Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 10:06

Neurodivergent - voor alle vragen en herkenning

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 10:06

Hoi Bokkers

Naar aanleiding van de discussie die in het geërgerd topic afspeelde, leek het mij een goed idee om er een apart topic voor te openen. Ik heb bewust niet alleen voor autisme gekozen, maar voor iedere afwijking. Met het topic wil ik vooral het gesprek open houden en elkaar helpen zodat we de dag beter door komen.
Wees welkom!

**Geplaatst**: Vandaag, 10:15

Re: Neurodivergent - voor alle vragen en herkenning

Geplaatst: Vandaag, 10:15

Wat fijn dit, dank je wel!

**Geplaatst**: Vandaag, 10:34

Geplaatst: Vandaag, 10:34

Maar mag dan enkel iemand hier schrijven die een diagnose heeft of ook mensen die ook dat soort klachten ervaren maar dat nooit hebben laten onderzoeken?

Dat wil ik vooraf wel graag duidelijk hebben.

Want vind voor iedereen die struggled in het dagelijks leven met mee doen met de "rat race" even vervelend.

En ja dan zullen er vast overlappen komen met bijvoorbeeld na een sociaal gebeuren totall loss zijn.
Waarvan de ene zegt dat komt door mijn autisme en de ander zegt, ja heb dat ook maar geen diagnose

**Geplaatst**: Vandaag, 11:07

Re: Neurodivergent - voor alle vragen en herkenning

Geplaatst: Vandaag, 11:07

Ik vind dat persoonlijk hetzelfde als meepraten in het kindvrij topic terwijl je kinderen hebt.

Ik vind dat dus persoonlijk niet het doel van dit topic. Dit topic moet m.i. een veilige plek worden voor mensen met een diagnose, zij het autisme, ADHD of een andere vorm van neurodivergentie, en geen plek voor discussie.

**Geplaatst**: Vandaag, 11:11

Re: Neurodivergent - voor alle vragen en herkenning

Geplaatst: Vandaag, 11:11

Je gaat dat toch niet voorkomen denk ik. Iedereen is immers vrij om in een bepaald topic te reageren. Hier overigens geen stempeltjes, dus ik zou dan niet mogen reageren?
Wat maakt dat iemand die iets niet heeft er voor zorgt dat het een 'onveilige' plek wordt? Want meelezen kan altijd. Wil je dan dat er een ander topic geopend wordt om de onzin van neurodivergent te bespreken? Dan mag je je daar weer niet verdedigen, dan mogen daar alleen mensen reageren die het aanstelleritis vinden en geen diagnose hebben, als je last hebt van adhd of weet ik veel wat. Want als je hier dus mensen buitensluit, dan mag dat ook bij een ander topic. En ik denk niet dat dat de bedoeling is.

**Geplaatst**: Vandaag, 11:19

Geplaatst: Vandaag, 11:19

-

Laatst bijgewerkt door xPabloBokt op Vandaag, 11:54, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Vandaag, 11:22

Geplaatst: Vandaag, 11:22

Het is een beetje raar als iemand specifiek vraagt naar de ervaring van dingen die een neurodivergent iemand meemaakt en dat neurotypische mensen daar dan op gaan reageren. Neurotypische mensen kunnen best op andere dingen reageren/meepraten, maar specifiek antwoord geven op een vraag over een neurodivergente ervaring lijkt me niet kloppend. Je geeft toch ook geen antwoord op de vraag hoe het is om huisarts te zijn als je zelf ict'er bent?

**Geplaatst**: Vandaag, 11:23

Geplaatst: Vandaag, 11:23

xPabloBokt schreef:
Ik vind dat persoonlijk hetzelfde als meepraten in het kindvrij topic terwijl je kinderen hebt.

Ik vind dat dus persoonlijk niet het doel van dit topic. Dit topic moet m.i. een veilige plek worden voor mensen met een diagnose, zij het autisme, ADHD of een andere vorm van neurodivergentie, en geen plek voor discussie.

Duidelijk dus, je sluit gewoon een groep mensen buiten.

