Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-05-15 20:56

Ik verlies mijn reukvermogen

Geplaatst door de TopicStarter : 14-05-15 20:56

Lieve bokkers,

Ik hoop dat het oké is om een topic voor mijzelf aan te maken. Er zal vast al geschreven zijn over reukvermogen, maar ik wil mijn eigen struggles even kwijt.

Sinds maart 2013 verlies ik mijn reukvermogen beetje bij beetje en ik zit er meer mee dan ik me voor had kunnen stellen

. Het medische verhaal laat ik even achterwege, daar word ik namelijk op dit moment alleen maar hopelozer van. Ik wil met jullie vooral de impact op mijn dagelijks leven bespreken om het even kwijt te kunnen. Verder heb ik niet echt een doel met dit topic. Iedereen die hetzelfde meemaakt of mee heeft gemaakt, is natuurlijk van harte uitgenodigd dit topic ook te gebruiken om te ventileren.

Inmiddels ruik ik nog maar een paar keer per dag "helder". Twee jaar geleden had ik je echt niet geloofd als je me had verteld hoezeer dat verlies van geuren mijn leven zou beïnvloeden. Ik heb er wel eens over nagedacht wat ik allemaal zou missen als ik niet meer kon horen of zien, maar ruiken? Nee, nooit veel waarde aan gehecht.

Tot voorkort. Ik word er voor mijn gevoel de hele dag mee geconfronteerd. Het begint er al mee dat ik mijn verzorgingsproducten nauwelijks meer ruik. Mijn beauty rituelen zijn daar een stuk saaier door geworden kan ik je vertellen. Ook kwam ik van een koude kermis thuis toen ik dacht mijn favoriete luxe geurtje even te scoren a.d.h.v. de aanbieding bij de drogist. Ik rook helemaal niets. De parfum niet, het papieren staaltje niet, mijn vingers die het vasthielden niet en de lieve mevrouw die me hielp "rook" ik al evenmin.

Dan het ontbijt, of beter gezegd eten in het algemeen. Volgens artsen kan ik opzich nog even goed proeven als voorheen, maar de ervaring is soms echt nihil te noemen. Vandaag zat ik bijvoorbeeld aan een pizza waarvan ik wéét dat ik hem heerlijk vind, maar ik kan me niet herinneren ooit zo een smakeloze pizza op te hebben. Ik beleef mijn eten steeds meer vanuit de structuur die het heeft en nouja... probeer zelf maar eens stil te staan bij je eten nadat je het een aantal keer gekauwd hebt. I rest my case. Het stomme is trouwens dat ik er eerder meer dan minder op ga eten. Ik blijf op een of andere manier op zoek naar die smaaksensatie die er gewoonweg niet meer komt.

Loop je later door de Blokker en denk je even aan de voor jou nieuwe Glade kaars te ruiken...registreer je niets. Om vervolgens met een schaapachtig lachje "ja, lekker hoor" te antwoorden wanneer een medewerker van de winkel vraagt of je de nieuwe geur prettig vindt.

Verder mis ik de "waarschuwende" functie van het ruiken dat ik eerst zo onwetend uitstekend kon. Ik heb al eens met hondenpoep onder mijn schoen op een verjaardag gezeten

ik kon wel door de grond zakken toen mijn moeder me er in de keuken op aansprak en ik daarna merkte dat al het bezoek het al doorhad. Gelukkig was dit een verjaardag onder familieleden, maar ik ben bang voor wat er komen gaat. Ik gebruikte mijn neus vaak om te bepalen of ik bijvoorbeeld vanaf het paard meteen door kon rijden naar iets anders op mijn agenda, om in te schatten of fruit nog vers genoeg is, of ik zelf nog fris genoeg ruik, of mijn adem ermee door kan (heel belangrijk voor me!)...
Zoals op die verjaardag, zo zal ik veel vaker de mist in gaan. Laatst, misschien nu nog?, was er zo'n reclame gaande op TV over geurenblindheid. Daarin wordt op ietwat grappige wijze geïllustreerd hoe mensen blind worden voor hoe hun huis ruikt, dat er sokken liggen te stinken et cetera. Ondertussen word ik letterlijk "geurenblind" en dan zet zo'n spotje je best aan het denken. Ik kan voor heel veel dingen regeltjes bedenken (check je schoenen, ruim je was op, gooi eten bij twijfel weg)...maar het zal me geheid overkomen, dat is namelijk al gebeurd.

