Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-03-26 10:32

Angstaanvallen

Geplaatst door de TopicStarter : 18-03-26 10:32

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount. Mocht je mij hierin herkennen, dan vind ik het fijn als je dat niet openbaar maakt.

Ik zal direct met de deur in huis vallen. Ik heb angstaanvallen, en niet zulke kleine ook. Voorop gesteld, de afspraak met de psycholoog staat gepland voor over 4 weken gelukkig. Ik open dit topic om even mij ei kwijt te kunnen en te horen wat de ervaringen van anderen zijn.

Ik heb een zeer traumatische jeugd gehad. Wij hebben nooit financiële stabiliteit gekend, ondanks goed lopende bedrijven van mijn ouders. Mijn ouders kunnen beiden niet met geld om gaan en we hebben tijden gekend waarbij niets te gek was, alles kon en mocht. En er zijn tijden geweest waarin ik als acht jarig meisje met een buideltje gepast geld en een tas lege statiegeld flessen boodschappen moest gaan doen en we dagen pannekoeken moesten eten omdat er geen geld was. Als 11 jarig meisje had ik grotendeels de zorg over mijn baby zusje en maakte ik me ernstig zorgen of we de hypotheek nog wel konden betalen. Deurwaarders aan de deur was dagelijkse kost voor ons.
Mijn moeder heeft een narcistische persoonlijkheid (dit is vastgesteld door een psychiater) en is ernstig hypochonder. Ik wist als jong kind en tiener niet beter dan dat mijn moeder terminaal ziek was en ieder moment kon komen te overlijden. Ze lag het grootste deel van de dag op bed waardoor de zorg voor het gezin en mijn zusjes op mijn nek terecht kwam.
Daarbij had ze regelmatig woede uitbarstingen waarbij ze dreigde weg te lopen en ons gezin in de steek te laten. Als ik bijvoorbeeld een kwartje te kort kwam bij het boodschappen doen en iets niet mee kon nemen dan wist ik dat er thuis een enorm boze moeder zat te wachten. Ze dreigde weg te gaan en dat was mijn schuld.
Mijn zusje was een lief kindje maar zoals ieder kind huilde ze soms. Als ze niet direct stil werd dan kon mijn moeder dat niet handelen en heeft ze meermaals haar hard door elkaar geschud schreeuwend "IK MAAK JE DOOD". Godzijdank heeft mijn zusje er nooit iets aan overgehouden. Als 11 jarige heb ik dat allemaal aan moeten zien zonder te weten wat ik moest doen.

Mijn vader was altijd aan het werk en eenmaal thuis sliep hij altijd. Hij had kon heel onvoorspelbaar zijn en soms enorm boos.

Als tiener ben ik seksueel misbruikt door een familielid buiten ons eigen gezin. Ik heb dit altijd verzwegen thuis uit angst dat ik niet geloofd zou worden en ze boos op mij zouden zijn. Toen ik eenmaal samen was met mijn man heb ik het hem verteld en uiteindelijk ook hulp gezocht daarvoor. Door middel van EMDR heb ik dat redelijk goed kunnen verwerken. Ik heb de grootste fout van mijn leven gemaakt door mijn ouders te vertellen wat mij overkomen was. In die tijd woonde ik al ruim 10 jaar samen met mijn man. In eerste instantie waren ze heel bezorgd en meegaand. Dat sloeg al snel om. Mijn vader heeft er nooit verder meer over gesproken. Mijn moeder daarentegen is een ander verhaal.
Ik ben met mijn man en moeder naar de politie gegaan en heb mijn verhaal verteld. Uit onderzoek bleek dat ik niet zijn eerste slachtoffer was. Ik kreeg de gebruikelijke 14 dagen denktijd voor de aangifte. Ik heb besloten geen aangifte te doen. Het was tientallen jaren eerder gebeurd dus de bewijslast is een lastig verhaal, het zal zijn woord tegen dat van mij worden want zijn vrouw trok volledig partij voor hem. Ik had de kracht niet om het proces aan te gaan en weer geconfronteerd te worden met deze man. Ik heb voor mezelf gekozen, ik koos voor verwerking.
Vanaf dat moment is mijn moeder ervan overtuigt dat ik loog over wat mij was overkomen. Ik zal een kleine selectie van quotes geven die zij mij heeft toegebeten "Het is niet gebeurt, of je vond het allemaal wel prima", "Je zult het zelf wel uitgelokt hebben", "Als het echt gebeurt was dan zou je het wel meteen verteld hebben". Hierdoor ben ik op een bepaald moment zelfs echt aan mezelf gaan twijfelen. Zij heeft mij hier echt enorm pijn mee gedaan.

