Ik werd vandaag al wakker en er voelde iets niet goed; buikpijn. Direct ontlasting gehad. Zeer slecht geslapen. Ik lig nu in een ziekenhuis omdat mijn hartslag (door eetstoornis - ik purgeer NIET trouwens) te laag is; in de nacht 40, met dalingen in de 30. Nou, vannacht was mijn hartslag dus 55. Maar goed, na ontlasting nog steeds hoofdpijn aan de voorkant van mijn hoofd, extreem moe, pijn tussen navel en dat harde gedeelte (= maagpijn?)
Eten. Ik heb mijn eten erin gepropt omdat ik zo graag het ziekenhuis uit wil. Alleen bij de eerste slok chocomelk ging ik al over een fysieke grens. Die twee boterhammen daarna waren er ook maar in gepropt. Tussendoortje, nog steeds geen honger dus niet op. Lunch, ook erin gepropt, weer over een fysieke grens gegaan. Mijn twee middagtussendoortjes gemist, maar ik heb gewoon echt echt geen honger.
Ook drinken. Ik heb gewoon geen dorst, en het val zoo zwaar.
Net nog geslapen, en werd weer met die maagpijn? en extreme misselijkheid + moeheid wakker. Aan de verpleger gevraagd of ik een middeltje die het braken opwekt mocht hebben. Maar dat mocht niet en daar zou hij de dokter ook niet voor bellen (begrijpelijk ook). Het voelt zeg maar alsof er iets compleets dwars zit dat eruit moet. Maar lichaam zelf gaat niet over op braken ...
Maar wat moet ik nu doen? Braakmiddeltje willen ze me niet geven ... Toch proberen zelf het braken op te wekken? En hoe dan? Want een lepel achterin de keel gaat bij mij heel moeizaam. Mijn laatste eetmoment was vijf uur geleden, mijn laatste drink moment was vier uur geleden ...
Is de oplossing wel braken eigenlijk? Want ik begin daar nu wel allemaal over ... alsof mijn instinct dat aangeeft
Maar aangezien mn lichaam zelf niet erop overgaat ...
Groetjes

dat zou je moeder ook moeder vinden, ipv je toch iets voor het braken te geven als je morgen uit het ziekenhuis mag. (of begrijp ik dat verkeerd?)