Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-11-14 11:06

Kinderen? Ja, neen of misschien?

Geplaatst door de TopicStarter : 18-11-14 11:06

Aangezien dit al een aantal maanden door mijn hoofd spookt ga ik het maar eens neerschrijven.

Ik ben 24 en al mijn vrienden/vriendinnen zijn aan het trouwen, zwanger geworden en ondertussen lopen de eerste kleintjes al rond.

Mijn vriend is daar enorm van onder de indruk, is heel goed met die kleintjes, maar ik, ik voel me er super ongemakkelijk bij.

Ik heb namelijk een stofwisselingsziekte: OTC- deficiëntie. En al zolang dat ik mij kan herinneren zeiden de dokters tegen mij: Seline, als je ooit kinderen wilt, dan heb je de helft kans dat ze ook jou ziekte hebben. Waarop mijn antwoord als 4-jarige al was: dan komen er gaan kinderen. Die houding heb ik heel lang gehad, en zelfs nu is dat het geen ik tegen mijn omgeving zeg.

Maar als ik dan zie hoe mijn vriend daar van geniet, dan begin ik te twijfelen. Maar heb niet het idee dat ik er met hem op een normale manier mee kan babbelen, hij is een wetenschapper, en zegt dat met alle IVF technieken er wel snel een techniek ontwikkeld zal worden die ervoor kan zorgen dat we gezonde kinderen kunnen krijgen. Maar ik wil dat risico niet nemen, ik wil geen enkel kind aandoen wat ikzelf heb meegemaakt. En al helemaal geen zin in een aantal maanden zwangerschap, dan slecht nieuws krijgen en moeten aborteren. Dat wilt toch geen enkele vrouw zichzelf bewust aandoen?

In zijn ogen is adoptie ook niks, hij wilt ofwel kinderen van hem, ofwel geen kinderen.

Wat mij vooral tegensteekt is dat ik mij daar nu al zorgen om moet maken, ik ben 24, heb nog jaren tijd om over kindjes na te denken, maar moet ik daar echt nu al mee door slapeloze nachten?

Hoe staat bokt hier tegenover?

**Geplaatst**: 18-11-14 11:11

Geplaatst: 18-11-14 11:11

Maak het bespreekbaar. Praat erover. Als dat niet kan in jullie relatie dan is deze al gedoemd te mislukken.

**Geplaatst**: 18-11-14 11:15

Geplaatst: 18-11-14 11:15

Seltje schreef:
Aangezien dit al een aantal maanden door mijn hoofd spookt ga ik het maar eens neerschrijven.

Ik ben 24 en al mijn vrienden/vriendinnen zijn aan het trouwen, zwanger geworden en ondertussen lopen de eerste kleintjes al rond.

Mijn vriend is daar enorm van onder de indruk, is heel goed met die kleintjes, maar ik, ik voel me er super ongemakkelijk bij.

Ik heb namelijk een stofwisselingsziekte: OTC- deficiëntie. En al zolang dat ik mij kan herinneren zeiden de dokters tegen mij: Seline, als je ooit kinderen wilt, dan heb je de helft kans dat ze ook jou ziekte hebben. Waarop mijn antwoord als 4-jarige al was: dan komen er gaan kinderen. Die houding heb ik heel lang gehad, en zelfs nu is dat het geen ik tegen mijn omgeving zeg.

Maar als ik dan zie hoe mijn vriend daar van geniet, dan begin ik te twijfelen. Maar heb niet het idee dat ik er met hem op een normale manier mee kan babbelen, hij is een wetenschapper, en zegt dat met alle IVF technieken er wel snel een techniek ontwikkeld zal worden die ervoor kan zorgen dat we gezonde kinderen kunnen krijgen. Maar ik wil dat risico niet nemen, ik wil geen enkel kind aandoen wat ikzelf heb meegemaakt. En al helemaal geen zin in een aantal maanden zwangerschap, dan slecht nieuws krijgen en moeten aborteren. Dat wilt toch geen enkele vrouw zichzelf bewust aandoen?

In zijn ogen is adoptie ook niks, hij wilt ofwel kinderen van hem, ofwel geen kinderen.

Wat mij vooral tegensteekt is dat ik mij daar nu al zorgen om moet maken, ik ben 24, heb nog jaren tijd om over kindjes na te denken, maar moet ik daar echt nu al mee door slapeloze nachten?

Hoe staat bokt hier tegenover?

Dit is natuurlijk totaal uit de lucht gegrepen. 'wel snel een techniek'. Jaja. En waarin is hij wetenschapper? De wetenschappers die ik ken zijn vaak heeeeel slim... op hun eigen gebied.

