Ik heb zelf opname altijd weten te voorkomen.
Mijn vriendinnen zijn wisselend: soms werkt het, soms niet.
Als ik er rot aan toe ben, heb ik rust nodig. Er zijn instellingen waar dat met geen mogelijkheid kan. (Stilte kan niet, uren wandelen kan en mag niet, zoiets duidelijks als: 'de komende drie kwartier praat ik met deze psychologe' doet men niet aan - ik word daar dus gek van.)
Als incestvrouw zou ik mogelijk baat gehad kunnen hebben bij een echt ongemengde afdeling, maar dat was in mijn akeligste tijd uit de mode.
"Opgescheept zitten met" nog tien of twintig anderen 'die ook allemaal tegen het plafond zitten'- dat is niet niks. Voor wie wil oefenen in weerbaarheid: je krijgt veel oefenmateriaal, maar de manier waarop je het krijgt aangereikt is verregaand onpedagogisch: hup, het diepe in! Lang niet alle verpleegkundigen zien dingen als pesten, en wie het signaleert kan er vaak weinig mee. Ik ben op afdelingen geweest waar een enorme strijd woedde om de aandacht van de verpleging - huuuuu!
....en dan nog het jargon! Zo was er een afdeling, daar moest je op je vrije middag 'gestructureerde activiteiten' doen. Heremijntijd nog aan toe! (Bij navraag bleek dat een bezoek aan de huisarts gold als gestructureerd, maar wat lezen of puzzelen niet. Tot op de huidige dag: ik snap het niet. Inmiddels wil ik het ook niet meer snappen.
)