Geplaatst 
Oke, ik weet even niet waar ik moet beginnen. Ik begin bij het begin:
Ik weet eigenlijk vrij weinig van mijn jeugd, we hadden een leuk gezin. Ik ben de jongste en boven mij zit mijn broer en twee zussen. Mijn moeder was veel thuis, werkte soms ’s avonds in de horeca en mijn vader werkte in de bouw. Mijn vader is vanaf zijn 18 aan de drank en hij was begin 40 toen ik geboren werd.
Mijn zussen gingen uit huis, mijn vader raakte zijn baan kwijt en mijn moeder moest opeens veel overdag werken. Door het ontslag van mijn vader is hij meer gaan drinken. Van deze tijd weet ik eigenlijk niks, ik heb geen idee hoelang deze situatie zo is geweest.
Toen ik 9 was is mijn tante (zus van moeder), overleden. Ze had een einde aan haar leven gemaakt, het gezin van mijn moeder heeft het niet gemakkelijk gehad: de vader is overleden toen de jongste van een groot aantal kinderen net uit de luiers was.
Hierdoor is mijn moeder ook erg veranderd, wat niet gek is. Een half jaar later heeft mijn moeder zich laten opnemen, zonder positief effect, ze was namelijk op de afdeling geplaatst waar haar zus zelfmoord gepleegd had. Ze is toen nog een tijdje thuis geweest, maar het ging alleen maar slechter, mijn vader gedroeg zich als het slachtoffer en als een klein kind (nu ik dit schrijf, vind ik hem een nog vreselijkere man…). Uiteindelijk is mijn moeder bij een andere zus van haar in huis gegaan, maar ook dat hielp niet, omdat mijn vader daar regelmatig/iedere dag kwam om te vragen of ze al thuis kwam. Als laatst is ze opgenomen op een gesloten afdeling verder van ons vandaan. Hier heeft ze een zelfmoordpoging gedaan, die mislukt was. Ik ben toen met mijn zussen naar haar toe gegaan en er is toen veel gepraat (niet zozeer door mij, ik was hier te jong voor). Mijn moeder vertelde dat ze heel veel spijt had en dat ze ontzettend graag een nieuwe start wilde, ze wilde scheiden van mijn vader. Dit gaf ons veel hoop, juist omdat ze zo open was en na dit gesprek weer opgewekt was. Ik weet niet hoelang het heeft geduurd, maar mijn moeder heeft in hier een eind aan haar leven gemaakt. Valse beloftes en mooie verhalen…
Bij de spullen van mijn moeder zat een dagboekje, die hebben we in de week tussen haar overlijden en de begrafenis samen gelezen, ze was trots op haar kinderen. Ik weet niet precies wat erin stond, maar ze was blij dat ik de avond voor ze naar de laatste gesloten afdeling ging, bij hun in bed ben gekropen, zodat ze niet alleen hoefde te zijn met mijn vader (ze had ook geschreven wat hij had gezegd, maar dat ga ik niet herhalen, eraan denken is al pijnlijk).
Toen alle drukte en aandacht rondom de dood van mijn moeder wat verminderde, woonde ik alleen met mijn vader en broer (een stuk ouder, aan het eind van zijn opleiding, druk leven). Mijn broer was niet veel thuis en aan mijn vader had ik niks, hij was het slachtoffer en volgens mij dacht hij dat hij de enige was met verdriet. Het drinken verergerde nog meer en ik weet niet hoe vaak het is gebeurt, maar ik heb mijn vader meerdere keren midden in de nacht van de grond gehaald en in bed gelegd (ik was toen 10/11 jaar). Ook liet hij me vaak alleen terwijl hij naar de kroeg ging tot midden in de nacht.
Alles van die tijd is zo vaag, ik weet van sommige dingen alleen maar flarden, deze dingen heb ik nooit uitgesproken, dus het zou ook kunnen zijn dat het niet waar is.
Mijn vader had regelmatig mensen op visite, drankmaatjes, zoals mijn zus ze noemt. En ik denk dat hij ook betaald heeft voor vrouwelijk bezoek. Jeetje, dit is de eerste keer dat ik hier over schrijf (heb hier nooit over gesproken). Ik denk dat dit traumatisch is geweest, want ik heb het ongeveer in mijn geheugen geblokkeerd.
