Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-05-15 21:54

Mijn verhaal moet ik even kwijt / Emotofobie. [Lang verhaal]

Geplaatst door de TopicStarter : 26-05-15 21:54

Hoi,

Ik weet niet zeker of er al recente topics over zijn, maar ik moet toch echt even mijn verhaal kwijt.

Het begon allemaal toen ik klein was, ik zat in groep 5, en het was een hele normale schooldag. We zaten met zijn allen in de kring, dat is dat je met je klas in een grote kring gaat zitten en verteld over wat je gedaan hebt oid, om de dag te beginnen. Tot dat iemand ineens over begint te geven, ik vond dat absoluut niet fijn maar dat kan gebeuren. Maar dan begint nog iemand over te geven, en nog iemand, en niet veel later is zowat de halve klas aan het overgeven. Ik begon een beetje bang te worden dat ik ook ziek zou worden, of zou gaan overgeven. Toen moesten de kinderen die niet aan het overgeven waren naar een ander lokaal om een filmpje oid te kijken, maar ik was bang om ook te braken. Van wat ik me nog kan herinneren zat ik in de leraren kamer, op de bank waar kinderen die zich niet lekker voelen / ziek zijn wachten op hun ouders. En ook mijn ouders waren gebeld, omdat ik het gevoel had/bang was dat ik ook ging braken. Dit was voor mij een angstaanjagende dag, en ik denk dat het zo is begonnen.

Sinds die dag kan ik me alles niet meer zo goed herinneren, wel dat ik bang was om te braken en vond het eng om naar school te gaan. Toen had mijn moeder een afspraak met mijn leraar gemaakt dat ik kauwgum in de les mocht, want voor mijn gevoel maakte dit me rustiger of minder angstig. Wat ik me ook kan herinneren is dat ik op het bord keek en de lessen aftelde, ''Nog maar 3 lessen, nog maar 2 lessen'' etc. Tot dat ik naar huis mocht en werd opgehaald zakte het angstgevoel weer weg. Ik kan me ook herinneren dat ik altijd mijn sleutelbos om mijn nek hield, omdat rook naar thuis en/of mij een fijner gevoel gaf omdat ik dacht aan thuis. En wat ik mij als laatste ook goed kan herinneren, was dat ik waarschijnlijk erg zenuwachtig ben geworden en ben gaan kokhalsen, tijdens het overblijven. Ik kan me nog heel goed herinneren dat mijn moeder was gebeld, en ik mocht even naar buiten om een frisse neus te halen, en ik zat onder de glijbaan (daar was een soort hutje) te kokhalsen, en mijn zenuwen werden steeds erger en erger, tot dat een jongen uit mijn klas naar mij toe kwam en zei dat mijn moeder er was. En toen zakten weer alle zenuwen van me af, en liep snel naar mijn moeder toe. Hierdoor ben ik mij erg gaan hechten aan mijn moeder, en het was altijd een gerustellend gevoel als mijn moeder er was of in de buurt of wat dan ook.

Ik ging toen naar een kinder psycholoog, dit was een hele lieve vrouw, waar ik vaak naar toe ging om te praten over mijn angst, zo ben ik bij helpende gedachten gekomen, dit zijn gerustellende gedachten als ik zenuwachtig of bang werd, die ik mezelf vertelde om het gevoel te minderen. Zoals dat mijn moeder in de buurt was, of er bij was.. Maar toen deze angst voor overgeven minderde, kwam er een nieuwe andere angst, ik was bang mijn moeder kwijt te raken. Als mijn moeder ergens heen ging, was ik bang dat ze een ongeluk kreeg oid, en hoe verder weg het was, hoe banger ik was. Hier praatte ik ook met die psycholoog over, en na een hele tijd was dit ook weg. Maar ik had toen destijds veel bevestiging nodig zoals bijvoorbeeld vragen als mijn moeder weg ging of ik: ''Je krijgt geen ongeluk en ik ga niet overgeven'' waarbij mijn moeder moest antwoorden ''Ik krijg geen ongeluk en je gaat niet overgeven''. En ik kon ook geen doei zeggen, maar altijd, tot zo. Daarbij kreeg ik ook een soort dwang gevoelens, het moest altijd 4 keer. Ik weet zelf ook niet waarom, maar dat moest.

Daarna ben ik hele lange tijd niet echt meer bang geweest, en de bevestigingen werden ook minder, en mijn dwang gevoelens ook. Wel natuurlijk dat ik een beetje de lessen aan het aftellen was, maar dit was helemaal niet echt heftig of zo. Dus hoefde ik ook niet meer naar de psycholoog. Ik was er overheen gegroeid dacht ik, en ik denk dat mijn ouders dat ook dachten.

