Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-05-15 19:13

Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst door de TopicStarter : 24-05-15 19:13

Hoi.

Na lang nadenken toch maar eens een topic hier over aan maken, hoewel ik normaal helemaal niet van de persoonlijke dingen op bokt ben. Ik ben benieuwd of mensen zichzelf hierin herkennen, of zij een oplossing weten of hoe ik beter hier mee om kan gaan. Ik zal proberen om 't zo duidelijk mogelijk te schetsen met wat voorbeelden erbij.

Het probleem is, ik kan het probleem niet benoemen. In de titel noem ik het verlatingsangst maar ik weet niet of het echt verlatingsangst is. Het uit zich alleen in liefdesrelaties en het komt absoluut niet voor met vrienden of familie.

Inmiddels ben ik 26 jaar en 2 echte relaties verder. Mijn eerste relatie was van mijn 19e tot halverwege mijn 20e en was echt een hele fijne relatie.
Mijn 2e relatie heeft 3 jaar geduurd en was niet goed. Ik ben met hem vanaf mijn 21e tot mijn 24e samen geweest. Hier heb ik het dan over manipulatie, chantage, egoïsme, dingen verbieden etc. (Voor details, pb).
Met hem ben ik na een jaar gaan samenwonen (mijn huis gelukkig) met de hoop dat er dan dingen zouden veranderen. 2 Jaar later was er niks veranderd, ik was dood ongelukkig en bijna depressief en alles bij elkaar heeft het mij ongeveer een half jaar tot een jaar gekost om tot het inzicht te komen dat wij niet voor elkaar gemaakt zijn. In juli 2013 zijn wij uit elkaar gegaan gevolgd door een hele erge dip, want ik het het niet uitgemaakt omdat ik niet van hem hield maar omdat hij mij niet gelukkig maakte.
Daarna vrijgezel geweest en sinds september woon ik hier in Frankrijk voor studie.
Nu woon ik in Frankrijk, volgende week kom ik weer terug naar NL, en stomtoevallig, 2 maanden geleden verliefd geworden hier. Wat begon als vrienden is toch verliefdheid geworden. Stom, stom, stom.. Hij is 22 en een compleet ander leven. Geeft niks, we zijn hier helder in geweest maar goed het doet evengoed pijn als ik volgende week weer terug naar NL ga.

Nu het probleem. Als ik verliefd ben op iemand dan stop ik daar ALLES in wat ik maar kan.. 200% geef ik. Ik klamp mezelf enorm aan de ander vast en doe alles om hem gelukkig te laten. Dit werkt natuurlijk gewoon niet.. Met als gevolg dat ik enorm onzeker word, continu bevestiging nodig heb en zodra er ook maar IETS in de omgang tussen hem en mij veranderd sla ik volledig in paniek want hij gaat vast bij me weg (ofzoiets).
Nou weet ik dat heel deze onzekerheid voor een deel veroorzaakt is door mijn ex waar ik ontzettend veel van heb gehouden en die mij heel vaak, heel veel pijn heeft gedaan.
De vraag is nu, hoe ga ik hier mee om? Wat kan ik hier aan doen?
Een vrijgezellenbestaan vind ik prima, ik ben super happy als single. Zodra er alleen weer iets van een relatie of verliefdheid om de hoek komt kijken, lijk ik wel te veranderen in een of andere control freak.

Waarom ik hier nu ineens mee kom. Nu dus, met mijn vriend hier : Ik had gister gezegd dat ik eind van de middag naar hem toe zou komen, rond 19.00 was ik daar maar hij was er niet. Ik bel hem op om te vragen waar hij is, waren ze een stukje verder Jeu de boules aan het spelen. Prima. Daar naar toe gegaan. Maar in mijn hoofd flipt het dan al helemaal : 'Hij is vergeten dat ik zou komen', 'Waarom stuurt hij niet even een berichtje dat ze daar zijn?' 'Hij wil helemaal niet dat ik kom'.. Etc. Om gek van te worden. Met als gevolg dat bij mij de tranen weer over m'n wangen lopen, ik een rotgevoel heb en wanhopige pogingen ga doen om te horen 'Wat er is en waarom hij mij is 'vergeten''.

Tot zo ver.. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is en dat iemand mij een beetje op weg kan helpen want ik word ook vooral gek van mezelf. Op deze manier wil ik mezelf ook niet meer open stellen voor een relatie want het doet toch pijn...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-05-15 22:09

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst door de TopicStarter : 24-05-15 22:09

Ben ik echt zo hypocriet dat er niemand zich hierin herkent ?

**Geplaatst**: 24-05-15 22:17

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst: 24-05-15 22:17

Ik herken me er wel in hoor!