Ongeveer een jaar nadat ik mijn ouders had verteld wat mij was overkomen heeft mijn moeder een hartstilstand gekregen. Ze is daar goed uitgekomen gelukkig. Echter kreeg ik te horen dat dat mijn schuld was, want ik had zo'n vreselijke leugen verteld. De zoveelste klap die ze mij gaf.
Mijn moeder rookt en drinkt al jaren elke dag enorme hoeveelheden. Ze eet amper iets en wat ze eet is junkfood.

Ik maak nu een flinke sprong vooruit in de tijd. Drie jaar geleden heb ik het contact met mijn ouders verbroken. Na alle leugens over mijn man en mij, alle verwijten, alle druk en al het geld dat er van ons is gestolen kon in niet meer verder, ik was op, ik kon niet meer. Ik ben er in die tijd ook achter gekomen dat mijn moeder nooit ziek is geweest, ze is nooit terminaal geweest, het enige dat echt is gebeurt is het hartstilstand die zeer waarschijnlijk is veroorzaakt door een erg slecht levenspatroon. Alle verhalen die mij als kind zijn verteld over de reden waarom wij in de financiële problemen zaten zijn gelogen. Ik heb een beerput van ellende gevonden. Rechtbankstukken over diefstallen, bedreigingen enz.

Nadat ik het contact verbroken had kwam er een grote rust over mij heen. Zo'n rust had ik nog nooit in mijn leven gevoeld. Ik kon weer genieten van feestdagen en verjaardagen. Mijn migraine aanvallen verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik kon weer genieten van mijn werk en vrienden.

Maar nu gaat het ineens allemaal fout. Mijn partner heeft sinds een half jaar maag en darm problemen. Zeer waarschijnlijk veroorzaakt door stress, hij heeft een heftig voorval meegemaakt twee jaar geleden en heeft daar nog altijd last van. Echter mijn hoofd slaat volledig op hol. Ik heb continu gedachten dat hij ernstig ziek moet zijn, dat hij eraan zal sterven en ik alles zal verliezen waar ik zo van hou.
Ik heb continu huilbuien en zo ontzettend veel stress dat ik een flink verhoogde hartslag heb. Mijn migraine is volledig terug en kan soms 4 dagen duren. Ik heb op die momenten alleen maar de neiging om te vluchten. Voor mijn gevoel vlieg ik tegen de muren op in blinde paniek.

Ik heb gisteren van mijn huisarts oxazepam gekregen om de tijd tot de psycholoog te kunnen overbruggen. Dat helpt inderdaad wel een beetje.

Sorry dat het zo'n lang en slepend verhaal is geworden, bedankt voor het lezen!
Ik hoop dat er Bokkers zijn die hier ervaring mee hebben en wat tips willen delen hoe ik dit even kan aanpakken. En hoe is het jullie vergaan met therapie?

**Geplaatst**: 18-03-26 11:01

Geplaatst: 18-03-26 11:01

Jeetje TS, dat is niet niks. Wat heb jij het ontzettend zwaar gehad. Geen wonder dat je angstklachten nu opspelen. Je jeugdtrauma’s komen allemaal weer boven. Goed dat je in therapie gaat, en erg sterk dat je het contact met je ouders hebt verbroken. Hier alleen ervaring met het lang verletten van behandeling van mijn angstklachten. Ik ben wel een tijdje behandeld door een psycholoog. De enige tip die ik daarvoor kan geven is: spreek je uit. Ook als de therapie niet werkt, of als je tegen dingen aanloopt. Dikke knuffel :(:)

**Geplaatst**: 18-03-26 11:14

Re: Angstaanvallen

Geplaatst: 18-03-26 11:14

Wow, wat een heftig verhaal is dit zeg. Niet gek dat jouw lichaam nu denkt "HELP". Ik hoopd at de psycholoog wat kan helpen, maar ik zou zelf eerder geneigd zijn een psychiater op te zoeken omdat die net wel iets meer kunnen betekenen.

De enige tip die ik wil meegeven: niets van dit alles is jouw schuld, echt niet.

**Geplaatst**: 18-03-26 11:21

Geplaatst: 18-03-26 11:21

Pfoe dit klinkt herkenbaar.

