De laatste tijd merk ik dat ik zo geirrïteerd raak als er ook maar iets niet goed gaat, dat ik alle mooie dingen eromheen die wel goed gaan niet eens meer kan zien... Als ik er dan later aan terug denk sla ik mezelf voor mn kop dat ik toen zo chagrijnig was.
Voorbeeld:
Ik rijd sinds 5 maanden een paard bij, nu is zij nooit de makkelijkste geweest en zijn we begonnen met letterlijk drie stappen naar voren, twee stappen terug, en al super trots zijn als ze een heel rondje liep zonder te protesteren. Nu dacht ik eindelijk daar vanaf te zijn en alles goed te doen (dom dom dom). Na 2 jaar heb ik deze week weer een les genomen en bleek ik haar scheef te rijden, waardoor zij ook scheef liep. Dit probeer ik dus nu te corrigeren maar dat lukt niet altijd, en als zij dan weer eens niet snapt wat ik bedoel met mijn "nieuwe" goede hulpen zou ik het liefst gaan zitten gillen en huilen, hoe stom het ook klinkt. Ik was daar vandaag zo boos over dat ik haar eigenlijk onnodig hard aangepakt heb (lees: heel chagrijnig was, zij reageert heel erg op emotie en voelt zich dan ook duidelijk ongelukkig) en daar voel ik me nu ontzettend schuldig over. Vooral omdat ik ook niet zag dat ze eigenlijk niks bewust verkeerd deed...
Dan ben ik zo gefocust op dat perfecte beeld dat ik niet eens meer oog heb voor haar pogingen het goed te doen...Dus, heeeel lang verhaal kort, zijn er meer perfectionisten hier op bokt?
). Ik vergelijk mezelf daarnaast ook altijd met andere mensen die in mijn ogen 'beter' zijn (maar 'beter zijn' is vaak erg subjectief
.