Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 16:10

Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 16:10

Hoi hoi,

Vraagje wie heeft er ervaring met een autisme onderzoek op latere leeftijd? (40 +) en wat heeft dit je gebracht? Heb je baat gehad bij een diagnose en wat maakte dat je een onderzoek hebt laten doen na autisme?

Het gaat niet om mijzelf maar om mijn man, hij gaat zich aanmelden maar er zijn zulke mega lange wachttijden overal.. en hij is nogal sceptisch erover, want waarom heeft hij de diagnose nodig en dan heb ik het nou en.. wat dan?

Dus ik ben erg benieuwd naar jullie eigen ervaring(en).

Alvast bedankt

**Geplaatst**: Vandaag, 16:16

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst: Vandaag, 16:16

Mijn man heeft een jaar of 8 geleden zich laten onderzoeken. Toen bleek pas dat hij met 5 de diagnose eigenlijk al had. Dat hebben zijn ouders altijd voor zich gehouden.

Het was vooral een stukje erkenning en uiteindelijk ook wat hulp bij waar hij tegenaan liep. Het lost niet alles op, maar kan zeker helpen.

**Geplaatst**: Vandaag, 16:21

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst: Vandaag, 16:21

Hier op 28 jarige leeftijd. Liep enorm vast in het leven. Alles voelde zwaar en als overleven. Burn-out op het werk en werd maar niet beter. Bleek zowel autisme als ADHD, maar ik moest wel vechten voor de diagnose.

Uiteindelijk geeft het me nu rust. Het leven is gewoon intens voor me qua prikkels en veel dingen kosten me meer energie dan gemiddeld. Jarenlang vocht ik daartegen om 'gewoon' mee te draaien en pas na de diagnose heb ik dat los kunnen laten omdat ik nu weet dat niet iedereen het leven zo ervaart en dat niet iedereen aan het ploeteren is om alleen maar te overleven.

**Geplaatst**: Vandaag, 16:27

Geplaatst: Vandaag, 16:27

Ik heb op mijn 18e de diagnose gekregen, dus niet heel erg laat maar wel buiten de kindertijd.
Voor mij heeft het niet veel gedaan wanneer het komt op professionele hulp.
Misschien dat dat tegenwoordig beter is, maar bij mij kwam dat vooral neer op leren maskeren ipv met interne conflicten omgaan. Vooral om te zorgen dat NT mensen geen last van je hebben, maar dat je zelf moeite hebt overprikkeling was geen prioriteit. Daar loop ik dus nog regelmatig tegenaan (ben nu 35).

Wat wel fijn is, is dat de diagnose mij uitleg heeft gegeven waarom sommige normale dingen zoveel moeilijker zijn voor mij. En daardoor is het ook makkelijker om uit te leggen aan mijn directe omgeving, en op die manier een oplossing te vinden.

Het is heel erg persoonlijk dus of een diagnose je man kan helpen of niet. Hoe groot is de problematiek waar hij tegenaanloopt. Heeft hij extra handvaten nodig.
Een label op zichzelf doet niet zoveel. Dus imho gaat het vooral om: Wat zijn de dingen waar hij tegenaanloopt die hij makkelijker zou willen maken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 16:33

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 16:33

Bedankt voor de reacties, mijn man loopt als langere tijd op zn tenen.. en is helemaal hopeloos sinds zn moeder is overleden dat was zn steun en toeverlaat..

Hij loopt vooral nu tegen t feit aan dat hij moeilijk een baan houd omdat hij uiteindelijk klem loopt met zn baas.. hij gaat goed en loopt dan weer tegen burn out aan, gaat goed en weer opnieuw etc...

Het lijkt hem vaak allemaal teveel te worden, emoties heeft ie erg veel moeite mee, vriendschappen heeft ie eigenlijk niet nooit gehad, en t is zwart of wit.. als ie boos is is hij ook echt BOOS!!

**Geplaatst**: Vandaag, 16:47

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst: Vandaag, 16:47

Wellicht laten testen op een emotieregulatiestoornis dan?

