Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-04-26 23:51

Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst door de TopicStarter : 05-04-26 23:51

Eerlijk is eerlijk, er is geen officiële diagnose, maar het lijkt wel heel erg op hypochondrie.

Een naaste heeft (iets dat lijkt op) ziektevrees. Toen deze persoon nog een partner had, kon die de angst kwijt bij diens partner. Partner is weggevallen waardoor er regelmatig paniek telefoontjes richting mij zijn.
"Ik weet zeker dat er iets mis is. Ik bel 112. Ik moet me laten onderzoeken." Er komt eigenlijk nooit iets uit. En ooit hoorde ik een arts zeggen; u heeft niet * de ziekte waar u bang voor bent *, maar u heeft een angststoornis.
Na zo'n bezoekje aan een arts is het weer even rustig, maar al vrij snel beginnen de paniekaanvallen en de telefoontjes weer.

Ik ben op zoek naar ervaringen van zowel naasten van mensen met hypochondrie en hoe ermee om te gaan.
Als mensen die zelf hypochondrie hebben en wat jou helpt als er paniek is. En wat je dan graag van een ander zou willen horen of wat de ander voor je kan doen wat helpend is.

Ik heb het bewust een beetje vaag gehouden.
Deze persoon staat dicht bij mij, dus afscheid nemen is niet meteen een optie.

Alvast bedankt!

**Geplaatst**: 06-04-26 07:59

Geplaatst: 06-04-26 07:59

Er is een officiële diagnose: ziekte angst stoornis. Volgens de richtlijn is CGT volgens mij eerste keus behandeling. Er is ook een specifiek protocol hiervoor dat o.a. bestaat uit psycho educatie en oefeningen. Hierbij wordt ook stil gestaan waar de specifieke angst vandaan komt, de ene angststoornis is namelijk niet de andere en vraagt ook (voor een deel) een andere aanpak.

Is degene in staat (achteraf) te reflecteren dat de zorgen ‘buiten proportie’ zijn? Je zou kunnen overwegen naar de huisarts/poh te gaan om bv. Ziekte besef/inzicht (over ziekte angststoornis) te vergroten en eventueel een verwijzing te vragen naar de basis- of specialistische GGZ.

Edit: ik heb mijn bericht nog wat meer aangevuld.

Laatst bijgewerkt door _MG op 06-04-26 08:24, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 06-04-26 08:11

Geplaatst: 06-04-26 08:11

En nog even een klein ander perspectief: mijn moeder is lang hetzelfde verteld, na diverse keer eerste hulp, ambulance etc. Het bleek een aneurysma, ze heeft het niet overleefd.

**Geplaatst**: 06-04-26 08:21

Geplaatst: 06-04-26 08:21

Vooral Serieus nemen, want het gevoel is er nu eenmaal. Hulp indien niet medisch lichamelijke is, via andere hulpverleners.
Gaucho wat vreselijk

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-04-26 08:41

Geplaatst door de TopicStarter : 06-04-26 08:41

Hulp wilt diegene niet. Ziet niet in dat het (grotendeels) psychisch is.
Oorzaken zijn allemaal uitgebreid onderzocht en uitgesloten, al vanaf jaren geleden.

Het gaat mij er vooral om hoe ik er als naaste mee om kan gaan..

**Geplaatst**: 06-04-26 08:53

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 06-04-26 08:53

Gevoel van iemand is echt, dus inderdaad wel mega lastig voor iedereen.
Dus eerder blijven in dat het rot, verdrietig, weet ik veel is voor diegene, maar kunt ook wel duidelijk zijn dat je het lastig vind om te steunen. Want iemand met een gebroken been steunen is veel makkelijker, want zichtbaar.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-04-26 09:16

Geplaatst door de TopicStarter : 06-04-26 09:16

Ja het gevoel van iemand is echt, maar diegene doet er al zolang ik diegene ken, 25+ jaar, ook geen enkele moeite voor om hier verandering in te brengen of hulp te aanvaarden.
Ik heb zelf al van alles geprobeerd, maar de paniek telefoontjes blijven meermaals in de week komen.

