Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-15 16:39

Ge-emigreert toen ik 8 was .. Maar nu ?

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-15 16:39

Hallo allemaal !

Hierbij mijn verhaal omdat ik het even kwijt moet en ik niet goed weet wat ik moet doen ...

In november 1991 ben ik in Nederland geboren, in een klein dorpje in de provincie Drenthe. Wat ik mij er van kan herinneren is dat het leventje daar best wel leuk was, deed veel activiteiten, woonde op loopafstand van school en vriendjes en vriendinnetjes. Mijn grootouders woonden een paar straten verder, mijn half broer en zus kwamen elk weekend bij ons (mijn vader is eerder getrouwd geweest) en nou ja de rest van de familie woonde ook gewoon lekker dicht bij (ooms en tantes, neefjes en nichtjes, en natuurlijk mijn andere opa en oma).

En toen werden er dingen veranderd op het werk van mijn vader waardoor hij niet meer verder wou binnen het bedrijf, mijn moeder zorgde toen al volledig voor mij en mijn broertje, en toen hebben ze besloten om te gaan emigreren naar Frankrijk.

In augustus 2000 zijn wij met de hele boel, 2 honden en 2 katten, naar een oude boeren hoeve verhuisd.

Toen was ik mij van niks bewust, was nog maar 8 en alles was spannend en nieuw. Hebben toen in de maand augustus veel gedaan, gewandeld, gefietst, gezwommen en de omgeving ontdekt.

En toen kwam de maand september en moest mijn broertje en ik naar een Franse school. Verschrikkelijk ! De eerste dag moesten we een voor een voor de klas komen staan om onszelf voor te stellen, wij dus ook. Mijn broertje durfde nog wel maar ik ben toen in tranen uitgebarsten ! Begreep er niks van, sprak de taal niet. Mijn moeder heeft mij toen nog gekalmeerd, die is de eerste ochtend nog bij ons gebleven. Maar die middag stonden we er alleen voor.

Uiteindelijk is het toen wel aardig goed gegaan, natuurlijk bleven wij de "buitenstaanders" maar dat is mijn toentertijd niet opgevallen. Hebben ook gewone vriendjes te spelen gehad, verjaardag feestjes gehouden. En toen we naar het, ik denkt het voortgezet onderwijs gingen werd het toch wel weer wat moeilijker... Vooral mijn broertje werd het eerste jaar verschrikkelijk gepest door zijn klasgenootjes en ik viel eigenlijk altijd buiten de boot, geen dikke vriendinnen met wie dan ook, ik was nooit eerste keus, of tweede of zelfs derde...

Wij hebben met mijn ouders toen wel vaak gesprekken gehad over hoe het op school ging en zo, hoe het met vrienden maken ging maar goed daar kunnen zij natuurlijk ook niks aan veranderen.

Toen nog weer een school hoger voor mij, eerste 2 jaar ging aardig goed, ook al bleef ik toch wat in mijzelf gekeerd, mijn vertrouwen in anderen was niet super. Het jaar daar op werd ik door iedereen uitgekotst, waarvoor weet ik niet. Was veel alleen, had altijd last van mijn buik door de spanning en werd ook openlijk, waar de leraren bij waren uit gelachen. Was toen weer een hele moeilijke tijd.
Het laatste schooljaar is alles weer goed gekomen en zat ook aardig goed in mijn vel.

Dat zelfde jaar ontmoete ik mijn toenmalige vriend. Na 2 en een half jaar is het weer uitgegaan en het enige positieve wat ik er aan over gehouden heb is mijn zelfvertrouwen, wat iets beter is en ik durf gauwer mijn mond open te doen. Plus natuurlijk mijn lieve paardjes maar daar had ik hem niet zozeer bij nodig.

