Kinderen opvoeden tot weerbaarheid

Moderators: Hanmar, Princesj, Mondy, Mjetterd, Nala, ynskek, Polly, Ladybird

Antwoord op onderwerpPlaats een reactie
 
 
soesita

Berichten: 4279
Geregistreerd: 09-10-04
Woonplaats: Herzogenrath (Duitsland)

Kinderen opvoeden tot weerbaarheid

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 27-01-17 13:23

Hoi Bokkers,
omdat jullie allemaal samen heel veel levenservaring meebrengen, wil ik hier graag een topic beginnen over het opvoeden van kinderen tot weerbaarheid.

We weten allemaal dat mensen hard voor elkaar kunnen zijn en dat in groepen vaak het recht van de sterkste geldt. Ik vermoed dat iedereen die kinderen heeft wel eens met de situatie te maken heeft dat andere kinderen of volwassenen hen onheus bejegenen, uitsluiten, wegduwen, uitlachen,...
Hoe gaan wij hier als ouders mee om en op welke manieren kunnen we onze kinderen ondersteunen, zodat ze leren de kaas niet van hun brood te laten eten?

Ik trap de bal af met een voorbeeld:
Dochter (10 jaar) kwam gisteren van de sportclub terug en was eigenlijk best wel enthousiast aan het vertellen over de training. Na een stilte zei ze ineens:"Soms zou ik alle jongens wel een draai om hun oren willen geven!" Uiteraard stel je dan als ouder vragen. Wat bleek: tijdens het aanschuiven voor een oefening werd ze herhaaldelijk door jongens weggeduwd en voorbijgestoken, natuurlijk op momenten dat de trainer niet keek.
Mijn oplossingen wuifde ze weg:
Luidop zeggen: "Hee, ik sta hier en ik ben nu aan de beurt!" - Helpt niet.
Eens stevig van zich afbijten en eens terugduwen. - De jongens zijn sterker en volgens haar moet zij dan weer op de bank zitten, omdat de trainer dan net weer ziet dat zij een duw heeft gegeven.
In dat geval: praten met de trainer en uitleggen. - Die gelooft mij toch niet!
Na de training eens met de trainer praten, zodat die het de volgende keer beter in het oog houdt. - Op dit moment klapte mijn dochter al toe, riep iets van "je begrijpt me toch niet!" en een verder gesprek was niet meer mogelijk.

Een paar kanttekeningen bij dit verhaal:
1. Mijn dochter heeft nogal de neiging -ook thuis- zichzelf in een slachtofferrol te plaatsen. Het "iedereen is tegen mij en ik heb het altijd gedaan"-idee. :+ Daar wil ik haar natuurlijk graag uithelpen, want zolang zij dat blijft geloven zijn oplossingen natuurlijk niet mogelijk. Zolang ze een slachtoffer houding blijft aannemen is ze helaas een gemakkelijke prooi. Tegelijkertijd is zo'n slachtoffer houding een manier om ongemakkelijke gesprekken uit de weg te gaan, waar ze helaas een handje van weg heeft.
2. Haar aanraden om op het moment dat iets gebeurt de trainer ter hulp te roepen heb ik bewust niet gedaan. Dat kan nog steeds, maar het krijgt al gauw de naam van klikken en ik zou liever zien dat ze problemen door eigen initiatieven probeert op te lossen. Volgens mij is dan de kans ook groter dat het niet meer gebeurt omdat ze haar als een weerbare persoon gaan zien.
3. Zelf met de trainer gaan praten wil ik voorlopig om bovenstaande redenen (nog) niet doen.
4. De sportclub is voor mijn dochter enorm belangrijk en tot hiertoe is ze er steeds enthousiast van teruggekomen en graag gegaan. Het is dus echt belangrijk dat ze zich er goed voelt. Nu geloof ik niet dat één incident haar plezier zal bederven, maar het is uiteraard iets om in het oog te houden.

