Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-12-25 22:49

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 01-12-25 22:49

Super goed weer

**Geplaatst**: 01-12-25 23:42

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 01-12-25 23:42

Wow wat kan jij goed schrijven!!

**Geplaatst**: 02-12-25 08:27

Geplaatst: 02-12-25 08:27

Ik vind het heel mooi hoe je schrijft vanuit het puber brein en vanuit het volwassenen brein. Heel goed gedaan en je laat ons daarmee nu ook gewoon 'gissen'. Het puberbrein lijkt alles uit zijn verband te trekken, maar vanuit het volwassenen brein lijkt het wel of er echt iets gebeurd is, of er is iets gebeurd maar we kunnen het nog niet geheel plaatsen. Je denkt dat je weet waar het naartoe gaat, maar toch ook weer niet hoe en wat... heel goed.... F5 F5 (ok lekker vaag stuk van mij weer)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-01-26 16:21

Geplaatst door de TopicStarter : 23-01-26 16:21

Hoi

Zijn jullie hier nog?

(Ik heb jullie helemaal nog niet bedankt voor de lieve woorden! Bij deze!

Vind het nog steeds heel leuk om dat te lezen over mijn gedachtenkronkels!)

Ik heb een klein "teasertje" om er weer een beetje in te komen.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.

De dag begint zoals normaal met een kop koffie op de bank. Het zonnetje baant zich langzaam een weg door onze woonkamer via de ramen in de tuindeuren. Mark heeft gelukkig al snel door gehad dat ik geen prater ben in de ochtend. Hij zit op zijn gemak wat op zijn telefoon te lezen en ik probeer om uit mijn “net wakker-roes” te komen. De koffie helpt daar zeker bij, al zal ik nog een tweede kop nodig hebben om echt op deze wereld te landen.
De dagen dat ik naar het werk moet, lijkt het haast of de klok in de ochtend extra veel haast maakt, om vervolgens op het werk ineens pauze te nemen.

Ik mag niet klagen, ik doe mijn werk netjes en heb geen verschrikkelijke collega’s, maar mijn hemel wat is het saai.
De laatste tijd denk ik steeds meer aan solliciteren naar die baan in het onderwijs, steeds meer aan voor de klas staan om mijn vak te kunnen beoefenen.
Op een onbewaakt moment open ik een vacature site voor onderwijsinstanties en klik op “vacatures in de buurt”.
Ik scrol wat voorbij vacatures voor management en kom uit bij de vacatures voor daadwerkelijk docentschap.

Ik lees ze langzaam door, bang om iets over het hoofd te zien waardoor ik nog langer in deze plastic plantenbak zou moeten doorbrengen. Misschien is het niet eens angst, misschien is het meer hoop. Hoop dat er dan eindelijk een vacature voorbij zou komen en ik kan gaan doen waarvoor ik afgestudeerd ben.

Nog voor ik het écht besef blijft mijn cursor hangen bij een vacature op een school waarvan ik de naam maar al te goed ken. Mijn oude middelbare school. Jouw school… Mijn lijf reageert al voordat ik bewust de keuze kan maken om erop te klikken.
Ik lees met de grootste precisie de vacature door. De tekst is zakelijk, gaat over competenties, verantwoordelijkheden, didactische vaardigheden. Ook over een prettige werksfeer en betrokken collega’s.

In gedachten loop ik weer door de gangen, op de trap die altijd te smal aanvoelde als het druk was, de geur van oploskoffie tijdens het eerste uur en de uren direct na de pauzes.
Ik zie mijn baas in de richting van mijn bureau komen lopen en ik sluit snel de vacature weer af. Het voelt of ik iets aangeraakt heb, wat niet de bedoeling was om aangeraakt te worden. Ik weet dat er niets verkeerds is aan het solliciteren naar een baan op mijn oude middelbare school, ik heb er stiekem altijd over gefantaseerd om daar als docent rond te lopen in plaats van als leerling. Maar het feit dat jij daar ook nog steeds bent… Maakt dat het voelt alsof ik hoogstpersoonlijk de doos van Pandora in handen gedrukt heb gekregen.

