Geplaatst Ik weet niet of het wel verstandig is om dit zo openbaar op bokt te gooien, maargoed. Een schaduwaccount vind ik hier niet ernstig genoeg voor.
De 'problemen' begonnen ongeveer toen ik naar de middelbare school ging. Je gaat natuurlijk puberen en jezelf ontwikkelen. Je begint ook los te komen van je ouders, ik denk dat hier het probleem begon. Nu wil ik vantevoren wel zeggen dat het echt niet allemaal mijn vaders schuld is, ik wil hem absoluut niet zwart maken en ben me er goed van bewust dat het ook voor een deel aan mijzelf ligt. De ruzies in ieder geval.
Zoals ik al zei begon het tijdens het puberen. Als ik er aan terug denk op sommige momenten niet al te gek, want volgens mij was ik vrij vroeg met puberen en ook best erg. Meeste ruzies gingen over (kamer) opruimen en later ook over huiswerk en school. Hij zat contstant te zeuren dat ik m'n kamer moest opruimen, dit moest doen dat moest doen, of ik m'n huiswerk allemaal al af had etc. T/m ongeveer de 2e klas ging het heel goed op school, vanaf de 3e begon ik motivatie te verliezen en ging het steeds minder. Rond deze tijd werd ook mijn oude bijrijdpaardje verkocht, waar ik echt heel veel moeite mee had (soms zelfs nog heb). Heb dat beestje maar een half jaar verzorgd, maar het was echt mijn alles geworden. Klinkt misschien heel penny, maar had er echt een goede band mee opgebouwd wat voor mij heel speciaal was. Toen dit paard dus verkocht werd ging school ook slechter, heb echt een tijdje gehad dat ik gewoon nergens meer zin in had. Volgens m'n vader stelde ik me aan en was er niks aan de hand. Het is tenslotte maar een paard. Echt interesse had hij sowieso ook niet in mijn hobby. Ik denk dat hij een aantal keer is komen kijken bij wedstrijden op de manege, maar dit was het wel. Mijn moeder daarentegen is wel vaak mee geweest. Wat ik altijd geweldig vond!
Vanaf dit moment ging school dus ook slechter, minder motivatie, meer eten (vooral snoep) en ik had echt last van m'n puberteit. Mijn vader deed dan ook alsof ik het ergste kind was dat er bestond. Vanaf hier begon hij ook 'grapjes' te maken over kostgeld en dat hij me uit huis wilde hebben (in andere woorden) 3 maanden later kreeg ik een nieuw bijrijdpaardje (die ik overigens nog steeds doe), iets daarna nog vond ik m'n verkochte bijrijdpaard weer terug en werd ik weer wat vrolijker. Ook al miste ik dat paard natuurlijk nog verschrikkerlijk.
M'n motivatie voor school kwam helaas niet terug. Dus vanaf toen is het echt drama geworden met de band tussen m'n vader en mij. Volgens hem deed ik te weinig aan school, werkte te weinig, at veel te veel en slecht, ging te veel naar de paarden, sprak te veel met vriendinnen af en m'n kamer was een zwijnenstal. Terwijl dit allemaal écht reuze mee viel. Ik haalde nog gewoon (goede) voldoendes met school (maar een 8 is geen 10 natuurlijk!), werkte gewoon 6-10 uur per week in de supermarkt (vanaf m'n 15e), oke ik at wel veel snoep
, ging helemaal niet zoveel naar de paarden. Verschilde een beetje, maar gemiddeld 1 of 2x per week. Daarnaast waren (zijn) paarden voor mij gewoon erg belangrijk. Daar voel ik me mezelf en kan ik m'n hoofd leeg maken. De regel voor m'n kamer was 1x per week helemaal spik en span maken. Dus stofzuigen, afstoffen etc. Daar hield ik me vaak ook aan maar ben niet zo'n schoonmaakprinses dus zag wel eens iets over het hoofd...Sindsdien is het eigenlijk steeds erger geworden. Even een sprong naar m'n examens; Ik heb mijn HAVO gewoon in 1x gehaald. Sowieso iets wat je niet vaak ziet. denk dat het in mijn jaar rond de 10-20% was die 5 jaar op deze school havo heeft gedaan.
Eerste keer dat ik het gevoel had dat mijn vader trots op mij was... Voor die ene dag. Hij was speciaal voor me thuis gebleven de dag dat ik m'n uitslag kreeg. Eerst was ik nog wel wat bang voor zijn reactie, maar eigenlijk was het best fijn...