Toen ik naar de middelbare school ging trommelde de zenuwen voor het misselijk etc worden weer een beetje op, maar helemaal niet heftig of zo. Als er iets anders was op school werd ik iets zenuwachtiger maar dan stelde ik mezelf gerust met de gerustellende gedachten en was er niet zo veel meer aan de hand. Tot de dag kwam dat ik ineens heel misselijk en duizelig werd tijdens kookles, ik had het gevoel dat ik moest overgeven, en ging naar mijn docent en vertelde in mijn paniek wat er was en dat ik van mijn stokkie ging, het lokaal waar ouders werden gebeld en waar zieke kinderen of kinderen met straf, te laat waren, werd ik heen gebracht door mijn docent en mijn moeder werd gebeld. Ik zag heel erg wit. De zenuwen en angstgevoelens waren terug maar voor mijn gevoel erg heftig, misschien zelfs heftiger dan eerst. De congierge kwam naar mij toe en vroeg wat ik had gegeten. Maar toen de laatste tijd at ik weinig / tot niets op school, ik was veels te druk bezig met vrienden, en lopen door de gangen dus had niet veel behoefte aan eten. Daarom kreeg ik van hem wat dextro en kreeg al gauw weer een beetje kleur, ook was ik die tijd sinds kort aan de pil. Die ik daarna niet meer durfde te slikken. Iig wachte ik met zenuwen en angsten af tot mijn moeder er was en ik naar huis ging. Ik durfde niet meer op school te blijven.

Sindsdien ging het berg afwaarts, ik durfde niet meer naar kookles, en tijdens gym had ik me voor mijn gevoel erg ingespannen, en kreeg ik een soort paniek aanval, die ik ook kreeg tijdens kook les, na de gymles. Dus ik wilde even zitten, stelde mezelf gerust met helpende gedachten, maar het lukte me niet en ik ging naar huis. Sinds toen durfde ik me niet meer echt intensief in te spannen en was gym voor mij een moeilijk vak, ook moest ik van mezelf elke pauze iets eten, anders was ik bang dat het weer gebeurde, ik kreeg steeds vaker mini-paniek aanvallen, dit hield in dat ik wat angst gevoelens begon te krijgen, waardoor ik misselijk werd, en banger werd, en misselijker en ga zo maar door, en kon mezelf gerustellen met helpende gedachten en vaak werd het wel weer minder, maar soms ook niet zoals tijdens een wiskunde les, ik zei dat ik misselijk was en of ik naar huis mocht, het antwoord was: Nee, even proberen. Oke, rustig blijven en helpende gedachten, maar ik werd alleen maar banger en zei dat het echt niet meer ging, ik mocht naar huis, en vielen de zenuwen weer een beetje weg.

Sinds toen ging ik vaak niet naar school, vooral met lange dagen, kortere dagen lukte nog wel, maar met een zenuwachtig gevoel natuurlijk. Ik was altijd blij als ik naar huis mocht en het was een helpene gedachte van mij als ik bijna naar huis mocht. Maar ik kwam steeds vaker niet naar school en ik werd steeds angstiger, soms ging het wel goed en ging ik zelfs naar kook les! Maar dit gebeurde zelden, en het kwam heel weinig voor dat ik een hele week naar school ging, op een gegeven moment durfde ik alleen nog maar tot 11:45 en nu ik dit ook ben gaan vermijden durf ik dat zelfs niet meer, ook ga ik niet meer naar school en de angst word steeds erger, ook op andere plekken heb ik er last van, en s' avonds ook als ik thuis ben. De helpende gedachten werken steeds minder en de gedachte dat mijn moeder er is ook. Ik ben gewoon altijd bang, bang om misselijk te worden, bang om over te geven. Ik ben ook bang dat het nog erger gaat worden en wil dit echt niet meer.

School werkt wel goed mee alleen mijn klasgenoten niet, hun denken dat ik pfeiffer heb, want ik schaam me hier erg voor. Als ik op school komt word ik overspoeld met vragen waarom ik er nooit ben, en hoeveel ik wel niet gemist heb, ook klappen/applaudisseren mijn klasgenoten als ik er wel ben, maar niet uit blijheid maar meer uit sarcasme dat ik er ben. Dit maakt het voor mij nog moeilijker om naar school te gaan, ik ben nu ongeveer een maand niet geweest, maar school weet gelukkig wel van mijn probleem en hebben er begrip voor. Ook ga ik sinds kort weer naar een psycholoog en dit is dan ook een beetje hoop voor mij. Ik moet van mezelf naar school morgen, want hoe meer ik ga vermijden hoe erger het word, en daar ben ik ook juist zo bang voor. Maar ik durf niet, en dat met mijn klasgenoten maakt het nog erger. Mijn mentor weet van de klas en gaat hier niet mee akkoord, verder weet ik niet wat hij eraan gedaan heeft / of gaat doen. Ook ben ik bang dat ik tijdens de les niet naar huis mag, als het moet. Terwijl de docenten er vanaf weten. Ik heb met mijn moeder en mijn psycholoog een schema gemaakt en moet elke dag de 2 belangrijke lessen aanwezig zijn. Dus eigenlijk elke dag tot 11:45, maar dan zijn de tijden per dag natuurlijk verdeeld, maar dit is zeg maar ongeveer de tijdsduur. Dit is al erg moeilijk voor mij geworden, en mijn angsten worden steeds erger. Heb binnenkort een gesprek met mijn psycholoog en iemand die over medicijnen gaat, maar ook met medicijnen moet ik het uiteindelijk zelf doen.