Voor mij voelt dat eerlijk gezegd nogal krom. Alsof mensen die tegen precies dezelfde dingen aanlopen, maar geen officiële diagnose hebben, ineens niks mogen zeggen.

Zeker als je wat ouder bent. Vroeger werd er gewoon veel minder onderzocht en gelabeld. Dat betekent niet dat die problemen er niet waren.

Die vergelijking met een kindvrij topic vind ik ook niet echt kloppen. Kinderen hebben of niet is gewoon duidelijk. Dit ligt veel genuanceerder.

En laten we eerlijk zijn, niemand zonder label komt hier om te zeggen dat het allemaal wel meevalt. Als je na twee uur familiebezoek compleet leeg bent, dan weet je zelf ook wel dat dat niet “normaal relaxed” is.

Het zou juist logisch zijn om ook ruimte te geven aan mensen die zich hierin herkennen, met of zonder diagnose. Nu voelt het vooral alsof een label bepaalt of je wel of niet mee mag praten.

Maar ik blijf wel weg.
Dat is wat jij wilt.

Totaal ook niet beseffend waarom misschien mensen op jou reageren ook vanuit een "stoornis"

**Geplaatst**: Vandaag, 11:28

Geplaatst: Vandaag, 11:28

-

Laatst bijgewerkt door xPabloBokt op Vandaag, 11:54, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: Vandaag, 11:30

Geplaatst: Vandaag, 11:30

Jammer dat het binnen enkele reacties toch al een discussietopic is geworden.

Hier anderhalf jaar terug een stempeltje gekregen nadat ik op eigen initiatief onderzoeken in ben gegaan naar aanleiding van mijn burnout. Dat ging nog niet makkelijk, want de huisarts vond dat dat alleen bij kinderen gebeurde en niet meer op deze leeftijd. Lekker onwetend. Gelukkig heb ik zelf doorgepakt.
Ben er blij mee, het geeft veel dingen een plek, ik heb bepaalde keuzes in het leven gemaakt sindsdien en ik ben gestart met medicatie die lijkt te werken.
Ik loop nog steeds tegen dingen aan, maar kan het nu beter een plek geven en uitleggen aan anderen.

**Geplaatst**: Vandaag, 11:38

Geplaatst: Vandaag, 11:38

-

Laatst bijgewerkt door xPabloBokt op Vandaag, 11:54, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Vandaag, 11:42

Geplaatst: Vandaag, 11:42

xPabloBokt schreef:
Moderatoropmerking:
quote van verwijderd bericht leeggehaald

Wie begint hier nu met aanvallen?
Maar zet mij op foei... ben je van mij af. opgelost

Voor mij was het een oprechte vraag wat er met het topic bedoeld werd.
En ondertussen besloten mij door jou niet weg te laten jagen.

Goof schreef:
Jammer dat het binnen enkele reacties toch al een discussietopic is geworden.

Hier anderhalf jaar terug een stempeltje gekregen nadat ik op eigen initiatief onderzoeken in ben gegaan naar aanleiding van mijn burnout. Dat ging nog niet makkelijk, want de huisarts vond dat dat alleen bij kinderen gebeurde en niet meer op deze leeftijd. Lekker onwetend. Gelukkig heb ik zelf doorgepakt.
Ben er blij mee, het geeft veel dingen een plek, ik heb bepaalde keuzes in het leven gemaakt sindsdien en ik ben gestart met medicatie die lijkt te werken.
Ik loop nog steeds tegen dingen aan, maar kan het nu beter een plek geven en uitleggen aan anderen.

Enkele jaren terug heeft een psycholoog mij daar ook voor aan willen melden.
Ik heb dat toen niet doorgezet.
Want ik heb al de labels ME/CVS, NAH zou er dan nog 1 bij komen?
Ik moet er toch zelf mee omgaan. Zou het op mijn leeftijd nog zoveel brengen was mijn gedachtegang toen.

Ik had toen nog niet zo heel lang de diagnose NAH en er viel al veel op de plek.
Maar psycholoog vroeg zich af of daar wel alles bij paste.