Ik zet hier even een stipje, ik ga je zodra ik tijd heb een pbtje sturen. Ik wil mijn verhaal niet openlijk delen.

:knuffel:

**Geplaatst**: 18-03-26 11:55

Geplaatst: 18-03-26 11:55

Lieve TS,

Wat jij hebt meegemaakt is hartverscheurend, en wat heb je veel moeten dragen als kind en later ook als volwassene. Het is belangrijk om te weten dat alles wat je hebt meegemaakt niet jouw schuld is. Mocht je hier nog meer over willen weten, dan zijn de termen parentificatie en CPTSS wellicht iets waar je meer duidelijkheid in kunt vinden.

De verlatingsangst die je voelt bij je man is natuurlijk niet gek. Het is logisch dat je je vasthoudt aan iemand bij wie je je gezien, gehoord en begrepen voelt. Het gebrek aan veiligheid en erkenning in je jeugd heeft diepe sporen achtergelaten, en de situatie bij je man kan die oude gevoelens opnieuw triggeren.

Het is heel goed dat je je uitspreekt en opschrijft wat je voelt. Door het uit te spreken of op te schrijven, geef je jezelf ruimte om te erkennen wat er in je leeft en wat je hebt meegemaakt. Dat is een belangrijke eerste stap in het rouwproces en in het leren voor jezelf zorgen.

Ik kan je zeker aanraden om in therapie te gaan en samen met een psycholoog een plan op te stellen voor herstel. Therapie kan helpen om de gebeurtenissen uit het verleden te verwerken, maar ook handvatten geven om grenzen te stellen, keuzes te maken en goed voor jezelf te zorgen. Het bewust worden van je copingmechanismen en emoties, het rouwen om alles wat je tekort bent gekomen, en de angst om de mooie dingen die je nu hebt te verliezen, horen daar allemaal bij.

Iemand zei ooit tegen mij: “care, but not carrying.” Daarmee doelde hij erop dat ik de neiging had om de pijn van anderen te dragen, terwijl het nooit mijn eigen pijn was. Als je alles maar draagt van anderen, raak je uiteindelijk overspoeld.

Wat ook vaak voorkomt bij mensen die veel hebben moeten dragen in hun jeugd, is de neiging om situaties te willen controleren. Het gevoel van machteloosheid dat je als kind hebt ervaren, kan ervoor zorgen dat je als volwassene steeds probeert grip te houden op alles om je heen. Je wilt voorkomen dat er iets misgaat, dat je iets belangrijks kwijtraakt of dat je opnieuw teleurgesteld wordt.

Het lastige is dat je in het leven nooit volledige controle hebt over anderen of over wat er gebeurt. Wat je wél kunt beïnvloeden, is hoe diep en hoe lang je jezelf door die gebeurtenissen laat raken. Door te erkennen dat je niet alles kunt sturen, leer je langzaam om jezelf los te maken van de uitkomst en meer te focussen op wat wél binnen jouw macht ligt: je keuzes, je grenzen, en hoe je voor jezelf zorgt. Dit betekent niet dat je niets doet of geen verantwoordelijkheid neemt, maar dat je leert om niet de volledige last van de wereld of van anderen te dragen. Stap voor stap, met steun van therapie en zelfbewustzijn, leer je dat je wel veilig kunt zijn zonder overal de leiding over te hebben.

Onthoud dat herstel tijd kost, en dat elke stap die je zet, hoe klein ook, waardevol is. Het is oké om te huilen, te voelen, te twijfelen en weer op te staan. Jij verdient rust, veiligheid en liefde, van anderen én van jezelf.

**Geplaatst**: 18-03-26 12:03

Geplaatst: 18-03-26 12:03

Lieve TS, wat heb je ontzettend veel meegemaakt en wat zul je je alleen hebben gevoeld :(:)

Ik herken heel veel van je klachten en dingen die je hebt meegemaakt, want ik heb daar zelf ook mee te maken gehad.
Het is heel normaal dat de angstaanvallen nu naar boven komen, juist wanneer je in rustiger vaarwater komt. Dan krijgt je lichaam de kans om te ontspannen, maar je hoofd is daar nog niet aan toe omdat je nog steeds in "standje overleven" zit.
Verder sluit ik me aan bij Petunia. Therapie heeft voor mij echt ontzettend veel gedaan!
En verder: Je mag er zijn, wees lief voor jezelf en zoek hulp. Je bent het meer dan waard! :knuffel:

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-03-26 12:38

Re: Angstaanvallen

Geplaatst door de TopicStarter : 18-03-26 12:38

Bedankt voor al jullie lieve reacties. Ik stel dit enorm op prijs.