Graag hoor ik van jullie ideeen hoe jullie in deze situatie zouden reageren, welke tips jullie voor ons hebben, welke ervaringen jullie zelf hebben gemaakt en welke situaties jullie zelf hebben meegemaakt.
Ook zou ik het leuk vinden om reacties van zowel ouders, als ook kinderen/jongeren te krijgen. :)
Kom maar op!


KPet
Berichten: 803
Geregistreerd: 09-08-13

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 13:35

Ik heb geen oplossingen voor je, maar ik vermoed dat dat ook het punt is. Je dochter wil geen oplossingen, ze wil haar verhaal kwijt. Jouw suggesties geven haar het gevoel dat ze iets fout heeft gedaan en dat is niet goed voor haar zelfvertrouwen. Je wil het misschien niet horen, maar het is aan haar om haar eigen weg hierin te vinden.

sabrina85
Berichten: 379
Geregistreerd: 27-06-06

Re: Kinderen opvoeden tot weerbaarheid

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 13:48

KPet: is wel een goeie wat je zegt, heb daar zelf niet bij stilgestaan. Mijn dochter van 7 kan best onzeker zijn en laat vaak over zich heen lopen. Als zij met verhalen thuis komt, schiet ik eigenlijk altijd wel in een helpende rol door haar suggesties te geven hoe ze er de volgende keer mee om kan gaan of wat ze had kunnen doen. Maar indd, soms moeten ze ook zelf met iets komen of uit hun zelf gaan handelen.

Incroyable

Berichten: 1798
Geregistreerd: 19-06-12

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 13:49

Dit verhaal zou mijn moeder geschreven kunnen hebben een paar jaar terug. Tuurlijk wel een andere situatie maar het komt op hetzelfde principe neer. En ik ga mee met KPet. Je kunt haar wel helpen en steunen, maar laat haar het zelf oplossen. Het kan best zijn dat ze aan zichzelf gaat twijfelen en even onzeker wordt, laat haar weten dat ze alles aan je kan vertellen en dat je haar wilt helpen, maar probeer zo veel mogelijk te luisteren zonder meteen oplossingen aan te dragen. Grote kans dat als ze hulp wilt bij het oplossen (of oplossingen bedenken) van problemen dat ze dat aan je vraagt. Zo van: "Goh, mam, wat zou jij gedaan hebben?" of "Wat kan ik nou doen om het te laten stoppen?"

Als je na een tijd merkt dat het erger wordt en ze het niet zelf op kán lossen, zou ik met haar trainer en (eventueel) de ouders van de jongens in gesprek gaan.
Laatst bijgewerkt door Incroyable op 27-01-17 13:53, in het totaal 2 keer bewerkt

ᗪIᖇTY ᗰIᑎᗪ IS ᗩ ᒍOY ᖴOᖇᕮᐯᕮᖇ.

maura
Berichten: 1674
Geregistreerd: 01-08-06

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 13:52

Zijn reacties van bokkers zonder kinderen ook welkom?

Een kind van 10 heeft gelukkig nog jaaaren de tijd om zich te ontwikkelen. Dat zie ik als het ontdekken van en experimenteren van verschillende strategieën om met moeilijke situaties om te gaan. Interessant daarbij vind ik trouwens dat ze tot nu toe de 'slachtoffer' strategie heeft gekozen, kinderen verzinnen maar heel weinig zelf dus vermoedelijk heeft ze die strategie afgekeken uit haar omgeving. Zorg ervoor dat ze ook andere strategieën ziet, dan zal ze die waarschijnlijk vanzelf eens gaan uitproberen. Boeken en films zijn wat dat betreft ook uitstekende inspiratiebronnen.

