Geplaatst -Dit is een goed gekeurt SA, dus mocht je me herkennen stuur dan het liefste een PB en gooi dit liever niet in het topic!
-Alvast bedankt voor het lezen van mijn (lange)verhaal.
Goed, waar moet ik eigelijk beginnen? Ik zit met zoveel vragen......
Ik heb een aantal vormen autisme (zware vormen) waardoor ik van jongs af aan al het gevoel heb dat ik hier niet thuis hoor. Dat niemand mij begrijpt, kortom ik pas hier niet.
Al sinds jongs af aan (toen ik 4 jaar was ongv.) heb ik voor mijn autisme hulp, en worden mij dingen geleerd, die voor de andere mensen al van zelf sprekend zijn (gesprekken aan gaan, dingen als voor wat hoort wat, interesse delen etc) hier heb ik in het begin veel aan gehad. Alleen de dingen + de uitleg werden steeds moeilijker, na veel bikkelen, heb ik nu sommige dingen redelijk goed onder de knie. Helaas loop ik toch nog vaak tegen dingen aan. Ik ben nu gestopt met de hulp, omdat het toch niet hielp en het meer stress dan hulp gaf!
Wegens mijn gepest wat al 7 jaar aan de gang is is mijn zelf vertrouwen echt op 0%. En begon ik langzaam aan te geloven en dat ik echt ben wat ze allemaal zeiden. Maar, het ging nog wel.
Echter de laatste tijd voel ik me steeds meer onbegrepen, en heb ik steeds sterker het gevoel dat ik er niet bij hoor. Ik voel me anders.
Verder laat ik dit niet merken, omdat mij altijd geleerd is om je zonde te verzwijgen en alleen je sterke punten openbaar maken.. Door veel mensen wordt ik gezien als een vrolijke meid, die plezier heeft in wat ze doet, maar dat is dus niet zo.
"But fake happiness is still the worst sadness"
"I keep a lot of sh*t to myself, because in real life nobody gives a f*ck!"
"How do you wake up from a nightmare if you're not asleep?"
Omdat ik van mijn verleden weet dat gewoon op internet rond neuzen helpt als je met vragen zit. Heb ik gewoon een aantal dingen in getoetst bij de zoek balk, en ik ben na wat doorklikken, op een site gekomen van de GGD. Waarop uitgelegt stond wat een depressie was, ik begon het te lezen, en ik keek een beetje naar de kenmerken, en ik had het allemaal! Vervolgens was er ook nog een test, die ingevuld met als score: "Je hebt 95 van de 100 punten gescoord, er is een vermoeden dat je depressief bent. Wij raden je aan om naar een huisarts te gaan die je eventueel door kan verwijzen" Nou ja, ik dacht dat kan best. het is maar een test die kan het ook verkeerd hebben toch?! Ik heb door gezocht op Depressie testen, en ik heb er uiteindelijk een stuk of 10 ingevuld, met allemaal als uitslag dat ik depressief ben. Aangezien ik toch niet zo goede band had/heb met mijn ouders, heb ik het mijn begeleister voor mijn autisme gemailt. en ze zei dat ze het de volgende keer zou bespreken. Ik was best wel opgelucht!
Bij het volgende gesprek, zei ze, hoe die nare gedachten nou eigelijk kwamen, en ik proberde dat uit te legen, en ze begon een heel schema te maken, en iedere keer kwam het er weer op terug van "Ja en dan denk dat je misschien depressief bent, maar dat ben je niet hoor! weest maar gerust!" Ik voelde me totaal verslagen. Waarom begreep zij mij niet?! Uiteindelijk, vol met nieuwe vragen terug naar huis gegaan, en heb alles nog een keer zitten herkauwen. Maar steeds kwam de zelfde gedachten terug: "Waarom zou ze mij ook helpen? Niemand wil mij helpen. Wat heeft het nog voor zin om hier te blijven?" Uiteindelijk heb ik mijn hoofdkussen gepakt en die in elkaar gestompt. in de hoop dat het hielp maar nee, het hielp niks.
Onder tussen begon het mijn ouders ook op te vallen dat ik zo negatief was over alles en iedereen, ik probeerde een gesprek aan te gaan, met daarin proberen te zeggen dat ik me depressief voel. Mijn ouders vonden ook van niet, ze dachten dat ik gewoon even in een dipje zat (Ja al bijna 3 jaar inmiddels) En ze vonden dat ik me aan stelde en dat veel mensen het erger hadden dan mij.
Ondertussen ging het steeds slechter met mij, en had/heb ik regelmatige de gedachten om zelfmoord te plegen, gewoon om van alle ellende af te zijn. Het gaat slechter op school, ik kan nergens meer van genieten, en ben gewoon mij zelf niet. via een bokker contact gehad, en al een beetje alles op een rijtje gezet. Het enige wat ik wil is weer gelukkig zijn, en gerespecteert worden als wil ik ben!
Ook werden de negatieve gedachten steeds erger en erger en het gesteun van mijn ouders steets minder, geen goede combi
Ik mis het plezier in mijn leven omdat ik door iets wordt tegen gehouden. en ik wil daar zo snel mogelijk van af komen, alleen ik heb geen idee hoe!
"Ik zie een meisje, het meisje uit mijn gedicht
Ik hoor haar zachtjes huilen, ze veegt de tranen van haar gezicht
Ze kijkt me bedroefd aan en laat haar hoofd zakken
Het lijkt of ze instort, ik probeer haar hand te pakken
Het lukt me niet, ze zit nu ineengedoken op de grond
Het is nu alleen nog maar donker op de plek waar ze net nog stond
Haar lippen bewegen, maar ik kan niet horen wat ze zegt
Ik zie dat ze opnieuw tegen haar tranen vecht
Haar ogen gevuld met verdriet, angst en pijn
Ik vraag me af, wat zou er toch met haar zijn
Ze wil het me vertellen maar kan het niet zeggen
Het is ook te moeilijk om uit te leggen
Ik voel een traan over mijn wang glijden
Ik probeer de aanblik van het meisje te vermijden
Ineens voel ik haar verdriet, angst en haar pijn
Dan zie ik pas dat het meisje en ik dezelfde zijn"
tja, en waarom plaats ik dit hier? misschien voor steun? maar ik denk vooral omdat ik graag de antwoorden wil op al mijn vragen. waarom en wat? maar vooral waarom gelooft niemand mij??
Ik ben hopeloos en weet niet meer wat ik moet doen, dus bokkers help?!
, maar medicatie heeft bij mij wel vaak de scherpe kantjes er af gehaald) Ben alleen niet zo therapietrouw, omdat het je denken wat benevelt, en dus voor mij "mijn zijn" . 
Dus direct aangeven zodra jij denkt dat je te veel benevelt voelt. 
Twijfels.. 
) 