Als het allemaal niet zo vanzelfsprekend is

Moderators: Dani, ynskek, Ladybird, Princesj, Hanmar, Mondy, Polly

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
Tijgeroog
Berichten: 5
Geregistreerd: 16-10-18

Als het allemaal niet zo vanzelfsprekend is

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 24-10-18 02:51

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount. Ik wil iedereen die mijn verhaal herkent of denkt te herkennen vragen om niet te reageren in dit topic, maar bij behoefte een privébericht naar mij te sturen op dit account.
Voor diegenen die niet het hele verhaal willen lezen, kan je wel bij het *-teken inhaken. :)

Ik vind het altijd erg lastig om een begin te vinden, er is zoveel gebeurd de laatste jaren – of eigenlijk in mijn leven – dat ik nooit zo goed weet waar ik moet starten met vertellen. Ik ben een twintiger en momenteel bezig met een vervolgopleiding. In het begin van mijn tienerjaren ben ik verhuisd naar een plek waar de vrouwen in ons gezin lekker thuis bezig konden met de paarden. Wij hebben thuis door de jaren heen altijd pony’s aan huis gehad, tot de afgelopen tijd. Sinds mijn ouders gescheiden zijn, is het niet meer op te brengen om paarden te houden. Ik ben nog wel regelmatig bij de paarden te vinden, omdat ik bij hen heel erg mezelf kan zijn.
In mijn omgeving heb ik nooit een mensen-iemand gehad bij wie ik mijzelf kon en mocht zijn. Het was nooit goed genoeg, mijn prestaties waren nooit goed genoeg. Begin de puberteit is dit er hard ingeslagen. Op de basisschool ben ik altijd flink gepest vanwege mijn gewicht, en waarschijnlijk ook omdat ik mijn leeftijdsgenootjes niet snapte. Ik was altijd een ijverig en vrolijk meisje dat goed kon leren, maar wel erg stil en vroeger al heel erg teruggetrokken. Ik had en heb echt regelmatig een rustige omgeving nodig om bij te komen van alle prikkels (de laatste weken moet ik zelfs eventjes slapen als ik thuiskom). Dit uitte zich erin dat ik erg onzeker werd en uiteindelijk de diagnose ernstig depressief kreeg. Ik denk dat die depressiviteit er heel langzaam, maar heel gemeen in geslopen is. Ik kan mij nog goed herinneren, dat ik op mijn achtste regelmatig aan de dood dacht. ‘Gelukkig’ waren die gedachten op die leeftijd niet concreet. Wat ik wel steeds meer ging doen naarmate ik ouder werd, is letten op wat ik at en hoeveel ik at. Ik ging overmatig bewegen, ik liep de hele dag te ‘jumpen’ (kennen jullie dat nog? := ) en als een paardje rond te ‘galopperen’. Sindsdien ben ik wel op een gezond gewicht volgens BMI.
Op de middelbare school kwam ik eindelijk in een superleuke klas, ik kon het met eigenlijk iedereen heel goed vinden. Dit ging de eerste twee jaar zo door, maar in de derde kwam ik bij zittenblijvers in de klas die mij erg gekwetst hebben. Ik raak nog steeds in paniek als ik dit groepje tegenkom. Daar kwam ook nog eens bij dat de ergste problemen thuis in die periode erger werden. Mijn ouders waren het er niet mee eens dat ik een aantal vakken moest laten vallen, ik had naar zeggen niet goed gepresteerd en nu zou ik wel heel hard moeten werken om ooit toegelaten te worden op een opleiding. Op dat moment kwam mijn neiging om mijn eten te controleren weer terug, nu niet omdat ik mij dik voelde (hoewel ik er wel van overtuigd was dat ik dik was), maar om mijn gevoelens te controleren/uit te schakelen. De macht over het eten voelde goed, hoe pijnlijker mijn maag, hoe ‘beter’ ik me voelde. In werkelijkheid voelde ik me niet beter, maar kon ik mijn focus verplaatsen van mentale pijn naar fysieke pijn. Dit heb ik later ook geuit in automutilatie.
Dat was het moment dat ik psychisch echt over het randje van de afgrond stond te kijken. Tijdens de feestmaanden was er altijd erg veel stress thuis en zo ook dat jaar (derde jaar middelbare). [Ik merk dat ik erg veel delen vergeten ben of verdrukt heb en bij bepaalde delen nog steeds erg emotioneel wordt, dus vanaf hier kan het misschien warrig overkomen, mijn excuses hiervoor.] Toen ik thuiskwam na school, was mijn vader niet thuis en bleek de politie bij ons thuis te zijn geweest. Er was thuis sprake geweest van huiselijk geweld. Het was voor mij geen verrassing dat dit was gebeurd, het was een verrassing dat er dit keer eindelijk iets aan ging gebeuren. Zoveel gebeurde er helaas niet. Mijn vader heeft twee weken niet thuis mogen komen. Na die twee weken, hebben we heel ‘gezellig’ – niet dus – samen kerst gevierd. Er is verder niets gebeurd, maar de sfeer was niet prettig.