Nu denk ik wel eens, had ik het toch moeten doen?

Laatst bijgewerkt door DuoPenotti op Vandaag, 11:45, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Vandaag, 11:43

Geplaatst: Vandaag, 11:43

xPabloBokt schreef:
Als je het echt wil weten ben ik een paar maanden geleden behoorlijk aangevallen in pb naar aanleiding van een discussie in het ergernissentopic. Ik ben door deze persoon rechtstreeks aangevallen op persoonlijkheidskenmerken/gedragingen die ik heb door mijn autisme. Dat maakt dat ik dit standpunt inneem.

Het is geen discussietopic mijns inziens. Je gaat toch ook niet meepraten in een topic voor mensen die kanker hebben als je het niet hebt. Of mensen die zwanger zijn als je het niet bent.

Het is een medische diagnose. Hetzelfde geldt voor dyslexie, ADHD, dyscalculie, dyspraxie etc. Ik snap niet wat daar zo moeilijk aan te begrijpen is.

Ik begrijp je hoor. Maar je kunt ook als je geen kanker hebt reageren in een topic over kanker. Want je kunt er wel ervaring mee hebben via anderen die je kent die het hebben. Zo zie ik dit topic ook.
Ik ken mensen met adhd, of autisme of dyscalculie, dus ben niet onervaren, want het zijn toch medemensen en daar moet je toch mee omgaan.

**Geplaatst**: Vandaag, 11:46

Geplaatst: Vandaag, 11:46

Ik dacht hetzelfde als jij; 'wat gaat dat nou toevoegen?', maar kreeg de tip van een andere volwassene die zichzelf ook kort daarvoor had diagnosticeren, omdat het hem echt geholpen had. En toen heb ik doorgezet.
Het grappige is dat ik gewerkt heb in ASS begeleiding en dus ook opgeleid ben in ASS, dus ik had mezelf allang gelabeld.
En alsnog heb ik veel (gehad) aan het officiële stempel.

**Geplaatst**: Vandaag, 11:48

Re: Neurodivergent - voor alle vragen en herkenning

Geplaatst: Vandaag, 11:48

Hier neurodivergent (adhd) maar van mij mag iedereen meepraten zolang dat met respect gedaan wordt

**Geplaatst**: Vandaag, 11:58

Geplaatst: Vandaag, 11:58

Aan de eerste aantal reacties te zien is het duidelijk dat het een heel lastig onderwerp is, maar wel een waar meer over gesproken mag worden.

Ik kom me hier ook melden in het topic. Heb vorig jaar een AuDHD diagnose gehad na jarenlang 'overleven' in de maatschappij. Ik dacht oprecht dat iedereen altijd zo snel moe was, snel overprikkeld raakte en goed ging op structuren. Dat hoor je immers altijd.. De 'iedereen is wel een beetje autistisch' is natuurlijk vrij bekend. Ikzelf heb het ook regelmatig gezegd, maar dat kwam dus vooral omdat ik het blijkbaar was en dacht dat het dus 'normaal' of neurotypisch was om je zo te voelen. Ik denk dat vele anderen die dit zo zeggen daar wellicht ook mee worstelen, maar het nog niet weten.

Ik kwam erachter na een burn-out die maar niet over ging. De diagnose was alleen nog een heel gevecht. Van psychologen die uitsluitend mannen wilden behandelen en diagnosticeren tot psychologen die me vertelden dat ik te goed was in communicatie en daardoor geen diagnose kreeg (maar alle symptomen verder onverklaarbaar waren). Gelukkig zag de laatste praktijk waar ik aanklopte direct dat er was loos was. Die autisme diagnose viel heel vlot, maar de ADHD erbij kwam wat uit de lucht vallen. Uiteindelijk alles verklarend.

Vind het echt een hele last die van mijn schouders gevallen is nu ik weet dat het overleven ipv leven niet de normaal is en dat ik ben gestopt om mezelf te blijven door pushen om mee te komen. Dit ging altijd onbewust, en daar moet ik nu de tol van betalen dankzij de burnout en waarschijnlijk deels blijvende lichamelijke klachten die ik daaraan heb overgehouden.

