Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-03-15 11:14

Moe zijn van het moe zijn...

Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-15 11:14

Hebben jullie dat ook wel eens?

Ik ben de laatste weken gewoon erg moe, overdag zou ik zo gerust kunnen slapen. Terwijl ik dat nooit kon. Zelfs niet na mijn bevalling, heb toen overdag nooit geslapen. Als ik ziek ben slaap ik eigenlijk overdag ook niet. Op een één of andere manier is slapen voor mij overdag niet weggelegd. Hoe moe ik ook ben, slapen gaat niet lukken.

Nu heb ik ook de afgelopen 2,5 jaar veel meegemaakt. Altijd groot gehouden en sterk omdat ik ook een zoontje hebt van inmiddels 3 jaar. Ik ben sinds hij een half jaar is alleenstaande mama. De relatie liep niet goed en ik heb die beëindigd destijds,ondanks dat dit de goede beslissing was waar ik tot heden achtersta ben ik gewoon doorgegaan met mijn leven. Je hebt tenslotte ook een kind. Vlak ervoor is ook mijn vader na jarenlang vechten en ziekenhuis in en uit overleden. Dit heeft een grote impact gehad maar heb nooit echt rustig dit verwerkt, wederom ik wilde sterk zijn voor mijn zoontje. Die begreep dit tenslotte allemaal nog helemaal niet.

Erna liep mijn leven gewoon allemaal door. Ik terug bij mijn moeder in die net weduwe was. Dit om elkaar ook wat te steunen en te helpen. Onze familie band is enorm sterk en we zijn ook altijd erg close geweest.

De laatste maanden word ik gewoon steeds meer moe. Gewoon futloos, energie loos en in de avond ben ik gewoon echt helemaal op. Zo op, dat ik soms naast mijn zoontje in bed om half 8 8 uur in slaap val tot de volgende ochtend half 8.

Werk zit niet mee, ik zit in de bijstand, en de gemeente helpt ook niet mee na loze beloftes voor werk (zou een reintergratie project volgen). Afgelopen jaar ook veel met advocaten bezig geweest en rechtzaken en mediation met mijn ex voor omgang met mijn zoontje en de allimentatie te regelen. Dat ging ook niet zonder slag en stoot en moest na de rechter zijn uitspraak ook nog via t lbio regelen omdat mijn ex niks betaalde maandenlang voor en na de uitspraak.

Kortom, eigenlijk een hele drukke en best stressvolle tijd geweest. Ik denk zelf dat omdat ik me al die tijd sterk heb gehouden en door ben gegaan zoals men zegt "je word geleefd" op dat moment. En ik denk dat het er nu allemaal uit komt...

Ik kan gerust 10 koffie op een dag drinken, zelfs 20 bij wijze van, maar meer energie en wakkerder ervan word ik niet. Ik ontbijt gewoon, middageten doe ik gewoon en avond ook. De ene dag heb ik meer energie als de andere, en ga ik ook lekker leuke dingen doen met mijn zoontje !
Maar sommige dagen ben ik gewoon zo moe, zoals vandaag, dat ik t gevoel heb uren te kunnen slapen en puf om wat te doen heb ik dan niet...

Zou het gewoon zijn dat alles nu eruit komt? Dat ik te lang "doorgegaan" ben?
Ik twijfel wel om even langs te huisarts te gaan, toch misschien even bloedprikken en na te laten kijken. Normaal ben ik een heel energiek persoon en kan ik gerust de gehele dag lekker actief zijn, en dat mis ik toch wel...

**Geplaatst**: 05-03-15 11:36

Re: Moe zijn van het moe zijn...

Geplaatst: 05-03-15 11:36

Ik zou absoluut naar de huisarts gaan. Bloedprikken kan altijd, maar heb je ook psychische hulp overwogen? Als ik je verhaal zo lees heb je heel wat voor je kiezen gehad. En ik trek (misschien voorbarig) wat conclusies uit je verhaal. Heb je wel rustig kunnen rouwen om je vader? Overgaan tot de orde van de dag, zorgen voor je kind en misschien zelfs ook je moeder. Ik snap dat je wel moest. Problemen met de gemeente en rechtzaken zijn ook heel stressvol. Heb je alle gebeurtenissen en emoties wel kunnen verwerken vraag ik mij af.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-03-15 11:49

Re: Moe zijn van het moe zijn...

Geplaatst door de TopicStarter : 05-03-15 11:49

Dat vraag ik mij deels ook af op dit moment, eigenlijk al de laatste weken.

Rouwen heb ik nooit gedaan,mijn vader had ook al jarenlang een ziekte weg en heb er vrede mee gehad dat het klaar was voor hem na jaren vechten, mijn moeder had me meer nodig ook voor hulp in huis en er te zijn en me zoontje dan dat ik eigenlijk aan mezelf gedacht heb. Zo ben ik ook nou eenmaal. Eerst andere, ik kom erna wel. Ik ben eigenlijk altijd doorgegaan met alles. Ook toen de rechtzaken kwamen, werk zoeken en alles. Ik heb dat ook vooral voor mijn zoontje gedaan, die verloor immers al zijn opa die die kort kende, en erna zijn vader die niks meer inmiddels met hem te maken wil hebben. Dat ik me schuldig zou voelen om aan mezelf te denken want hij heeft al zoveel meegemaakt in zijn korte leven hij heeft me nodig. Ik denk dat dat ook een ding is van mij... Ook t feit dat mijn zoontje de laatste tijd veel zegt "papa ook mee" en dergelijke geeft mij ook een zware last omdat wij alleen kunnen zeggen, papa is ziek lieverd, die kan niet komen.

Misschien dat het inderdaad wat psychisch is momenteel, omdat ik altijd alles heb opgestapeld.

**Geplaatst**: 05-03-15 15:54

Geplaatst: 05-03-15 15:54

Mioux schreef:
Misschien dat het inderdaad wat psychisch is momenteel, omdat ik altijd alles heb opgestapeld.

Ik denk dat je hier een goed punt hebt. Ik snap wel dat je jezelf schuldig voelt om te veel aan jezelf te denken, maar als je het niet doet dan breekt het je vroeger of later om en dat is nu waarschijnlijk aan de hand. Je kunt jezelf niet oneindig wegcijferen.

Toen mijn man mij onverwachts in de steek liet (jaren geleden) heeft het me ongeveer 1 jaar gekost om dat te verwerken. Dat was voor mij ook een soort rouwproces, immers mijn toekomst droom viel in duigen en toen werd mijn contract op het werk ook ineens niet meer verlengd waardoor ik in een hele onzekere situatie terecht kwam. Dat was voor mij al heel pittig en ik had geen kind die ik moest verzorgen, opvoeden en troosten.

Ik denk toch dat je het beste met je huisarts kan praten. Misschien kan die je iets geven waardoor je wat meer tot rust kan komen of weet hij/zij wel een goede therapie.

Nomineer dit bericht ×