Het moment dat mijn zus op zichzelf ging wonen ben ik de afgrond in gevallen. Mijn zus was de enige die mij snapte, die alles zag wat ik ook zag en zij is ook de enige geweest in al die jaren die mij hoop gaf, dat ik werkelijk niet gek was. Door haar heb ik de hoop gevonden om verder te gaan met mijn leven, zij liet mij zien dat het zoveel anders kan. Na haar vertrek heb ik haar sociale rol binnen het gezin een beetje ingenomen, alleen heb ik iets minder haren op mijn tanden dan zij. Mijn zus durfde gerust tussen een ruzie of gevecht van mijn ouders te springen, en dat heb ik van haar overgenomen. Dat zorgde ervoor dat mijn vader zich soms naar mij keerde (ik moet er wel bij zeggen dat mijn vader mij nooit iets fysiek heeft gedaan). Tijdens ruzies sprong ik er letterlijk tussen, zeker als het de paarden aan zou gaan, dat lag bij mij erg gevoelig. De paarden werden regelmatig gebruikt als chantagemiddel. De meest traumatische herinnering van alle ruzies – hier heb ik ondanks goede therapie nog steeds regelmatig last van – is wel de keer geweest dat mijn vader heeft gedreigd de paarden te doden. Ik heb gegild en gehuild, ik heb gesmeekt dat hij ze niets zou doen. Het beeld dat ik op het pad sta voor de stallen, al krijsend smeken dat hij verdikkeme weg zou gaan met dat stomme mes. Ik had op dat moment mijn leven willen geven voor mijn meest dierbare vrienden. Het was ’s nachts onder het nulpunt, maar ik heb tot twee uur middernacht in de stal gezeten, mezelf warm geprobeerd te houden met een winterdeken. Mijn vader had alle deuren op slot gedaan en heb mezelf toen ergens nog naar binnen gewurmd en uiteindelijk de nacht wel afgemaakt in mijn bed, maar wat was het zwaar om met al dit de volgende morgen weer op school te verschijnen. Als ik terugdenk, vind ik mezelf op dat moment ijzersterk, ondanks dat ik mentaal in duizend stukjes gebroken was.

In de maanden na dit voorval heb ik me echt zwaar ellendig gevoeld. Ik stopte alles weg door steeds weer te grijpen naar de controle over eten, en vanaf toen ook automutilatie. In die periode kan ik echt zeggen dat ik verslaafd was aan pijn en de doffe emoties die ik had. In een aantal maanden tijd ben ik van een BMI van 23 naar 18 gegaan. Daarna brak de tijd van hulpverlening aan, dat was emotioneel ook zo heftig, dat ik erg veel ben gaan eten. Ik ben in amper een maand tijd weer teruggeschoten naar een BMI van 25. Sindsdien ben ik qua gewicht erg gezond en stabiel (BMI 22-23). Het eetprobleem is echter nog steeds niet helemaal weg. Het automutileren ben ik al vrij snel toen ik in behandeling ging mee gestopt.
Het feit dat ik gedwongen en met nodige spoed in behandeling ging bij een psycholoog, werd thuis niet zo goed opgevangen. Het zorgde voor dergelijke situaties, dat ik een tijdje alleen uit huis ben geweest en twee maal samen met mijn moeder (en zwakbegaafde broer). In die tijd is er weer sprake geweest van ernstig huiselijk geweld, waarbij mijn broer getuige was. Dit moet ook voor hem heel heftig zijn geweest. (Ik ben één keer voor mijn vader gesprongen tijdens het geweld, maar ik weet eerlijk gezegd niet meer wanneer dit was, maar ik heb de beelden nog heel vers op het netvlies. Ik vond dit heel heftig om mee te maken.) Mijn moeder is samen met mijn broer uit huis gevlucht, of mijn vader heeft hen uit huis gezet, dat weet ik niet meer zeker. Het huis was in ieder geval op slot en de politie kon niet op de gebruikelijke manier binnenkomen. Mijn vader is door een grote groep politiemannen gearresteerd en heeft toen een nacht in de cel doorgebracht. Ook deze keer heeft hij een huisverbod van twee weken opgelegd gekregen, samen met een werkstraf en een voorwaardelijk straf van twee jaar.
Mijn vader kwam door zijn voorwaardelijk straf gedwongen onder toezicht van de GGZ en de forensische psychiatrie. Mijn moeder en ik hadden erg goede hoop, het leek heel goed te gaan met hem en de dynamiek binnen het gezin. Totdat zijn voorwaardelijk straf afliep. Een halfjaar van tevoren – bijna een jaar voor zijn uiteindelijke vertrek – heeft hij op wonderbaarlijke wijze voor duizenden euro’s kunnen pinnen vanaf een creditcard. Daarna zijn er nog veel meer duistere geldzaken en vooral schulden aan het licht gekomen.