Verder denk ik dat er in het voorbeeld dat je noemt sprake is van een wisselwerking tussen jou en je dochter, die niet helpt. Jij anticipeert op haar voorkeursstrategie als slachtoffer. Je wilt haar graag helpen daar uit te komen, maar omdat je weet dat ze die neiging heeft ontneem je haar de stap om zelf met een oplossing te komen door oplossingen voor te stellen. Doe zelf een stap terug, luister naar haar verhaal en help haar ontdekken wat ze precies vervelend vindt, waarom ze dat vervelend vindt en welke manieren ze zélf kan bedenken om daarmee om te gaan. In dit verhaal zie ik al drie dingen die het probleem kunnen zijn, waar jouw oplossingen niet op gericht zijn. Bijvoorbeeld dat de jongens sterker zijn. Als het voor je dochter moeilijk te accepteren valt dat jongens sterker zijn, maakt het niet uit of ze voordringen of niet want ook als ze haar eerlijk de beurt laten hebben zijn ze nog steeds sterker. Dan help je haar niet met oplossingen die het voordringen tegengaan. Hetzelfde geldt ingeval ze er problemen mee heeft dat de trainer regelmatig niet kijkt of als het om gedrag van 1 specifieke jongen gaat.

Een stap terug dus en het verhaal helemaal uitpluizen. Houdt duidelijk in beeld dat haar verhaal overwegend enthousiast was, dus ook al is er ook iets gebeurd dat ze niet zo leuk vond dan blijft overeind dat ze plezier beleeft aan de sport. Daarna ga je kijken naar dat wat niet zo leuk was, onderzoek hoe ernstig niet leuk ze het vond door te vergelijken met andere dingen die ze niet leuk vindt. Dat helpt haar de intensiteit van haar emoties uit te drukken. Eventueel kun je werken met een schaal van 1 tot 10 of 1 tot 5, maar dat moet wel bij je kind passen. Als duidelijk is hoe intens iets is, is ook duidelijk hoe belangrijk het is dat er iets aan gedaan wordt. En alleen wanneer je dochter zelf vindt dat er iets gedaan moet worden (wanneer iets haar dusdanig boos of verdrietig maakt dat het plezier verdwijnt) moeten er oplossingen gezocht worden. Door haar. Waarbij jij niet meer doet dan steun bieden, door bijvoorbeeld met haar te oefenen wat ze wil zeggen als ze besluit dat de oplossing is dat ze iemand moet aanspreken op zijn gedrag. Weerbaarheid is immers het vermogen om zélf je problemen het hoofd te bieden. De wetenschap dat je ouders je daarin onvoorwaardelijk steunen helpt natuurlijk, maar ze moet het zelf doen en jij moet haar laten ontdekken dat ze dat ook kan. Net zoals jij haar moet leren dat het de ene keer beter zal lukken dan de andere keer.

verootjoo
Berichten: 30578
Geregistreerd: 19-10-03

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 13:58

Misschien haar op judo doen?
Judo wordt regelmatig ingezet als training om het zelfvertrouwen van jonge kinderen te verbeteren. Je leert er niet alleen jezelf verdedigen (wat ook al het gevoel van zelfvertrouwen versterkt) maar je leert er ook voor jezelf op te komen en discipline :)

En als je je gesprekje met naar terugleest zie je wel waar het fout is gegaan :) niemand vindt het leuk om te horen wat je fout doet en wat je wel moet doen. Want het lukt niet, ze kan het niet in haar beleving. Je hebt er meer aan om naar haar te luisteren en te laten merken dat je begrijpt hoe vervelend het is. En evt te coachen naar wat weerbaarder in haar leven staan. En haar zelf met oplossingen laten komen die bij haar passen.

[o]

NikkiDeKerf

Berichten: 15134
Geregistreerd: 13-11-04

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 14:02

Ik sluit mij aan bij mijn voorgangers. Zoals ik het (met mijn beperkte levenservaring en zonder kinderen hoor :+ Dus een leek) zie, wilt je dochter misschien wel gewoon even haar verhaal kwijt in eerste instantie, en zoekt niet meteen een hapklare oplossing. Ik kan me daarbij ook nog voorstellen dat ze zich op het moment dat de trainer haar (naar haar idee) toch niet zou geloven, en die telkens niet kijkt op het moment dat het probleem zich voordoet, ze zich een beetje 'ongezien' voelt. Dat wordt dan misschien bevestigd als ze vervolgens bij jou haar verhaal gewoon kwijt wilt of wat steun zoekt, maar dan vooral adviezen krijgt. Gezien jouw verhaal zou ze zelfs weer kunnen denken 'zie je wel, ik heb het niet goed gedaan/aangepakt' of 'ik had het ook anders moeten doen'.