Dit alles verbleekt echter bij het echte verlies. Ik ruik mijn paardje bijna niet meer. Ik neem de geuren op stal bijna niet meer waar

Het doet me echt zoveel om dit nu op te schrijven, dat begrijp ik zelf niet eens. Ik mis hoe hij ruikt als hij gewassen is, bezweet is, gewoon lekker zichzelf is, in de modder heeft gerold... Ik mis de geur van zijn voer, het hooi, bepaalde paardenproducten die ik niet meer ruik. En nu over naar wat ik écht verschrikkelijk vind: ik kan de geur van het dekje van mijn overleden paard niet meer oppikken

Zoals gezegd heb ik een paar keer per dag nog een opleving, maar je zal altijd zien dat ik op dat moment net niet daar ben.

Ik moet steeds vaker beredeneren hoe iets ruikt. In het dagelijks leven vind ik dat één ding, maar op stal vind ik het echt verschrikkelijk. Ik wil niet hoeven bedenken hoe mijn paard op dat moment ruikt door na te denken over wat we gedaan hebben/hoe hij erbij staat. Ik wil verrast worden door zijn geuren en onnozel van ze genieten zoals ik voorheen altijd gedaan heb.

Ik probeer het echt in perspectief te zien. Ik zou nog altijd liever dit scenario doorlopen dan dat ik hem niet meer zou mogen voelen, zien, of horen. Het valt me nu alleen even bijzonder zwaar en ik heb bovendien niet het idee dat mensen om me heen écht begrijpen hoe heftig het van tijd tot tijd kan worden. Zelfs als ze het in het algemeen lijken te begrijpen, doen ze vrij laconiek over het grote gemis van de geuren op stal. Ik moet, als ik hun woorden mag geloven, vooral blij zijn dat ik de mest straks niet meer ruik...maar zelfs die mis ik.

Goed, dat was het voor nu. Onwijs bedankt dat ik hier een plekje heb om dit kwijt te kunnen.

**Geplaatst**: 14-05-15 21:02

Re: Ik verlies mijn reukvermogen

Geplaatst: 14-05-15 21:02

Lieve ts, je bent dan nog wel niet zo lang op Bokt, je was me al meteen opgevallen. Dit omdat je zulke fijn en constructieve berichten schrijft. Waarvoor dank, ik lees je posts graag.

Ondanks dat ik totaal geen ervaring heb met het verlies van je reukvermogen wilde ik je bij deze toch even een hart onder de riem steken. Ik denk dat het in dit geval echt iets is van: je weet pas wat je hebt als het er niet meer is.

Het in perspectief zien is ook maar relatief natuurlijk want zo kun je alles wel bagatelliseren. Het is een orgaan en het is een belangrijker orgaan dan dat veel mensen doorhebben. Jij hebt recht op jouw verdriet.

:(:)

**Geplaatst**: 14-05-15 21:03

Geplaatst: 14-05-15 21:03

Jeetje wat ontzettend vervelend, ik moet zeggen, ik had er voor jou verhaal ook nooit van gehoord, laat staan over na gedacht. Kan me inderdaad voorstellen dat het je beleving van alles een stuk minder intens maakt.

Als ik het goed begrijp heeft het een medische oorzaak en is het on-omkeerbaar? Kan je er niet bij een psychiater o.i.d. mee leren omgaan? Ik denk dat hulp niet verkeerd zou zijn, denk dat een depressie op de loer ligt in dit geval.. :(:)

**Geplaatst**: 14-05-15 21:06

Geplaatst: 14-05-15 21:06

Jeetje TS, dit lijkt me verschrikkelijk. Ik kan me er niets bij voorstellen en hoop dat je er goed mee om leert gaan en toch nog kunt genieten! Ik weet wel dat er een tijdje geleden op tv iets is geweest over een kookboek voor mensen die niet goed kunnen ruiken. Met eten waar je dan om andere redenen toch nog erg van kunt genieten. Zal 't eens even voor je opzoeken, momentje.