Mijn vader is in mijn examenperiode vertrokken, met de boodschap ‘dat hij er klaar mee was’. Hij heeft het alleen over zichzelf gehad en hij wilde alleen even bij mij langskomen om iets op te halen. Een maand later ben ik samen met hem naar de verjaardag van een van zijn ouders geweest, omdat ik de band met mijn vader goed probeerde te houden. Tussendoor wat vaag contact gehad, ik heb hem alleen één keer gezien bij het tankstation toen hij mijn reiskoffer kwam brengen en daarna heb ik nooit meer bewust 'real-life' contact met hem gehad. Toen ik op vakantie was, heb ik dagelijks contact gehad via WhatsApp, wat ik eigenlijk toen wel heel fijn vond, maar dit werd op de laatste dag van de/mijn vakantie abrupt afgesloten. Daarna heb ik alleen over praktische zaken contact gehad en zo nu en dan krijg ik een ‘gefeliciteerd met …’ toegestuurd. Ik heb sinds mijn vakantie bewust geen contact meer gehad, omdat het mij uiteindelijk alleen maar pijn deed. Ik heb nog steeds erg veel last van een schuldgevoel dat ik geen goede dochter kan zijn, maar ik ben zo enorm boos op hem. Ik kan hem niet vergeven voor de ellende die hij mijn moeder (en mijn broer, zus en mij, uiteraard) heeft aangedaan. Ik wil hem niet vergeven voor de dingen die hij heeft gedaan, omdat hij (überhaupt) geen spijt kan betuigen en zijn gedrag in al die tijd niet heeft aangepast. Het kan een tijdje goed met hem gaan, maar het gedrag dat hij vertoont in stressvolle(re) situaties komt steeds weer terug en in mijn ogen wordt het zelfs steeds erger. Hiermee wil ik niet zeggen dat ik niet dankbaar ben voor alles wat hij wel gedaan heeft, ondanks de nare ervaringen met mijn vader, geloof ik ook zeker dat hij oprecht goede dingen heeft gedaan. Juist om dat laatste heb ik een erg loyaliteitsconflict. Het zit niet in mij om iemand zo dichtbij zo uit mijn leven te zetten als het ware. Ik moet er soms van huilen als ik erbij nadenk hoe eenzaam ik mij zou voelen, hoe ellendig het zou moeten zijn dat je kinderen geen contact meer willen (mijn zus wil ook geen contact meer, maar ook niet met mijn moeder). Dan vraag ik me ook wel weer af of hij dit voelt zoals ik dit voel. Het is echt een enorm lastige situatie en ik voel me soms echt een touw in een touwtrekwedstrijd.

Eigenlijk was het niet mijn plan om dit enorme verhaal te typen, maar het leek mij eigenlijk goed om de informatie achter wat komt te vertellen. Momenteel gaat het relatief goed met mij, ik ben erg moe door alle veranderingen om mij heen en heb net een dip gehad. Mijn omgeving en ikzelf weet ondertussen hoe ik hieruit kan komen en ik vind het erg fijn om na een zware dag gewoon heerlijk te kunnen lachen en ontspannen. Eerder bleef ik in die melancholie hangen. Na bijna drie jaar intensieve en veel verschillende behandelingen, moest mijn hoofdbehandelaar mededelen dat ze niets meer voor mij konden betekenen, ofwel: ik was klaar! *\o/* Ik ben mijn behandelaren, vooral mijn hoofdbehandelaar, heel erg dankbaar voor alle positieve bagage die ik heb meegekregen en ik merk nog dagelijks dat ik dingetjes vanuit mijn therapietijd meeneem in het leven.
Mijn moeder en ik zijn ondertussen erg grote steunen voor elkaar en hoewel er tussen haar en mij ook het een en ander is gebeurd, kan ik het nu wel erg goed vinden met haar en heb ik het fijn thuis. Als we allebei emotioneel beladen zijn, kan het nog wel eens ontploffen, maar we hebben ook geleerd om hier gewoon over te praten.

