Geplaatst Ik maak een lang verhaal kort, mijn man moest vorige week naar het ziekenhuis met verdenking van een navelbreuk. In het ziekenhuis wouden ze direct opereren maar ivm gegeten moest hij zich volgende dag melden half 9 en dus vanaf 12 uur savonds niks eten. Volgende morgen daar gemeld, veel onderzoeken, ons ontzettend bang gemaakt ( was geen navelbreuk blijkt niets anders ) door te zeggen dat dit echt met spoed geopereerd moest worden, gevaarlijke operatie blabla is hij na 21 uur niks eten en drinken nog niet geopereerd. Ik ben uiteindelijk boos geworden aangezien ik dat gewoon niet vind kunnen zolang zonder eten en drinken en of er die dag een operatie zou komen was ook nog de vraag.
Maar daar komt het, hij krijg uiteindelijk infuus en ik word zo bang dat ik als een klein kind naast mijn man sta te janken. De arts heeft helemaal uitgelegd hoe het in zijn werking ging etc maar toch was ik zo bang terwijl het niet eens bij mij gebeurde..
Mijn man moest een nachtje slapen, bah hem achterlaten in een gebouw waar ik bang voor ben is echt niet leuk
.Nu moet hij geopereerd worden over een aantal dagen en vanaf het moment dat ik het weet ben ik zo ongelofelijk bang/nerveus. Het idee dat ik hem daar wederom moet achterlaten in een gebouw waar ik bang voor ben, hij krijgt weer een infuus, word meegenomen door vreemde mensen, dan onder narcose moet en weer in zijn eentje wakker word met wss heel veel pijn geeft mij zn slecht/naar gevoel.. En dan moet hij ook nog eens 3 dagen blijven.
Mijn man vind het niet eng trouwens!
29 maart ben ik moeder geworden en door mijn reactie op dit hele gebeuren wil ik er vanaf! Wat als mijn zoon naar het ziekenhuis moet? Wat als hij zelf geopereerd moet worden? Hoe kan ik als moeder zijnde dan zo in paniek raken terwijl ik er juist voor hem moet zijn dan?
En dan al niet te spreken over als ik zelf eens onder het mes moet, denk dat ik voor ik het ziekenhuis binnenstap al k.o ben..
Bewust wil ik nu dus overal bij aanwezig zijn ( ml wegbrengen, kijken naar infuus etc..) om hopelijk zo een beetje over mijn angst heen te komen.
Ik kan er over praten zonder angst, ik kan het op tv zien zonder angst, maar zodra er iemand heen moet van wie ik hou neemt mijn angst de overhand.
Wat zou ik hier dus aan kunnen doen?
voelt als thuiskomen (ja heb er een abonnement op haha). Ik zou aanraden om gewoon eens een kopje koffie of thee te drinken in het ziekenhuis restaurant zonder dat er een aanleiding voor is. Of loop er gewoon spontaan een rondje doorheen. Dus positieve herinneringen op bouwen zonder dat er een stressvolle aanleiding is 
. Er kan namelijk niks gebeuren met prikken, het zijn ervaren mensen, je gaat er niet dood van etc. 