Zelf vind ik het erg lijken op emetofobie, maar weet dit niet zeker. Ik zit nu met een zenuwgevoel dit te typen en heb dit sinds deze week zo'n beetje elke avond, terwijl ik eerst nooit bang was thuis. Ik ben zo bang dat dit erger word. Mijn excuses voor het lange verhaal maar wist het niet korter te krijgen. Bedankt en respect als je dit helemaal gelezen hebt. Ik schaam mij ook over dit topic, en wat ik heb. Maar ik ben een beetje ten einde raad en moet het echt even kwijt, wat mij erg goed doet. Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat een klein meisje, van een jaar of 8 leeft in angst. En nu ben ik 14, zit in de 2e klas op een middelbare school, en ik ga bijna zeker een niveau omlaag omdat ik nooit aanwezig ben, ik durf niet meer goed op vakantie, en het werk wat ik later wil doen zit er ook niet in als het zo blijft doorgaan.

Nogmaals mijn excusses en bedankt, ik moest dit even kwijt.

**Geplaatst**: 26-05-15 21:57

Re: Mijn verhaal moet ik even kwijt / Emotofobie. [Lang verhaal]

Geplaatst: 26-05-15 21:57

Jeetje heftig! Knap dat je aan de slag gaat om je angsten te overwinnen. Veel beterschap en succes.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-05-15 22:06

Re: Mijn verhaal moet ik even kwijt / Emotofobie. [Lang verhaal]

Geplaatst door de TopicStarter : 26-05-15 22:06

Bedankt!

**Geplaatst**: 26-05-15 22:09

Geplaatst: 26-05-15 22:09

Jeetje wat een verhaal. Vindt het Super hoe jouwn school hier mee omgaat.
Heel goed dat je hulp hebt gezocht en hoop voor je dat je snel over je angsten heen komt.

Heel veel succes morgen op school zal aan je denken. Je kunt het.

**Geplaatst**: 26-05-15 22:10

Geplaatst: 26-05-15 22:10

Wat heftig zeg..! Ik heb helaas geen advies voor je, maar mijn pb staat altijd open als je wat kwijt wil :(:)

**Geplaatst**: 26-05-15 22:13

Geplaatst: 26-05-15 22:13

Emetofobie, naar hè? :(:)

Weet er helaas alles van

Ik wil je heel erg veel sterkte en succes wensen, als je dit aan durft te gaan kun je het ook overwinnen!! :+:

Heb je wel vrienden waar je ermee over kan praten? Die van mij hebben er helaas weinig begrip voor

**Geplaatst**: 26-05-15 22:16

Geplaatst: 26-05-15 22:16

Ik herken wel een klein deel uit je verhaal en ik heb zelf ook last gehad van (lichte) paniek aanvallen en ik ben ook erg graag in de buurt van m'n moeder.
Dit is (denk ik) gekomen nadat mn opa een aantal jaar geleden na een wespensteek een hartstilstand heeft gekregen en helaas is overleden. (Even in het kort)

Heb je al eens ademhalingsoefeningen gebruikt? Of ontspanningsoefeningen?
Misschien dat dat je kan helpen als je merkt dat je paniekerig wordt.

Daarnaast vind ik het heel erg knap dat je dit alles hier neergezet hebt en hulp gaat zoeken. Ik weet hoe vervelend ik het vond als ik weer een lichte paniekaanval had en bijna niemand er begrip voor had :(:)

**Geplaatst**: 26-05-15 22:19

Re: Mijn verhaal moet ik even kwijt / Emotofobie. [Lang verhaal]

Geplaatst: 26-05-15 22:19

Dit verhaal heeft veel herkenning voor mij...
Ik vind het knap van je dat je dit post en bij een psycholoog bent. Zelf heb ik deze stap nog niet gezet.

Veel succes, je kan het!
Mijn pb box staat open

**Geplaatst**: 26-05-15 22:24

Geplaatst: 26-05-15 22:24

Wat goed dat je het hier bespreekt.
Ik hoop dat je een goede psycholoog hebt waar je je fijn bij voelt.
Misschien helpt haptotherapie en/of mindfulness je ook.
Sterkte!
(En de mens lijdt het meest door de angst die hij vreest;) Jouw angst is altijd groter dan dat de gebeurtenis zal zijn. Misschien relativeert dat een klein beetje)

Nomineer dit bericht ×