* Mijn zwakbegaafde broer is niet zo vaak voorgekomen in het verhaal, maar die heeft in de levens van alle gezinsleden een grote rol gespeeld. Hij is erg zorgintensief en woont sinds een aantal jaar thuis. De zorg voor hem is destijds door mijn ouders overgenomen. Het persoonlijk budget wordt dus besteed aan de zorg die mijn ouders verlenen, zodat zij niet daarnaast hoeven te werken. In theorie klinkt dat allemaal heel leuk en aardig, maar in de praktijk is dit wel heel lastig. Het eerste halfjaar toen mijn vader weg was, heeft mijn moeder elke dag, de hele dag voor mijn broer moeten zorgen. Zeven maanden lang, zeven dagen in de week. Mijn vader kreeg toen nog gewoon de helft van het persoonlijk budget (voor 3,5 dag zorg, als het ware) en mijn moeder de andere helft. Na deze tijd is mijn broer regelmatig voor halve dagen en soms weekenden naar mijn vader gegaan. Het budget was nog steeds 50/50 verdeeld, nog steeds oneerlijk dus. Mijn broer werd erg agressief na de dagen die hij bij mijn vader verbleef. Hij werd psychotisch en kwam hier steeds moeilijker al dan niet zonder medicatie uit. Mijn moeder heeft hem met spoed laten opnemen bij een psychiatrische instelling. Vanuit daar is hij naar mijn vader gegaan en sindsdien hebben zowel mijn moeder, ik, als mijn moeders familie mijn broer niet meer kunnen en mogen zien. Mijn vader houdt mijn broer angstvallig bij ons weg en weigert het om hem bij mijn moeder te brengen. Hij zou bij hem beter af zijn, zowel volgens mijn vader als mijn vaders advocaat. Mijn moeder is hier erg verdrietig om en weet niet meer hoe ze het moet oplossen, op dit moment heeft ze zich erbij neergelegd dat mijn broer bij mijn vader zal blijven. Persoonlijk zie ik mijn broer naar een eigen plekje gaan, zonder alle prikkels vanuit het gezin. Ik vind mijn vader met zijn geschiedenis niet capabel om voor mijn broer te zorgen en ik ben heel erg bang dat dit op zowel een fysieke als mentale manier ten koste gaat van mijn broer. Als iemand weet hoe ik, als zus, zou kunnen optreden, dan hoor ik dat graag. Het doet mij groot verdriet om mijn broer te zien als iemand die om zich heen slaat en schopt, terwijl hij ook de allergrootste grappenmaker kan zijn… (Meer details wil ik alleen via een privébericht verstrekken aan degenen die daadwerkelijk verstand hebben rondom gehandicaptenzorg).

Ik vind het erg lief als mensen een hart onder de riem willen steken, maar medelijden hoeft niemand met mij te hebben. Ik heb het op dit moment voor mezelf prima voor elkaar en dat vind ik het allerbelangrijkste. Ik ben gelukkiger dan ooit, dus ik zie de toekomst op deze manier op een goede manier tegemoet. Mijn contactennetwerk bestaat alleen maar uit mensen die ik heel goed durf te vertrouwen en bij wie ik te allen tijde terecht zou kunnen, dus ik heb een heel goed sociaal vangnet opgebouwd tijdens deze best wel moeilijke periode. :)
Voor diegenen die wel het hele verhaal hebben gelezen, hartstikke bedankt, dat waardeer ik heel erg. Vragen naar aanleiding van mijn bericht mag zeker. Er bestaat een kans dat ik een vraag niet of alleen via een privébericht wil beantwoorden. Als ik in de reacties niet op een vraag inga, dan heb ik deze wel gelezen, maar wil ik deze niet beantwoorden of zal ik deze via een privébericht beantwoorden.

Ik wil nogmaals het volgende verzoeken:
Ik wil iedereen die mijn verhaal herkent of denkt te herkennen vragen om niet te reageren in dit topic, maar bij behoefte een privébericht naar mij te sturen op dit account.


Lukasje
Berichten: 7179
Geregistreerd: 06-01-15

Re: Als het allemaal niet zo vanzelfsprekend is

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-18 03:55

Wauw! Je bent een dappere dame _/-\o_ . Jammer kan ik weinig zinvols inbrengen wat je concreet kan helpen maar ik wilde je toch zeggen dat ik het erg knap van je vindt hoe jij na dit alles in het leven staat +:)+ .