De rest van de dag op kantoor kruipt voorbij, ik voer de facturen in, werk de betalingen bij en doe dit alles op de automatische piloot, maar in mijn achterhoofd blijft die vacature bestaan. Het beeld dat ik erbij heb is onschuldig. Ik stel me mijn sleutelbos voor, de leerlingen die voor de deur staan te wachten, mijn bureau en lokaal, maar die gedachten voelen niet onschuldig. Jij maakt dat ze niet onschuldig voelen. Ik zou met je moeten samenwerken… Hoe kán ik met jou samenwerken?

Die avond kook ik uitgebreid voor Mark en mezelf. Ik schenk voor ons beiden drinken in en weiger iedere hulp van hem. Ik wil hem eens in de watten leggen, ook om hem een soort te bedanken voor zijn geduld met mij de afgelopen weken.
Als we aan tafel zitten kletst hij over zijn werk, over zijn collega’s en ik probeer zo aandachtig mogelijk te luisteren.
Toch schiet er een ander soort gesprek door mijn hoofd, aan hoe woorden klonken als ze uit jouw mond kwamen. Rustiger, zekerder, alsof ze meer gewicht hadden. Ik schrik van deze vergelijking en schud heftig mijn hoofd om de gedachten uit mijn hoofd te krijgen. Mark kijkt me verbaasd aan.

‘Heb ik iets raars gezegd?’ – Ik schud weer mijn hoofd.
‘Nee, nee, helemaal niet.’
‘Je schudde zo hard je hoofd?’ – Hij kijkt me met dezelfde verbaasde blik aan.
‘Ik beet op de binnenkant van mijn wang. Gewoon dom.’ – Ik wil hem niet vertellen dat ik zijn stem en manier van praten vergeleek met een schaduw van vroeger.
‘Dat is wel een beetje dom ja.’ – Hij lacht. Ik weet dat hij me niet beledigt.

**Geplaatst**: 23-01-26 18:46

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-01-26 18:46

Oehhh ik ben er weer in hoor

Meerrrrrrr

**Geplaatst**: 23-01-26 18:47

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-01-26 18:47

Ik ben er ook weer. Benieuwd hoe het verder gaat.

**Geplaatst**: 23-01-26 21:28

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 23-01-26 21:28

Ja ja ook nog aanwezig. Blij dat je het weer heb opgepakt.

**Geplaatst**: 24-01-26 00:18

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 24-01-26 00:18

Ben er ook weer !

**Geplaatst**: 24-01-26 07:23

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 24-01-26 07:23

Jaaa ik ben er ook weer

**Geplaatst**: 24-01-26 10:19

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 24-01-26 10:19

Fijn dat je er weer bent.

Ik zit gelijk weer in het verhaal.
Dus kom maar door

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-02-26 15:29

Geplaatst door de TopicStarter : 02-02-26 15:29

Ik ben op de achtergrond druk aan het schrijven hoor!

Maar fictie en realiteit met elkaar vervlechten is behoorlijk lastig.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hij gaat verder over een van zijn collega’s en ik spreek mezelf in gedachten streng toe. “Je gaat er mee ophouden. Hij is hier niet. Je hebt een superlieve vriend die voor de volle 100% voor jou gaat en jij houdt ook van hem, waarom laat je iemand van vroeger jouw gedachten zo beheersen? Focus op het hier en nu. Laat hem op de plek waar hij hoort te zijn, het verleden.”

De avond verloopt verder rustig. Mark en ik hebben samen de keuken opgeruimd, hij een kop koffie, ik een kop thee gedronken en nog even samen een film gekeken. Het is ons zelfs allebei gelukt om wakker te blijven tijdens de film. Toch wil Mark op een bepaald punt naar bed omdat hij de volgende morgen een uur vroeger op het werk moet zijn dan normaal. Hij vindt het geen probleem dat ik nog even beneden blijf en een stomme serie kijk.
Als hij boven is en ik hoor de vloer kraken waar ons bed zich ongeveer moet bevinden, weet ik dat hij in bed ligt.
Dat lijkt het startschot voor mijn gedachten om weer als een razende rond te tollen en weer uit te komen bij de vacature die ik vanmiddag heb gezien. Ik pak mijn telefoon en voordat ik er goed en weloverwogen over na heb kunnen denken, heb ik de sollicitatie inclusief mijn CV al verstuurd. Het voelt bevrijdend en beangstigend tegelijkertijd. Het lijkt of ik 10 espresso’s op heb en ik stuiter nog nét de kamer niet door. Met trillende handen en een hartslag waar je bang van wordt, open ik de website van de school. Ik scroll door de foto’s van de werknemers en stel me levendig voor dat mijn foto daar ook tussen komt te staan.
De gedachte alleen al maakt me blij, zo blij dat ik meteen achter mijn laptop ga zitten en een motivatiebrief begin te typen. Ik weet haast zeker dat als ik de eerste selectieronde doorkom, dat ze daarom vragen.
Wanneer ik voor mijn gevoel de laatste punt heb gezet, staar ik vanuit de eettafel naar de tuindeuren. Mijn weerspiegeling kijkt vaag terug.