En toen kwam de tijd dat mijn oma heel erg ziek werd, 6 maanden heeft ze nog gevochten, ik ben met mijn moeder nog twee keer naar haar toe geweest om haar te steunen, dit was vorig jaar. Dit was een hele moeilijke tijd voor mij, ook voor mijn ouders natuurlijk, met hoogte punten en laagte punten. Op het werk ging het moeizaam en ik voelde mij echt niet lekker, ik thuis had ik nergens zin in.

Maar goed, in juli is ze jammer genoeg overleden, mijn ouders en ik zijn de laatste week bij haar gebleven in Nederland en ik ben, al zeg ik het zelf, heel sterk gebleven. Natuurlijk mis ik haar verschrikkelijk maar ze had verder niets meer. Niemand kwam eigenlijk nog vaak op bezoek, ze kwamen dan nog welk elke zomer twee weken bij ons op vakantie, maar ze had ook vaak pijn aan haar benen of buik. Ze heeft een paar jaar lopen sukkelen. Nu is het goed, ze heeft rust. Daarbij kwam dat ik van mij zelf zoveel mogelijk met mijn oma bezig moest zijn, doen wat zij goed zou vinden, en waar ze trots op zou zijn. Die keren dat we nog in Nederland zijn geweest wilde ik ook elke minuut bij haar zijn terwijl mijn moeder ook even onderuit gezakt op de hotel kamer wilden zijn aan het einde van de dag.

Die periode is dus fysiek heel zwaar geweest en ben ook niet altijd zo best te spreken geweest.
Met gevolgen op het werk dat ik twee waarschuwingen heb gehad... Dat ik niet gemotiveerd leek en dat dit een slecht imago was voor het bedrijf. Dit allemaal in die zelfde 6 maand.

Toen ik in oktober weer last gehad heb van mijn ex en toen heb ik een knop omgedraaid en heeft mijn (Nederlandse) dokter een afspraak voor mijn geregeld bij een psycholoog.

Nu gaat het wel wat beter, maar heb nog steeds vaak een down gevoel. Dat ik geen uitweg zie, dat ik terug wil naar Nederland omdat het daar misschien toch makkelijker is.

Mijn psycholoog is pools van oorsprong en dus ook ge-emigreert toen ze nog klein was en wij kunnen dus samen goed praten over wat goed gaat en wat niet.

Op het werk gaat het niet soepel omdat ik nog steeds een nieuweling ben (werk er nu 1.5 jaar en heb nog steeds geen sleutel) mijn collega's vormen samen een hecht groepje en daar dring ik dus helemaal niet door. Mijn ouders hebben mij toen in het begin geadviseerd om interesse in hun te tonen, dan doen zij dat ook wel in jou maar dat is dus absoluut niet zo. Ik praat al helemaal niet meer over mijn paarden omdat zoals ze dat zeiden achter mijn rug om "zo zat zijn" ...
En daar komt nog bij dat ik super enthousiast was toen ik de baan kreeg omdat ik ook met Nederlandse klanten in contact zou komen en ook naar Nederland zou moeten, maar daar is niks van terecht gekomen.

Vrienden komen en gaan, of ze wonen verder weg en zie ik ze gewoon niet genoeg, of ik doe er moeite voor en dan zeggen ze op het laatste moment af met een smoesje, of ik hoor gewoon helemaal niks meer.

De relatie met mijn oudere broer en zus is ook niet super gewoon omdat ik niet gemakkelijk praat over de telefoon of via mail, ik ze met een beetje geluk maar een keer per jaar zie, en dan is het in het begin toch ongemakkelijk. Voor mij zijn het geen echte broer en zus maar eerder verre neef en nicht gewoon omdat het contact zo slecht is.

Met mijn ouders loopt alles ook niet even soepeltjes. Ik woon nog thuis, gewoon omdat ik bang ben om het beetje contact met Nederland zo te verliezen. Maar zou geef ik mijn ouders nog wel het recht om veel dingen voor mij te zeggen, vooral wat betreft de paarden. Met hun kan ik het ook niet over dit probleem hebben, en als ik het al aankaart dan krijg ik een "ben je daar nog niet over heen? Het is al bijna 15 jaar geleden!" Mijn broertje doet het aardig goed, is graag in de stad en woon nu dan ook in Lyon en studeert rechten wat heel goed gaat. Hij denkt er ook over om de dubbele nationaliteit aan te vragen en mijn ouders dwingen mij zowat om het ook te doen maar dat gaat dus zoiezo niet gebeuren. Toen werd ik uitgelachen en voor Fransman uitgescholden wat dus heel hard aan kwam.