* en hoor jij niet te slapen midden in de nacht? :Z ;) *

Don't take anything for granted

Rizette
Berichten: 2763
Geregistreerd: 11-06-09

Re: Als het allemaal niet zo vanzelfsprekend is

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-18 07:14

Ik wil je heel veel sterkte en kracht wensen met alles. ik denk dat je eens bij de huisarts aan zou kunnen kloppen ( van je broer) en hem te vragen hierover discreet te zijn. Maar hem de hele situatie eens uit de doeken te doen, zodat hij weet welke risico's je broer loopt. Mocht het niet goed gaan met je broer kan hij deze informatie gebruiken. Mocht hij vinden dat je broer niet bij je vader kan blijven met een geweldsverleden dan kan hij ook stappen ondernemen.

Suzanne F.

Berichten: 35012
Geregistreerd: 03-03-01

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-10-18 07:16

Wat ben je een sterke vrouw en je mag trots zijn op hoe je hieruit bent gekomen. Je hebt dus nu geen of heel weinig contact meer met je vader? Hij woont ergens anders maar is niet helemaal uit jullie levens verdwenen begrijp ik? Zijn je ouders gescheiden?
Heb je je paarden nog waar je zoveel steun aan vond? Want deze zijn erg belangrijk voor je begrijp ik uit je verhaal. Heb je andere dingen waar je je op kan focussen zoals een leuke opleiding of werk?
Ik heb geen verstand van de zorg helaas. Ik neem wel aan dat er toezicht is? Vindt je broer het niet leuk bij je vader?

"Through dangers untold and hardships unnumbered, I have fought my way here to the castle beyond the Goblin City to take back the child that you have stolen. For my will is as strong as yours, and my kingdom is as great - You have no power over me"

Tijgeroog
Berichten: 5
Geregistreerd: 16-10-18

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 24-10-18 08:06

Ten eerste bedankt voor de lieve reacties! <3


Lukasje schreef:
* en hoor jij niet te slapen midden in de nacht? :Z ;) *

Eigenlijk wel natuurlijk, maar de laatste tijd lig ik weer erg vaak wakker over onder andere deze problemen. (Ik zit ook nog met m'n snufferd in de boeken, daar kan ik ook flink van wakker liggen. := ) Ik heb een week geleden al toestemming gekregen voor dit account, maar steeds geen tijd gehad om het uit te typen en vannacht was ik er klaar mee. Het moest even op papier.
En nu ben ik alweer wakker, omdat mijn ritme is om ergens tussen 6 en half 8 op te staan. :+

Rizette schreef:
Ik wil je heel veel sterkte en kracht wensen met alles. ik denk dat je eens bij de huisarts aan zou kunnen kloppen ( van je broer) en hem te vragen hierover discreet te zijn. Maar hem de hele situatie eens uit de doeken te doen, zodat hij weet welke risico's je broer loopt. Mocht het niet goed gaan met je broer kan hij deze informatie gebruiken. Mocht hij vinden dat je broer niet bij je vader kan blijven met een geweldsverleden dan kan hij ook stappen ondernemen.

Erg lief voor het meedenken. Mijn broer staat al onder toezicht van zowel de huisarts, als een GGZ-team. Wij hebben geïnformeerd over een rechterlijke machtiging vanuit de zorgwereld, maar we werden van het kastje naar de muur gestuurd. Mijn vader beweerd dat mijn broer bij hem goed zit, dus is er in principe geen reden voor een rm.
Vandaar nu ook mijn topic, ik weet niet meer zo goed verder, want de professionals weten het ons ook niet meer te vertellen... En het doet mij echt enorm veel pijn om dat gesjor aan mijn broer aan te moeten zien, hij verdient ook een behandeling voor alle traumatische ervaringen en om de scheiding te kunnen verwerken. Hij functioneert op kleuterleeftijd, dus dat lijkt mij allemaal heel complex in zijn koppie. Hij is bij de meeste ellende aanwezig geweest, omdat hij eigenlijk altijd bij mijn ouders is/was.

Suzanne F. schreef:
Wat ben je een sterke vrouw en je mag trots zijn op hoe je hieruit bent gekomen. Je hebt dus nu geen of heel weinig contact meer met je vader? Hij woont ergens anders maar is niet helemaal uit jullie levens verdwenen begrijp ik? Zijn je ouders gescheiden?
Heb je je paarden nog waar je zoveel steun aan vond? Want deze zijn erg belangrijk voor je begrijp ik uit je verhaal. Heb je andere dingen waar je je op kan focussen zoals een leuke opleiding of werk?
Ik heb geen verstand van de zorg helaas. Ik neem wel aan dat er toezicht is? Vindt je broer het niet leuk bij je vader?