Toch knaagt er iets. Het is niet dat ik de baan wil omdat hij er nog werkt, maar mijn onderbuik maakt er wel een ding van. Het is ook niet zo dat ik hem wil, in ieder geval niet op een manier waar ik woorden aan kan geven. Het is misschien dat mijn gedachten hem blijven opzoeken. Misschien omdat ik het idee heb dat het in het luchtledige is blijven hangen, dat er nooit echt een einde aan gekomen is. Tegelijkertijd wil ik ook helemaal niet dat er een einde aan komt. Diep van binnen is er iets dat helemaal nog niet klaar is om afscheid te nemen.

Voordat ik het helemaal doordacht heb, open ik mijn mail. Ik voel mijn hartslag versnellen, mijn vingers trillen licht boven de toetsen.

“Hoi Nate”.

Ik slik. Dit voelt vreemd vertrouwd.

“Ik weet niet zo goed waarom ik je mail, misschien omdat ik jouw naam tegenkwam en aan je moest denken. Ik ben benieuwd hoe het met je gaat?"

Ik lees de twee zinnen nog eens door. Het is veilig, netjes en beleefd. Misschien wel iets te beleefd, alsof er iets onder broeit wat niet gezegd mag worden.

“Het is lang geleden dat we elkaar gesproken hebben. Ik hoop van je te horen.

Suzanne.”

Voor een aantal minuten staar ik naar het scherm, vurig in discussie met mezelf of ik hier wel aan moet beginnen… Misschien moet ik mezelf gewoon beschermen en alles weer verwijderen. Ik weet dat ik mezelf een lafaard ga vinden als ik dit niet doe, juist omdat ik de macht dan weer bij hem neerleg, zelfs zonder dat hij het doorheeft.
Ik beweeg de cursor naar “verzenden” en klik. De mail verdwijnt van mijn scherm, ik voel een lichte paniek opkomen.
Wat heb ik gedaan? Waarom heb ik dit gedaan?
Ik sluit snel mijn laptop af en doe alle lichten uit in de woonkamer. Op kousenvoeten sluip ik naar boven en nestel me naast Mark, die al diep in slaap is.

Na een onrustige nacht, waarbij ik veel wakker ben geweest, open ik als eerste mijn mail. Ik maak mezelf wijs dat ik het niet doe om te zien of hij iets teruggestuurd heeft, maar om te checken of ik wel écht een mail gestuurd heb. Om te kijken of ik niet alles gedroomd heb en me druk maak om niets.
Bij de verzonden berichten staat inderdaad mijn mail van welgeteld drie regels lang. Om 23.19… Daar heb ik niet eens over nagedacht. Lekker handig Suus, bijna middernacht en jij stuurt een wazige mail zonder context.

Ik sluit mijn mail weer af met een bal in mijn maag. Beneden is Mark zich al klaar aan het maken om te vertrekken naar het werk. Iets dat ik ook moet gaan doen. Ik stap onder de dekens vandaan en loop in een streep door naar de badkamer om te douchen. Na een poosje komt Mark nog een kus geven omdat hij al gaat vertrekken en een goed half uur later stap ik ook in de auto richting weer een dag op het werk.

Ik open die ochtend meerdere keren mijn mail, maar behalve wat reclame en een bevestigingsmail dat mijn sollicitatie is doorgezet naar de desbetreffende persoon, geen mail van jou. Ergens voelt dit als een enorme opluchting, tevens als de zoveelste teleurstelling die jou aangaat.

Het is op een onbewaakt moment, vlak voor mijn middagpauze dat mijn telefoon het geluid afspeelt van een nieuw e-mailbericht en mijn adem even stokt. Op het beginscherm zie ik inderdaad een nieuwe mail, met als afzender: Nate Fischer.

