18 mnd geleden ben ik bevallen van ons 5e kindje, een heerlijk lief zoet kereltje. waar je geen "last" van hebt. slaapt goed is lief en soms vergeet je hem gewoon omdat hij rustig in de box aan het spelen is.
Ik heb een zware bevalling gehad, met daarna vrezen voor mijn leven. Bloedverlies, en bloeden wilde niet stoppen, ook tijdens de manuele placenta verwijdering niet. Er is toen 4 meter verbandgaas in mijn baarmoeder gestopt en een ballon met water om af te sluiten. 2 dagen later is dit verwijdert, met de woorden als het nu gaat bloeden is er niks meer wat we voor je kunnen doen.
Nou ja ik type dit nu, dus is het goed gegaan
Daarna begonnen de klachten eigenlijk. Ik bleef langer vloeien dan de andere keren, er kwam steeds wat draadjes mee (verbanddeeltjes?) na 9 weken eindelijk gestopt met vloeien en 3 weken later alweer ongesteld. Ik bleef lang moe, ondanks ijzer en vitamines. Toen het eindelijk zomer werd leek het beter te gaan, ondanks mijn ellendige vermoeidheid, en vage klachten, pijntje hier pijntje daar, buikpijn, lage rugpijn, arm uitval, verwardheid, afasie, geheugenverlies op veel momenten. Tegen de wintertijd (14 mnd na bevalling) kwamen de klachten steeds vaker, sneller opvolgend en opvallend ook meer tegelijkertijd. Ook kon ik steeds slechter lopen, deden mijn heupen erg zeer, ook als ik op bed lag. komt er nu ruim 9 mnd na mijn laatste borstvoeding nog melk uit mijn borsten. Zo erg dat ik afgelopen maandagavond eerder naar huis gegaan ben van het werk, ik kon mijn ene been letterlijk niet meer verplaatsen voor het andere been. En nu? ik zit al een week thuis. Ik zorg met moeite voor mijn kinderen. Huis schoonmaken? het lukt me niet. een boodschapje doen? wanneer? Afgelopen zaterdag boodschappen gedaan met mijn man samen... gevolg, alles zwart voor ogen, doodop, en nog meer pijn. Vorige week woensdag maar een afspraak gemaakt bij de arts (ik die nooit een arts bezoek voor mezelf, want ik ben het type niet zeuren maar doorgaan, kun je lopen, kun je werken enz...) Nou ik heb mijn verhaal verteld, (huilend op een gegeven moment) Al mijn "vage" klachten verteld, en gezegd ik weet het niet meer, ik ben net 35, ik voel me 100 ik slaap iedere dag wel 2 uurtjes anders red ik de dag niet. Nou ja gevolg is, dat er dus heel wat buisjes bloed afgenomen zijn, voor heel veel verschillende dingen, en a.s vrijdag dus uitslagen... Zijn er hier die dit herkennen? of ideeen hebben? want ik weet het echt niet meer, en zit er doorheen.
Voel me schuldig op het werk, dat ik er niet ben. Maar ik zou niet weten hoe ik dat moet doen. (werk in de zorg) voel me schuldig naar mijn gezin, ik die altijd doorgaat, kan gewoon niks meer.....
Maar helaas weten ze gewoon niet alles en zijn ze vaak te zelf ingenomen om dat toe te geven..