Dat je een leegte voelt in je lichaam en je alleen maar somber kan zijn? Daar heb ik dus last van en dat is geen pretje...Ik heb nu al een lange tijd een serieuze relatie en we wonen 160 km uit elkaar; grofweg ben ik dan 2,5 uur onderweg met de trein. Dit noem ik dus een afstandsrelatie en wij zien elkaar om het weekend, van zaterdag tot en met zondag. Meer mogelijkheid is er voor ons niet.
Alles is zo perfect tussen ons; soms té perfect. We zijn zo erg het zelfde en ik ben zo dol op hem, dat mijn hart gewoon naar hem verlangd. Zodoende doet het onwijs veel zeer als ik hem weer los moet laten en weet dat ik er nu weer alleen voor sta, zonder iemand aan mijn zijde. Ook al is hij altijd in mijn buurt doormiddel van bellen, WhatsAppen en Skypen; het helpt ge-woon-niet! Ik voel me alleen maar gelukkig als ik in zijn buurt ben. Eerst probeerde ik dit lege gevoel altijd weg te schuiven door de hele dag door mijn agenda vol te plannen, zodat ik niet aan hem kon denken. Dat zorgde voor veel vermoeidheid van mijn kant, en ook al werkte het wél om hem dan minder te missen door de drukte, ik kwam er uiteindelijk achter dat ik dan de 'klap' uiteindelijk dubbel en dwars terug krijg.
Niets is leuk, niets geeft afleiding, maar vooral alles doet me denken aan mijn vriend. Afleiding heb ik genoeg. Ik heb vriendinnen genoeg die ik veel zie, ontzettend lieve ouders waar ik zes handen op één buik mee ben en heb leuke hobbies waardoor ik altijd wat te doen heb. Ik heb alles op elk gebied wat ik wens en wil, maar ik ben er achter dat dat niet gelukkig maakt. Ik merk gewoon hoe langer de relatie vordert, ik steeds meer aan hem hecht; wat geheel logisch is. En natuurlijk weet ik als geen ander dat een relatie niet bestaat uit alleen de leuke dingen zoals samen naar de bioscoop gaan etc.
Samenwonen is geen optie, we studeren beide nog volop en dat zou pas over minimaal twee jaar kunnen. Maar zo verder is ook geen optie; alles in mijn lichaam doet gewoon pijn en soms weet ik gewoon even geen uitweg meer hoe ik hier mee om moet gaan? Hoe kan ik me wat vrolijker voelen en hem minder missen? Het accepteren dat hij daar woont en ik hier?! Afleiding heb ik dus genoeg; maar het helpt niet... Ik heb geen eetlust, ik ben alleen maar moe doordat mijn hoofd heel de dag piekert om bij hem te zijn en tel de dagen af totdat ik hem weer zie. Wie o wie (herkent dit en) weet wat ik tegen dit gemis kan doen en heeft tips voor mij?