Petunia, wat je schrijft klinkt inderdaad heel erg logisch. Ik geloof ook echt wel dat ik hier weer uit ga komen maar ik voel me nu gewoon echt heel erg slecht.
Zojuist weer een mega paniek aanval. Mijn man gaf aan zich nog steeds niet goed te voelen. Hij is inmiddels 10 kilo afgevallen, dat komt ook omdat hij een tijdje niet lekker heeft kunnen eten. Hij gaat toch een onderzoek vragen. En direct gaat mijn brein weer aan de haal met dat verhaal. Meteen mega verdrietig, veel paniek en huilen. In mijn hoofd heeft hij de ernstigste ziekte. Ik weet dat stress de meest logische verklaring is. En ook een vriend van hem heeft het gehad, ook stress, ook dezelfde klachten en toch lijkt mijn brein daar niet aan te willen.

Net maar weer even oxazepam ingenomen om echt weer even met twee benen op aarde te landen.
Wat mij ook erg dwarszit is dat ik een intelligent mens ben en toch niet in staat dit zelf op te lossen. Het overvalt mij gewoon totaal.

Nogmaals bedankt meiden. Even praten lucht altijd wel even op.

**Geplaatst**: 19-03-26 12:31

Geplaatst: 19-03-26 12:31

Angstig01 schreef:
Wat mij ook erg dwarszit is dat ik een intelligent mens ben en toch niet in staat dit zelf op te lossen.

Ach wat ben je toch ongelofelijk streng voor jezelf. Je hebt verschrikkelijk veel meegemaakt en al vanaf zo ontzettend jong, dat laat flinke sporen achter. Met hulp kun je daar hopelijk nog heel veel mee, maar die hulp heb je daar wel voor nodig en dan nog kost het veel tijd (en werk).

Volgens mij mag jij ontzettend trots zijn op wat jij allemaal gedaan hebt en waar jij gekomen bent. En mag je nu vooral veel liever gaan zijn voor jezelf en jezelf de tijd, ruimte en hulp gaan gunnen om nog een hoop te gaan verwerken.

Dat de ziekte van je man jou heel erg triggert snap ik volkomen trouwens. Kun jij het zelf ook echt plaatsen en stoppen met jezelf op je kop te geven dat je getriggerd wordt?

**Geplaatst**: 19-03-26 12:50

Re: Angstaanvallen

Geplaatst: 19-03-26 12:50

Ik ga je even een pb sturen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-03-26 15:36

Geplaatst door de TopicStarter : 19-03-26 15:36

GDG schreef:
Angstig01 schreef:
Wat mij ook erg dwarszit is dat ik een intelligent mens ben en toch niet in staat dit zelf op te lossen.

Ach wat ben je toch ongelofelijk streng voor jezelf. Je hebt verschrikkelijk veel meegemaakt en al vanaf zo ontzettend jong, dat laat flinke sporen achter. Met hulp kun je daar hopelijk nog heel veel mee, maar die hulp heb je daar wel voor nodig en dan nog kost het veel tijd (en werk).

Volgens mij mag jij ontzettend trots zijn op wat jij allemaal gedaan hebt en waar jij gekomen bent. En mag je nu vooral veel liever gaan zijn voor jezelf en jezelf de tijd, ruimte en hulp gaan gunnen om nog een hoop te gaan verwerken.

Dat de ziekte van je man jou heel erg triggert snap ik volkomen trouwens. Kun jij het zelf ook echt plaatsen en stoppen met jezelf op je kop te geven dat je getriggerd wordt?

Het gekke is dat het rationele deel van mijn brein de ziekte van mijn man prima kan relativeren, als je de klachten opzoekt dan is het eerste wat bovenkomt drijven iets onschuldigs waar de huisarts ook aan denkt. En toch gaat die op hol geslagen minion aan de andere kant van mijn brein in overdrive en volgas op de afgrond af zonder dat ik het kan stoppen.

Gisteren heeft mijn man de huisarts nog gesproken. Ik heb de arts gevraagd hoe groot de kans is dat het iets ernstig is en zijn antwoord wat heel stelling "Niet!". Mijn rationele "ik" zegt "Zie je wel!" en de op hol geslagen minion zegt "Jaaa maar klopt dat wel? Zit hij er niet naast? Weet je het wel zeker?" Echt om totaal gek van te worden.