Ik (maar nogmaals, toos kinderloos) zou haar aanhoren, en bijvoorbeeld bevestigen dat het inderdaad vervelend: dus laten weten dat je haar begrijpt en hoort. (Want, 'slachtofferrol' of niet, het ís ook vervelend als je geduwd wordt of voorbijgegaan). Als je denkt dat ze eigenlijk ook op zoek is naar een oplossing, kun je daarna altijd vragen 'wil je samen nadenken over wat je volgende keer kan doen, als dit weer gebeurd?'. Of het vertellen wanneer je zelf uit je eigen jeugd iets soortgelijks hebt meegemaakt, en hoe dat is opgelost, of wanneer dat over ging. Dan geef je haar ook een beetje een 'voorbeeld' maar niet meteen het idee dat jij haar advies geeft.
Laatst bijgewerkt door NikkiDeKerf op 27-01-17 14:04, in het totaal 1 keer bewerkt

Mijn 2021 paardenkalender nu hier te koop <3
Niet mijn standaard paardenfoto's, maar 12 kleine 'kunstwerkjes'!

Grapjasjes12

Berichten: 18642
Geregistreerd: 01-09-09

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 14:03

Wmb kun je alleen echt iets overbrengen als je het zelf ook doet. Dus dat je dochter ziet hoe jij je mannetje staat bij lastige situaties. Monkey see monkey do.

Mijn dochter is nog maar 2,5 maar we praten wel over haar dag op de opvang bijvoorbeeld. Ik luister dan naar haar. Ik ben haar steun en toeverlaat en ik probeer nu zo'n basis te leggen dat ze later alles tegen me durft te zeggen.
Hoe ouder zij wordt, hoe meer ze gedwongen zal zijn om aan haar eigen weerbaarheid te werken. Dat is nu eenmaal het leven.

Nu is ze natuurlijk nog erg klein dus zodra er iets is neem ik maatregelen.
Voorbeeld: het boterde niet tussen haar en één van de leidsters op het nieuwe kdv. Ik heb het de volgende dag een tweede kans gegeven. Toen dat weer niet goed ging en de leidster mij ook nog negeerde heb ik meteen korte metten gemaakt en het uur daarna hing ik aan de lijn om het contract om te gooien. Dit bleek niet nodig te zijn omdat de leidster in kwestie op non actief is gesteld, er was dus wel degelijk iets aan de hand.

Bij zoiets ga ik niet op m'n lauweren zitten, dat is basis veiligheid.

_Nelleke_

Berichten: 7208
Geregistreerd: 02-11-07

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 14:17

maura schreef:
Zijn reacties van bokkers zonder kinderen ook welkom?

Een kind van 10 heeft gelukkig nog jaaaren de tijd om zich te ontwikkelen. Dat zie ik als het ontdekken van en experimenteren van verschillende strategieën om met moeilijke situaties om te gaan. Interessant daarbij vind ik trouwens dat ze tot nu toe de 'slachtoffer' strategie heeft gekozen, kinderen verzinnen maar heel weinig zelf dus vermoedelijk heeft ze die strategie afgekeken uit haar omgeving. Zorg ervoor dat ze ook andere strategieën ziet, dan zal ze die waarschijnlijk vanzelf eens gaan uitproberen. Boeken en films zijn wat dat betreft ook uitstekende inspiratiebronnen.