**Geplaatst**: Vandaag, 16:52

Geplaatst: Vandaag, 16:52

veerledec schreef:
Wellicht laten testen op een emotieregulatiestoornis dan?

Dat hoeft niet per sé, ik herken dat hele boze juist heel erg van toen ik mijn autisme diagnose nog niet had en geen handvaten had om met emoties om te gaan. Toen had ik regelmatig meltdowns met schreeuwen en gooien erbij. Na mijn diagnose was het niet perfect, maar ik had wel manieren gekregen om emoties te herkennen en verwerken, waardoor de hele extreme reacties vaker weg bleven

**Geplaatst**: Vandaag, 16:52

Geplaatst: Vandaag, 16:52

Dat het emmertje overloopt bij overprikkeling is idd heel erg herkenbaar. Inclusief de grote emoties die daarbij komen kijken. Dit bloed dan ook over in werk.
De diagnose kan misschien wel helpen om hem goede coping mechanismes aan te leren wanneer hij overprikkeld raakt.
Daardoor kan hij de uitspatting voorkomen en die negatieve emoties op een gezonde manier af laten vloeien en weer verder gaan in een rustigere mindset.

edit toevoeging: Ik zonder mij bijvoorbeeld even kort af als een situatie teveel is. Heb geleerd dit aan te geven aan de omgeving zonder conflict te veroorzaken.
Ademhalingsoefeningen en mindfullness helpen ook goed. En op tijd rust nemen.

Qua werk is het erg belangrijk dat dingen voorspelbaar zijn. Niet alleen taken/wat er van je verwacht word maar ook momenten om te ontprikkelen mee te nemen in de pauze. Onverwachte gebeurtenissen kunnen je echt helemaal van de wap brengen, en het moeilijk maken om daarin mentaal te herstellen en door te gaan. Dat bouwt zich langzaam over tijd op en dat geeft conflict met anderen maar ook jezelf intern.

Het is zeker de moeite waard om te kijken of daar passende hulp voor hem is.

Laatst bijgewerkt door Deri op Vandaag, 16:57, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Vandaag, 16:54

Geplaatst: Vandaag, 16:54

Ja, na mijn 40e.
Blij mee, ik slik nu medicatie tegen overprikkeling en ben een heel stuk minder moe.

Sceptisch zijn is goed, maar weet je, als het nu niet goed gaat kan het alleen maar beter worden. Met of zonder diagnose, je kan altijd een traject in.

**Geplaatst**: Vandaag, 16:58

Geplaatst: Vandaag, 16:58

Goof schreef:
Ja, na mijn 40e.
Blij mee, ik slik nu medicatie tegen overprikkeling en ben een heel stuk minder moe.

Sceptisch zijn is goed, maar weet je, als het nu niet goed gaat kan het alleen maar beter worden. Met of zonder diagnose, je kan altijd een traject in.

Welke medicatie gebruik je Goof?
Ik heb altijd te horen gekregen dat er geen medicatie is voor autisme/overprikkeling,

**Geplaatst**: Vandaag, 17:00

Geplaatst: Vandaag, 17:00

Ik denk dat de diagnose zelf niet helpt tenzij je de handvaten er ook bij krijgt,
Zoals ik het nu lees, zou ik in geval van TS (of meer haar man) beginnen met een "gewone" psycholoog (als daar de wachtlijsten wel beter te behappen zijn), zelfs als er autisme speelt, speelt er nog veel meer…
Soms kan een autisme-diagnose daarin goede "sleutels" tot goede begeleiding geven, maar het is slechts een leiddraad. Vaak speelt naast autisme ook PTSS of C-PTSS. Dit was voor mij "key" om duidelijkheid te krijgen.

Zeker omdat je schrijft dat het na het overlijden van een ouder erger is geworden heb je denk ik niet voldoende aan "enkel" een autisme-diagnose.

Ik ben ook wel benieuwd naar de medicatie, ik weet dat er off-label wel wat gebruikt wordt maar zou ook niet weten bij wie aan te kloppen, en of ik daar uberhaupt op zit te wachten weet ik ook niet.

