Geplaatst Vanaf februari zouden mijn man en ik langzaamaan de anticonceptie de deur uit doen. Sneller dan verwacht bleek ik zwanger, super! Ik helemaal blij, ik liep al maanden af te tellen naar het moment van zwanger proberen te worden. Helaas kwamen met 5-6 weken zwangerschap de eerste tekenen dat het mis was. Ik begon bloedingen te krijgen, maar niet veel, en ik voelde me eigenlijk helemaal niet zwanger. Ik had geen last van kwaaltjes behalve dat ik dood- en doodmoe was, en ik voelde me helemaal niet zwanger. Nu vind ik het "zwanger voelen" een erg vaag begrip dus ik dacht dat ik daar gewoon te nuchter voor zou zijn. Maar toch was er een stemmetje dat zei dat het niet goed zat. Omdat ik me zo'n zorgen maakte konden we eerder bij de verloskundige terecht. Die zei dat het óf mis was, óf de zwangerschap was jonger dan gedacht. Dus twee weken wachten en terugkomen. De bloedingen stopten niet, ik werd alleen maar vermoeider (sliep zo'n 18 uur per dag), en ik werd steeds meer een emotioneel wrak. Enorm positief het ene moment, en compleet down het volgende. Na 2 weken controle en doorgestuurd naar het ziekenhuis want het was inderdaad een miskraam.
In het ziekenhuis hebben ze in eerste instantie geen echo gemaakt en spraken we af dat ik het een weekje aan zou kijken, om te kijken of de miskraam spontaan op gang kwam en anders zouden we gaan kijken wat dan de beste optie was. Ik wist wel zeker dat ik ab-so-luut geen curettage wilde. Die week was zo spannend en onzeker. Maar er gebeurde niks, dus ik ging naar mijn afspraak bij het ziekenhuis met het idee dat ik pillen zou mee krijgen om de boel op gang te krijgen. Echo werd gemaakt, en de combi van de echo en mijn klachten (bijna geen dus) deed de verloskundige daar denken dat het een normale miskraam was. Toch voor de zekerheid aan een gynaecoloog laten zien... en toen ging het snel. Het was al aardig richting het einde van de werkdag en opeens moesten mijn man en ik naar de gynaecoloog, die mompelde wat dingen, liet de term mola vallen en deelde me mee dat ik de volgende ochtend een curettage zou krijgen. Ik werd snel naar de anesthesie afdeling gestuurd, daar een korte intake voor de ingreep de volgende dag, en toen naar huis. Nog niemand had me uitgelegd wat een mola precies was, dus ik ging googlen. Grootste fout ooit
. Ik was compleet over de zeik, en totaal niet gerust ging ik de ingreep de volgende dag in. Gelukkig werd me daar na de operatie verteld wat een mola precies inhoudt en is mijn behandeld gynaecoloog een stuk communicatief vaardiger dan de meneer die ik de eerste keer zag. Maar goed, een miskraam is nooit goed nieuws maar de mola was wel een extra klap. Het hcg daalde snel, met 6 weken had ik de eerste normaalwaarde en na 8 weken mocht ik maandelijks gaan prikken. Vrijdag moet ik voor het eerst gaan prikken voor de maandelijkse controle en ik ben enorm zenuwachtig. Ergens ben ik heel bang dat het hcg weer gestegen is, hoewel het hiervoor altijd is gaan dalen, en ook heel snel is gedaald. Dus ik ben lekker gestrest en slaap daardoor slecht.
Ik vroeg mij af of er andere mensen hier ervaring hebben met een mola zwangerschap en hoe jullie het ervaren hebben? Hoe hebben jullie het wachten draaglijker gemaakt, wie hebben jullie het allemaal verteld, heb je alles zelf verwerkt of heb je er professionele hulp bij gezocht, en hoe is een eventuele volgende zwangerschap gelopen? Ik ben bang dat ik een volgende keer dus helemaal niet kan genieten van de eerste weken, hoewel een volgende zwangerschap nog erg ver weg is.
Het is een heel verhaal geworden, bedankt voor het lezen!
. 