**Geplaatst**: 19-03-26 16:21

Geplaatst: 19-03-26 16:21

Angstig01 schreef:
Bedankt voor al jullie lieve reacties. Ik stel dit enorm op prijs.

Petunia, wat je schrijft klinkt inderdaad heel erg logisch. Ik geloof ook echt wel dat ik hier weer uit ga komen maar ik voel me nu gewoon echt heel erg slecht.
Zojuist weer een mega paniek aanval. Mijn man gaf aan zich nog steeds niet goed te voelen. Hij is inmiddels 10 kilo afgevallen, dat komt ook omdat hij een tijdje niet lekker heeft kunnen eten. Hij gaat toch een onderzoek vragen. En direct gaat mijn brein weer aan de haal met dat verhaal. Meteen mega verdrietig, veel paniek en huilen. In mijn hoofd heeft hij de ernstigste ziekte. Ik weet dat stress de meest logische verklaring is. En ook een vriend van hem heeft het gehad, ook stress, ook dezelfde klachten en toch lijkt mijn brein daar niet aan te willen.

Net maar weer even oxazepam ingenomen om echt weer even met twee benen op aarde te landen.
Wat mij ook erg dwarszit is dat ik een intelligent mens ben en toch niet in staat dit zelf op te lossen. Het overvalt mij gewoon totaal.

Nogmaals bedankt meiden. Even praten lucht altijd wel even op.

Wat mij ook erg dwarszit is dat ik een intelligent mens ben en toch niet in staat dit zelf op te lossen. Het overvalt mij gewoon totaal. Dat is vaak zo, ik ben ook heel nuchter en denk in oplossingen en ben altijd positief en toch overkwam het mij ook... Je gevoel en je denken gaan nu over 2 wegen die ver uit elkaar liggen, dat komt wel weer naar elkaar toe en gaat ook wel weer samen oplopen maar voor nu is het tegenstrijdig!
Kan me ook wel voorstellen dat je je zorgen maakt om je man!

**Geplaatst**: 19-03-26 16:28

Re: Angstaanvallen

Geplaatst: 19-03-26 16:28

Och mens, wat heb jij veel te verduren gekregen. Daar houdt iedereen een trauma aan over. Ook weer een goed voorbeeld dat kinderen hun ouders vaak blijven steunen ondanks wat er gebeurt, knap dat je voor jezelf en je man hebt gekozen en ook hier kom je zeker door met behulp van je arts . Heel veel sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-03-26 19:39

Re: Angstaanvallen

Geplaatst door de TopicStarter : 19-03-26 19:39

Meggie, je slaat de spijker op de kop. Mijn gevoel en denken zijn zover uit elkaar momenteel.

BigOne, Dankjewel! Het was een heel zware beslissing en vooral een waarvan ik nooit had gehoopt die te moeten maken. Of anders gezegd, ik had nooit verwacht dat ik in staat zou zijn die beslissing te maken. Ik heb veel te lang over me heen laten lopen. Ik heb op het moment van het verbreken van het contact de afspraak met mezelf gemaakt dat zij de laatste zijn die ik over mijn grenzen heb laten gaan.

**Geplaatst**: 19-03-26 19:49

Geplaatst: 19-03-26 19:49

Angstig01 schreef:
Bedankt voor al jullie lieve reacties. Ik stel dit enorm op prijs.

Petunia, wat je schrijft klinkt inderdaad heel erg logisch. Ik geloof ook echt wel dat ik hier weer uit ga komen maar ik voel me nu gewoon echt heel erg slecht.
Zojuist weer een mega paniek aanval. Mijn man gaf aan zich nog steeds niet goed te voelen. Hij is inmiddels 10 kilo afgevallen, dat komt ook omdat hij een tijdje niet lekker heeft kunnen eten. Hij gaat toch een onderzoek vragen. En direct gaat mijn brein weer aan de haal met dat verhaal. Meteen mega verdrietig, veel paniek en huilen. In mijn hoofd heeft hij de ernstigste ziekte. Ik weet dat stress de meest logische verklaring is. En ook een vriend van hem heeft het gehad, ook stress, ook dezelfde klachten en toch lijkt mijn brein daar niet aan te willen.

Net maar weer even oxazepam ingenomen om echt weer even met twee benen op aarde te landen.
Wat mij ook erg dwarszit is dat ik een intelligent mens ben en toch niet in staat dit zelf op te lossen. Het overvalt mij gewoon totaal.