Na mijn diagnose mocht ik ook een groepstraject in om met anderen te praten en dingen van elkaar en van de psychologen te leren en ik vond het echt reuze interessant om met anderen hierover te kletsen. Dit topic lijkt me dan ook super waardevol. Juist ook omdat het openbaar is en ik mijn steentje graag bij wil dragen aan het taboe doorbreken en juist ook mensen wil helpen die ook zo worstelen met het leven als ik altijd deed. Vandaar ook mijn eigen bedrijf die ik gestart ben. Zowel de drang om anderen te helpen of te voorkomen dat ze zichzelf zo lang overbelasten en het stukje vrijheid wat een eigen bedrijf me gaf komen natuurlijk 100% uit mijn diagnose. Ik wist het toen nog niet.

Ik denk ook dat de mensen die nog geen diagnose hebben, maar wel tegen veel dingen aanlopen en misschien verwachten dat ze zelf neurodivergent zijn juist moeten meepraten. Het diagnose proces kan namelijk vreselijk zijn en zelfdiagnose is eigenlijk bijna altijd stap 1 bij volwassenen die vastlopen. Zeker als je moet vechten om duidelijkheid met second opinions.

Toen er bij mij voor het eerst over autisme gesproken werd bij de praktijkondersteuner stond ik ook wel gek te kijken. Ik heb toen echter een boek gelezen van Bianca Toeps (Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit) en het was echt alsof ik een boek over mezelf las. Toen wist ik eigenlijk al: dit kan niet anders.

Zoveel onderzoek doen naar ADHD of autisme is trouwens ook heel kenmerkend voor de diagnose.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 12:04

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 12:04

DuoPenotti schreef:
Maar mag dan enkel iemand hier schrijven die een diagnose heeft of ook mensen die ook dat soort klachten ervaren maar dat nooit hebben laten onderzoeken?

Dat wil ik vooraf wel graag duidelijk hebben.
Want vind voor iedereen die struggled in het dagelijks leven met mee doen met de "rat race" even vervelend.

En ja dan zullen er vast overlappen komen met bijvoorbeeld na een sociaal gebeuren totall loss zijn.
Waarvan de ene zegt dat komt door mijn autisme en de ander zegt, ja heb dat ook maar geen diagnose

Van mij is iedereen welkom in dit topic, daarom dat ik ook voor neurodiverse heb gekozen, want dat kan je zo breed houden als mogelijk is.

Tenzij een andere titel passender is.

**Geplaatst**: Vandaag, 12:08

Geplaatst: Vandaag, 12:08

Ik ben zo blij om te zien dat autisme langzaamaan een ander beeld krijgt dan het 'lastige jongetje die onrust in de klas creëert'. Mensen krijgen eindelijk de kans om handvatten te pakken die hun leven zoveel makkelijker maakt maar waarvan ze dachten dat iedereen het zo meemaakte of dat ze er gewoon doorheen moesten pushen. Helaas dat er vaak pas doorheen wordt geprikt wanneer iemand zoveel langdurende stress heeft gehad dat daar restklachten van blijven

Hier ook een typisch beeld van een autistische burnout. Ik had vanaf groep 6 van de basisschool dat ik vanaf januari steeds minder naar school ging omdat ik zo uitgeput was en alleen maar kon huilen. Ik trok het fysiek dan niet om iets anders te doen dan op de bank zitten of een beetje tekenen. In de eerste klas van de middelbare is dat compleet mis gegaan. Alle prikkels op de grote school, het vroege opstaan, het lange fietsen, daar had ik eigenlijk al niet de prikkelverwerking voor. Laat staan nog alle sociale interacties, de sociale regels en wetten die ik niet begreep en niet onder de knie kreeg. Ik ben eens op de terugweg van school halverwege gestopt en m'n moeder gebeld omdat ik zó extreem uitgeput was dat ik fysiek niet verder kon. En ik pushtte er maar doorheen, want dit is wat iedereen deed dus ik moest het ook kunnen. Uiteindelijk ben ik uitgevallen, en doordat ik zo was uitgeput dat ik geen sociaal wenselijk gedrag meer kon laten zien ben ik toch maar gediagnosticeerd.