**Geplaatst**: 02-02-26 16:35

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-02-26 16:35

slik... dit is niet gezond hoor. Maar zit er weer helemaal in.

**Geplaatst**: 02-02-26 17:53

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 02-02-26 17:53

Lekkerrr

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-02-26 15:28

Geplaatst door de TopicStarter : 09-02-26 15:28

Zijn we weer met een klein stukje vandaag

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“Hoi Suzanne,”

Alleen mijn naam al… Helemaal voluit, geen afkortingen, geen “Suus”.

“Wat bijzonder om van je te horen, het is inderdaad lang geleden. Ik hoop dat alles goed met je gaat?
Het gaat redelijk… Gelukkig. Een lang verhaal, waar ik je niet mee lastig wil vallen. Het is zoals het is.

Groeten,
Nate Fischer”

Ik lees de mail drie keer. Ik probeer om iets tussen de regels door te lezen, iets te vinden dat me geruststelt. Er staat niets verkeerd in de mail. Totaal niets, maar het voelt bijna als een automatische reactie. Als er “Noreply” voor de @ had gestaan, had dit me niet verrast.

Mijn vingers zweven boven het toetsenbord, alsof ik ineens niet meer weet hoe dit moet. Voor heel even zijn mijn herinneringen in het nu, zijn ze niet jaren ver weg, maar direct hier op het scherm van mijn telefoon.

“Hoi Nate,
Dat klinkt niet erg positief, ik hoorde van vrienden in het onderwijs al dat het behoorlijk chaotisch is.
Met mij gaat het zo zijn gangetje. Ik was gewoon erg nieuwsgierig, aangezien we het altijd goed hebben kunnen vinden.
Groetjes,
Suzanne
M: 0678785634”

Ik lees mijn mail terug eerst een aantal keer terug en heb de helft weggehaald om vervolgens weer precies hetzelfde te typen. Misschien moet ik mijn nummer weghalen?
Maar voor ik die beslissing heb kunnen maken, druk ik op de knop “verzenden”.

Zijn reactie komt sneller dan verwacht:

“Hoi Suzanne,
School staat momenteel op een laag pitje. Ik ben afgelopen jaar erg ziek geweest en ben daar nog herstellende van. Het gaat verder wel goed hoor; mijn gezin, werk in ons huis, je kent het wel.
Fijn om te horen dat het goed met je gaat, altijd fijn om te horen dat het goed gaat met (oud-)leerlingen!
Groeten,
Nate Fischer”

Mijn gezin. Ons huis. Woorden die stiekem toch een steek onderwater geven. Uiteraard wist ik het, maar toch voelt het als een kleine doelgerichte tik op de vingers. Wat dan vervolgd wordt door “altijd fijn om te horen dat het goed gaat met (oud-)leerlingen”… Het voelt of je me op die manier op minimaal armlengte afstand probeert te houden. Alsof wat er is gebeurd, ineens ongedaan is gemaakt. Ik herken dit. Ik herken dit van de tijd waarin ik nog echt een leerling was, niet de specifieke woorden, maar wel de toon waarmee het uitgesproken wordt.
Ik voel mezelf weer dat zeventienjarige meisje, dat met de boeken onder haar arm door de gang loopt, terwijl jij me breeduit lachend een knipoog toespeelt. Ik voel heel even weer hoe speciaal ik me toen voelde, hoe ik centimeters leek te groeien als jij me valideerde.
Nu voelt het eerder als een koude douche die je niet verwachtte. Alsof ik iets fout heb gedaan en daar nu de consequenties van moet dragen.

Maar ik was niet degene die fout zat… Ik was niet degene die alle grenzen over ging… Jij wel.

**Geplaatst**: 09-02-26 15:44

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 09-02-26 15:44

Ik ben wel echt heel benieuwd wat er nou precies gebeurt is. Nu blijft het zo gissen

**Geplaatst**: 09-02-26 16:02

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 09-02-26 16:02

goed stuk je schrijft het heel beeldend maar nog steeds met veel mysterie.

**Geplaatst**: 09-02-26 16:14

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 09-02-26 16:14

Heb nog niet alles gelezen

ben eigenlijk niet zo erg van het lezen _O-

Maar zag het stukje op de eerste pagina voorbij komen en herkende de situatie enigszins..