Ik kan diegene niet veranderen, maar wel hoe ik er zelf mee om ga. Dus vandaar mijn vragen..

**Geplaatst**: 06-04-26 09:27

Geplaatst: 06-04-26 09:27

Ga je er zelf aan onderdoor?
Want voor jezelf opkomen is ook een optie, in plaats van er alleen maar voor haar te zijn.

Mijn moeder heeft vanaf dat ik een tiener was meerdere keren per jaar, tot maandelijks en wekelijks in sommige perioden met zelfmoord gedreigd. Hulp wilde ze niet zoeken, dus ik werd haar psychiater. Dat heb ik volgehouden tot mijn veertigste. Toen heb ik gezegd: moet ik een touwtje komen brengen? Tegelijk heb ik direct de huisarts gebeld om te melden dat mijn moeder zelfmoord wilde plegen en dat ik op 30 km afstand niets kon doen. Ik wilde dat er meteen iemand ging kijken. Zo kon ze er bij de huisarts ook niet meer onderuit dat zij van niets wisten.

Natuurlijk is dit een ander voorbeeld. Maar als ik terugkijk, had ik veel eerder voor mezelf moeten opkomen. Maar ja, het was mijn moeder…
Toch had zij dit nooit mogen doen en werd het mij veel te zwaar. Ik ben geen hulpverlener, daar zijn anderen voor.

En dat geldt ook voor jouw naaste. Jij bent niet haar hulpverlener. Jij bent een vriendin of familielid, niet iemand die er beroepsmatig voor kiest om mensen te begeleiden en om 17.00 uur de deur achter zich dichttrekt.

Dat betekent niet dat ze niets meer mag delen over haar angsten. Maar het grootste deel hoort bij iemand die daarvoor is opgeleid en die die rol heeft. Jij hebt als naaste een andere rol.

Heel veel sterkte :knuffel:

**Geplaatst**: 06-04-26 09:35

Geplaatst: 06-04-26 09:35

DuoPenotti] schreef:
Jij bent een vriendin of familielid, niet iemand die er beroepsmatig voor kiest om mensen te begeleiden en om 17.00 uur de deur achter zich dichttrekt.

Laat dit heel goed tot je doordringen.
Jij bent naaste!
Ook jouw gedrag is van invloed op het gedrag van je naaste.
Want ook negatieve aandacht is aandacht.
Stel je op als naaste en ga wat leuks met degene doen ter afleiding.
Zodra het gaat om gezondheidsproblematiek je grenzen afbakenen door naar zorgverlening te verwijzen.

**Geplaatst**: 06-04-26 09:47

Geplaatst: 06-04-26 09:47

Ik vind dat een heel dubbel iets.
Een naaste van mij had ook altijd wel iets met medische zaken, ziekten veinzen (bij zichzelf of anderen). Die persoon werd na verloop van tijd ook niet meer geloofd. "U heeft een psychiatrische aandoening (dat was effectief het geval), dus het zal dat wel zijn". Geen onderzoek meer of wat dan ook. Ook naasten werden niet geloofd als ze naar de dokter gingen, want "familie van". Persoon heeft bij meerdere mensen aan de alarmbel getrokken dat er vermoeden was van ernstige ziekte. Nooit onderzocht, altijd weer weggestuurd. Echter was het die keer wél correct. Persoon was terminaal en is overleden.
Zoals gezegd werden naasten ook niet altijd meer geloofd bij een doktersbezoek; En dat is best hard om mee te maken, zeker als dan achteraf blijkt dat er wel degelijk iets aan de hand is.