Dus als jouw vriend niets van doen heeft met die richting en alleen maar 'denkt dat het wel snel zo zal zijn' zou ik dat niet als argument beschouwen.

Jouw gevoel zegt dat je dit niet wilt voor jouw kinderen, dus dan heeft jouw vriend zich daarin eigenlijk gewoon bij neer te leggen. Als hij dat niet kan, en perse kinderen wilt en jij niet, dan is de relatie dus niet levensvatbaar.

**Geplaatst**: 18-11-14 11:16

Geplaatst: 18-11-14 11:16

Wat vervelend voor je dat deze ziekte hebt. Ik heb even gegoogled, maar zoals ik het lees is het een vrij zeldzame ziekte wat ook nog eens voornamelijk voorkomt bij jongentjes. Je hebt zogezegd echt pech.

Wat je kunt doen is contact opnemen met je zorgverzekeraar. Er is nl een ziekenhuis (het AZ Maastricht) waar ze op embryo's al een selectie kunnen maken en de 'zieke' embryo's verwijderen en alleen de gezonde terug plaatsen. Dit gebeurt dan tijdens een zogenaamd vruchtbaarheidstraject. Natuurlijk kun je ook je foetus laten onderzoeken, alleen dan is de kans dus wel aanwezig dat je kindje de ziekte krijgt.
Deze manier (embryoselectie) wordt in Nederland alleen toegestaan in uitzonderlijke gevallen en alleen in Maastricht.

Ook even gegoogled: http://www.mumc.nl/actueel/mumc-tv/spec ... yoselectie Misschien heb je hier wat aan?

Succes in je zoektocht!

**Geplaatst**: 18-11-14 11:17

Geplaatst: 18-11-14 11:17

als je er klaar voor bent voel je het wel zo. Bij twijfel niet doen!
Zoiets moet je echt 100000 % willen en zelfs niets anders liever willen.
Als dat niet zo is. gewoon niet. en daarbij, je bent 24! Kalm aan

**Geplaatst**: 18-11-14 11:19

Re: Kinderen? Ja, neen of misschien?

Geplaatst: 18-11-14 11:19

Neem vooral geen kind omdat je je vriend er gelukkig mee zal maken.....

**Geplaatst**: 18-11-14 11:20

Geplaatst: 18-11-14 11:20

Ik zit een beetje in een vergelijkbaar schuitje een paar jaar later.

Ik heb een erfelijke hartafwijking, van mijn vaders kant. Heb goede en slechte jaren gehad. Ben nu 30.
Mijn vader weet niet of hij kinderen had gewild als hij dit wist. Het is 50% kans dat het overgedragen wordt op een kindje en mijn broertje heeft het niet en ik wel.
Nu wil ik wel kinderen maar heb lang getwijfeld. En als het kindje de afwijking heeft is dat natuurlijk niet leuk maar ik ben er ook al 30 mee geworden en mijn vader leeft ook nog.

Als je wilt brainstormen hierover pb maar!

**Geplaatst**: 18-11-14 11:27

Geplaatst: 18-11-14 11:27

Dit dus

Kennis van mij heeft het ook op deze manier gedaan. Ook vanwege een vervelende erfelijke ziekte. Je kunt iig eens contact opnemen en informatie vragen. Ook kan een afspraak met een klinisch geneticus misschien wat duidelijkheid verschaffen (als je daar nog niet bent geweest)

roosje78 schreef:
Wat vervelend voor je dat deze ziekte hebt. Ik heb even gegoogled, maar zoals ik het lees is het een vrij zeldzame ziekte wat ook nog eens voornamelijk voorkomt bij jongentjes. Je hebt zogezegd echt pech.

Wat je kunt doen is contact opnemen met je zorgverzekeraar. Er is nl een ziekenhuis (het AZ Maastricht) waar ze op embryo's al een selectie kunnen maken en de 'zieke' embryo's verwijderen en alleen de gezonde terug plaatsen. Dit gebeurt dan tijdens een zogenaamd vruchtbaarheidstraject. Natuurlijk kun je ook je foetus laten onderzoeken, alleen dan is de kans dus wel aanwezig dat je kindje de ziekte krijgt.
Deze manier (embryoselectie) wordt in Nederland alleen toegestaan in uitzonderlijke gevallen en alleen in Maastricht.

Ook even gegoogled: http://www.mumc.nl/actueel/mumc-tv/spec ... yoselectie Misschien heb je hier wat aan?

Succes in je zoektocht!