**Geplaatst**: Vandaag, 17:07

Geplaatst: Vandaag, 17:07

Ik heb verschillende medicatie geprobeerd en ben blijven hangen op aripiprazol.

Methylfenidaat ook geprobeerd, daar werd ik knetterstonde van. Best grappig voor een keer, maar totaal niet wat ik zocht _O-

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 17:21

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 17:21

Bedankt voor de reacties, het zal idd niet enkel gaan om de diagnose opzich maar idd ook hoe de overprikkeling voor zijn en als hij overprikkeld is wat dan..? Hoe de "meltdowns" voorkomen? Etc..

Hij vind zn werk ontzettend leuk maar zn baas kan soms ontzettend lomp zijn en behoorlijk bot uit de hoek komen, hij trekt zich dat ontzettend aan en kan dan echt in de put gaan zitten.. en dan is bv de hele wereld ineens tegen hem.. zn zelfbeeld/eigenwaarde is ook erg laag.. ik heb bv zelf ook wel aan een depressie zitten denken maar dat was het volgens de poh ggz niet, als ik soms hoor wat voor gedachten mn man heeft heb ik mn vraagtekens erbij maar tja wie ben ik..

**Geplaatst**: Vandaag, 17:26

Geplaatst: Vandaag, 17:26

Ik heb op mijn 23e de diagnose gekregen

Wat het mij heeft gebracht is stukje begrip en zelfliefde voor mijzelf.
Ik voel niet meer 100% de noodzaak of stress om aan de neurotypische maatschappij te voldoen met mijn neurodiverse brein. Ik voel mij goed bij de uitleg dat mijn brein anders bedraad is. Maar dat is heel persoonlijk.
Maar bij de diagnose kwam ook een stukje rouw over de "oude ik" en dat sommige dingen mij altijd veel moeilijker af zullen gaan.

Ik maak bewustere keuzes in banen. In grenzen aangeven (blijft moeilijk) en vooral dat ik bovengemiddeld veel rust nodig heb tegenover neurotypische mensen. Én ook de prijs betaal als ik dat niet doe.

Misschien kan je eens kijken naar autistische burnout en of je man zich daar ergens in herkent?
Daarin kunnen grote emoties, zwart wit denken en meltdowns ook goed voorkomen.

En misschien kan zijn baas ook uitleg krijgen en stukje wederzijds begrip. Ik had laatst gesprek met mijn teamleider en noemde paar dingen om werk wat prikkelvriendelijker te maken. En hij zat nog net niet met open mond omdat hij daar nog nooit over na had gedacht dat die simpele dingen al veel prikkels kunnen geven (bijvoorbeeld computerschermen waarvan je de helderheid niet kan aanpassen, sociaal verplichte pauzes etc )

Ik krijg ook wmo begeleiding 1x per week 1.5 uur wat mij erg helpt om alles meer helder te hebben in mijn hoofd en te sparren indien nodig.
Psycho-Educatie heeft ook wel inzicht gegeven. Al vond ik persoonlijk meer informatie via instagram in de Autisme community die best groot is daar!

**Geplaatst**: Vandaag, 19:05

Geplaatst: Vandaag, 19:05

Deri schreef:
Goof schreef:
Ja, na mijn 40e.
Blij mee, ik slik nu medicatie tegen overprikkeling en ben een heel stuk minder moe.

Sceptisch zijn is goed, maar weet je, als het nu niet goed gaat kan het alleen maar beter worden. Met of zonder diagnose, je kan altijd een traject in.

Welke medicatie gebruik je Goof?
Ik heb altijd te horen gekregen dat er geen medicatie is voor autisme/overprikkeling,

Goede psychiater zoeken.

De diagnose leverde mij op dat ik nu medicijnen heb waardoor ik echt zoveel meer energie heb. Geen meltdowns meer heb. Werk houd ik beter vol.

En ik had recht op een WMO begeleider vanuit de gemeente.

**Geplaatst**: 43 min geleden

Geplaatst: 43 min geleden

Bij https://boncura.nl/ ben je aardig vlot aan de beurt. De huisarts kan een verwijzing geven.

Nomineer dit bericht ×