En lees over je laatste zin heen en dan denk ik ja, dit zou bijna een verhaal over mij kunnen zijn

Misschien dan toch maar de computer erbij pakken en de rest lezen

**Geplaatst**: 09-02-26 19:39

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 09-02-26 19:39

Heel benieuwd hoe het verder gaat! Ik heb jaren niet gelezen uit drukte, andere dingen die belangrijk zijn etc. Maar sinds je vorige verhaal maak ik er tijd voor en ben ik echt hooked op updates bij deze! Vooral lekker door blijven schrijven

**Geplaatst**: 09-02-26 23:41

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 09-02-26 23:41

Benieuwd naar het volgende stuk

**Geplaatst**: 10-02-26 10:08

Geplaatst: 10-02-26 10:08

Per ongeluk in je topic beland, maar ben meteen mee gaan lezen. Lekker alles tot nu toe achter elkaar

.
Blijf je volgen!

**Geplaatst**: 10-02-26 12:36

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 10-02-26 12:36

Heel benieuwd wat er nou daadwerkelijk gebeurd is.

**Geplaatst**: 11-02-26 08:11

Geplaatst: 11-02-26 08:11

Wat een goed stuk weer

Ik bespeur alleen wel door de spannend factor wat teleurstelling dat er niet een klein ietsje meer onthuld wordt van wat er is gebeurt.
Maar als het er al wel allemaal in stond zou ik waarschijnlijk wat teleurgesteld zijn omdat het dan wat minder spannend wordt

**Geplaatst**: 11-02-26 08:17

Geplaatst: 11-02-26 08:17

Gombal schreef:
Wat een goed stuk weer
Ik bespeur alleen wel door de spannend factor wat teleurstelling dat er niet een klein ietsje meer onthuld wordt van wat er is gebeurt.
Maar als het er al wel allemaal in stond zou ik waarschijnlijk wat teleurgesteld zijn omdat het dan wat minder spannend wordt

Denk dat dat ook zo voelt nu omdat je zelf geen controle hebt en niet even snel door kunt lezen voor meer informatie.

**Geplaatst**: 11-02-26 15:16

Re: [VER] Dat heb jij gedaan.

Geplaatst: 11-02-26 15:16

Ja dat zal ook zeker zo kunnen zijn. Soms duurt het volgende stuk echt even.
Bij een boek had ik ws iets verder gelezen tot ik iets meer wist .

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-26 15:54

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-26 15:54

Hoi hoi, vandaag weer een stuk!

Jullie gaan er vanaf nu vrij snel achter komen wat er gebeurd is, maar nog even geduld hebben!
@Prince en @palousa_boy welkom! Lees lekker mee en schroom niet om een reactie achter te laten! Vind ik alleen maar leuk!
@Hollyleaves wat een ontzettend groot compliment dat je tijd maakt om dit (en mijn vorige verhaal) mee te lezen!
@palousa_boy oh jee... Ik hoop dat het je niet teveel achtervolgd?

@iedereen; het klopt dat deze updates wat langer duren dan bij mijn vorige verhaal. Dat komt omdat ik realiteit en fictie met elkaar moet mengen en dat was in mijn vorige verhaal een heel stuk minder aan de orde. Ik wil het namelijk wel een fijn leesbaar verhaal maken en niet alleen een opsomming van wat er allemaal gebeurd is en hoe daar over gedacht wordt.

Nou, komt ie dan!
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Toch heb ik nog de behoefte om je terug te schrijven, al doe ik dat niet meteen. Ondanks dat het lang geleden is, weet jij me toch altijd uit balans te brengen. Dit is namelijk hoe het altijd ging. Het voelt of ik opnieuw in het verhaal stap waarvan ik de uitkomst al ken, alleen deze keer ben ik niet meer het naïeve achttienjarige meisje dat jou op jouw blauwe twinkelogen gelooft. Ik weet alleen wel dat ik nu, op dit moment nog niet klaar ben om dit aan te gaan. Dat ik nog niet klaar ben om alle emoties die erbij horen weer onder ogen te komen, want één ding weet ik op dit moment heel zeker; Liefde is het nooit geweest en zal het ook nooit zijn.