Verder geef ik DP gelijk: je bent niet de hulpverlener van je naaste en moet dat ook niet willen zijn. Als die persoon geruststelling, hulp wil, dan zal hij/zij die moeten vragen aan daartoe opgeleide hulpverleners. Dat is heel hard en als je je grens trekt daarin komt dat wellicht zeker in het begin ook heel hard over, maar zoals het nu is, is het ook geen gezonde situatie en eigenlijk houd je onbedoeld het gedrag in stand.
Als je gebeld wordt, kan je iets zeggen als "ik ben geen dokter of hulpverlener en ik kan jou daarom niet bieden wat je nu nodig hebt. Maak een afspraak bij de huisarts.". Op die manier verwijs je door naar de huisarts op een vriendelijke manier. De huisarts kan dan een inschatting maken en hulp opstarten indien nodig.

**Geplaatst**: 06-04-26 10:20

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 06-04-26 10:20

Grenzen stellen en elke keer als ze belt alleen maar aangeven dat jij haar niet kunt helpen maar een psycholoog wel. Lief dat je er voor haar wil zijn. Maar door het aan te horen en gerust te stellen hou je het probleem in stand.

**Geplaatst**: 06-04-26 10:24

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 06-04-26 10:24

Is deze persoon er echt van overtuogd iets te mankeren of gaat het om de aandacht die ermee opgeroepen wordt, zoals bijvoorbeeld van jou?

**Geplaatst**: 06-04-26 10:34

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 06-04-26 10:34

Wat je zegt, de ander kan je niet veranderen wel hoe je er zelf mee omgaat. Bedenk wat je wil in dit contact en wat niet. Communiceer dat duidelijk naar de ander.
Dat kan zijn ik wil best af en toe met je afspreken maar ik wil niks over mogelijke ziektes van je horen. Ik ben er voor dit maar niet voor dat. En houd dat dan ook vast. Wees consistent in je grens.

**Geplaatst**: 06-04-26 11:00

Geplaatst: 06-04-26 11:00

Ik heb een familielid die zoiets heeft en heb mezelf geleerd mijn schouders op te halen. Meeleven helpt niet (dat stimuleerde enorm), zeggen dat die hulp moet zoeken niet (boos!) Dus nu zeg ik iets als 'goh vervelend' en hang ik snel op want visite/ werk /random smoesje.

Daarnaast doen we een paar keer per jaar wel gezellige uitjes. Iets wat diegene erg leuk vind en dan ineens zijn er 0 pijntjes en klachten, kan er kilometers gelopen worden. 'Dan heb ik morgen wel extra last he, maar dat heb ik er voor over', dan slaak ik maar een diepe diepe zucht en door...

Ik wil niet diegene's klaagstation zijn maar wel bereikbaar voor leuke dingen waar energie uit komt. Dat lijkt aardig te lukken tegenwoordig

**Geplaatst**: 06-04-26 11:20

Geplaatst: 06-04-26 11:20

Hier iemand met erge ziektevrees wat momenteel door een burnout ook vrij heftig is. Ik heb het eigenlijk altijd al wel gehad vanaf kleins af aan. Ik ben mij er wel bewust van dat ik mentaal vooral 'ziek' ben.

Ik kijk even of ik er vandaag tijd en zin aan heb anders morgen. Ik zit vandaag ook wat hoger in spanning. Maar ik kan misschien wat tips geven. Al zou ik diegene ook echt door verwijzen voor psychische hulp.

**Geplaatst**: 06-04-26 11:25

Geplaatst: 06-04-26 11:25

Wat wil je naaste? Spuien? Actieve feedback? Geruststelling? Moet je de persoon ergens mee helpen?
Hoe vaak hebben jullie contact zonder dat het paniektelefoontjes zijn? Hoe reageert de persoon sls je niet direct op diens telefoontjes of appjes reageert?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-04-26 11:59

Geplaatst door de TopicStarter : 06-04-26 11:59

@duopenotti;
Bedankt voor het delen van je ervaring!
Ja, je hebt gelijk. Grenzen aangeven is hierin ook een groot ding voor mij. Vind het lastig hoe dan precies te reageren.
Knap dat je op die manier een weg hebt gevonden ermee om te gaan.

