Tegenwoordig heb ik een hele vriendelijke tandarts, die eigenlijk heel goed met me om weet te gaan en die ook alleen maar met verdoving mij wil boren, wanneer dit nodig is. Toch merk ik dat ik de controles zo lang mogelijk uitstel en het liefste gewoon helemaal niet ga. Nu moest ik weer een afspraak maken, een half jaar uitgesteld, maar vanmorgen toch maar naar binnen gestapt en 9 januari is het weer feest. Het is ook echt nodig, want een paar maanden geleden is er een stuk van mijn kies afgeknapt en dit begint ook steeds zeerder te doen, dus ik ben heel bang dat die kies eruit moet
. Ik zie er dus nu al tegenop. Misschien is het leuk als hier lotgenoten zijn en we elkaar een beetje kunnen stimuleren bij het hele tandarts-verhaal.
Daarbij is het ook nog zo dat mijn dochter van 5 altijd per sé met mij mee naar binnen wil bij de tandarts, in plaats van met haar vader en ik dus het goede voorbeeld probeer te geven. Maar, dat is erg lastig als je al moeite hebt met jezelf
schaam me er dood voor maar t is niet anders .....
