Nanne schreef:Ik zal je heel eerlijk zeggen dat ik echt dacht dat dit alleen kon als er een reden voor was.
Met reden bedoel ik, dat je een lang, of kort, slopend ziektebed in het verschiet hebt met geen kans op positieve uitkomst.
Het invullen van een wilsverklaring kan altijd. Daadwerkelijke euthanasie kan inderdaad alleen gebeuren in de situatie die jij schetst en dan is dat alsnog een lang traject. Alleen jij kan euthanasie aanvragen, als jij niet voldoende bij kennis bent (bewusteloos, dement, etc) dan kunnen familieleden wijzen op de wilsverklaring maar dit wil nog niet zeggen dat dit inderdaad gebeurt. Als je nog bij kennis bent gaat er naast een heel traject om te bevestigen dat de situatie ondragelijk lijden is ook een heel traject met psychologische gesprekken vooraf om te bepalen of dit echt de wens is van de patiënt en geen "opwelling". Al met al alsnog een pittig traject.
Ik heb zelf geen wilsverklaring ingevuld (ben 22) en ga dat voorlopig ook niet doen. Een situatie die ik nu als ondragelijk zou zien zou tegen die tijd dat dat werkelijk aan de orde is wellicht mijn grens niet zijn. Je schuift toch je grenzen op. Als ik bij kennis ben en dat traject in zou willen stappen heb ik niets aan een wilsverklaring want dan ligt de keuze 100% bij mij en beginnen alle testen dan pas. Als ik niet bij kennis ben zou dit niet meer kunnen en kunnen naasten ook niet voor mij bepalen. Tja, ik heb mijn oma ook naar een toestand zien gaan die niet wenselijk was (door hersenbloeding, dementerende verschijnselen. Zelfs tot de mate van mensen niet herkennen), maar die is daaruit wel flink opgeknapt en heeft nu een goed leven ondanks de mentale beperking (veel geheugen is terug gekomen, alleen korte termijn blijvend aangetast). Artsen hadden niet verwacht dat het beter zou worden maar dat werd het wel (herstel heeft wel 3 jaar geduurd). Zij is niet bij bewustzijn om euthanasie aan te kunnen vragen, als het op papier had gestaan had ze ook euthanasie moeten plegen volgens mijn opa, volgens mijn moeder dan weer niet. Wat als mijn moeder er niet was geweest om nee te zeggen?
Ik heb het van dicht bij mee gemaakt. Mijn opa heeft euthanasie gepleegd. Gelukkig wou zijn eigen arts dit doen (dus echt euthanasie en geen hulp bij zelfdoding). Want ook al wil je het zelf, het is geen recht van de patiënt. Je zult ook een arts moeten vinden die dit wil doen. Ik kies er in ieder geval bewust voor om pas hier in te stappen tegen de tijd dat het aan de orde is.
Edit: Ik heb ook alzheimer meegemaakt van dichtbij, dit zal nooit beter worden maar alleen maar slechter worden. Ondanks dat wil ik niet dat derden voor mij beslissen a.d.h.v. iets wat ik eerder ingevuld heb. Wel zou ik graag willen dat ze het zo aangenaam mogelijk voor mij maken. Dat betekend voor mij een goed o.a. verzorgingstehuis (daar kan behoorlijk verschil in zitten!). Daarnaast vraag ik me af in hoeverre je bewust meemaakt wat je meemaakt op het moment dat je zwaar dementerend bent of in coma ligt. Ligt dementerend zal je wel bewust meemaken maar zal mogelijk niet genoeg reden zijn voor euthanasie.