@ Petpa, je hebt helemaal gelijk. Ik probeer er altijd een positieve draai aan te geven, echter geeft die persoon er dan direct weer een "ja maar; negativiteit". Daarom ook dit topic; omdat ik het zelf niet zo goed meer weet.
Leuke dingen doen kan en wil diegene ook niet meer vanwege de klachten. En ik heb geen zin om al m'n energie te besteden degene uit huis te slepen (ben zelf chronisch ziek).

Pateeke; wat een nare ervaring zeg! Dat kan natuurlijk ook gebeuren. Kan me ook zo verstellen dat men op een gegeven moment niet meer serieus genomen wordt, al is dat dus niet altijd terecht.
In dit geval gaat het specifiek om de angst voor hersentumoren en zijn er (onlangs) meerdere malen scans gemaakt waar niks op te zien is.
Naar hulpverlening verwijzen doe ik ook meestal, dit wilt diegene niet. Er wordt dan vaak 112 gebeld, waardoor wij toch weer moeten opdraven.
Huisarts is diegene al tig keer geweest. Meermaals aangestuurd op hulp, zowel psychisch als fysio, als andere zaken, maar dat wil degene niet.

Esplen,ik geef regelmatig aan dat ik niet degene ben bij wie die de problemen moet droppen, dat ik er niks mee kan, dat ik niet de persoon ben om te helpen. Dan wordt er op het schuldgevoel ingepraat dat diegene niemand heeft en dat die dan wel 112 belt. Waarop ik zeg doe maar dan als je denkt dat dat je helpt. Het gevolg is dan dat ik toch weer in het ziekenhuis zit. Want "ze nemen me niet voor niets op" en uiteindelijk komt er niks uit de onderzoeken en heh ik mijn (weinige) energie verspilt aan (geirriteerd) in het ziekenhuis zitten.
Wat andere mensen hierboven ook schrijven; wat als er dit keer toch wél wat aan de hand is?

@ Goof, ik denk dat het een combinatie is van beide.

@ Troi, bedankt voor het delen van jouw ervaring! Herkenbaar wat je schrijft. Knap dat je er een weg in hebt kunnen vinden. En ook bijzonder hoe dat werkt dat iemand spontaan opgeknapt is, ook herkenbaar.

@ Zebrastreep, wat fijn lief en dapper dat je reageert. Je mag je verhaal delen als je er aan toe bent. Mag ook privé als dat fijner voor je voelt. Neem je tijd!

@ Gaby; als ik vraag wat diegene van mij nodig heeft, dan weet die dat niet. Die voelt zich dan eenzaam en wil diens verhaal kwijt. Ik heb aangegeven dat ik niet degene ben die dat elke keer voor degene kan oplossen of degene gerust kan stellen. Dat degene dat zelf moet leren zichzelf te kunnen gerust stellen. Of andere (professionele) mensen te vinden die erbij kunnen helpen.
Naast de paniektelefoontjes hebben we af en toe appcontact. Als ik niet reageer als degene gebeld heeft omdat ik lag te slapen oid is degene boos en praat een schuldgevoel aan; wat als ik nou dood aan het gaan was, dan is er niemand etc. Ik adviseer dan huisarts te bellen.

Bedankt allemaal voor de reacties tot zo ver $_/-\o_$

**Geplaatst**: 06-04-26 12:16

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 06-04-26 12:16

Je zegt: "Leuke dingen doen kan en wil diegene ook niet meer vanwege de klachten."

Is er een aanwijsbare oorzaak voor het niet kunnen?
En dan duid ik op een aantoonbare ziekte waardoor het niet kan.

Daarnaast zeg je dat je zelf chronisch ziek bent.
Met heel mijn hart zeg ik... Focus je op jezelf :(:)

**Geplaatst**: 06-04-26 12:52

Geplaatst: 06-04-26 12:52

Goof schreef:
Is deze persoon er echt van overtuogd iets te mankeren of gaat het om de aandacht die ermee opgeroepen wordt, zoals bijvoorbeeld van jou?

