oké, hoe begin je aan zo'n topic... Laten we gewoon beginnen bij het begin.
Sinds vorig jaar in januari rij ik een hele mooie en toffe Sting merrie; Do. Een jonge merrie die nu 7 jaar wordt. Ze was enkel zadelmak, kon zelfs geen galop onder het zadel.
Ik ben echt verliefd geworden op die merrie en hoop op een dag echt haar baasje te mogen zijn.
We volgenden les van een hele goeie dressuurruiter hier in de buurt en alles ging zo vlot en goed vooruit! Ik kreeg zelfs te horen dat mijn droom om ooit kür op muziek te rijden met haar zeker realiteit ging worden zoals we vooruitgang boekten.
foto van Do en ik

Tot zondag...
Ik reed in de piste, Do stond prikkelbaar maar dan is ze zo leuk te rijden! Haar middendraf komt dan altijd beter tot zijn recht.
Tot ze op een gegeven moment aanzette in een rengalop en enkele serieuze bokken gaf. Ik verloor mijn stijgbeugels en kwam in haar nek te liggen... Geen paniek dacht ik bij mezelf, ik lig er nog op...
Maar ze bleef door crossen tot bij de omheining waar ze vervolgens heel kort de remmen toe smeet met gevolg dat ik met een serieuze snelheid van haar nek vloog tegen de onderste balk van de omheining.
Ik doe mijn ogen open en had geen pijn, oef! Tot ik naar mijn arm keek. Die lag volledig weggedraaid van me. Ik kon het niet aanzien en heb meteen de andere kant opgekeken maar wel getest als ik mijn vingers nog kon bewegen (voor mijn pezen). Dit was gelukkig nog intact.
De volgende momenten van mijn leven heb ik helse pijnen moeten doorstaan! Nog nooit in mijn leven heb ik zoveel pijn gehad als toen.
De enige 2 vragen die door me hoofd bleven spoken was: 'Hoe is het met Do?' en 'Hoe lang mag ik niet rijden?'
Op die 2de vraag konden ze me helaas niet antwoorden want het was een zeer complexe breuk.
Operatie heeft uiteindelijk haast 5 uren geduurd voor ze alles op hun plek kregen. Het was millimeter werk om geen pezen te beschadigen en het was een wonder dat dit niet gebeurd was tijdens de val.
Er zijn ook 3 assistenten komen kijken naar de spectaculaire breuk tijdens de operatie... Ik was het gespreksonderwerp van het ziekenhuis die dagen dat ik in het ziekenhuis was.
In mijn arm zit nu een spalk en die gaat er voor de rest van mijn leven in blijven.
rx foto van mijn arm voor en na de operatie. Je ziet echt aan de breuk dat mijn arm gedraaid lag en dus volledig af was.
http://www.mijnalbum.nl/Foto-LBQXOTZI-D.jpg
Nu ben ik eindelijk thuis en probeer ik het te redden met zo min mogelijk pijnstillers want mijn grootste zorg: Ga ik ooit nog kunnen paardrijden?
Volgens de dokters wel maar hoogstens binnen 6 maanden revalidatie. Maar toch heb ik mijn twijfels.
Zijn er nog bokkers die een zeer ernstige breuk hebben gehad en die terug rijden? Hoe was jullie revalidatie?
Ik ben enorm opzoek naar moed want verlies deze soms wat...

Na 5 maanden zat ik weer op een paard, wel met iemand ernaast, want het was nog niet goed heel, en mocht eigenlijk nog niet rijden. Na 8 maanden was het eindelijk helemaal weer goed en mocht ik alles weer doen. De 2e breuk, nu 2,5 jaar geleden, heeft ook 6 maanden geduurd voor ik alles weer mocht.
.
voelde ook al goed dat ik nog iets kan. 
Ik kan je alleen maar ontzettend veel sterkte wensen en voor je duimen dat het herstel snel gaat. Zo snel als dat kan gaan dan, in zo'n heftig geval..
maar morgen wel