.Inmiddels ben ik bijna 2 maanden verder. Mijn schouder is ingespoten door de orthopeed, mijn heupen zijn veel verbeterd maar als ik lang zit ben ik nog steeds een wrak, borstbeen heb ik geen last meer van en inmiddels heb ik een flinke ontsteking in mijn kleine teen.
Heel veel mensen, waaronder de bedrijfsarts en de fysiotherapeut, vinden om toeval uit te sluiten het verstandig om verder onderzoek te doen. Ik ben dus net terug geweest naar de huisarts en heb mijn verhaal gedaan. Die vind het allemaal maar dikke onzin en vind het gewoon allemaal toevallig. Er zijn nu eenmaal mensen die een lage pijngrens hebben en er niet mee om kunnen gaan. (Ik gun hem nu van harte om ook eens gillend van de pijn wakker te worden en dan nauwelijks te durven bewegen). Zijn grootste stok achter de deur was dat er geen ontstekingswaardes in het bloed van de vingerprik zaten, dat wijst er toch echt op dat er niks ernstig mis is met mijn lichaam. Zijn oordeel was dat ik het uit moet zingen en lekker gaan werken. Dit terwijl ik van de fysiotherapeut absoluut niet door een rijdende trein heen mag lopen en zelfs de bedrijfsarts me voorlopig niet aan het werk ziet.
Nu vraag ik me dus af of mijn huisarts dus werkelijk aan een vingerprik af kan lezen dat er niks ernstig mis is met mijn lichaam en dus iedereen zich voor niks zorgen maakt of dat het wel degelijk verstandig is om een uitvoerig bloedonderzoek te doen? Dat wilde hij namelijk ook al niet.
Iemand die je niet serieus neemt heb je niks aan. Ik zou zo iemand echt niet meer vertrouwen en wel degelijk graag verder onderzoek willen. Vind dat ook helemaal niet raar als ook alle andere experts dat wel nodig vinden.
. De orthopeed rade me wel aan om dat soort spuiten altijd te laten zetten als er een echo word gebruikt en dat vooral niet door de huisarts te laten doen.
. Of tenminste, ik ben niet wakker geworden vanwege de pijn en heb ook 2 dagen geen pijn in mijn schouder gehad
. Ben al eens bij hem gekomen omdat ik overspannen was geraakt, (heel verhaal maar dit werd door mijn direct leidinggevende en de toenmalige bedrijfsarts in rap tempo verergerd omdat ze me enorm onder druk zette), en ging naar hem in de hoop steun te krijgen. Ipv steun trapte hij me nog eens onderuit door te vertellen dat hij wel verwachte nog eens een keer een spoedopname in een psychiatrische inrichting voor me te moeten regelen
. Gelukkig zijn een behoorlijk aantal psychologen het totaal niet met hem eens
.