Dus aan de ene kant wil ik hartstikke graag terug naar Nederland, gewoon omdat dat mijn thuis is, maar aan de andere kant heb ik hier mijn leven, nou ja mijn ouders en paarden dan. De rest kan mij gestolen worden !

Niemand begrijpt waarom ik zo krampachtig vast hou aan Nederland, zelfs ik niet, maar dit probleem blijft gewoon bestaan. Als ik niet thuis ben voel ik met klote, in ons Nederlandse bubbeltje.

Het aller liefste wil ik gewoon aan huis werken, buiten met de paarden, of een webshop beginnen of een baan vinden die gecombineerd is met Nederland, maar dat is zo moeilijk.

Als iemand mij advies kan geven hoe hier uit te komen, of een werk idee heeft of ook maar iets, ik luister.

En voor diegenen die dit hebben kunnen lezen, respect !

http://www.boussal-morvan.com/nl

**Geplaatst**: 23-02-15 16:46

Re: Ge-emigreert toen ik 8 was .. Maar nu ?

Geplaatst: 23-02-15 16:46

Waarom niet met je ouders en paarden naar Nederland komen?

Je hebt nu inderdaad een leventje daar, maar als het niet leuk is...waarom dat willen behouden?

**Geplaatst**: 23-02-15 16:48

Geplaatst: 23-02-15 16:48

Als ik dit zo lees, heb je nooit goed kunnen aarden in Frankrijk, hoewel je het duidelijk een kans hebt gegeven. Maar als je besluit naar Nederland te verhuizen, wil dat nog niet zeggen dat alles meteen beter wordt! Vriendschappen, een baan, collega's, het kan allemaal net zo goed tegenvallen. Je moet er natuurlijk wel wat moeite in blijven steken. Het komt op mij ook over alsof je jezelf (onbewust) afsluit voor sociale contacten, gezien je verleden. Sommige dingen kan je beter loslaten, maar dat lijkt me iets wat je kunt oplossen met je psycholoog. Heb je geen contacten bij de paarden of de mensen daar omheen?

Ik wil je wel sterkte wensen, het lijkt me niet makkelijk! :(:)

**Geplaatst**: 23-02-15 16:49

Geplaatst: 23-02-15 16:49

Goh wat een verhaal :(:)

Wat vervelend dat je nooit echt hebt kunnen aarden in Frankrijk.. Persoonlijk denk ik dat je Nederland misschien in je herinneringen ook beter maakt dan dat het is. Het is hier ook keihard bikkelen voor je plekje. Aan de andere kant, waarom kom je hier niet een tijdje wonen bij familie. Volg je eigen gevoel en probeer je plekje te vinden in de wereld. Als jij denkt dat dat in Nederland is dan is er maar 1 manier en dat is proberen. Komt wel goed, voor iedereen is er een plekje je moet het alleen durven te vinden.

**Geplaatst**: 23-02-15 16:52

Geplaatst: 23-02-15 16:52

Ik ben je verhaal aan het lezen, ik herken er veel van! Ben geboren (een maand later als jou) in Engeland, wij zijn augustus 2000 dan weer naar Nederland verhuisd. Het 'voordeel' dat ik heb gehad is dat ik al Nederlands kon, dus ik heb nooit een achterstand daarin opgelopen.
Maar als ik je verhaal zo lees, herken ik er wel stukken in. Ik ben in België dan wel geaccepteerd en aanvaard maar toch als het aan mij lag verhuisde ik zo terug naar Engeland. Ik lees dat je in Frankrijk helemaal niet gelukkig bent, misschien is het een idee om gewoon terug te gaan? In Nederland een job zoeken en terug verhuizen? Want om het zo te lezen heb je, buiten je paarden om, niet 'veel' om daar te blijven. En de paarden kun je altijd nog mee verhuizen lijkt mij? Nee, dat is geen gemakkelijke keuze maar als ik het zo lees dan klink je daar niet echt gelukkig..