Wil graag mijn vriend gelukkig maken, maar ben tegelijkertijd ook onzeker en bang dat ik wat fout doe waardoor hij me misschien wel niet meer leuk vind.

Dus helaas geen tips voor je.

**Geplaatst**: 24-05-15 22:20

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst: 24-05-15 22:20

Ik herken me hier helaas ook in, maar bij mij komt dat ook door (plots) gescheiden ouders, ben altijd bang dat mijn vriend net zoals mijn vader ineens niet meer van mij houdt ofzo.
Maar helaas dus geen tips voor je.

**Geplaatst**: 24-05-15 22:25

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst: 24-05-15 22:25

Ohh, dit klinkt heel herkenbaar.

**Geplaatst**: 24-05-15 22:34

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst: 24-05-15 22:34

Toen ik begin 20 was was ik ook zo. Doordat ik erg gepest ben in therapie gegaan en ook hierover gepraat. Mijn therapeut destijds heeft heel duidelijk uitgelegd dat je eerst van jezelf moet houden en blij moet zijn met jezelf. Je eventuele partner is dan een meer waarde. Is hij dat niet ben je zelfverzekerd genoeg om een relatie te beëindigen of duidelijk te maken dat je bepaalde dingen niet tof vindt.

Met jezelf dingen in je hoofd halen, verwijten achterdocht etc saboteer je je eigen relatie want zeg zelf welke man (of vrouw) zit nou op zo'n partner te wachten.
Als je vriend het dan uit maakt denk jij weer "zie je wel ik dacht al dat hij het uit zou maken".

Toen ik me dit besefte en aan mezelf heb gewerkt heb ik mijn huidige man ontmoet en inmiddels zijn we ruim 10 jaar samen.

Hoop dat je er wat aan hebt!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-05-15 00:16

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-05-15 00:16

Ik vind het lastig wat jij zegt Marije1109. Juist omdat ik echt wel blij met mezelf ben en zeker na mijn relatie die niet zo fijn was ik echt eerst tijd aan mezelf heb besteed.
Tuurlijk ben ik niet altijd blij met mezelf, maar over het algemeen genomen wel.. Dus waarom ben ik zo hypocriet als ik in een relatie zit.. Ik weet het niet en ik vind het heel vervelend..

**Geplaatst**: 25-05-15 00:37

Geplaatst: 25-05-15 00:37

Ik herken mij hier ook volledig in TS.
Bij mij is het vooral voortgekomen uit onzekerheid, ik ben erg gepest geweest en hierdoor heb ik me tijdlang erg minderwaardig gevoelt, inclusief een lange nasleep. Ik ben zo gepest geweest op de basisschool en nu pas (nu ben ik 22) begin ik een beetje in te zien dat ik heus niet minderwaardig ben.
Maar al dit heeft er voor gezorgd dat ik erg onzeker ben over mijzelf, over mijn voorkomen, over mijn gedrag/karakter etc.

Waarom je zo 'hypocriet' bent in een relatie is niet een vraag die wij, bokkers, voor jou kunnen beantwoorden ben ik bang. Maar na een langdurige, vervelende relatie, kan ik me enigszins voorstellen dat je geneigd bent je vast te klampen aan iemand die wel leuk en lief doet. Echter, het resultaat is vaak dat degene waar je je zo aan vastklampt het doodsbenauwd krijgt en bij je wegloopt.
Geloof me, ervaringsdeskundige hier.

Het heeft bij mij even geduurd om te beseffen waar dat gedrag bij mij vandaan kwam, toen ik tot het besef kwam dat het is, juist omdat hij leuk en lief tegen me doet, in tegenstelling tot zo veel anderen, ben ik beetje bij beetje aan het leren om los te laten. Letterlijk en figuurlijk.

Inmiddels ben ik 2 jaar samen met mijn huidige vriend waarvan we 1,5 jaar samenwonen. Het loslaten gaat met kleine stapjes, maar het komt wel.

Echter, het mezelf gek maken met gedachten als die jij beschrijft als er een afspraak niet wordt nagekomen oid, kan ik (nog) niet loslaten. Vaak wordt de sfeer er niet beter op en spreekt vriendlief me er ook op aan. Dat zet mij weer even met beide benen op de grond dat ik ongezellig doe en ik moet loslaten ipv vastklampen aan, in dit geval, gekke gedachten die hoogstwaarschijnlijk niet van toepassing zijn.

Bottom point: wat bij mij dus heeft geholpen is een man vinden die zich bewust is van mijn gedachten gang en angsten, daar waar ik het hem uiteraard wel heb verteld, en hier mee om kan/wilt gaan.
Misschien is het iets voor jou om eens te gaan praten met een psychologe oid, want ik snap dat zo'n man niet altijd even gemakkelijk gevonden is.