Ik heb helemaal geen contact meer met mijn vader. Het was steeds een soort jaloezie dat ik mezelf zonder hem kon redden, dat ik ervoor zorgde dat mijn moeder zonder hem kan. Daar kan ik niet mee leven, het contact verbreken was voor mij minder zwaar dan de hele tijd mezelf schuldig voelen of mezelf afvragen of ik het in zijn ogen wel goed zou doen.
Ik zie hem soms in een flits. Hij is laatst wel opkomen dagen bij een belangrijke bijeenkomst van mij, zonder uitnodiging. Ik had hem bewust niet uitgenodigd en ik wilde letterlijk alleen maar vluchten toen ik hem zag, ik wilde niet dat hij er was. Ik had alleen het gevoel dat hij foto's wilde maken van mij, omdat hij dan op sociale media kon laten zien hoe trots hij was of een goede vader is? Het voelde niet oprecht, maar ik voel me echt enorm schuldig over hoe ik met deze situatie ben omgegaan. Ik heb er nu gewoon buikpijn van.
Ik weet, als het goed is, wel waar hij verblijft, maar op het contact via de advocaat na, heeft m'n moeder helemaal geen contact met hem. Ik heb al sinds dat ik op vakantie ben geweest geen initiatief genomen zijn kant uit. M'n ouders zijn inderdaad gescheiden. Nadat dit rond was, is alle contact langzaam verwaterd. Er was nog veel ruzie tussen m'n ouders, dus voor mij is het wel heel fijn.

Ik heb nog wel paarden in mijn leven, ik ga denk ik wel een of twee keer per week even knuffelen en soms even longeren. Ik kan eigenlijk bij heel veel mensen terecht als het op paarden aankomt.
Verder doe ik nu een leuke opleiding met, eigenlijk nog belangrijker, hele leuke mensen. Ik ben daar wel echt op mijn plekje en is een fijne afleiding.

Mijn broer is inderdaad onder toezicht, zoals ik hierboven zei. Ik hoop dat hij het leuk heeft bij mijn vader, ik heb eerlijk gezegd geen idee.

Tijgeroog
Berichten: 5
Geregistreerd: 16-10-18

Re: Als het allemaal niet zo vanzelfsprekend is

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 26-10-18 18:33

Is er niemand die mij kan helpen of die een gouden tip voor een stap verder heeft? :)

bigone
Berichten: 25440
Geregistreerd: 03-08-09

Re: Als het allemaal niet zo vanzelfsprekend is

Link naar dit bericht Geplaatst: 26-10-18 18:55

Loslaten, echt proberen om los te laten. Waarom je vader je broer heeft is duidelijk, omwille van het pgb. En dat is een hard gelach want dat hij niets om jullie geeft is wel duidelijk. Wanneer er actie ondernomen moet worden is je moeder diegene want zij zal ook nog gezag over je broer hebben.
Niet persoonlijk tegen jou gericht natuurlijk maar sommige mensen zouden geen kinderen moeten krijgen, wat een hel zijn jullie doorgegaan en wat ontzettend jammer dat je moeder niet eerder voor jullie heeft gekozen. Sterkte, ik vind je erg sterk overkomen en ik hoop dat je echt heel gelukkig blijft/word in je leven.

Shadow0

Berichten: 39244
Geregistreerd: 04-06-04
Woonplaats: Utrecht

Link naar dit bericht Geplaatst: 26-10-18 19:24

Ik heb het verhaal niet doorgelezen met de betrokkenheid die het verdient, sorry daarvoor. Daardoor focus ik me nu een beetje op wat voor mij de vraag lijkt te zijn: wat nu met je broer?

Belangrijkste allereerst is denk ik:
- wat wil je moeder? Wil zij dit openbreken?
- hoe is het echt met je broer? En wat is echt de beste plek voor hem en in hoeverre is het echt het beste voor hem als de situatie op korte termijn ingrijpend wordt veranderd?

Dat zijn gewetensvragen, want makkelijke antwoorden zijn hier waarschijnlijk niet, dus als je ergens aan begint moet je vooraf weten of je dat ook wilt en of het dat waard is.

Ik ga er vanuit dat je broer meerderjarig is, waardoor er geen sprake is van normale voogdijregelingen. (Als dat niet zo zou zijn, dan zou ik adviseren om vooral ook een goede voogdij-advocaat te zoeken, want ik denk dat dat juridisch een stuk minder gecompliceerd is: kinderen mogen hun ouders zien en ouders hebben recht op een omgangsregeling, behalve in hele specifieke omstandigheden.)
Als je broer inderdaad meerderjarig is, dan gaat een onder toezichtstelling niet op: een onder toezichtstelling (ots) is een specifieke maatregel, opgelegd door de rechter, dat er een gezinsvoogd mee moet kijken met het gezin. Maar dat geldt voor kinderen, niet voor volwassenen. En het kan niet door de huisarts gedaan worden.