Mijn energieniveau en prikkelverwerking zijn nooit meer hetzelfde geweest. Ik ben redelijk standaard elke 2 maand overprikkeld, ook als ik de hele dag alleen maar met m'n koptelefoon op in een donkere kamer zou zitten. Maar dan ben ik ook een week, soms 2, compleet uit de running. Ik heb wel geleerd om vooraf aan te geven aan anderen wat ze kunnen verwachten wanneer ik overprikkeld ben. Op die manier weten ze wat te verwachten en komen ze niet voor nare situaties te staan. Ik verlies ook vaak m'n spraak wanneer ik overprikkeld ben dus aangeven in het moment gaat zeer matig

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 12:09

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 12:09

Goof schreef:
Jammer dat het binnen enkele reacties toch al een discussietopic is geworden.

Hier anderhalf jaar terug een stempeltje gekregen nadat ik op eigen initiatief onderzoeken in ben gegaan naar aanleiding van mijn burnout. Dat ging nog niet makkelijk, want de huisarts vond dat dat alleen bij kinderen gebeurde en niet meer op deze leeftijd. Lekker onwetend. Gelukkig heb ik zelf doorgepakt.
Ben er blij mee, het geeft veel dingen een plek, ik heb bepaalde keuzes in het leven gemaakt sindsdien en ik ben gestart met medicatie die lijkt te werken.
Ik loop nog steeds tegen dingen aan, maar kan het nu beter een plek geven en uitleggen aan anderen.

Een discussie op zijn tijd is ook niet erg, ik wilde juist een topic waar alle mensen herkenning in konden zien, of er nu een label autisme, adhd, NAH of whatever aan hangt en zelfs voor mensen die geen onderzoek willen doen maar zich wel herkennen zou ik het fijn vinden dat dat ook gewoon mag.

Fijn dat het heeft geholpen!

**Geplaatst**: Vandaag, 12:12

Geplaatst: Vandaag, 12:12

Ik kom mij ook melden in het topic. De diagnose Asperger heb ik 17 jaar geleden gekregen, al vermoed ik dat mijn problematiek meer overeen komt met AuDHD. Daar ben ik van plan om nog achteraan te gaan wanneer ik de energie ervoor kan opbrengen om weer door een heel traject heen te gaan.

Mijn draagkracht is de laatste 6-7 jaar zo ontzettend laag dat ik in overlevingsstand sta, opvolgend op een depressie die gelukkig wel een heel stuk beter is geworden met de hulp van een psycholoog.

Mijn dagen zijn dus erg leeg en gaan vooral om de basis dingen voor elkaar krijgen voordat mijn batterij weer leeg is voor de week. Huishouden, zelfverzorging kosten heel veel waardoor ik meestal ook geen energie overhoud voor hobbies. Dus het wisselt elkaar af.

Dit is niet altijd zo geweest. En heb best wel moeite om terug te denken wat ik kon en waar ik nu ben. De spontaniteit is volledig verdwenen omdat de impact gewoon te heftig is nu.

**Geplaatst**: Vandaag, 12:16

Geplaatst: Vandaag, 12:16

Ik lees even mee on te beginnen. Ben rond mijn 20e getest maar heb de sociaal wenselijke antwoorden ingevuld omdat ik erg goed ben in masken. Dus toen geen diagnose.

Mijn psycholoog en psychiater vonden mij wel typisch ADD mogelijk autisme en hebben me aan de concerta gezet en de diagnose ADD gegeven. Was een hele verademing tijdens mijn schooltijd.