Hoe dan ook, spreek het uit, blijf er niet mee zitten. Niemand kan in jouw hoofd kijken, dus blijf het vooral delen. Of het nou met een (potentiële) relatie is, of met een psychologe.

Edit: Vriendlief en ik zijn vandaag op een verjaardag geweest. Ik ben eerder naar huis gegaan en hij is nog niet thuis en zijn telefoon staat uit. Nu zit ik me compleet op te vreten van binnen dat hij nog niet thuis is en ik hem niet kan bereiken. "Waar is hij, wat doet ie, is ie mij vergeten" etc. En daardoor kan ik nu niet slapen, want hij is er niet om mij te vertellen dat mijn gedachten irrationeel zijn.
Dus ik denk dat mijn situatie ook niet geheel gezond is, maar once again, ik begrijp je verhaal dus volledig en ik kan me heel erg goed voorstellen dat je je zo voelt.

**Geplaatst**: 25-05-15 00:54

Geplaatst: 25-05-15 00:54

Dit klinkt als een zeer herkenbaar verhaal!

Al een hele hele tijd geleden heb ik mijn vriend leren kennen, een hele vriendelijke, begripvolle man die alles over heeft voor me. Maar ondanks dat kan ik hier pas sinds 8 jaar echt mee om gaan.

Mijn vriend is geen type wat vreemd zou gaan of andere dingen zou doen maar toch vond ik veel dingen lastig. Als hij mij zou bellen maar dit niet deed, als hij met vrienden af sprak als ik er niets was enz. dit alles begon vreselijk te borrelen totdat ik een of ander rampscenario in mijn hoofd had waardoor ik compleet in paniek raakte.

Ondertussen zijn we bijna 10 jaar samen en vind ik het nog moeilijk, vooral als ik een keer een weekje bij mijn ouders ben en hij iets met vrienden gaat doen. En ja, we wonen ondertussen al drie jaar samen :')

Bij mij heeft het geholpen om te accepteren dat dit voor mij een probleem was, hoe stom het ook zou klinken voor mijzelf of de buitenwereld dit is mijn probleem. Ik heb het er ook veel met vriendlief over gehad en dan niet alleen wat ik erg of moeilijk vond maar ook wat hij voor mij kon doen om dit te verbeteren. Denk niet in problemen, maar ook in oplossingen

Dus als je die vlinders in je buik hebt voor die ene jongen, gooi dit gewoon op tafel. Wil of kan hij hier niets mee? Dan zou ik op zoek gaan naar iemand die beter bij je past

**Geplaatst**: 25-05-15 05:13

Geplaatst: 25-05-15 05:13

marije1109 schreef:
Toen ik begin 20 was was ik ook zo. Doordat ik erg gepest ben in therapie gegaan en ook hierover gepraat. Mijn therapeut destijds heeft heel duidelijk uitgelegd dat je eerst van jezelf moet houden en blij moet zijn met jezelf. Je eventuele partner is dan een meer waarde. Is hij dat niet ben je zelfverzekerd genoeg om een relatie te beëindigen of duidelijk te maken dat je bepaalde dingen niet tof vindt.

Ik herken me heel erg in dit stukje tekst van Marije1109, simpelweg omdat ik niet aan de 'gestelde eis' voldoe die hierboven genoemd staat. Ook ik heb hulp, maar ondertussen is dit ook alweer een poos aan de gang en veranderd het voor mij nog niets, is dus wel een serieus proces.

Bij mij uit het zich niet in een liefdesrelatie (hier heb ik nog geen ervaring mee en denk ook niet dat dit binnenkort wel zal gebeuren), maar meer richting mijn vrienden. Ik ben ontzettend jaloers en onzeker, geef heel erg veel en ben ontzettend afhankelijk van mijn vriendinnen. Ook ben ik serieus upset als ik weet dat mijn beste vriendin wat gezelligs met een andere vriendin is gaan doen. En dit is eigenlijk zo bij al mijn close vriendinnen, ik kan en wil ze niet delen. Zoals TS volgensmij zelf al aangaf heb ik bevestiging nodig, ontzettend veel bevestiging en wordt giga onzeker en achterdochtig als ik dit niet krijg.

Ik weet niet of het een mogelijkheid is om, als je in NL terug bent TS, hier hulp voor te gaan zoeken? Als je dit rustig voor elkaar hebt geeft het je misschien ook meer rust in een relatie zodat je er voor de 100% voor kan gaan, ipv die 200%. Ik hoop zelf heel heel erg dat mijn hulp succes heeft, want van de situatie waar ik in zit word je niet echt gelukkig.

Weet dat er in dit lange verhaal niet heel veel nuttigs zit, maar ik hoop dat het je toch wat kan helpen en het wat bijdraagt. Al is het maar weten dat je niet de enige bent die met zulke gevoelens rondloopt...