**Geplaatst**: 23-02-15 16:57

Geplaatst: 23-02-15 16:57

Je lijkt mij echt niet gelukkig in Frankrijk. :(:)

Je hebt het in elk geval een kans gegeven als ik de jaren zo tel dat je er woont, maar als het niet wil, dan wil het niet. De rest van je leven ongelukkig blijven, is ook geen optie. Dus terug naar Nederland is misschien wel de beste keuze

Er loopt ook een emigreren-topic, maar dat wist je waarschijnlijk al

...misschien kan je daar ook even met de mensen praten, wie weet helpt het je wel een stukje op weg.

**Geplaatst**: 23-02-15 17:06

Re: Ge-emigreert toen ik 8 was .. Maar nu ?

Geplaatst: 23-02-15 17:06

Ik denk eigenlijk niet dat in Nederland gaan wonen je problemen zomaar oplost. Waarom denk je hier wel aansluiting te vinden? Je bent hier in principe net zo goed een buitenstaander (niet dat ik dat vind he, maar nav je eigen omschrijving), ook hier vind je geen vriendinnen meer waar je mee bent opgegroeid of hebt gestudeerd want die periode heb jij vrijwel geheel in Frankrijk doorgebracht.
Volgens mij is het handiger om eerst eens te gaan kijken waarom het zo lastig voor je is om echte contacten te leggen en om aansluiting te vinden bij bijvoorbeeld je collega's. Want als zoiets keer op keer gebeurt, lijkt het mij erg onwaarschijnlijk dat dit voortkomt uit de emigratie.
Heb je via de paarden wel contacten? Misschien (vaak) is het veel makkelijker om een klik te hebben met mensen die dezelfde interesses delen, je raakt veel gemakkelijker aan de praat. Algemene dingen als interesse tonen in anderen en niet afwachten tot ze jou ergens in betrekken maar ook zelf eens een praatje beginnen uiteraard ook proberen op te blijven pakken.

Wat ik maar wil zeggen, bedenk heel goed waarom je nou eigenlijk terug wil naar Nederland en kijk of die redenen ook realistisch zijn. Als dat het geval is, uiteraard doen hoor. Maar blijkt het probleem dieper te liggen, vestig dan niet al je hoop enkel op een verhuizing want dan is het straks misschien nog zwaarder als die tegen zou vallen. Tot slot, wat je ook besluit of gaat doen, heel veel sterkte. Lijkt me geen makkelijke situatie waar je in zit en ik hoop dat je op welke manier dan ook een oplossing gaat vinden.

**Geplaatst**: 23-02-15 17:11

Geplaatst: 23-02-15 17:11

Wauw, wat herken ik mij ook hierin, Ik ben Engels en ben op 9 jaar naar Belgie verhuist, in mijn uppie met ma en stiefpa, mijn oudere broer moeten achterlaten en ook mijn dierbare hondje. De eerste 2 jaar naar een prive school geweest waar ik in het Engels les kreeg, en nadien ben ik in een Belgisch school 'gedropt', heb mij toen enorm afgesloten van alles en iedereen. Als ik probeerde nederlands te babbelen werd ik op staande voeten uitgelachen, hielp echt niet. Vrienden maken was moeilijk, het leven hier is ook gewoon 'te' anders. Belgie is zoiezo een meer afgesloten land, en (vind ik) extreem xenofobisch. Waar ik in engeland een tal vrienden had waar ik gewoon op het deurtje mocht gaan kloppen om te spelen, werd hier gewoon niet gedaan.

