Bokt.nl

piezze schreef:

Bijrijder zoeken voor je er een koopt? Anders familie of vrienden lief aankijken?

Basilicium schreef:

Dat is een heftige comorbiditeit . Ik vind het heel goed van je dat je vóóraf stilstaat bij de vraag of een eigen paard realistisch is. Persoonlijk denk ik van wel en denk ik dat je die helende werking zeker zal vinden in het paard en alles wat daarbij komt kijken.

Ik vraag me bij jouw verhaal vooral af hoe het met je energie-niveau zit. Je geeft aan dat je lichamelijke energie sowieso al iets is waar je je van afvraagt hoe je ermee om moet gaan. Hoe ruim zit je eigenlijk in je energie, op welke momenten van de dag ervaar je gewoonlijk pieken en dalen, hoe ga je om met je energie en hoe past een paard in dat plaatje? Dat soort vragen is denk ik belangrijk om aan energie-management te kunnen doen en van daaruit te kunnen bepalen óf en in welke vorm je een paard kan houden. Kan je hier iets mee?

Deze vragen over energie en inplannen rondom energie zijn overigens zeer normaal in therapie, dus ik zou het er ook zeker met je huidige therapeut over hebben als je dat fijn vindt!

amy_luna schreef:

Hier nog een met een dysthyme stoornis.
Ik heb deze diagnose gekregen op mijn 15de.
En het is heel fijn om dan een pony te hebben voor afleiding en je ei kwijt te kunnen (ja Luna heeft al mijn problemen aan moet horen )
Het is dan fijn dat je even een moment voor je zelf hebt, en lekker jezelf kan zijn.
Door mijn stoornis ging het rijden niet altijd goed, en dat was dan ook vaak mijn schuld.
Ik denk dat het in jou geval wel belangrijk is dat je iemand achter de hand hebt om voor je pony te zorgen als jij opgenomen moet worden.
Houd er wel rekening mee, als je eigen paard hebt moet je alles zelf doen, staluitmesten, opzadelen etc. en afhankelijk van hoe jij jou paard rijd kost dat allemaal best veel energie. Ik heb geen ervaringen met anorexia en ik weet ook niet hoe het zit met de lichamelijke inspanningen die je dan allemaal wel en niet kan.

Imaginaerum schreef:

Een paard kan je zeker helpen, denk ik. In mijn geval is dat wel zo.
Ik heb een milde vorm van Asperger en ben manisch-depressief (bipolaire stoornis, type 2) (*Zwaait naar meelezers*). Vooral de depressies overheersen en ondanks een hele hoop behandelingen en medicatie werd het niet echt beter.
Ik heb besloten om weer voor een eigen paard te gaan en zij is echt het zonnetje in mijn leven momenteel.
Zij is voor mij de reden om door te gaan, mijn studie af te maken en voor een stabiel inkomen te zorgen.
De andere kant van de medaille is wel dat ik enorm veel en hard werk naast mijn redelijk pittige, fulltime studie en daardoor nogal in de knoei zit met tijd. Kijk er wel mee uit dat je jezelf dus niet teveel overbelast. De een is daar gevoeliger voor dan de ander.
Voel je vrij om een PB te sturen als je meer wilt weten, kan alleen niet de meest snelle reacties garanderen in verband met tijdgebrek.