Verder denk ik dat er in het voorbeeld dat je noemt sprake is van een wisselwerking tussen jou en je dochter, die niet helpt. Jij anticipeert op haar voorkeursstrategie als slachtoffer. Je wilt haar graag helpen daar uit te komen, maar omdat je weet dat ze die neiging heeft ontneem je haar de stap om zelf met een oplossing te komen door oplossingen voor te stellen. Doe zelf een stap terug, luister naar haar verhaal en help haar ontdekken wat ze precies vervelend vindt, waarom ze dat vervelend vindt en welke manieren ze zélf kan bedenken om daarmee om te gaan. In dit verhaal zie ik al drie dingen die het probleem kunnen zijn, waar jouw oplossingen niet op gericht zijn. Bijvoorbeeld dat de jongens sterker zijn. Als het voor je dochter moeilijk te accepteren valt dat jongens sterker zijn, maakt het niet uit of ze voordringen of niet want ook als ze haar eerlijk de beurt laten hebben zijn ze nog steeds sterker. Dan help je haar niet met oplossingen die het voordringen tegengaan. Hetzelfde geldt ingeval ze er problemen mee heeft dat de trainer regelmatig niet kijkt of als het om gedrag van 1 specifieke jongen gaat.

Een stap terug dus en het verhaal helemaal uitpluizen. Houdt duidelijk in beeld dat haar verhaal overwegend enthousiast was, dus ook al is er ook iets gebeurd dat ze niet zo leuk vond dan blijft overeind dat ze plezier beleeft aan de sport. Daarna ga je kijken naar dat wat niet zo leuk was, onderzoek hoe ernstig niet leuk ze het vond door te vergelijken met andere dingen die ze niet leuk vindt. Dat helpt haar de intensiteit van haar emoties uit te drukken. Eventueel kun je werken met een schaal van 1 tot 10 of 1 tot 5, maar dat moet wel bij je kind passen. Als duidelijk is hoe intens iets is, is ook duidelijk hoe belangrijk het is dat er iets aan gedaan wordt. En alleen wanneer je dochter zelf vindt dat er iets gedaan moet worden (wanneer iets haar dusdanig boos of verdrietig maakt dat het plezier verdwijnt) moeten er oplossingen gezocht worden. Door haar. Waarbij jij niet meer doet dan steun bieden, door bijvoorbeeld met haar te oefenen wat ze wil zeggen als ze besluit dat de oplossing is dat ze iemand moet aanspreken op zijn gedrag. Weerbaarheid is immers het vermogen om zélf je problemen het hoofd te bieden. De wetenschap dat je ouders je daarin onvoorwaardelijk steunen helpt natuurlijk, maar ze moet het zelf doen en jij moet haar laten ontdekken dat ze dat ook kan. Net zoals jij haar moet leren dat het de ene keer beter zal lukken dan de andere keer.


_/-\o_ _/-\o_

Wat een leerzame post. Ik heb geen kids maar ik herken mezelf van vroeger hier heel erg in.

Op zoek naar een leuke, lieve hond? Kijk ook eens bij AnimalinNeed. Tientallen honden hebben nog geen fijn huis! Bij vragen staat mijn PB-box altijd open!

soesita

Berichten: 4279
Geregistreerd: 09-10-04
Woonplaats: Herzogenrath (Duitsland)

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 27-01-17 16:40

Allemaal heel hard bedankt voor jullie reacties! Jullie zeggen bijna allemaal hetzelfde en hebben ook allemaal gelijk. :j
Soms, als je er zelf met je neus bovenop zit, zie je het niet. Maar inderdaad: ik moet haar meer loslaten en ze moet het zelf oplossen. Ik vind het goed dat jullie me aan het denken hebben gezet over mijn rol in het geheel. Top! _/-\o_

2IJsjes
Berichten: 218
Geregistreerd: 31-01-15

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 17:08

Als moeder wil je helemaal niet dat je kind zich "ongelukkig" voelt, en natuurlijk schiet je direct in de "hulp en oplosmodus". Soms is dat helemaal niet handig, gelukkig ben je maar een mens :o .
Probeer inderdaad, wat al eerder gezegd is, om alleen te luisteren. Je zou kunnen vragen, hoe ze dit zou willen oplossen, haar dus zelf laten nadenken. Ook kun je vragen of dit ook met andere kindjes gebeurt en hoe zij dit oplossen. Probeer haar de situatie zelf te laten bekijken op afstand en dan op den duur haar eigen houding hierin te herkennen.
Je kunt ook zelf proberen "juist" te reageren op situaties thuis. Je kinderen zullen zeker wel eens stom tegen jou doen en dan kun je best reageren "ik vind dit niet leuk wat je nu doet, kun je anders doen tegen mij"? Natuurlijk werkt dit niet direct maar op den duur echt wel. Succes met loslaten en geniet van het ouder worden van je kinderen, want dat is ook echt heeeel leuk. <3