Thuis leven wij ook gewoon 'Brits'. Mijn moeder wil ook niet anders, ook zij heeft haar niet kunnen aanpassen aan Belgie, en vaak word er gebabbeld over terug verhuisen, maar met twee kleinere kindjes is het voor hun een moeilijk keuze.

Ik heb hier mijn roots proberen te zetten en proberen nu dat ik toch wel volwassen ben, het maar toch blijft het moeilijk, ik zie mijn eigen niet lang meer hier blijven. Ik voel mij nog steeds, na 12 jaar hier gewoond te hebben, nog steeds een 'outsider'.

Zo te horen ben je ook daar gewoon niet gelukkig, waarom niet gewoon terug verhuisen? Je moet gelukkig zijn in het leven en als dat jou gelukkig maat, waarom niet? Het is een risico, maar gelukkig zijn is de risico toch waard niet?

**Geplaatst**: 23-02-15 17:27

Geplaatst: 23-02-15 17:27

Meid, je bent nog zo jong!
Als jij wilt proberen of Nederland beter bevalt dan doe je dat toch gewoon.

Is er geen familie over waar je wat hulp van zou kunnen krijgen zodat je een begin hebt?

Kijk gewoon of je werk kan vinden , bijvoorbeeld in de zomer voor een paar maanden.

Ik ben Nederlandse en ben in Belgie gaan wonen, mijn kinderen zijn hier opgegroeid en studeren nog maar ik vermoed dat zij niet in Belgie zullen blijven, kwa doen en laten blijven het Hollanders.

Mijn dochter studeert Toerisme en werkt al jaren als animatie medewerkster op campings in de zomermaanden en ze hebben haar juist graag omdat Frans spreekt, naast het Nederlands en Engels.

**Geplaatst**: 23-02-15 18:05

Geplaatst: 23-02-15 18:05

Wat een verhaal zeg, wat heb jij het moeilijk. ik kan me voorstellen dat ook niet zo maar je ouders wil verlaten. Is er geen mogelijkheid om tijdelijk naar Nederland te gaan im te kijken hoe dat bevalt?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-02-15 09:22

Re: Ge-emigreert toen ik 8 was .. Maar nu ?

Geplaatst door de TopicStarter : 24-02-15 09:22

Mijn ouders gaan zoiezo niet terug naar Nederland. Zij hebben het wel naar hun zin hier. Alleen als ze met pensioen zijn gaan zij een huisje er bij nemen in Nederland en ze willen ook tegen de tijd dat het nodig is in een Nederlands bejaarden tehuis, en dan niet in Frankrijk blijven. Maar dat is nu absoluut nog niet aan de orde haha.

Ik denk zelf op zich niet dat terug naar Nederland verhuizen voor mij de oplossing is inderdaad en daar kan ik ook tegen de zelfde problemen aanlopen als hier. Eigenlijk hoop ik eerder iets te vinden waardoor ik wat vaker en gemakkelijker naar Nederland kan als ik daar sterk de behoefte aan heb. Wij zitten toch wel gauw op 11 uur rijden en dan spring je toch niet zo gauw in de auto om die lange reis te maken.

Ik zie op het moment echt geen oplossing voor mijn probleem jammer genoeg ...

**Geplaatst**: 24-02-15 09:29

Re: Ge-emigreert toen ik 8 was .. Maar nu ?

Geplaatst: 24-02-15 09:29

Wie niet gelukkig is waar hij is, zal ook niet gelukkig zijn waar hij heen gaat.....

Ik denk dat jouw 'probleem' meer in jezelf zit dan in je omgeving. Dus ga aan jezelf werken kijk wat je nodig hebt om een gelukkig en evenwichtig mens te worden 9en dan bedoel ik niet de praktische zaken) en ga dan pas oriënteren waar je wilt wonen.

Je neemt jezelf mee, altijd

**Geplaatst**: 24-02-15 10:06

Re: Ge-emigreert toen ik 8 was .. Maar nu ?