UPDATE: Dit is 'm! http://www.bol.com/nl/p/smaakvol-en-gezond-eten-met-al-je-zintuigen/1001004010211197/

**Geplaatst**: 14-05-15 21:13

Re: Ik verlies mijn reukvermogen

Geplaatst: 14-05-15 21:13

Wat ontzettend naar TS

Eén keer heb ik pizza gegeten toen ik niet kon ruiken en het was vreselijk. Ik kan me niet voorstellen hoe het zou zijn om dat elke dag zo mee te moeten maken... Sterkte.

**Geplaatst**: 14-05-15 21:14

Geplaatst: 14-05-15 21:14

Wat een vreselijk verdrietig verhaal. Als het kon TS, zou ik je zo mijn neus uitlenen voor een dag of wat.

Heel, heel veel sterkte.

**Geplaatst**: 14-05-15 21:14

Geplaatst: 14-05-15 21:14

Wat afschuwelijk. Ik kan het me niet voorstellen. Het is ook zeker niet niks, geen reukvermogen.
Hopelijk heb je door deze mooie post te schrijven toch even je eitje kwijt geraakt. :(:)

**Geplaatst**: 14-05-15 21:18

Geplaatst: 14-05-15 21:18

Oh TS, wat een eerlijk en aangrijpend verhaal! Het zet me ook echt aan het denken.. ik heb er nooit zo heel erg bij stil gestaan hoe belangrijk het ruiken is. Daarvoor dank, ook al is dat misschien cru. Sorry als je dat vervelend opvat.

Ik wil je ook een hart onder de riem steken, en als je meer kwijt moet, kan hier inderdaad altijd. Sterkte, en ik denk het enige waarvoor we met je mee kunnen hopen is dat je er relatief snel aan 'gewend' raakt en een routine met dingen controleren opbouwt. Dikke knuffel :(:)

**Geplaatst**: 14-05-15 21:21

Re: Ik verlies mijn reukvermogen

Geplaatst: 14-05-15 21:21

Pff, vreselijk is dit! :(:)

Ik heb dit alleen als ik erg verkouden ben, dat duurt een dag of 4 en dat vind ik al vervelend, omdat je dus ook niet ruikt of je naar zweet stinkt bijvoorbeeld.
Snap dat je het heel moeilijk vindt om hier mee om te gaan!

Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen!

**Geplaatst**: 14-05-15 21:23

Re: Ik verlies mijn reukvermogen

Geplaatst: 14-05-15 21:23

Wat een verdrietig verhaal $:\$ Wat omschrijf je het mooi. Dit is inderdaad echt iets wat je pas gaat missen als je het niet meer hebt.

Heel veel sterkte TS :(:)

**Geplaatst**: 14-05-15 21:28

Geplaatst: 14-05-15 21:28

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen, maar ik voel toch de behoefte om te reageren. Het zal er dan ook ongetwijfeld heel knullig uitkomen als ik zeg dat ik dit zo onwijs rot voor je vind. Is er enige mogelijkheid dat je, je reuk op den duur toch nog weer terugkrijgt?

**Geplaatst**: 14-05-15 21:33

Geplaatst: 14-05-15 21:33

Ik heb vanaf mijn 7e levensjaar chronische bijholteontsteking gehad en kan me dus een leven met reukvermogen niet meer voorstellen, een geluk voor mij want dan weet ik niet wat ik mis.

Een paar tips die wel handig zijn

Alles extra kruiden zorgt ervoor dat het eten beter smaakt. Verder het voor je oog mooier maken, niet alles neerkwakken maar gewoon mooi opmaken je bord, felle kleuren. Vanille etc zal je niet meer proeven, dus ook voor je mentale niet meer gebruiken.

Niet teveel door elkaar mengen is ook fijn, dan registreer je de smaken beter.

In een winkel kan je vragen of ze je de geuren willen beschrijven in smaken. Tot nu toe nog nooit iemand tegengekomen die het erg vind, vaak vinden ze het juist leuk!

Gewoon ervan uit gaan dat je na de paarden je moet omkleden of deo op moet spuiten, better safe than sorry. Laat ook mensen weten dat je niet meer ruikt. Zo heb ik ooit eens de gaskraan laten open staan. Kon het niet horen ( slechter gehoor ) en dus ook niet ruiken. Tegenwoordig laat ik het docenten en labpartners weten en gebeuren er geen ongelukken meer.

