Geplaatst Ik zal het zo duidelijk mogelijk proberen te vertellen, al ben ik daar niet echt goed in (mijn hoofd zegt zoveel maar het uittypen is nog altijd wat lastiger
)Ik ben nu inmiddels bijna 15 jaar, maar heb vanaf mijn 10e tot aan mijn 13e twee maal een periode gehad waarin mijn moeder een doodsbedreigende situatie heeft meegemaakt. Toen ik 10 was werd er borstkanker geconstateerd waaraan ze gelukkig is genezen. Maar helaas kreeg ze 3 jaar later een ongeluk, ze is op 7 meter hoogte naar beneden gevallen. Ik heb dit zelf gezien wat gewoon zo ontzettend pijnlijk was. Maargoed, kort samengevat; na een hele flinke drama van 2 jaar revalidatie heeft ze het overleefd en brengt ze nu de rest van haar leven door in een rolstoel. Dit is iedere dag nog moeilijk maar inmiddels heb ik er vrede mee, het zij zo.
Inmiddels heb ik het leven weer op de rit voor mijn gevoel, ik heb 'buiten' een grote vriendengroep waarmee ik veel doe 'hangen' om het zo maar even te noemen. Ik heb een jongen in mijn dorp waarmee ik een beetje doe flikflooien en een paar goede vriendinnen. Ik ga aankomend jaar mijn examenjaar in. Soms lijkt het leven zo perfect te lopen, maar tegelijkertijd doemt er de hele tijd een enorme angst op.
Dat ik die vrienden ineens kwijtraak, dat er weer iets ernstigs gebeurd met een dicht bijstaande/familielid, dat ik de komende jaren nooit een 'echte' leuke liefde zal vinden. Ik ben gewoon zo bang dat ik iets kwijtraak en dalijk de tiener word die ik nooit had willen worden. Ik wil jong zijn, ik wil plezier maken. En dat doe ik dan vaak ook, maar ik heb ook zoveel momenten dat die angst komt dat ik het kwijtraak.
Of dit echt verlatingsangst is weet ik niet, omdat ik vaak hoor dat het samengaat met bindingsangst. Terwijl ik geen bindingsangst heb. Maar het spookt gewoon constant door m'n hoofd; Wat als ik een van hun kwijt raak?
Om even een voorbeeldje te noemen, ik ben dalijk op vakantie voor 2 weken. Dan kan ik niemand zien van de vriendengroep bijvoorbeeld. Ik baal daar op de een of andere manier zo ontzettend van, ik heb het gevoel dat ik daar constant moet zijn. Als ik daar ben voel ik namelijk geen enkel probleem. Ik ben daar het liefste en het grootste deel van de tijd. Dat is ook de rede waarom ik zo bang ben om ze kwijt te raken. Ik heb ook in het verleden zo vaak dingen gemist. Ik denk dat ik het rotste gevoel wat er bestaat dat wel is, iemand missen.
Ik geniet ook gewoon van de aandacht die ik altijd van ze krijg, ondanks dat heb ik het gevoel dat dat fout is, teveel genieten van aandacht.
Ik zit gewoon zo ontzettend in de knoop hiermee de laatste tijd, ik voel me totaal niet zelfstandig. Alsof ik 24/7 afhankelijk ben van die aandacht van hun terwijl hun natuurlijk ook gewoon een eigen leven leiden met nog andere vrienden. En natuurlijk doe ik dat ook, ik heb ook nog geweldige andere vrienden maar die wonen zo ver weg. Ik ben daarnaast ook pas 15 dus ik heb niet heel veel meer dan een fiets..
Ik ben daarnaast ook een stuk vrolijker en ga veel liever door het leven als ik bijvoorbeeld een leuke avond heb gehad met vrienden, of die jongen. Terwijl als ik dat een aantal dagen niet heb ik gewoon als een chagrijnig wrak me opstel, zowel tegen mezelf als tegen bijv. mijn ouders
Het valt lastig uit te leggen, maar het voelt zo ontzettend oliebol..
Weet ook niet waar het vandaan komt, het zou natuurlijk kunnen vanwege het bijna 'verlaten' van mijn moeder, maar ik heb los van dat ook gewoon het gevoel dat ik nu ik jong ben het perfecte leven moet leiden alleen dat dat niet lukt.. Alleen al van het idee 'aan alles komt een eind' steekt het aan allerlei kanten.
Als je dit herkent, of hulp of advies kan bieden, alles is welkom. Vond het iig al fijn dat ik even (heb geprobeerd) mijn verhaal uit te typen. PB staat ook altijd open.
