Ik zat een stuk te lezen over eenzaamheid.
Dat je 2 soorten eenzaamheid hebt.
Sociale eenzaamheid: als je minder contact met andere mensen hebt dan je wenst.
Emotionele eenzaamheid: Als iemand weliswaar veel mensen om zich heen heeft, maar zich eenzaam voelt door het ontbreken van een hechte, emotionele band met anderen, spreken we van emotionele eenzaamheid. De kwaliteit van je contacten is dan minder dan je wenst.
Nu kan ik me in het laatste de laatste tijd goed vinden, meer dan me lief is eigenlijk. Ik hik al een periode tegen een rotgevoel aan waar ik niet echt de vinger op kon leggen wat er nou aan de hand is met me.
Ik heb niets te klagen, ben getrouwd, heb een dochter van 13 jaar, heb vrienden, een paard en een shetlander veulen. Ik ben dagelijks op stal te vinden. Ik ben 42 jaar, afgekeurd al 13 jaar ongeveer. Ik doe veel dingen op stal voor anderen. Ik rij paard, klein sprongetje, dressuurmatig, veel buiten rijden en mennen.
Ik praat dus veel maar over mijn relatie heb ik niets te klagen. Daar zit alles super goed. Maar ik mis de diepgang in vriendschappen. Het begrip, het geduld (om te luisteren), meestal is het eenrichtingsverkeer, althans, zo ervaar ik het.
Het gaat ook niet om de hoeveelheid vriendschappen maar de inhoud van de vriendschappen. En ik heb wel een aantal vriendschappen. En met de 1 kun je weer iets doen wat de ander niet graag doet. Maar toch voel ik mij heel vaak alleen. Laatst nog een feestje gehad en dan voel ik me alleen met heel veel mensen om me heen. Dat is zo'n rot gevoel!
Ik weet niet waar ik heen wil met dit topic, maar in ieder geval het bespreekbaar maken. Niemand, behalve mijn man, weet dat ik dit zo ervaar.