**Geplaatst**: 18-11-14 11:33

Geplaatst: 18-11-14 11:33

Wij hebben de hele medische molen bewandeld i.v.m erfelijke factoren. De medische wereld weet en kan inmiddels zoveel meer dan 24 jaar geleden. Zo zijn wij er tijdens de erfelijkheidsonderzoeken bij de klinisch geneticus achtergekomen dat mijn zusje nog veel meer heeft dan wij dachten. Maar ja, dat kenden ze 30 jaar geleden nog niet. Dus....heel veel verder tegenwoordig. Vroeger zeiden ze ook dat ik bijna zeker een zwaar gehandicapt kindje als mijn zusje zou krijgen....nou, volgens de klinisch geneticus was die kans er wel maar toch lang niet zo groot als ze altijd zeiden.

En zoals roosje78 zegt, ze zijn al zo ver met embryoselectie...ongelooflijk wat ze allemaal kunnen.

Moraal van mijn verhaal: ga met je vriend praten, ga naar je huisarts en laat het onderzoeken bij de klinisch geneticus. Dan pas weet je
echt wat de erfelijke factoren zijn en de mogelijkheden bij een kinderwens!

O ja, ik heb inmiddels 2 prachtige en GEZONDE kindjes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-11-14 11:56

Geplaatst door de TopicStarter : 18-11-14 11:56

roosje78 schreef:
Wat vervelend voor je dat deze ziekte hebt. Ik heb even gegoogled, maar zoals ik het lees is het een vrij zeldzame ziekte wat ook nog eens voornamelijk voorkomt bij jongentjes. Je hebt zogezegd echt pech.

Wat je kunt doen is contact opnemen met je zorgverzekeraar. Er is nl een ziekenhuis (het AZ Maastricht) waar ze op embryo's al een selectie kunnen maken en de 'zieke' embryo's verwijderen en alleen de gezonde terug plaatsen. Dit gebeurt dan tijdens een zogenaamd vruchtbaarheidstraject. Natuurlijk kun je ook je foetus laten onderzoeken, alleen dan is de kans dus wel aanwezig dat je kindje de ziekte krijgt.
Deze manier (embryoselectie) wordt in Nederland alleen toegestaan in uitzonderlijke gevallen en alleen in Maastricht.

Ook even gegoogled: http://www.mumc.nl/actueel/mumc-tv/spec ... yoselectie Misschien heb je hier wat aan?

Succes in je zoektocht!

Embryoselectie... Ondertussen bestaat het dus. Ik woon in België, dus ga hier eens op onderzoek moeten. Al heb ik nog steeds geen idee of ik mezelf dat wil aandoen, vrees dat dat emotioneel een even zware weg is als bijvoorbeeld IVF vaak is. Mijn behandelende arts is een klinish geneticus en pediater, ben al 24 jaar bij hem in behandeling dus wordt op dat gebied goed opgevolgd.

Bespreekbaar maken, pff, waarom zie ik dat precies nu niet zitten, hij sleurt me direct naar Maastricht als ik dat van die Embryoselectie zeg. Wij hebben een goede relatie, samen net een leuk huisje gekocht, ik denk dat ik dat gesprek ga aangaan als we goed en wel verhuist zijn, nu is het met de verhuis wat teveel chaos.

**Geplaatst**: 18-11-14 12:01

Geplaatst: 18-11-14 12:01

Ja, het klopt dat ivf zwaar is, maar dit doe je alleen maar als je echt meer dan 1000% zeker weet dat je een kindje wilt. Dan doe je dit met z'n tweeen en ga je er voor. Daarnaast kom je hier ook door en ik spreek uit ervaring. Bij ons, helaas, niet met het gewenste resultaat, maar als je me dit 6 jaar geleden had gezegd dat ik dit allemaal zou doen, had ik je voor gek verklaard. Maar achteraf gezien is het me allemaal waard geweest. Ik heb het tenminste geprobeerd en we hebben er alles aangedaan om een kindje te krijgen.

Jeetje, wat klinkt dit zwaar en dat op een dinsdagmorgen, zonder borrel

Maar geloof me, als je dit wilt en je resultaat ligt gezond in je armen, dan is het het allemaal waard geweest.

Maar ben je hier wel aan toe? Wil je dit echt? Kan je lichaam het wel aan?

**Geplaatst**: 18-11-14 12:11

Re: Kinderen? Ja, neen of misschien?