secricible

Berichten: 20151
Geregistreerd: 07-07-04
Woonplaats: Maasbommel

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 17:35

TS ik denk dat er echt al super dingen gezegd zijn.
Ik wil er nog de dramadriehoek aan toe voegen. Door de manier waarop je nu reageert plaats je haar automatisch ook thuis in de rol van slachtoffer met jou als redder. Probeer daar eens uit te blijven. De eerste stap heb je al, je bent je bewust van wat er gebeurt en kiest er voor om het niet volledig van haar over te nemen. De volgende stap is zoeken wat zij nodig heeft, zonder het van haar over te nemen. Een luisterend oor, of tips?
Je kan niet van je dochter verwachten dat zij diegene is die de driehoek doorbreekt door assertief te zijn, dus die rol ligt bij jou. Stel jezelf zorgzaam op, zonder het op te willen lossen. Luister eerst naar haar, benoem dat je het vervelend voor haar vind en vraag wat je voor haar kan betekenen. Houd je ook aan wat zij van je vraagt, ook als je niks kan of mag betekenen. Tenzij je uiteraard het idee hebt dat het uit de hand loopt, dan wordt het een ander verhaal. Geef haar haar eigen verantwoordelijkheid zolang dat haalbaar is. Daar worden ze weerbaar van. En dat is wat anders dan de boel te laten verzuipen.

Kom maar op met die kerstmuts op mijn hoofd!

juval

Berichten: 10154
Geregistreerd: 05-04-03
Woonplaats: Culemborg

Re: Kinderen opvoeden tot weerbaarheid

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 17:38

ik heb 4 meiden...
ik probeer ze het eigenlijk zo veel mogelijk zelf te laten uitzoeken wat leeftijdsgenootjes betreft. dat komt ook meestal wel goed. als moeders zich ermee gaan bemoeien wordt het vaak veel serieuzer dan het in feite is. (is mijn mening)...

maar als een volwassene mijn kind onheus zou bejegenen zou ik er wel wat van zeggen. (als ik er op dat moment bij ben dan).

zonder boer geen voer

Voor gezonde, eerlijke en veilige producten rechtstreeks van de boerderij bij jou in de buurt: http://www.findfarm.nl !

Cowboy55
Berichten: 5018
Geregistreerd: 11-10-05

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 17:48

KPet schreef:
Ik heb geen oplossingen voor je, maar ik vermoed dat dat ook het punt is. Je dochter wil geen oplossingen, ze wil haar verhaal kwijt. Jouw suggesties geven haar het gevoel dat ze iets fout heeft gedaan en dat is niet goed voor haar zelfvertrouwen. Je wil het misschien niet horen, maar het is aan haar om haar eigen weg hierin te vinden.


DIT!

Ik herken het gesprek Soesita. Had zich ook bij mij aan tafel kunnen afspelen. Ik heb/had/heb :D ook de neiging om meteen met oplossingen te komen (als man schijn ik die neiging nog veel meer te hebben begrijp ik van mijn vriendin). De beste 'oplossing' is inderdaad om gewoon te luisteren zolang er geen concrete hulpvraag of adviesvraag wordt gesteld.

When you said you chased tornadoes deep down I always thought it was a metaphore. Melissa-Twister

sneeuwpop

Berichten: 4403
Geregistreerd: 19-10-05

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 18:23

Idd. Verhaal laten vertellen en hoogstends zeggen dat als ze er onzeker van wordt, dat iedereen onzeker kan zijn of worden. Juist de jongens willen niet "onder doen" voor een meisje en daar juist op dat moment hun onzekere plek zit. Bang voor een meisje ;-)
Wat en of ze ermee doet, is aan haar.

