog een knuffel en ze verdwijnt de voordeur uit naar buiten.

Wanneer ik me omdraai is Mevrouw Lamers alweer uit het zicht verdwenen en ik besluit zelf nog één rondje te lopen. De gangen waren rustiger geworden. De eerste stroom ouders en leerlingen was alweer naar buiten, op weg naar huis, op weg naar iets nieuws. Ik liep langs lokalen waar deuren half openstonden, hoorde flarden van gesprekken, het monotone uitleggen van docenten die hun verhaal voor de zoveelste keer die avond deden.
Er was niets meer wat me echt vasthield.
En misschien was dat precies wat me verbaasde.
Ik had verwacht dat het zwaarder zou voelen. Dat er iets zou knellen, dat er herinneringen naar boven zouden komen die me terug zouden trekken. Maar dat gebeurde niet echt. Natuurlijk, ik herkende alles. De gangen, de geur, de manier waarop het licht door de ramen viel. Maar het voelde… kleiner.
Alsof het leven dat zich hier had afgespeeld, inmiddels op afstand stond.
Ik liep nog één keer langs de kluisjes, liet mijn vingers kort langs het koude metaal glijden en glimlachte bij de gedachte aan hoe belangrijk alles hier ooit had gevoeld. Hoe groot. Hoe allesomvattend.
En hoe relatief het nu leek.
Bij de uitgang bleef ik even staan. Niet omdat ik twijfelde, maar omdat ik automatisch nog één blik naar binnen wierp. Alsof ik wilde checken of er nog iets was dat ik vergeten was.
Maar dat was er niet. Ik draaide me om en liep naar buiten.

De kou sloeg direct tegen mijn gezicht, scherp en helder. Ik ademde diep in en voelde hoe de frisse lucht mijn hoofd leeg trok. Voor het eerst die avond voelde ik me… rustig. Tevreden, bijna. Alsof ik iets had afgesloten zonder dat ik het doorhad, misschien had ik dit nodig gehad. Gewoon nog één keer zien dat het niet meer was dan dat: een plek. Een periode. Iets dat achter me lag.
Ik liep een paar stappen de parkeerplaats voor de school op, haalde mijn telefoon uit mijn jaszak om te kijken hoe laat het was en overwoog of ik nog een berichtje naar Monique zou sturen.
Totdat ik een harde klap hoorde. Metaal op metaal, gevolgd door een schurend, slepend geluid dat veel te lang doorging om iets kleins te zijn. Mijn hoofd schoot omhoog.
Aan de rand van de parkeerplaats, net voorbij de weg, zag ik het gebeuren. Of eigenlijk: de nasleep ervan. Twee auto’s die onder een vreemde hoek tegen elkaar stonden. Eén van de auto’s had een volledig ingedeukte voorkant, de motorkap omhoog geklapt als een verwrongen stuk papier. Voor een paar seconden gebeurde er niets, geen geluid. Geen beweging.
Alsof de wereld inhield.
De minuten daarna voelden vreemd uitgerekt. Alsof de tijd zich anders gedroeg; Ik hoorde sirenes in de verte, eerst zacht, daarna steeds dichterbij. Mensen praatten door elkaar heen.
Een man liep met zijn handen in zijn haar rondjes, alsof hij probeerde te begrijpen wat er net gebeurd was.
De politie kwam als eerste, daarna een ambulance. De rust die zij meebrachten was bijna onnatuurlijk, alsof ze een soort structuur over de chaos heen legden. Mensen werden naar achteren geduwd, er werd gevraagd wie wat had gezien en wie erbij betrokken was.
“Wilt u een stukje naar achteren gaan, alstublieft.”
Ik knikte automatisch en zette een paar stappen terug, samen met een groepje anderen dat zich had verzameld aan de rand van het plein. We vormden een soort stille cirkel om iets waar we eigenlijk niet naar wilden kijken, maar ook niet van weg konden.
Langzaam begon de situatie te stabiliseren. Mensen werden afgevoerd, de ergste paniek ebde weg. Er werd minder geroepen, meer gefluisterd. De sirenes bleven, maar klonken minder scherp nu ze stilstonden.
Na een tijdje, ik had geen idee hoe lang, kwam er een agent naar de groep toe.
“Dank jullie wel voor het wachten. Jullie mogen verder gaan. We hebben voldoende informatie.”
Een lichte beweging ging door de groep. Mensen begonnen hun spullen te pakken, hun jassen recht te trekken, hun telefoons weer te checken. Alsof iedereen zich ineens weer herinnerde dat ze ergens vandaan kwamen, en ergens naartoe moesten.
Ik bleef nog even staan, niet omdat ik moest, maar omdat ik nog niet helemaal… los was.
Mijn blik bleef hangen op de plek waar het gebeurd was, alsof ik probeerde het beeld vast te houden of juist te begrijpen. Mijn handen zaten diep in mijn jaszakken, mijn schouders iets opgetrokken.
Adem in.
Adem uit.
En toen was daar ineens “dat gevoel”. Niet iets wat ik zag, maar iets wat ik voelde. Alsof de lucht achter me veranderde. Mijn lichaam reageerde sneller dan mijn hoofd; mijn rug spande zich licht aan, mijn ademhaling stokte heel even.

Er stond iemand achter me, zo dichtbij dat ik ondanks de kou, de warmte van deze persoon kon voelen. Te dichtbij om zomaar een voorbijganger te zijn.

Heel langzaam draaide ik me om. En daar stond hij.
Nate.