Nogmaals bedankt meiden. Even praten lucht altijd wel even op.

Het probleem is juist dat wij mensen té intelligent zijn om dit te overdenken, daardoor ons gevoel niet meer klopt met het verstand en we afleren onze intuïtie te vertrouwen.
Plus dat jouw systeem al onveilig geprogrammeerd is gezien je geschiedenis. Dus die slaat alarm, heel logisch, om jou te redden. Terwijl je hoofd denkt ‘maar het is niet erg’ en je lijf ‘denkt’; ‘deze situatie heb ik eerder gehad en toen was het heel erg dus nu alarm alarm!’

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-03-26 19:54

Re: Angstaanvallen

Geplaatst door de TopicStarter : 19-03-26 19:54

Dat is ook exact hoe ik me voel. De paniek en het verdriet dat ik nu voel, herken ik van mijn jeugd. Toen heb ik ook dit soort paniekaanvallen gehad. Ik heb alleen geen idee hoe ik dat als kind heb weten te handelen, maar nu lukt het me in ieder geval een stuk lastiger.

**Geplaatst**: 19-03-26 21:46

Geplaatst: 19-03-26 21:46

Waarschijnlijk lieve Ts, omdat je toen heel erg in overlevingsstand stond, het was te gevaarlijk om je emoties te uiten. Nu ben je veiliger en komt er meer naar buiten. Ik denk dat je het als iets positiefs mag zien, ook al voelt het nu niet zo natuurlijk :knuffel:

Ben je al bekend met Mind?
https://wijzijnmind.nl/psychische-klachten/psychipedia/angst
https://wijzijnmind.nl/psychische-klachten/psychipedia/paniekaanval

En begrijp ik het goed dat je voor je jeugd nooit therapie hebt gehad, “alleen” voor het seksueel misbruik?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-03-26 15:18

Re: Angstaanvallen

Geplaatst door de TopicStarter : 20-03-26 15:18

Ladyson, het klink heel logisch wat je zegt. Daar zou je dus ook zeker gelijk in kunnen hebben. Ik ga je linkjes even aandachtig bestuderen vanavond.

Ik heb voor mijn jeugd nooit therapie gehad. Ik heb alleen het sexueel misbruik door middel van EMDR therapie bij de psycholoog verwerkt. Het wordt echt hoog tijd dat ik daar wel aan ga beginnen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-03-26 08:16

Re: Angstaanvallen

Geplaatst door de TopicStarter : 22-03-26 08:16

Gisteren ging het redelijk. Ik voelde een flinke aanval opkomen in de ochtend maar die kon ik redelijk snel wel onder controle krijgen. Ik ben later met een vriendin op een terrasje gaan zitten, een frisje gedronken en een kaartspelletje gespeeld. Daarna zijn we een hapje gaan eten. Dit had mijn brein echt even nodig. Ik voelde me ook echt wel beter daarna.
Mijn man komt vandaag thuis van de beurs.
Vanmorgen stond ik op en ben ik direct in een enorme paniek/angstaanval terecht gekomen. Die is echt pittig momenteel. Ik ga straks maar een stukje fietsen om even mijn hoofd te klaren.

**Geplaatst**: 23-03-26 07:38

Re: Angstaanvallen

Geplaatst: 23-03-26 07:38

Ik sluit me aan op alle voorgaande berichten: helemaal niet gek en totaal voorstelbaar wat er nu in je leven gebeurt, gezien wat je allemaal hebt meegemaakt. Je doet het super dapper en goed!

Ken je de term KOPP kind? Daar zou je nog eens verder naar kunnen kijken en wellicht herkenning kunnen vinden in lotgenotencontact. Nu of later; op een moment dat voor jou passend is.

**Geplaatst**: Vandaag, 13:28

Re: Angstaanvallen

Geplaatst: Vandaag, 13:28

Grotendeels komen dingen bekend voor.
"Gelukkig" niet alles. Ik hoop dat je binnenkort handvaten krijgt om weer een stukje te kunnen verwerken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Vandaag, 18:01

Re: Angstaanvallen

Geplaatst door de TopicStarter : Vandaag, 18:01

Wat vervelend dat er delen van mijn verhaal herkenbaar zijn. Heb je er veel last van gehad?

Ik heb nu twee redelijke dagen gehad maar op dit moment merk ik op dat er toch weer wat spanning op aan het komen is.

Stom hè hoe je brein het je zo lastig kan maken.

Nomineer dit bericht ×