Hoop dat je er iets aan hebt

sterkte met het leren omgaan met het hebben van geen reukvermogen. Als je nog meer tips wilt voor specifieke situaties, ik heb er een hele boel. Mijn pb staat altijd open voor je.

**Geplaatst**: 14-05-15 21:39

Re: Ik verlies mijn reukvermogen

Geplaatst: 14-05-15 21:39

Ts, je zegt dat je reukvermogen verdwijnt maar ook je smaak dan?? Ik vind het heel erg want niets meer kunnen ruiken en eventueel proeven lijkt me ontzettend vervelend en inderdaad een groot gemis.
Kan je alleen nog maar heel veel sterkte wensen.

**Geplaatst**: 14-05-15 21:40

Geplaatst: 14-05-15 21:40

Wat een aangrijpend verhaal.. Toen ik de OP las werd ik er stil van.. Ik weet ook niet zo goed wat ik moet zeggen maar ik hoop in ieder geval heel erg voor je dat het beter wordt of dat je een manier vindt om er mee te leven :(:)

**Geplaatst**: 14-05-15 21:46

Geplaatst: 14-05-15 21:46

Hoe je hebt geschreven over het missen van de geuren bij je paard, raakt me erg. Ik voel je verdriet in je woorden. Het lijkt mij inderdaad ook vreselijk om alle stal/paardengeuren te missen.
Ik hoop dat je het een plek kunt geven.

**Geplaatst**: 14-05-15 21:46

Geplaatst: 14-05-15 21:46

Helaas weet ik niet precies wat je mee maakt. Ikzelf heb als sinds mijn geboorte Anosmie. Ik heb dus nooit kunnen ruiken in mijn hele leven. Het scheelt dat ik niet weet wat ik mis. Dat lijkt mij het moeilijkste bij jou.

Verder heb ik ook helaas geen kant-en-klare tips voor jou. Ik eet ook op structuur. Behalve de hotwings van de KFC. Dat pittige proef ik wel voor zover dat gaat bij mij! :')

Het moeilijke is ook dat je toch afhankelijk wordt van anderen. Ik druk regelmatig dingen onder de neus van anderen om te kijken of iets stinkt ofzo. Ik ben dan ook heel open tegenover andere mensen over mijn Anosmie. Dan kunnen zij mij helpen. Vooral als er iets is als brand. Dan hoop ik dat iemand mij mee wilt nemen!

Ik kan verder alleen maar zeggen dat ik je heel veel succes wens voor de komende tijd. Als je vragen hebt of iets anders wilt weten, kan je mij altijd een berichtje sturen!

Veel succes!

**Geplaatst**: 14-05-15 21:46

Geplaatst: 14-05-15 21:46

Jeetje.. Heb er eigenlijk nog nooit echt van gehoord, en ook niet van iemand die het ruiken niet meer kan.
Je hebt me wel aan het denken gezet, want zit me nu echt te bedenken hoe dat zal zijn en hoe je je eronder voelt..
Ik weet verder niets meer te zeggen, je kan het eigenlijk noemen dat ik sprakeloos ben..
Ik wil je heel veel sterkte wensen!

**Geplaatst**: 14-05-15 21:47

Geplaatst: 14-05-15 21:47

Mijn oma heeft zolang ik haar kende geen geur en dus ook geen smaak gehad. Ze is al lang geleden overleden hoor. Ik weet nog dat ik daar als kind best veel mee bezig ben geweest en veel vragen heb gesteld omdat ik moeite had om het me voor te stellen. Ze heeft het me zo goed mogelijk uitgelegd. Maar het heeft veel indruk gemaakt.

Je verhaal is dus niet nieuw, maar maakt nog steeds veel indruk. Het heeft zo veel invloed op je leven. Ik denk dat veel mensen daar echt geen weet van hebben. Hoe belangrijk geur eigenlijk is. Heel veel sterkte.

**Geplaatst**: 14-05-15 22:01

Geplaatst: 14-05-15 22:01

Nu ik dit aangrijpende verhaal lees, besef ik pas hoe belangrijk geur is. Mijn eerste gedachte was ook, het is maar je geur...