Ik had gekozen voor een tussenjaar. Voor mij was school echt VECHTEN. Ik vond het echt VERSCHRIKKELIJK. Iedereen (inclusief mijzelf en m'n mentor) had niet meer verwacht dat ik het nog zou halen. Ik wist dus dat ik een studie op dit moment nooit zou gaan halen. Daarnaast wist ik echt niet wat ik zou willen doen. Nouja, jawel, maar dit was op dat moment onmogelijk. En ik had/ heb een hele grote droom: In Amerika op een ranch werken! Perfect om te doen in een tussenjaar dus. Baan gezocht, gevonden en keihard werken. Niet iets wat mijn vader nou zo graag wil, die wil natuurlijk dat ik een studie ga doen. Ruzies zijn er trouwens nog elke dag. Op een gegeven moment werkte ik 35-45 uur in de week, sportte 4x per week en had ook nog 2 bijrijdpaarden. Zijn letterlijke woorden waren dat ik een 'luizenleven' had en dat ik er nog wel achter kom als ik echt ga werken. Ik ben tenslotte nog jong dus 45 uur in de week werken in een winkel, waar je dus alleen maar staat en loopt is helemaal niet zwaar! Deed hij vroeger ook zegtie
Even een klein sprongetje terug; Sinds mijn 17e maakt m'n vader me steeds duidelijker dat hij me uit huis wil hebben. Betaal dan ook sinds m'n 17e ALLES zelf (ook sportschool en paardrijden). Sinds ik van school af ben (nu dus bijna een jaar) krijg ik ook geen kleed/zakgeld meer van m'n ouders én betaal ik 100 euro per maand kostgeld.
Nu heb ik mijn geld helemaal bij 1 gespaard na een jaar werken, en ga (áls ik m'n visum krijg) over zo'n 6 weken weg voor een jaar, naar Canada. Om mijn droom uit te laten komen.
Nu komt het; Ik ben niet meer welkom thuis als ik terug kom. Mijn vader wil dit natuurlijk al sinds m'n 16e, maar m'n moeder is de ruzies nu ook zo zat dat ze het gevoel heeft dat ze moet kiezen tussen m'n vader en mij. Ze kiest dus voor m'n vader en ik ben niet meer welkom thuis straks. Dat waren letterlijk hun woorden. Je bent niet meer welkom als je terug komt, voordat je weg gaat moet je je ingeschreven hebben voor een woning. Opzich snap ik het ook wel en ik denk dat het ook beter is om niet meer thuis te gaan wonen, maar vind het wel een lastig idee dat ik niet meer welkom ben. En natuurlijk heb ik geen idee hoe ik dat financieel ga doen. Ze gaan me ook echt niet financieel steunen. Maargoed, dat zien we later wel weer.
Ik ben het gewoon zo zat met m'n vader... Gewoon dat hij doet alsof ik nooit wat goed kan doen. Dat hij nooit eens een keer trots op mij is. Dat hij me het gevoel kan geven alsof ik niks waard ben. Die 'grapjes' die hij maakt waar ik zo onzeker van wordt ('Ben je wezen zwemmen? Je bent je zwembandjes vergeten af te doen!'. Daarmee bedoelt hij dus m'n vet.) Hoevaak ik dat 'grapje' al wel niet gehoord heb. Soms lijkt het alsof hij het leuk vindt om mij onzeker te maken. Ik merk gewoon dat ik hem echt háát op sommige momenten. Ik ben niet iemand die zich op z'n kop laat zitten en ga er dus ook tegenin als hij mij zo afblaft, vandaar alle heftige ruzies. Eerder waren die ruzies veel minder omdat ik vluchtte en er niet tegenin ging. Maar daar heb ik ongelooflijke faalangst aan over gehouden (zowel sociaal als cognitief), dus eigenlijk is het flight in fight over gegaan. Naast de best wel extreme faalangst kan ik ook niet goed met jongens. Vrienden prima, maar zodra het dichter bij kom kap ik het af of ga ik rare dingen denken (hij vindt me toch niet leuk. Hoe kan hij mij nou weer leuk vinden etc). Heb dan dus ook nog nooit een relatie gehad. Heb nooit echt die liefde van huis meegekregen. Ook nooit knuffels etc.. Nu wel soms van m'n moeder, maar vind het niet fijn en kap het af. Soms voel ik me er ook best banketstaaf over. Maar ik kan het gewoon niet...
Ik snap het ook gewoon niet zo goed. Wat doe ik nou zo verkeerd? Ik werk zo veel mogelijk, sport 4x per week, ben de rest van m'n vrije tijd bij de paarden te vinden, drink niet, rook niet, gebruik geen drugs, zit bijna niet thuis en toch kan hij me maar niet accepteren wie ik ben.
Nu net ook weer, ik kom terug uit de sportschool en het eerste wat ik hoor wanneer ik binnen kom is wat ik allemaal fout gedaan heb. Ik wordt er zo boos van..
Respect voor als je dit gelezen hebt. Het is wat langer geworden dan ik had verwacht
Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik hier mee wil bereiken, gewoon van me af schrijven denk ik. En misschien mensen die dit ook hebben en hoe zij er tegen aan kijken. 