Geplaatst: 24-02-15 10:06

Persoonlijk denk ik dat je oa last heb van je "pestverleden" aangezien je toen met veel spanning naar school ging en zoiets sla je op en kun je erg last van krijgen als je het niet verwerkt.

Ik denk ook dat het niet zozeer met NL of frankrijk te maken heeft, wellicht had je in NL op school hetzelfde gehad?

In ieder geval raad ik je aan om aan jezelf te gaan werken dmv therapie, emdr etc. om dat stukje pest verleden te verwerken.

**Geplaatst**: 24-02-15 10:18

Geplaatst: 24-02-15 10:18

Elisa2 schreef:
Persoonlijk denk ik dat je oa last heb van je "pestverleden" aangezien je toen met veel spanning naar school ging en zoiets sla je op en kun je erg last van krijgen als je het niet verwerkt.

Ik denk ook dat het niet zozeer met NL of frankrijk te maken heeft, wellicht had je in NL op school hetzelfde gehad?

In ieder geval raad ik je aan om aan jezelf te gaan werken dmv therapie, emdr etc. om dat stukje pest verleden te verwerken.

Denk persoonlijk dat dit wel anders is omdat ze de taal in NL natuurlijk wel sprak, ik Frankrijk niet. Ze kon nauwelijks Frans toen ze daar voor de klas stond en dat maakt het heel erg moeilijk.

Neem aan dat je nu natuurlijk vloeiend Frans spreekt? Anders had ik je aangeraden naar NL te komen inderdaad. Wanneer je naar NL gaat moet je er wel aan denken dat je je familie etc. daar achterlaat, dus dan hier helemaal 'alleen' bent. Is het anders niet eens een idee om naar Nederland op vakantie te gaan en kijken of je je daar op je gemak voelt? Misschien iets van een actieve vakantie met een groepje jongeren?

Wellicht goed voor je zelfvertrouwen, en dan zie je nog eens of NL je inderdaad dat fijne gevoel geeft dat je er nu altijd bij hebt.

Mocht het een totale ramp worden kan je altijd gewoon direct naar huis!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-03-15 09:26

Re: Ge-emigreert toen ik 8 was .. Maar nu ?

Geplaatst door de TopicStarter : 09-03-15 09:26

Even een update. Niet veel nieuws ...

Na aanleiding van dit Topic ben ik benaderd voor een nieuwe uitdaging ! In het begin was ik wat sceptisch maar het klonk allemaal heel aantrekkelijk, mijn ouders steunen mij hierin niet, maar in wel meer dingen steunen ze mij niet en zoals mijn psycholoog zegt word het een keertje tijd dat ik mijn eigen geluk voorop zet en voor uit ga, en niet op de goedkeuring van mijn ouders blijf wachten.

Ik ga zo ie zo niet terug naar NL, vakanties, weekendjes wel, maar wonen nee. De vrijheid die ik hier heb, en voor mijn paarden, vindt ik daar niet terug

Wel wil ik graag Tinkers gaan fokken, niet op grote schaal, twee of drie veulentjes per jaar of om het jaar. Ik ga dus de eigenaar van het land vragen of ik ook officieel kan gaan huren, of ik wat meer land kan krijgen en van mijn kleine plannetje gaan vertellen. Ik hoop de 21ste hier meer van te weten.

Ik hoop al met al gauw een nieuwe start te kunnen maken, ook al gaat dit langzaam gebeuren, dan weet ik in ieder geval waar ik het voor doe

Oh en de 26ste ga ik weer een weekendje naar NL met mijn moeder en ik heb er onwijs zin in !!

**Geplaatst**: 09-03-15 18:23

Re: Ge-emigreert toen ik 8 was .. Maar nu ?

Geplaatst: 09-03-15 18:23

Je klinkt heel positief! fijn! ik denk dat het goed is om een doel te hebben en te doen wat je leuk vind en ik hoop voor je dat je het land officieel kan gaan huren.

Nomineer dit bericht ×