Cowboy55
Berichten: 5018
Geregistreerd: 11-10-05

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 18:36

sneeuwpop schreef:
Idd. Verhaal laten vertellen en hoogstends zeggen dat als ze er onzeker van wordt, dat iedereen onzeker kan zijn of worden. Juist de jongens willen niet "onder doen" voor een meisje en daar juist op dat moment hun onzekere plek zit. Bang voor een meisje ;-)
Wat en of ze ermee doet, is aan haar.


Bovendien (sprak de oud-voetbalcoach) kunnen meisjes op de leeftijd van je dochter vaak harder rennen dan jongens.....er zijn genoeg jongens die dat persoonlijk opvatten _O-

When you said you chased tornadoes deep down I always thought it was a metaphore. Melissa-Twister

soesita

Berichten: 4279
Geregistreerd: 09-10-04
Woonplaats: Herzogenrath (Duitsland)

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 27-01-17 21:37

Cowboy55 schreef:
Bovendien (sprak de oud-voetbalcoach) kunnen meisjes op de leeftijd van je dochter vaak harder rennen dan jongens.....er zijn genoeg jongens die dat persoonlijk opvatten _O-


Hihi, ja, dat is hier ook wel het geval. :D

Ik denk dat ik in dit geval ook bijzonder snel in de willen-oplossen-modus ben gegaan omdat ik weet hoe belangrijk die sport voor haar is en ze net in een fase zit "als er één kleinigheidje fout gaat is alles verloren". Maar ik moet echt proberen om het los te laten. Komt wel goed. ;)

Hanmar
Hoofdmoderator Algemeen1
No drama, no glory!

Berichten: 14612
Geregistreerd: 28-05-07

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 22:02

Ik denk dat ik het wel met mijn voorgangers eens ben, dat je dochter misschien niet zozeer oplossingen wil horen maar simpelweg haar verhaal kwijt wil. Vind het trouwens wel heel goed dat je het met je dochter bespreekt, eventuele oplossingen oppert, maar niet gelijk zelf al stappen gaat ondernemen zoals bijv. de trainer erop aanspreken! Uiteindelijk leert ze er heel veel van om in dit soort situaties haar eigen weg en aanpak te vinden. En als ze nu de kans krijgt dat te leren dan heeft ze daar later heel veel profijt van denk ik.

“I am a brain, Watson. The rest of me is a mere appendix.”
― Sherlock Holmes (Arthur Conan Doyle)

soesita

Berichten: 4279
Geregistreerd: 09-10-04
Woonplaats: Herzogenrath (Duitsland)

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 27-01-17 22:08

Het grappige is: ik heb zelf een therapeutische opleiding gedaan en zie dat jullie helemaal gelijk hebben (nu ik het zelf nog eens nagelezen heb vind ik het vreemd dat ik dat zelf niet gezien heb := ). Maar echt, als je er middenin zit en het je eigen familie betreft... :roll:

Anoniem

Link naar dit bericht Geplaatst: 27-01-17 22:20

:j Je hebt het al 10 keer gehoord nu hier, maar ik merk het zelf als jongere ook. Mijn moeder komt ook met van die 'standaard zinnetjes' die je dan zou kunnen zeggen, maar ik denk dat als ik haar 'quote' als zo'n moment zich herhaalt, het een soort voorgeprogrammeerd, monotoon zinnetje wordt waar ik niet 100% achter sta. Omdat het niet mijn eigen woorden zijn. Want ik weet niet hoe ik het moet verwoorden, dus gebruik ik die van mijn moeder.

Als iemand gewoon zegt: jeetje wat k*t, ik snap je helemaal, wat vervelend. Dan ben ik mijn frustratie kwijt en de volgende keer ben ik er gewoon klaar mee en los ik het ter plekke zelf wel op.

Ik WIL dan ook gewoon even klagen en horen dat het rot is.


Antwoord op onderwerpPlaats een reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: dvink, Flinty, Kim1300, Lindeeee, MAD_fan, Nele80, NoeskaMoos, noor14, oblix, ontherun, pateeke, UhNee, xAlice, zonnebloem18 en 50 bezoekers