Geplaatst: 18-11-14 12:11

Mijn vader is drager van cf, meerdere tantes zijn eraan overleden.
Voordat ik überhaupt zwanger wilde worden zijn wij dan ook in gesprek gegaan met een klinisch geneticus. Zij hebben van zowel mij als van mijnpartner het hele beeld in kaart gebracht, bbloedonderzoek gedaan en medische gegevens van betrokken familie daarin meegenomen. Uiteindelijk kwam eruit dat wij geen kans hebben op een kindje met cf, ik wel op een kind met schizofrenie. Deze kans is echter zo gering, dat de kg aangaf dat het te verwaarlozen was (maar niet te vergeten! ).
Inmiddels zijn wij jaren verder en ouders van 2 kindjes. Inderdaad zonder cf. Voor schizofrenie zullen we de puberteit af moeten wachten

**Geplaatst**: 18-11-14 12:29

Re: Kinderen? Ja, neen of misschien?

Geplaatst: 18-11-14 12:29

In Begië kan ook embryoselectie, noemt hier pgd. Weet dat ze dit in Jette doen, waarschijnlijk ook nog op andere plaatsten.
Wat ik er al over gelezen heb, is dat men een uitgebreid genetisch onderzoek doet, dan maken ze een test om die bepaalde ziekte op te kunnen sporen bij de embryo's (kan maanden duren voor het klaar is) en dan kan kan je aan het ivf avontuur beginnen. Als er bevrucht embryo's zijn, dan dan testen ze die en diegene die goed zijn worden teruggeplaatst.

Maar eer je dit avontuur moet zowel jij als je vriend er compleet achter staan, anders gaat het nog moeilijker worden denk ik.

Ik ben momenteel 9 weken zwanger door icsi, gelukt na 2de terugplaatsing van een ingevroren embryo van poging 1.
Mag van geluk spreken (als alles goed blijft gaan) dat het zo rap gelukt is, want dat is niet altijd het geval.
Ik was ook bang voor de hormonen, maar heb daar bijna geen bijwerkingen gehad, de pick up was het pijnlijkste gedeelte voor mij. Maar dit is ook bij iedereen verschillend.

Allesinds veel geluk en praten is de boodschap.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-11-14 23:24

Geplaatst door de TopicStarter : 18-11-14 23:24

roosje78 schreef:
Ja, het klopt dat ivf zwaar is, maar dit doe je alleen maar als je echt meer dan 1000% zeker weet dat je een kindje wilt. Dan doe je dit met z'n tweeen en ga je er voor. Daarnaast kom je hier ook door en ik spreek uit ervaring. Bij ons, helaas, niet met het gewenste resultaat, maar als je me dit 6 jaar geleden had gezegd dat ik dit allemaal zou doen, had ik je voor gek verklaard. Maar achteraf gezien is het me allemaal waard geweest. Ik heb het tenminste geprobeerd en we hebben er alles aangedaan om een kindje te krijgen.

Jeetje, wat klinkt dit zwaar en dat op een dinsdagmorgen, zonder borrel Maar geloof me, als je dit wilt en je resultaat ligt gezond in je armen, dan is het het allemaal waard geweest.

Maar ben je hier wel aan toe? Wil je dit echt? Kan je lichaam het wel aan?

Vooral dat laatste... ben ik er aan toe? Nu nog niet. Wil ik het echt? Geen idee. Kan mijn lichaam het aan? Dat wel, een zwangerschap an sich is voor mij geen risico(al zijn er al genoeg risico's bij een gewone zwangerschap).

**Geplaatst**: 19-11-14 08:22

Geplaatst: 19-11-14 08:22

Moeilijk, he? :(:)

Misschien kun je voor jezelf alvast informatie inwinnen, inlezen en het laten liggen? Dan weet je wat de mogelijkheden zijn en als je denkt er klaar voor te zijn, kun je het er zo bij pakken.
Sowieso de stap nemen om aan kinderen te beginnen en die pil niet meer te slikken vond ik zo super eng

Straks ben je niet meer alleen verantwoordelijk voor jezelf, maar ook voor zo'n hummeltje.

**Geplaatst**: 19-11-14 10:26

Re: Kinderen? Ja, neen of misschien?

Geplaatst: 19-11-14 10:26

Waarom doe je dit alleen? Je bent samen in een relatie, praat erover met je vriend! Praat er evt over met de huisarts over de mogelijkheden, over de kansen. Vraag of je doorgestuurd mag worden naar idd een klinisch geneticus zoals hierboven beschreven of naar een gynaecoloog om het over de mogelijkheden/riscico's te hebben. Het erover praten doet over het algemeen goed en je weet waar je aan toe bent en je vriend ook! 50% kans is over het algemeen niet zo sec, dat hangt ook af van je partner, dat is te onderzoeken, misschien blijkt eruit dat de kans te verwaarlozen is? Of misschien is het evt al te behandelen tijdens de zwangerschap.
Inmiddels is de wetenschap al 24 jaar verder!