Bij volwassenen met een verstandelijke beperking ligt de situatie over wie wat mag bepalen niet zo duidelijk. In principe is dat de volwassene zelf namelijk. Nou is er een grijs gebied waarin ouders vaak mogen optreden als vertegenwoordigers zonder dat dat expliciet is vastgelegd, maar anders kom je uit bij een mentorschap of curatele. (Zie ook https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpe ... entorschap )

Die zou dan voor jullie het liefst komen te liggen bij je moeder? Zou ze dat willen? Of bij iemand van buiten die nadrukkelijk niet bij de familie hoort.
Het is de vraag wat er gebeurt als jouw moeder dat mentorschap officieel zou aanvragen, ook al woont je broer nu bij zijn vader. Uiteindelijk zou de rechter er dan over moeten oordelen en moet de mentor/curator ook verantwoording afleggen aan de rechter, en dan zijn er officiele wegen om een klacht in te dienen als dingen niet goed verlopen.
Dit is iets waarbij ik aanraad om een goede advocaat te zoeken, als je die kant op zou willen. Om uit te zoeken of er al een mentorschap/curatele is, en welke mogelijkheden er daarin zijn.

Voor het maken van een inhoudelijk plan voor zorg denk ik dat https://www.cce.nl/ een hele goede plek is voor advies. En misschien hebben zij ook wel ideeen hoe de situatie op een constructieve manier is om te buigen of het gesprek met je vader te starten?

Maar: ik denk dat als je broer nu in principe goede zorg ontvangt en er nu geen acute problemen zijn, dat de kans groot is dat je contact niet kunt forceren. Als zus ben je daarin maar heel beperkt partij. Hoe lastig ook...

(Overigens: als je van mening bent dat er nu wel acuut gevaar is, dan zou ik zeggen: verzamel bewijsmateriaal, doe aangifte en wellicht een melding bij het zorgkantoor die het PGB verstrekt. Maar dan heb ik het wel over duidelijke mishandeling of verwaarlozing: fysiek of seksueel geweld, of als je je broer meermalen buitengesloten treft... extreme situaties.)

Tijgeroog
Berichten: 5
Geregistreerd: 16-10-18

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 26-10-18 19:37

bigone schreef:
Loslaten, echt proberen om los te laten. Waarom je vader je broer heeft is duidelijk, omwille van het pgb. En dat is een hard gelach want dat hij niets om jullie geeft is wel duidelijk. Wanneer er actie ondernomen moet worden is je moeder diegene want zij zal ook nog gezag over je broer hebben.
Niet persoonlijk tegen jou gericht natuurlijk maar sommige mensen zouden geen kinderen moeten krijgen, wat een hel zijn jullie doorgegaan en wat ontzettend jammer dat je moeder niet eerder voor jullie heeft gekozen. Sterkte, ik vind je erg sterk overkomen en ik hoop dat je echt heel gelukkig blijft/word in je leven.

Het is de keiharde waarheid die je omschrijft. Ik vind het loslaten alleen heel moeilijk, omdat mijn broer niet voor zichzelf op kan komen en mijn beide ouders bevooroordeeld zijn (kunnen immers dankzij hem rondkomen). Dus ik voel mijn plicht om voor hem te spreken en/of te handelen, omdat hij dat zelf niet kan en anderen het niet voor hem doen, of slechts in hun eigen voordeel.
Ik snap je uitspraak heel goed, ondanks de ellende probeer ik wel met een positief gevoel terug te kijken. We zijn eenmaal hier op deze wereld gekomen en daar maak ik dan maar het beste van. :) Hoewel ik ook wel vaak gedacht heb, dat de wereld niet mijn plekje is. Gelukkig heb ik nu ingezien dat ik er zelf iets heel moois van kan maken.