En de realisatie dat jij dat altijd al geweten hebt, maakt dat er een verduidelijking plaatsvindt in wat ik nu daadwerkelijk voel, wil en verlang.
Dé reden dat hij nog altijd in mijn hoofd rondspookt, mijn herinneringen blijft terroriseren en al die tijd op een bepaalde hoogte aanwezig is geweest, is niet liefde die zich in mijn hele wezen genesteld heeft. Het is een gecreëerde afhankelijkheid, een apart soort sympathie voor iemand die precies wist wat hij deed en er vervolgens niets om gaf hoe dat bij mij zou landen en verder zou ontwikkelen.

Daar, in mijn lunchpauze op het werk, begreep ik de harde woorden van Mathilde een stuk beter. Ze heeft het later nog verwoord als een variatie op het Stockholmsyndroom en dat lijk ik nu een stuk beter te kunnen bevatten. Ik ben dan wellicht niet fysiek gegijzeld, maar mentaal en emotioneel heb jij altijd geweten dat ik me er niet tegen kon verweren.

In deze emoties blijf ik een aantal dagen hangen, probeer om het voor mezelf duidelijk te krijgen. Heb er nogmaals met Mathilde over gesproken en eigenlijk is het me vrij duidelijk geworden. Ik wil jou niet terug in mijn leven, ik wil niet bij je horen… Ik wil je aan kunnen kijken en je kunnen vertellen wat het allemaal met me gedaan heeft. Hoe verward ik ben geweest nadat het gebeurd is, hoeveel moeite ik heb moeten doen om door te gaan omdat ik dacht dat “doorgaan” niet het antwoord zou zijn. Hoeveel moeite ik heb moeten doen om me open te kunnen stellen naar anderen, hoeveel mensen ik op afstand heb gehouden omdat ik altijd een plekje voor jou reserveerde. Hoeveel ik gehoopt heb op enige vorm van contact, op enige vorm van erkenning dat het echt gebeurd is en dat het níet normaal is. Je hebt het er nooit met me over gehad, je hebt nooit aan me gevraagd hoe het met me gaat, je hebt me eigenlijk gewoon als een baksteen laten vallen…

“Hoi Nate,
Wat vervelend om te horen dat je ziek bent geweest, maar gelukkig ben je herstellende. Ik dacht… Misschien is het leuk om een keer koffie te drinken? Gewoon even bijpraten, als dat voor jou oké is natuurlijk.’
Groetjes,
Suzanne”

Ik kijk even naar de tekst, maar het woord “leuk” stoort me. Het klinkt te licht en vrijblijvend, maar een alternatief heb ik er niet voor, dus laat ik het staan. Ik wil niet te zwaar overkomen, nog niet tenminste. Ik druk op “verzenden” voordat ik nog meer twijfels krijg. Mijn hele systeem lijkt in totale paniek-modus te gaan. Mijn ademhaling wordt gejaagder en mijn hart voel ik duidelijk harder kloppen. Dit is het moment, buigen of breken.

Het kantoor loopt steeds verder leeg en na een uur of twee in de middag, ben ik de enige die nog aan haar bureau zit te werken. Ergens was het geluid van tikkende toetsenborden en telefoon beantwoordende collega’s een prettige afleiding voor mijn razende gedachten, maar nu is het op het tikken van mijn eigen toetsenbord na, compleet stil. Ik heb de radio uitgezet omdat ik niet meer kon luisteren naar het eindeloze gezwets van de radio dj’s. Ik heb nog welgeteld één keer mijn mail bekeken en daarna besloten dat ik er geen aandacht meer aan ga besteden. Ik heb gestuurd wat ik wilde sturen en als hij hier niet op reageert, dan is dat ook weer duidelijk. Ergens hoop ik dat hij niet reageert, ergens hoop ik dat het dan nooit gebeurd is, dat ik niet ben gaan graven in iets waar ik misschien nog niet aan toe was.

De ringtone van mijn mobiel verbreekt het ritmische tikken van mijn toetsenbord. Ik pak mijn telefoon en zie een onbekend nummer op het scherm. Met in mijn achterhoofd de lopende sollicitatie neem ik op.