De zorg van mijn vader werd slechter, slecht eten, weinig aandacht, naar gevoel thuis. Mijn zus woonde een klein stukje verder en ik ben in die tijd regelmatig door mijn slaapkamerraam, via de dakgoot en de schutting ontsnapt om bij haar te logeren. Op een gegeven moment was dit iedere dag zo. Mijn vader is in die tijd straalbezopen aangehouden, op verzoek van mijn zus, die had bij de politie aangegeven welke route hij altijd reed, omdat hij ook een keer iets heeft geraakt onderweg. Hierdoor zijn een aantal dingen in gang gezet, ik ben uit huis geplaatst en woonde vanaf toen officieel bij mijn zus en haar vriend (zus is meer dan 10 jaar ouder). Ik voelde me fijn, kon weer een heel klein beetje kind zijn.
Een paar jaar na het overlijden van mijn moeder, heeft nog een zus van haar zelfmoord gepleegd en zijn er een aantal van haar zussen opgenomen geweest.
En dit is waar ik nu sta:
Ik voelde me niet meer thuis bij mijn zus en zwager, ze hadden kindjes en ik voelde me een indringer in hun gezinnetje. Ik ben nu uit huis (kamers), ik denk dat ik het hier erg naar mijn zin heb, maar ik weet de laatste tijd gewoon niet meer wat ik voel. Ik ben de weg een beetje kwijt, ik maak er een zootje van!
Ik ben nu halverwege mijn opleiding en ik vind het leuk (denk ik), niet geweldig, maar ik heb geen geld en tijd om nog een keer wat anders te kiezen. Ik loop nu stage en ik ben het overzicht kwijt. Ik ben overal maar half aanwezig en kan slecht prioriteiten stellen.
Ik heb ook een pony, waar ik superveel van houd! Het is echt mijn maatje en ik zou haar absoluut niet willen missen. Maar nu ik uit huis ben, betaal ik meer en ik ga mijn pony verhuizen dichterbij en wat duurder. Ik red het nu financieel allemaal nèt aan, maar ik kan weinig voor mezelf besteden zeg maar. Hier heb ik geen moeite mee, als mijn beestje maar goed staat. Maar wat nu als ze ziek word, ze is de jongste niet meer en heeft altijd wel kleine kwaaltjes, maar als het een keer echt mis gaat, kan ik geen dierenarts oid betalen. Alles wat ik moet uitgeven voel ik in mijn portemonnee. Ik werk sinds kort in de buurt van waar ik woon, ik kan dit goed combineren met mijn school, dus dat geeft al een beetje verlichting, maar sparen zal moeizaam blijven gaan.
Daarnaast ben ik súper onzeker, als iemand me een complimentje geeft moet ik of huilen of ik denk dat ze het niet menen en me voor schut willen zetten. Ik heb een aantal lieve vriendinnen, maar ik kan me soms gewoon niet voorstellen dat iemand met mij bevriend zou willen zijn.
Het is al heel lang geleden dat ik mijn gevoelens geuit heb, omdat ik er niemand mee lastig wil vallen, mijn familie heeft het al zwaar genoeg… Ik heb laatst een poging gedaan om bij mijn zus aan te geven dat ik niet lekker in mijn vel zit, maar het leek wel alsof ze het niet hoorde, toen ben ik erover op gehouden.
Toen mijn moeder net was overleden, ben ik bij een psycholoog geweest, maar ik vond dit grote onzin. Een jaar of 3 geleden ben ik bij een schoolpsycholoog geweest en ik had het gevoel alsof ze mij niet serieus nam; ik kon zonder blikken of blozen de grote lijn van mijn verleden vertellen. Dat vond ze erg knap, maar prikte er niet doorheen om details of gevoelens los te krijgen. Ik heb dus ook niet zoveel vertrouwen in dit soort hulp.
Ik ben bang dat ik een burn-out heb, soms ben ik gewoon het gevoel van realiteit kwijt, alsof ik op mezelf neerkijk en een enorme sukkel zie.
Waar ik denk ik iets aan heb, is iemand die me helpt alles weer op een rijtje te krijgen en rust, maar hier heb ik gewoon geen tijd voor (heb al 2 jaar verspild aan de verkeerde opleiding en ik kan het me niet veroorloven niet te werken).
Het is zeker niet zo dat ik geen zin meer in het leven heb, maar meer dat ik het nu allemaal niet meer weet en er gewoon geen moeite meer voor doe, ik weet niet waar ik moet beginnen…
Ik heb geen idee wat Bokt hier mee kan, maar ik wilde het in ieder geval van me af schrijven! En ik hoop dat iemand me kan helpen, of dat iemand misschien iemand kent die me zou kunnen helpen
Zo begreep ik je opmerking, dat je jezelf ziet als een sukkel. Ik vind dat heel erg meevallen 
maar ik vermoed dat ik weet waarom je zo denkt/ voelt.
(dan wel bedenken dat het idioot is, maar lachen is ook een goede manier om jezelf wat vrijer te maken.)