**Geplaatst**: 25-05-15 08:33

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst: 25-05-15 08:33

Ik herken het wel.
Nadat mijn eerste vriendje het had uitgemaakt was ik bang om weer aan de kant gezet te worden.
Dit had te maken met mijn onzekerheid (minder prettige jeugd).

Toen ik net een relatie had met mijn, nu, man was ik heel onzeker.
Bang dat ik het fout deed, er waren toch wel leukere vrouwen.
Mijn man is blijven zeggen hoe leuk ik was, ik begon mezelf meer te waarderen.
Inmiddels 18 jaar samen en een zoon en ik voel mij geestelijk beter dan ooit.

**Geplaatst**: 25-05-15 10:07

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst: 25-05-15 10:07

Ik zit er dan ook over na te denken om eventueel met een psycholoog te gaan praten, maar vind dat gelijk zo 'heftig', en heb het idee dat dat voor erge dingen is zeg maar.

**Geplaatst**: 25-05-15 10:15

Geplaatst: 25-05-15 10:15

Heel herkenbaar ts, ook precies wat pureSG zegt. Liekec, psycholoog kan je juist net even dat stapje in de goeie richting duwen die je nodig hebt. Hoeft niet heftig te zijn, soms heb je gewoon een beetje hulp nodig

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-05-15 13:01

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst door de TopicStarter : 25-05-15 13:01

Thanks voor jullie reacties

Wat betreft de psycholoog heb ik inderdaad ook het gevoel dat dat meteen zo 'zwaar' is voor zoiets..
En het is 'fijn' om te weten dat ik hier niet de enige in ben.. Wat ik mezelf altijd afvraag, hebben mannen hier ook last van? Ik heb namelijk altijd de indruk van niet en dat zij het dus ook niet begrijpen dat een vrouw zo kan zijn..

**Geplaatst**: 25-05-15 18:29

Geplaatst: 25-05-15 18:29

Mannen komen niets voor niks van mars en de vrouwen van venus ;-)

Veel mannen snappen idd vrouwen niet, dit komt grotendeels voort uit het feit dat mannen over het algemeen veel beter kunnen relativeren, ze zijn een stuk makkelijker om het zo maar even te benoemen. Vrouwen daarintegen zoeken vaker "ergens iets achter" en gaan sneller twijfelen; houdt hij soms niet meer van mij, vind hij mij minder leuk, heeft hij geen zin om mij te zien....noem ze maar op :-)

Een man kan idd zo in zijn spel en gezelligheid opgaan dat ze tijd e.d kunnen "vergeten". Dit is niet iets wat zij bewust met opzet doen, maar dat gaat gewoon zo. Vrouwen zijn attenter in afspraken e.d, zij kunnen van zo'n voorval dagen wakker liggen. De man draait zich om en is het vergeten.

Als vrouw zijnde ben je idd vaak wat meer gericht op de man dan andersom, maar dit wil niet zeggen dat ze daarom minder van je houden. Een man is vaak wat "egoistischer" en doet gewoon wat hij wil, de vrouw heeft meer de will to please.
Uiteraard zijn er uitzonderingen en speelt leeftijd en volwassenheid ook een rol mee ;-)

**Geplaatst**: 25-05-15 19:12

Re: Liefde en 'verlatingsangst' ?

Geplaatst: 25-05-15 19:12

Ik herken het ook voor een deel ts. Het is belangrijk om je eigen ding te blijven doen en behouden. Ik heb zelf ook wel eens die angst en ik begrijp eigenlijk niet echt waarom ik die angst nu nog heb.. Ik probeer gelijk afleiding te zoeken als ik die angst heb. 'Helaas' ziet mijn vriend altijd mijn angst in mijn ogen. De kunst is om dan rustig te vertellen wat je dwars zit. Mijn vriend heeft vaak genoeg het lieve geduld om dan rustig te praten zodat ik weer wat realistischer kan nadenken

. Ik heb dan ook vaak genoeg dat het dan bijvoorbeeld twee weken goed gaat en dan ineens een domper en kan ik er soort van in blijven hangen... Die dompers waarin ik blijf hangen wil ik niet meer en ben ik mee bezig om te veranderen. Makkelijker gezegd dan gedaan :Y)

**Geplaatst**: 25-05-15 19:42

Geplaatst: 25-05-15 19:42

Jeetje wat klinkt dit herkenbaar. Ik zit nu 1 maand in een relatie en ik ben supergek op hem maar zodra hij te dicht bij komt wil ik vluchten. Ik heb hierdoor al twee lange relaties beëindigd en ik wil deze relatie echt niet zo laten eindigen.Fijn om te zien dat ik ook niet de enige ben.

Nomineer dit bericht ×