Dit vraag ik me ook een beetje af, zeker omdat je aangeeft dat jou actief een schuldgevoel aangepraat wordt. Naast hypochondrie bestaat er ook Munchhausen, waarbij iemand zelf wel weet dat ze niet ziek zijn maar doen alsof. Dit om zorg, aandacht etc van anderen te krijgen. Ik wil niet jouw naaste diagnosticeren natuurlijk, maar van het schuldinducerende aspect wat hier blijkbaar bij zit krijg ik een beetje kriebels.

Manipulatief gedrag van een ander dat je niet snel of goed genoeg zou reageren is echt niet okee. Je mag hier ook grenzen in stellen en dat zou ik zeker ook doen. Het is niet makkelijk naar de ander toe, maar ik zou toch aankondigen dat jij niet de juiste persoon hiervoor bent en daarna minder vaak appen en de telefoon opnemen, of daar zelfs helemaal mee stoppen. Desnoods noem je daarbij je eigen chronische ziekte, dat je hier niet genoeg tijd en energie voor hebt. Succes :(:)

**Geplaatst**: 06-04-26 12:57

Geplaatst: 06-04-26 12:57

Sterrebell schreef:
Esplen,ik geef regelmatig aan dat ik niet degene ben bij wie die de problemen moet droppen, dat ik er niks mee kan, dat ik niet de persoon ben om te helpen. Dan wordt er op het schuldgevoel ingepraat dat diegene niemand heeft en dat die dan wel 112 belt. Waarop ik zeg doe maar dan als je denkt dat dat je helpt. Het gevolg is dan dat ik toch weer in het ziekenhuis zit. Want "ze nemen me niet voor niets op" en uiteindelijk komt er niks uit de onderzoeken en heh ik mijn (weinige) energie verspilt aan (geirriteerd) in het ziekenhuis zitten.
Wat andere mensen hierboven ook schrijven; wat als er dit keer toch wél wat aan de hand is?

Ik zeg dit echt om je te helpen want ik weet hoe het is om je je verantwoordelijkheid te voelen voor een ander en daarin een soort van gevangen te zitten. De enige die je kunt veranderen ben je zelf. Zij zal haar gedrag niet aanpassen. Jij laat je een schuldgevoel aanpraten, jij bent zelf diegene die dan toch naar het ziekenhuis gaat. Stop daarmee. Je helpt haar ook niet op deze manier. Soms moeten mensen eerst verder afglijden voordat ze openstaan voor hulp. En als ze toch iets blijkt te hebben kun je altijd naar het ziekenhuis wanneer er wel wat uit is gekomen. Door te denken wat als er nu wel wat is ga je mee met de angst en ben je het alleen maar aan het voeden.

**Geplaatst**: 06-04-26 13:15

Re: Advies naaste met hypochondrie

Geplaatst: 06-04-26 13:15

Zou er zelf vrij moe van worden, de paniek, de telefoontjes... Maar je zal maar zeggen 'hou nu eens op met je drama' s, er mankeert niks' en de volgende dag is ze dood. Dus je moet het eigenlijk elke keer aannemen als waarheid.

Beetje 'the boy who cried wolf'

**Geplaatst**: 06-04-26 13:28

Geplaatst: 06-04-26 13:28

Tsja, hoe ga je daarmee om.....zonder dat je last krijgt van je geweten moet daar eigenlijk ook nog achter.

Ga voor jezelf bepalen waar voor jou de grens ligt, en houd je daaraan. Niemand heeft er wat aan als jij zelf schade oploopt hierdoor.

Bijv.
"Je mag me 1 X per week bellen over je zorgen, en als je vaker met mij wilt bellen dan accepteer ik dat uitsluitend als je bij je huisarts bent geweest en gespecialiseerde psychiatrische hulp hebt. En je belt 112 bij acuut levensgevaar"

Houdt de persoon zich daar niet aan, dan herhaal je bovenstaande en je hangt op.