Heel veel sterkte, hopelijk vind je een goede manier om er mee om te gaan. :(:)

**Geplaatst**: 14-05-15 22:01

Geplaatst: 14-05-15 22:01

Lieve TS,

Je bent een prachtig fijngevoelig persoon, zoals jij schrijft.
Fijngevoelig voor alles: kleur, geur, muziek, smaak, gevoel, geur en textuur.
Heerlijke strakgewassen lakens, tikken van regen en de geur van kuilgras.
Ik kan het mij zo erg voorstellen wat je denkt te missen! Buiten alle praktische ongemakken als zweetoksels en rijp fruit grijp je vooral naar het gemis van dat waar jij gelukkig van wordt: de kleine dingetjes, de kleine geurtjes.

Ik vind het heel naar voor je.
Heb je al eens met lotgenoten gesproken?

**Geplaatst**: 14-05-15 22:08

Geplaatst: 14-05-15 22:08

bigone schreef:
Ts, je zegt dat je reukvermogen verdwijnt maar ook je smaak dan?? Ik vind het heel erg want niets meer kunnen ruiken en eventueel proeven lijkt me ontzettend vervelend en inderdaad een groot gemis.
Kan je alleen nog maar heel veel sterkte wensen.

Met verlies van reuk verlies je inderdaad ook je smaak, in ieder geval voor een groot deel.

**Geplaatst**: 14-05-15 22:08

Geplaatst: 14-05-15 22:08

Lieve TS,

Ik ben er een beetje stil van. Ik kan me bijna niet voorstellen wat je doormaakt, maar de pijnlijke momenten die je schetst maken dat ik het ontzettend sneu en verdrietig voor je vind. Zoiets verdien je niet. Je bent iemand die ondanks het vervelende wat gebeurt, toch probeert positief te blijven. Dat vind ik een mooie eigenschap. Mag ik je heel veel sterkte wensen? Knuffel.

**Geplaatst**: 14-05-15 22:25

Geplaatst: 14-05-15 22:25

zigranta schreef:
bigone schreef:
Ts, je zegt dat je reukvermogen verdwijnt maar ook je smaak dan?? Ik vind het heel erg want niets meer kunnen ruiken en eventueel proeven lijkt me ontzettend vervelend en inderdaad een groot gemis.
Kan je alleen nog maar heel veel sterkte wensen.

Met verlies van reuk verlies je inderdaad ook je smaak, in ieder geval voor een groot deel.

Ik heb nooit kunnen ruiken, maar wel kunnen proeven. Alleen helaas maar de basissmaken.

Bijvoorbeeld limonade. Als het sterk genoeg is, proef ik dat het zoet is. Maar ik heb totaal geen idee of het dan framboos, aardbei, sinaasappel of wat dan ook is. En dat heb ik bij alle smaken.
Alles heeft één smaak als het sterk genoeg is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-05-15 22:31

Geplaatst door de TopicStarter : 14-05-15 22:31

Wauw/wow, wat een ontzettend lieve reacties en wat zijn er veel mensen die nu al de moeite wilden nemen mijn verhaal te lezen (en wat achter te laten). Jullie reacties betekenen onwijs veel voor me. Ik ben jullie oprecht heel dankbaar voor de steun die jullie mij toe doen komen op zo'n avond waarop alles even te veel lijkt.

@Iris82: wat een lieve woorden! Echt leuk om te horen dat ik in positieve zin ben opgemerkt hier. Soms voelt Bokt zo groot dat je je anoniem waant als nieuwkomeling (en vast ook daarna). Mag ik opmerken dat jouw schrijfstijl hier echt precies is wat ik zelf ook had kunnen schrijven? Dan nu inhoudelijk: onwijs bedankt voor het hart onder de riem en je medeleven. Het is inderdaad een verlies dat ik even niet kan wegwuiven, dus ik gooi het over een andere boeg en geef bij deze toe hoe beperkend deze beperking door mij ervaren wordt.