Tijgeroog
Berichten: 5
Geregistreerd: 16-10-18

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 21-11-18 21:53

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik dit topic opende. Het voelt niet zo lang geleden, maar er is wel enorm veel gebeurd in de tussentijd.
De zaak rondom m'n broer staat aardig stil, maar het uitzicht dat we hem snel weer bij ons hebben is nihil. Mijn vader blijft ons dwarsbomen... Als je hem een vinger geeft, dan pakt hij je hele arm, zeg maar. Naar aanleiding van zijn recente gedrag, heb ik voor mezelf besloten dat hij echt heel erg veel verandering moet laten zien om ooit een plekje terug in mijn leven te verdienen. En ik heb het daar heel moeilijk mee, dat iemand die van je zou moeten houden, dat gevoel niet overbrengt.
Ik ben dus erg veel met mezelf bezig en deze update gaat ook voornamelijk over mezelf. Nu is het niet in de positieve zin als self-care, helaas. Ik heb juist het idee geleefd te worden sinds de laatste twee/drie weken. Ik voel mezelf een beetje wegglippen, geniet nergens van, ben veel moe en vaak chagrijnig. Daardoor weer kortaf en vaak ruzie(tjes) met m'n moeder en m'n vriend. Ik heb het idee weer terug te grijpen naar het veilige gevoel van m'n eetgestoorde en sombere wereldje. Via mijn opleiding heb ik al wel om hulp gevraagd, want die heeft er ook enorm onder te lijden. M'n moeder en m'n vriend hebben het allebei ook niet even makkelijk op dit moment, onder andere door dezelfde situatie waarin ik zit, maar ook hun eigen dingetjes... Ik heb op dit moment dus niet echt iemand bij wie ik terecht kan. Maar ik voel wel steeds vaker afkeer naar hen, ik voel hun liefde niet meer en dat zijn zoveel 'red flags' voor mij dat ik me niet goed voel. Maar ik weet eerlijk gezegd niet meer welke kant ik met mezelf op moet. Ik leef nu al zo'n zes jaar van down naar down, echt ups heb ik zelden gehad. Als ik dat dan bedenk, vraag ik me zo sterk af of dit leven wel voor mij gemaakt is. Het gaat niet zozeer slecht met mij, in de zin van suïcidaal of zwaar depressief, maar ik ben wel fysiek en mentaal 'op' en zit wel in een flinke dip.

Chubby

Berichten: 13416
Geregistreerd: 17-06-03
Woonplaats: Roosendaal

Re: Als het allemaal niet zo vanzelfsprekend is

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-11-18 22:24

Wat doet het zeer sls je als dochter de ouderrol op je moet nemen in de relatie met je vader he. Je klinkt als een verstandige meid. Sommige relaties tussen ouders en kinderen passen gewoon niet in het mooie plaatje. Ik hoop dat je inziet dat je vader nu eenmaal zo'n persoonlijkheid heeft, zijn eigen verleden waardoor het tot hier kwam en waarschijnlijk niet bij machte om het anders te doen.

Vwb je broer: wie verleende het pgb? Is dat een wijkteam (jeugdhulp/wmo), het ciz (wlz) of de zvw? Die betreffende instantie heeft waarschijnlijk periodiek evaluatiegesprekken met de vertegenwoordigers van je broer (gezaghebbendec ouder(s)) en evt hulpverlener. Je moeder, of jij, kunt je bij die instantie melden met je zorgen en twijfels. Daarmee kan een kritisch gesprek worden gevoerd door de instantie met je vader (en evt je moeder als zij ook gezaghebbend ouder is).


Mama van Floris sinds 27 augustus 2011, Hidde 30 september 2013 en Karlijn 7 augustus 2019

Blazy
Berichten: 1527
Geregistreerd: 10-08-18

Link naar dit bericht Geplaatst: 21-11-18 22:38

Ik heb niet het hele verhaal gelezen maar wel het stukje over je broer

Uit eigen ervaring weet ik dat een RM echt heel erg moeilijk is.
Mijn ervaring met een broer met PSDNos en later psychoses (en diagnose schizofronie) is dat het echt jaren kan duren
Kort mijn ervaring
Mijn broer heeft enkele zelfmoordpogingen ondernomen. Waarbij hij bij de derde op de PAAZ belandde. Waar hij ook op de PAAZ zelfs nog twee pogingen heeft ondernomen
Huiselijk geweld wat ook bekend was bij de huisarts met lichamelijk letsel

Vervolgens omstreeks 2005 besproken of we hem niet onder curatele konden laten uitstellen
Dit heeft uiteindelijk nog een jaar of 8 geduurd voordat dit uiteindelijk werd doorgezet. Dit omdat de erfenis van mijn oom niet rond kwam, wij waren als neefjes/nichtjes de erfgenamen. Hij wilde niet tekenen omdat volgens mijn broer mijn oom nog leefde. Wij hebben hem zelfs mee genomen naar de begraafplaats om hem van het tegendeel proberen te overtuigen. Ook dit werkte niet.

Het is echt een lange adem waarbij eigenlijk alle familieleden het nut er van moeten inzien
Ondanks dat mijn broer dus geen RM uiteindelijk heeft gekregen is onder curatele natuurlijk een ingrijpende maatregel maar wel 1 die mij rust geeft

Sterkte en schroom niet om zelf de nodige hulp aan te nemen


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 45 bezoekers