**Geplaatst**: 19-11-14 10:46

Re: Kinderen? Ja, neen of misschien?

Geplaatst: 19-11-14 10:46

Ik krijg de indruk dat je zelf eigenlijk (nog) helemaal geen kinderen wilt en je vriend dit wel heel graag wilt en je de kans je ziekte over te dragen een klein beetje als "excuus" aandraagt om over de uberhaubt vraag na te denken. Ik hoop niet dat ik je hiermee kwets, ik bedoel alleen maar aan te geven dat er in mijn ogen twee losse vragen naast elkaar staan. Wil ik uberhaubt een kind? En zo ja, wat heb ik daarvoor over?

Los van je genetische aandoening, denk ik dat het belangrijk is eerst voor jezelf na te gaan of je uberhaubt een kinderwens hebt. Als je kern gezond was geweest en niks zou kunnen overdragen, zou je dan een kindje willen of niet.

Als het antwoord ja is, dan is de volgende vraag wat moet ik er in mijn geval voor over hebben om een gezond kind op de wereld te zetten. Daarin zou ik me dan goed laten informeren en een bewuste keuze maken.

**Geplaatst**: 19-11-14 10:52

Re: Kinderen? Ja, neen of misschien?

Geplaatst: 19-11-14 10:52

Het is helemaal niet verkeerd om er los van je vriend over na te denken en voor jezelf op onderzoek uit te gaan. Juist alleen. Laat je niet beinvloeden, maar praat wel over je gevoel en je bevindingen.

Op je 24e is het nog helemaal niet gek dat je er nog niet zo mee bezig bent, maar in jullie situatie is het niet gek om je alvast goed te orienteren, dat zodra je er écht klaar voor bent, je die stap kunt maken.

Ik vind het knap van je, dat je het zo oppakt en de gevoelens van je vriend niet meteen naast je neerlegt maar er je best voor doet. Dat staat los van het "direct" kinderen nemen, maar je houdt alle opties open.

**Geplaatst**: 19-11-14 15:42

Geplaatst: 19-11-14 15:42

Seltje schreef:
Embryoselectie... Ondertussen bestaat het dus. Ik woon in België, dus ga hier eens op onderzoek moeten. Al heb ik nog steeds geen idee of ik mezelf dat wil aandoen, vrees dat dat emotioneel een even zware weg is als bijvoorbeeld IVF vaak is. Mijn behandelende arts is een klinish geneticus en pediater, ben al 24 jaar bij hem in behandeling dus wordt op dat gebied goed opgevolgd.

Bespreekbaar maken, pff, waarom zie ik dat precies nu niet zitten, hij sleurt me direct naar Maastricht als ik dat van die Embryoselectie zeg. Wij hebben een goede relatie, samen net een leuk huisje gekocht, ik denk dat ik dat gesprek ga aangaan als we goed en wel verhuist zijn, nu is het met de verhuis wat teveel chaos.

Als ik dit topic zo lees vind ik dat van die goede relatie wel mee vallen, wetenschapper of niet, thuis is hij jouw vriend en hoeft hij jouw angsten en zorgen over zo iets belangrijks niet zo te bagatelliseren. Jij moet kunnen zeggen wat je denkt en voelt zonder dat je bang bent dat ie je per direct de auto in duwt om naar maastricht te gaan. Het is jouw lichaam, jouw leven, jouw geest, jij moet je 100% goed voelen bij het krijgen van kinderen en anders is het gewoon een "neen". Klaar.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-11-14 18:46

Re: Kinderen? Ja, neen of misschien?

Geplaatst door de TopicStarter : 19-11-14 18:46

Ik heb de stap gezet, ik heb hem dat artikel van Embryoselectie voor de neus geduwd, en zijn mening gevraagd. Zijn eerste reactie: maar jij wilt toch geen kinderen. Dus hebben we rustig kunnen babbelen over dat als het mogelijk is om gezonde kinderen te krijgen, ik daar zeker over wil nadenken.

Maar ik wil mezelf toch nu al verder informeren. Ik hou van informatie en duidelijkheid.

**Geplaatst**: 19-11-14 19:00

Re: Kinderen? Ja, neen of misschien?

Geplaatst: 19-11-14 19:00

Wat goed van je dat je wel gelijk met hem bent gaan praten, hopelijk is er veel goede en positieve informatie over

Nomineer dit bericht ×