@Shanna: ik ben sinds vorig jaar in therapie bij een psychotherapeute. Geen psychiater dus, dit omdat ik niet zat te wachten op nóg iemand die medisch tegen me aan kijkt. Ik denk echter dat ook psychotherapie wel past bij wat je bedoelde? Tot nu toe heb ik er echter weinig profijt van, dit terwijl ik wel het gevoel heb er open voor te staan en actief deel aan te nemen. Nu moet ik daar wel aan toevoegen dat de therapie bedoeld was voor het omgaan met een heel scala aan neurologische beperkingen die ik opliep na meerdere kleine hersenbloedingen in korte tijd. Er speelt dus een hele hoop en de lieve vrouw doet echt haar best me te helpen. Ik merk de laatste tijd pas dat wij zelf wellicht de fout hebben gemaakt andere "omgaan-met" problemen op de voorgrond te zetten. Jouw reactie zet me dus wel aan het denken over het verbinden van een therapeutische prioriteit aan mijn reukvermogen, dank daarvoor!

@Babbelientje: wat een onwijs leuke link

! Dit doet me goed. Ik denk dat ik o.a. door middel van zulk een kookboek nieuwe manieren zal moeten leren om de kwaliteit van mijn eten weer wenselijk te maken. Ik ben je heel dankbaar voor de tip en de link.

@kevertje04: Bedankt voor je medeleven.

@lieveli: Ik probeer het niet als verdrietig iets te beleven, maar vanavond (en vele avonden voorheen) was het even niet anders. Wat lief van je om te zeggen dat je bij wijze van solidariteit je neus uit zou lenen

@xRooss: ook jij bedankt voor je sympathie! Het openen van dit topic en het tot me nemen van de reacties heeft me tot nu toe al heel goed gedaan. Wel is het nu even heel erg hot topic (pun unintended) in mijn hoofd, waardoor het even heel groot is en het verdriet erover me ietwat consumeert. Maargoed, die momenten mogen er ook zijn, denk ik dan maar. Dit is voor mij een keer een heel andere manier van met iets omgaan. Ik vermoed dat het erbij hoort.

@Dirndl: Helemaal niet cru! Ik vind het juist heel mooi om te vernemen dat ik iemand die gewoon kan ruiken - neem ik aan? - herinner aan hoe mooi en verrijkend dat vermogen is. Komt er toch nog iets goeds uit voort, zeg maar. Ik heb er droog gezegd zelf niets aan, maar dat maakt het voor mij niet cru dat een ander wél wat positiefs meeneemt na het lezen van mijn verhaal

@KoudbloedKim: ik denk inderdaad dat de ervaringen waar ik van dag tot dag moeite mee heb wel vergelijkbaar zijn met het verlies van geurvermogen bij een fikse verkoudheid. Ik heb het tot nu toe alleen als heel raar ervaren, omdat er verder niets met mijn luchtwegen of neus aan de hand is. Bij een verkoudheid voelt het natuurlijk aan, ofzoiets? Bij verkoudheid hoort dat hele verstopt zijn voor mij bij elkaar: dat ik niet vrij kan ademen, dat ik niet ruik enzovoorts... Maar het is voor mij een vrij "enge" gewaarwording dat dat reukvermogen maar uitblijft, ook al kan ik nog zo vrij ademen.

Apple: het is op een of andere manier fijn om te horen dat je vindt dat ik mijn ervaringen mooi omschreven heb. Er zit natuurlijk naast het eigenlijke verlies ook een bult frustraties doordat ik regelmatig het gevoel heb dat mensen om mij heen de impact wegwuiven. Het doet me daarom des te meer (goeds) dat men mijn geschreven woord wel goed verstaat

Jolien87: Bedankt voor je medeleven. De medische molen is een erg lastig verhaal voor me. Er is namelijk zowel sprake van fysieke schade aan reukorganen als dat er een wirwar van kleine hersenbloedinkjes meespeelt/kan spelen. Ik ben geen mooi experiment waar er nette voormetingen beschikbaar zijn, dus artsen zien alleen de aftakeling die nu gaande is. Zonder één duidelijke beschadiging die dé boosdoener zou zijn, wordt het natuurlijk lastig om over herstel te praten. Sommige artsen zeiden me dat de oplevingen die ik soms heb - alhoewel ze afnemen - een goed teken aan de muur zijn. Andere artsen praten meer tegen me in termen van "laten we realistisch zijn" en "geen valse hoop" et cetera. Zelfs al zouden doktoren één gebiedje in mijn hoofd kunnen pinpointen waar de detectie/interpretatie van geur misgaat, het doen revalideren van reukvermogen is niet echt een prominent onderzoeksgebied. Doktoren, verzekeraars en onderzoekers zijn primair gericht op visie en gehoor. En terecht hoor, daar niet van, maar dat is nóg een reden waardoor ik me liever wil richten op het accepteren van de situatie zoals hij nu is. Over 50 jaar is er vast een app voor, dat dan weer wel...