De ADD accepteer ik wel tegenwoordig, heb er weinig last van en voelt gewoon zoals ik ben. Helaas een heleboel andere klachten waardoor ik niet mee kom. ME/cvs en fibromyalgie oa dus alsnog niets van mijn toekomstplannen terecht kunnen maken

**Geplaatst**: Vandaag, 12:17

Geplaatst: Vandaag, 12:17

Jeetje, wat een negatief begin van dit topic

Ikzelf weet sinds m’n 27e dat ik autisme heb. Is eigenlijk per toeval ontdekt en zelfs m’n psycholoog dacht niet dat ik het had. En ik kon zo goed maskeren dat zelfs de psychiater dacht dat ik geen moeite met oogcontact had. Terwijl ik mezelf gewoon heb aangeleerd dat je iemand regelmatig moet aankijken. Vind wandelen in het bos of autorijden altijd fijn met gesprekken, dan hoef je niet elkaar aan te kijken.

Hier lukt het met medicatie en aanpassingen om te werken. Ik werk bewust maar 3 dagen. Kost me wel veel energie, maar voor nu is het te doen. Daarnaast heb ik wel een eigen bedrijf wat me juist mega veel energie oplevert. Wat is het heerlijk om dan geen baas of collega’s te hebben. Geen prikkels. Zelf kiezen wanneer een fijn moment is om achter de pc te kruipen. Ik ben er daardoor wel achter dat ik denk dat volledig ZZP het beste bij me past. Maar dat is nog lastig uit te voeren.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 12:19

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 12:19

Welkom!

Hier heb ik de diagnose 22Q11 deletie syndroom met daarnaast Autisme. 22q11 is een chromosomenafwijking die na het syndroom van down het meeste voorkomt in de chromosomen wereld, maar de naam is nog vaak te onbekend. Ik mis een stuk van chromosoom 22 en dat betekend dat mijn batterij standaard op 50% staat en dan mag ik daar de dag mee doorkomen. Leuk in combinatie autisme dus. Ook op medisch vlak is 22q11 vaak een uitdaging omdat mijn lijf en hoofd niet met elkaar praten en mijn lijf ook veel medicatie niet accepteert. Kortom leuk pret pakket (sarcastisch).

**Geplaatst**: Vandaag, 12:29

Geplaatst: Vandaag, 12:29

xSagan schreef:
Welkom!

Hier heb ik de diagnose 22Q11 deletie syndroom met daarnaast Autisme. 22q11 is een chromosomenafwijking die na het syndroom van down het meeste voorkomt in de chromosomen wereld, maar de naam is nog vaak te onbekend. Ik mis een stuk van chromosoom 22 en dat betekend dat mijn batterij standaard op 50% staat en dan mag ik daar de dag mee doorkomen. Leuk in combinatie autisme dus. Ook op medisch vlak is 22q11 vaak een uitdaging omdat mijn lijf en hoofd niet met elkaar praten en mijn lijf ook veel medicatie niet accepteert. Kortom leuk pret pakket (sarcastisch).

Nooit van gehoord, klinkt vervelend.

Wel fijn dat je zegt dat je sarcastisch bent, want wij autisten snappen geen sarcasme :))

Nee zonder gekheid. Ik ben zelf mega sarcastisch maar ik herken het vaak niet bij anderen. Je kan mij alles wijsmaken. Hoe vaak ik wel niet zeg ‘echt?’ Of ‘ik weet nu niet of je sarcastisch bent of niet’ en eigenlijk zijn ze dan altijd sarcastisch. M’n vriend zit me er altijd mee te plagen.

**Geplaatst**: Vandaag, 12:32

Geplaatst: Vandaag, 12:32

Ik heb alleen de eerste paar comments hier gelezen, maar er zit een verschil tussen mensen die (nog) geen diagnose hebben vs. mensen die neurotypisch zijn. Het krijgen van een diagnose is een privilege. Mensen die zich herkennen in een niet-neurotypisch brein uitsluiten omdat zij niet door een medische professional zwart op wit een diagnose hebben gekregen is niet ok. Zeker wetende dat de DSM veelal is gebaseerd op witte cis mannen en er dus veel gemarginaliseerde groepen zijn die over het hoofd worden gezien.

Nomineer dit bericht ×