Helaas werden de klachten erger i.p.v. beter.
Het zitten in de zetel tijdens het voorlezen 's avonds werd steeds onaangenamer. Op stoelen zocht ik naar nieuwe zithoudingen (ik zit nu veel meer op mijn zitbeenknobbels en voorovergebogen) en langere autoritten werden steeds vervelender. Nooit een pijn om het over uit te schreeuwen. Geen stekende pijn. Maar echt zoals een blauwe plek en als je dan daar druk op hebt is zoiets op den duur gewoon echt lastig en weet je je geen houding meer te geven.Toen het ook pijn begon te doen bij het opstaan uit bed, waar je toch eigenlijk zou denken dat een matras een zachte ondergrond is, vond ik het welletjes. Ik had het lang uitgesteld, want het is nu niet bepaald een plek die je graag laat onderzoeken
, maar ben er mee naar de huisarts gegaan. Die zei dat het wel vaker voorkomt, dat oorzaak en behandeling vaak onbekend zijn en verwees me door naar de othopedist.Sindsdien zijn er röntgenfoto's genomen en ik ben door de MRT gegaan. Daarop is gelukkig allemaal niets te zien. Gelukkig, want we kunnen een tumor, abces of breuk als oorzaak dus uitsluiten.
Maar ik ben er ook erg ongelukkig mee, want geen bekende oorzaak betekent vaak ook, dat er geen therapie bekend is, buiten pijnbestrijding. En intussen worden de klachten steeds erger, is de pijn bijna chronisch op de achtergrond aanwezig, in elke spiersamentrekking, in elke beweging. Dus ook bij het paardrijden, helaas.
Nog steeds is het allemaal goed uit te houden. Eerder erg vervelend al echt heel pijnlijk. Pijnstillers zijn voor mij dus (nog) niet aan de orde. Maar als de klachten op deze manier blijven toenemen houd ik mijn hart vast.
We gaan nu proberen de komende weken zo veel mogelijk te ontlasten in de hoop dat er toch een botvliesontsteking of kneuzing of zoiets zit en dat rust gaan helpen. Maar voor mij voelt het aan als wat aanmodderen.
Pijn aan het stuitje (coccygodynie) komt helaas redelijk vaak voor, vooral bij vrouwen. Bokt is groot en misschien werkt paardrijden het probleem wel in de hand. Ik ben op zoek naar lotgenoten om ervaringen en tips uit te wisselen.
Heb je enig idee hoe ze het oplost met bijvoorbeeld autorijden? Een kussen meezeulen zie ik nog wel zitten, maar niet meer kunnen autorijden (langere ritten) gaat toch echt knap lastig worden met ouders en schoonouders die op minstens een uur rijden afstand wonen.
Ik heb volgende week een afspraak bij de gynaecoloog en ga het er zeker eens met haar over hebben.
Moet goed geweest zijn als het je bijgebleven is.