@StonedRomy: wat een ontzettend, ontzettend nuttige tips! Dankjewel! Het hele eetgebeuren is echt heel lastig voor me. Ik was al geen fijne eter/kokin voordat dit me overkwam, maar ik probeer het nu juist om te draaien naar iets waardoor ik extra gemotiveerd zou moeten zijn wél te investeren in de kwaliteit van mijn maaltijden. Dat niet-te-veel-door-elkaar-doen daar kwam ik snel achter hey...

Het omschrijven van geuren is ook een goede, maar ik vind het zo lastig. Soms lees je op van die beautyblogs een parfum review waar ze het hebben over de drie (?) niveau's van noten in parfum... Weet ik veel wat het betekent als een geur een houten topnoot heeft!

Ik leer het vast wel hoor, want het is echt een waardevolle manier om toch geuren mee te krijgen. Het zal alleen aardig wat oefening vereisen, want het lukte me mét reukvermogen al niet om op die manier een parfum/geur te omvatten. Wat betreft mensen inlichten: eigenlijk inderdaad heel belangrijk, alleen al qua veiligheid... Ik zie alleen zo gruwelijk op tegen de reacties die soms volgen. Oh boy. Heb je nog tips over hoe je "dat gesprek" over reukvermogen het beste kan voeren?

@bigone: het is heel lastig te omschrijven. Het is inderdaad waar wat doktoren zeggen, dat ik namelijk strikt genomen nog wel proef. Het schijnt alleen zo te zijn dat je smaak sowieso maar een "klein" orgaan is. Smaak verloopt ook heel erg via geur/aroma en voor een aanzienlijk gedeelte via wat je ziet. Ik denk dat je het op die manier het beste kan begrijpen, die invloed van geen reukvermogen op hoe je je eten beleeft. Zelf maak je dit in kleinere vorm ook wel eens mee, vermoed ik. Denk eens aan keren dat je eten niet lekker smaakte omdat het niet lekker rook, of waarop je zo snotverkouden was dat je geen geur meer op kon pikken. De twee zijn nauw verweven met elkaar.

@Free2: Bedankt voor je reactie! Ik richt me nu eigenlijk hoofdzakelijk op ermee-leren-omgaan. Het zou heel mooi zijn wanneer het beter wordt, maar mijn ervaring en prognose zijn dat het na dit jaar helemaal klaar is met mijn reukvermogen.

@Supervixen: Ja, echt hoor, dat paardenstukje vind ik het ergst (al vind ik het sociale/hygiëne stukje ook wel heel erg). Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik mijn neus begraaf in de inmiddels korte vacht van mijn hinnik in de hoop een random vlaagje op te vangen. Soms is het me nog gegund! Dan sta ik echt te genieten

Lieve bokkers die ook gereageerd hebben, ik kom later op jullie hartelijke comments terug

Ik ben nu te moe en dat doet geen eer aan jullie berichtjes.

**Geplaatst**: 14-05-15 22:39

Re: Ik verlies mijn reukvermogen

Geplaatst: 14-05-15 22:39

Daarom vraag ik het ook echt in de winkel zelf, dan komen ze niet mer dure woorden maar met normale taal die om te zetten is in mijn verbeelding.

Het gesprek verschilt. Bij docenten ga ik helemaal medische taal zodat ze inzien dat het wel echt belangrijk is. Vriendinnen is het meer van ' wees even mijn blinde geleide hond oo het gebied van geluid/geur'

Klasgenoten die mijn ergste ziekte jaar niet hebben meegemaakt vertel ik meestal dat ik verkouden ben, maar dan chronisch. Niet te ingewikkeld.

Verder ach. Mijn ouders vroegen me net nog om even te ruiken of de melk zuur is, gewoon lachen en naar je neus wijzen. Niet te serieus over zijn na een keer. Mensen leggen eerder de link als het in een luchtige sfeer gezegd wordt ( althans, das mijn ervaring )

Nomineer dit bericht ×