Geplaatst Mijn dag kan niet meer stuk! Mijn tante heeft EIN-DE-LIJK nieuwe longen!
Het begon denk ik zo'n 6 jaar geleden. Lastig ademen, kort ademen, snel buiten adem. Ze gaat een keer naar de huisarts, huisarts word ziekenhuis, en toen kreeg ze de diagnose. Ze had een hele zeldzame longziekte (de naam is zo moeilijk dat ik hem nog steeds niet kan onthouden). Wat begint met een pilletje hier en daar, werd langzamerhand steeds meer. Dat begon met het feit dat ze niet meer naar de supermarkt kon lopen omdat ze dan geen lucht meer kreeg. Met veel pijn en moeite zo'n mooi karretje aangeschaft, zo'n scootmobiel. Vervolgens was thuis de trap op lopen eigenlijk ook niet meer te doen. Daarna volgde het slangetje met zuurstof naar haar neus tijdens het slapen. (Alles binnen een jaar tijd) Inmiddels stond zij op de wachtlijst voor nieuwe longen. Een lijst waar misschien wel 100 andere mensen op staan, en ja.. Ze begon natuurlijk onderaan.
Later was het slangetje ook zo af en toe aanwezig op een verjaardag. Als ze het benauwd kreeg kon ze haar zuurstof erbij pakken. 5 jaar met zo'n slangetje is best lang. Ik kan mij haar eigenlijk niet meer zonder herinneren..
Ik denk vorig jaar kregen we een belletje.. Het gaat niet goed met Y. Ze gaat hard achteruit. De zuurstof was nu continu en even naar de wc lopen was te zwaar voor haar. Even douchen.. Dat lukte allemaal niet goed meer door haar zuurstofgebrek. Jaren op die verdomde wachtlijst.. Ik denk al zeker een half jaar geleden; telefoon. Ze staat in de top 5! Als een nieuwe set longen niet matched met nummer 1, 2, 3 en 4 is zij de volgende! Zo ga je dan denken. Maar helaas.. Het duurde en duurde.. Ondertussen krijg je te horen dat het weer wat slechter gaat, en langzaam bereid je je onbewust voor op hét telefoontje. Waar ieder ander voor zou vrezen.. De mededeling dat ze is overleden.
Op een avond; de telefoon ging.. Y is opgenomen in het ziekenhuis. Ze krijg continue beademing, deze is zegmaar verstelbaar aan hoeveel zuurstof zij nodig heeft. Y komt niet meer uit het ziekenhuis voor zij de transplantatie heeft ondergaan.. Dan hoop je dat dit zo snel mogelijk is natuurlijk, maar weer ben je je aan het voorbereiden op dat telefoontje dat je niet wilt krijgen. Het idee dat ze haar laatste maanden dan aab zo'n ziekenhuisbed gekluisterd ligt.. Echter, een week later; er is zojuist een set longen voor Y! Y word klaargemaakt voor de operatie, 'nieuwe' longen worden onderzocht.. Ze geeft haar man en zoon een kus, een knuffel.. Ze nemen afscheid want niemand weet of ze elkaar nog levend zullen zien.. Alles was zover.. Maar helaas.. De longen waren niet geschikt voor haar..
En dan vandaag... Mijn telefoon ging. Mijn vader belde me.. Y ligt op dit moment op de OK, er is een match, een lange operatie, van zeker 5 uur. Ze zouden rond een uur of 5 klaar zijn. Ik was zo ontzettend blij! Eindelijk, na al die ellende die ze heeft overwonnen, krijgt ze hopelijk een nieuwe kans! Mijn vader vertelde me dat hij vanavond nog wat zou horen van mijn oom, over hoe het gegaan is.
Vanavond; telefoon. De operatie is succesvol verlopen! Bij een longtransplantatie word de patiënt gemiddeld 3 weken in coma gehouden zodat het lichaam kan wennen en alles kan genezen. Echter was deze match zo ontzettend goed, dat de artsen vanavond al konden zeggen dat ze haar misschien MORGEN al uit haar coma willen halen! Als alles zo gaat zoals nu, beginnen ze morgen langzaam met het afbouwen van alle apparatuur zodat het lichaam het steeds meer kan overnemen en ze haar rustig wakker kunnen maken. Dit is nog allemaal niet zeker maar ze zijn gelukkig onwijs positief! Ik ben zo ontzettend blij/opgelucht dat ik niet weet hoe ik het moet noemen!
Nog een klein beetje info over haar ziekte; het komt dus vanuit haar longen. Volgens mij komt er te weinig zuurstof in haar bloed terecht waardoor vandaag bijna blauw kan zijn, en morgen vuurrood alsof ze onwijs verbrand is. Ook verslechterde haar longinhoud waardoor ze dus onwijs benauwd was, kort ging ademen etc etc. Deze ziekte is niet te genezen, enkel met een nieuw set longen. Ze ging dus alleen maar meer en meer en meer achteruit. Als ik de naam weet zou ik hem noemen, als iemand anders de naam weet, wees vrij om te plaatsen wat je denkt dat t is! Als ik de naam lees weet ik het weer!
Ik wilde gewoon heel graag het verhaal kwijt, met jullie delen.. Misschien zijn er meer Bokkers die hier ervaring mee hebben? Een longtransplantatie, hoe ging dat bij jou?
Soms moet je het gewoon van je af schrijven. Het heeft me onbewust toch best hoog gezeten merk ik nu. Een hele opluchting, feit dat ze wss gered is. De tranen rollen over mijn wangen, blij, maar ook nog een stukje angst.. Wat als het toch niet zo aanslaat zoals ze verwachten? Mijn ouders gaan dalijk 3 weken op vakantie, ik heb nog net geen ziekenhuis-fobie.. Als ik bij iemand op de kamer langs moet schijt ik 7 kleuren in mijn broek, helemaal als mijn ouders er niet zijn.. (zit ook weer een behoorlijk emotioneel verhaal achter) Wat als ze inderdaad morgen uit haar coma gehaald word, en ik dus in die 3 weken niet langs kom omdat ik echt niet durf?
Voel even van alles door elkaar, en toch ontzettend blij..
Bedankt voor het lezen van het hele verhaal..!