‘Met Suzanne.’
‘Dag Suzanne, met Nate.’ – Voor even lijkt het of mijn hart ermee stopt en ik aan de grond genageld ben. Zijn stem klinkt precies zoals ik het me herinner. Er valt een korte, afgemeten stilte.
‘Bel ik gelegen?’ – Je hoort de beleefdheid in zijn stem. Eigenlijk bel je totaal niet gelegen nee… Hier was ik niet op voorbereid.
‘Ik ben aan het werk, dus eigenlijk niet.’ – Paniekvoetbal… Hopelijk kan hij op een ander moment terugbellen.
‘Kun je niet even pauze nemen?’ – Een dwingende ondertoon domineert nu en eigenlijk wil ik helemaal niet toegeven, maar ik hoor mezelf antwoorden:
‘Ik zal even vragen of dat uitkomt, moment.’ – Ik druk op “microfoon dempen” terwijl ik probeer om mezelf zoveel mogelijk bij elkaar te rapen. Ik ruk het raam bijna uit het kozijn om wat frisse lucht binnen te laten, maar zuurstof lijkt ineens niet meer voorradig in dit kantoor.
‘Ik loop even naar buiten, dan val ik niemand lastig.’ – Voordat hij kan antwoorden, demp ik weer de microfoon. Ik adem een paar keer diep in en uit om niet hijgend aan de telefoon te komen. Mijn handen blijven onbedwingbaar trillen.
‘Ben ik weer.’ – Een schamper lachje is aan de andere kant van de lijn te horen.
‘Hoe is het met je, Suzanne? Wat doe je nu eigenlijk voor werk?’ – Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat hij me belt na zoveel jaar.
‘Prima hoor. Aangezien er weinig vacatures zijn in mijn richting, werk ik nu op een administratieve afdeling.’
‘Ik vind het altijd fijn om te horen dat het goed gaat met oud-leerlingen.’ – Ik weet niet zo goed hoe ik hierop moet antwoorden dus antwoord ik met een simpele “uhu”.
‘Ik wilde even reageren op jouw mail. Ik wil dit namelijk duidelijk hebben.’ – Ik zeg niets, ik wacht alleen.
‘Om antwoord te geven op jouw vraag; ik heb geen behoefte aan persoonlijk contact buiten dit.’ – Zijn toon is vriendelijk, bijna verontschuldigend. Ik voel hoe mijn vingers zich iets steviger om mijn telefoon heen sluiten, alsof ik hem anders zou laten vallen.
‘Prima, het gaat er ook niet enkel om waar ik behoefte aan heb.’ – Nu doe ik het weer… Wéér cijfer ik mezelf weg, ik neem niet eens de moeite om mijn behoeften uit te spreken.
‘Ik hoop dat je dat begrijpt.’ – Er volgt een stilte, het voelt alsof hij het gesprek af wil ronden. Dat dit gesprek zijn grens is, maar dan vervolgt hij iets zachter;
‘Mag ik je iets vragen?’ – Automatisch knik ik, voordat ik me besef dat hij me niet kan zien.
‘Natuurlijk.’
‘Heb je… Heb je ergens last van?’
‘Last van?’
‘Suzanne, nu niet zo doen. Toen jij hier stage liep of iets van dien aard…’ – “Of iets van dien aard…” Het wordt gereduceerd tot “iets van dien aard”.
‘Ik zou willen dat ik daar stage had gelopen… Maar het was de open avond.’ – Ik ben aan het dralen.
‘Heb je last van wat er toen gebeurd is?’ – Hij aarzelt even bij het woord “toen”. Ineens voelt mijn hoofd leeg, alsof alle gedachten tegelijk gestopt zijn en hun adem inhouden. Dit had ik niet verwacht. Niet zo. Niet dat hij het benoemt en het kader bepaalt. Ik voel de druk om iets verstandigs te zeggen, maar ver kom ik niet.
‘Ik denk het niet.’ – Ik slik. Ik weet op dit moment via de telefoon niets beters te zeggen. Dit was niet de bedoeling.
‘Ik wilde het graag even helder hebben. Dat is alles.’ – Ik knik, opnieuw zinloos.
‘Oké.’ – Ik hoor hoe vlak mijn stem klinkt, maar meer lukt me niet.
‘Goed. Dan wens ik je het beste, Suzanne.’ – Ik hoor hem eigenlijk alleen maar mijn naam uitspreken.
‘Jij ook.’

De verbinding wordt verbroken.

Nomineer dit bericht ×