Ik heb zelf gebroken met mijn moeder vanwege haar narcistische persoonlijkheid, maar pas nadat zij al heel veel narigheid had aangericht bij mijn broer, zus en mij.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-04-26 13:30

Geplaatst door de TopicStarter : 06-04-26 13:30

@petpa, de persoon zit al 20 jaar op de bank thuis, omdat die bang is dat er op straat wat gebeurd. Thuis op de bank zichzelf aan het gek maken. Conditie hierdoor ook 0. Ook hyperventilatie hierdoor. Degene wordt ook al een dagje ouder.
Er is dus niet perse een aanduidbare oorzaak, behalve datgeen die zelf heeft bedacht.

Menories; munchhausen is het zeker weten niet. Het bijzondere is wel dat als er bij iemand anders iets speelt, de klachten van deze persoon ineens erger lijken te worden. Wat deze persoon heeft is altijd erger. Alleen vindt die dat die niet serieus wordt genomen.
En ja, het wordt wel tijd voor mij grenzen te stellen.

@Esplen: dankjewel!

@Hutcherson: Ja ben er erg moe van, vandaar ook dit topic...

@Rubs, heftige situatie ook voor jou. Maar zoiets moet het idd misschien gaan worden. "Je mag 1 keer per week een kwartier zeuren en verder niet meer" oid..

**Geplaatst**: 06-04-26 13:31

Geplaatst: 06-04-26 13:31

Hutcherson schreef:
Zou er zelf vrij moe van worden, de paniek, de telefoontjes... Maar je zal maar zeggen 'hou nu eens op met je drama' s, er mankeert niks' en de volgende dag is ze dood. Dus je moet het eigenlijk elke keer aannemen als waarheid.

Beetje 'the boy who cried wolf'

Ik kan je zeggen dat als mijn moeder toen zelfmoord had gepleegd, na 30 jaar gedreig, want dat is echt wel door mijn hoofd geschoten, dat ik toen dacht, dan is het ook haar wens en is ze ook van alle sores af.

Ook daarvoor kun je het niet blijven aanhoren en er zelf aan onderdoor gaan.

Ja dat is het risico als je altijd klaagt dat je ook eens niet serieus genomen word.

Een nichtje van mij, we waren pas kinderen, die jankte echt om alles.
Die donderde uit de schommel en niemand gaf haar echt aandacht, ook de volwassenen niet. Ach M jankt weer eens.
Maar had haar pols of onderarm gebroken.
Tja... moet je ook niet altijd aangaan om niks.

Ook dat is het risico van de aandachtvrager, niet voor de luisteraar. Zowel word het ook naar de verkeerde geschoven.

Laatst bijgewerkt door DuoPenotti op 06-04-26 13:38, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 06-04-26 13:34

Geplaatst: 06-04-26 13:34

Sterrebell schreef:
@petpa, de persoon zit al 20 jaar op de bank thuis, omdat die bang is dat er op straat wat gebeurd. Thuis op de bank zichzelf aan het gek maken. Conditie hierdoor ook 0. Ook hyperventilatie hierdoor. Degene wordt ook al een dagje ouder.
Er is dus niet perse een aanduidbare oorzaak, behalve datgeen die zelf heeft bedacht.

Menories; munchhausen is het zeker weten niet. Het bijzondere is wel dat als er bij iemand anders iets speelt, de klachten van deze persoon ineens erger lijken te worden. Wat deze persoon heeft is altijd erger. Alleen vindt die dat die niet serieus wordt genomen.
En ja, het wordt wel tijd voor mij grenzen te stellen.

@Esplen: dankjewel!

@Hutcherson: Ja ben er erg moe van, vandaar ook dit topic...

@Rubs, heftige situatie ook voor jou. Maar zoiets moet het idd misschien gaan worden. "Je mag 1 keer per week een kwartier zeuren en verder niet meer" oid..

1x per week zeuren is ook een gevaarlijke.
Ben jij in staat om idd die grens te bewaken?

Ik zat in een situatie waarin dan dat kwartiertje weer misbruikt werd voor aandacht.
"Ach, wat maakt een 2de kwartiertje nou uit?"

Achteraf gezien had ik een streep moeten trekken.
De dokter is er voor medische dingen, ik niet!

Nomineer dit bericht ×