Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-14 21:08

Op naar een nieuwe start

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-14 21:08

Mijn doel van dit topic? Een soort dagboek voor mij en voor jullie de kans om iemand een schop onder haar gat te geven

Ik zal bij het begin beginnen, misschien een lang verhaal dus respect als jullie het lezen

Ik heb altijd problemen gehad met confrontaties, zelfs zo erg dat als ik hier op bokt een topic open of een reactie plaats dat ik met angst de reacties lees die op mijn bericht volgen. Op mijn werk is dat hetzelfde, als ik weet dat ( al dan niet terecht) een uitbrander krijg van mijn baas, ga ik de ziektewet in en uiteindelijk dien ik mijn ontslag in. Op school had ik dit ook al, ik spijbelde liever dan dat ik op het matje geroepen werd door de leerkrachten. Ik ben als puber meisje zelfs meermaals enige tijd van huis weggelopen omdat ik wist dat mijn moeder boos was, om diezelfde reden heb ik 6 jaar! geen contact met mijn vader durven hebben.

Oke, tot dus ver mijn probleem.

Ik heb in juni een hele grote stap gezet om een appartement voor mij en mijn zoontje te zoeken. Helaas trof ik een huisjesmelker. Dit had als gevolg dat we begin oktober op straat zijn gezet. Echter zou ik zo terug naar huis mogen, maar dan moet ik klacht neerleggen bij de politie en loop ik natuurlijk het risico dat de huisbaas al heel snel voor de deur staat. Dus weer een confrontatie en hier geen moed voor

Wat baal ik van mezelf, ik vraag mij af of ik ooit het lef zal hebben om mijn spullen daar buiten te gaan halen.

Uit angst voor die confrontatie heb ik vandaag, jawel ergens anders een appartement bezichtigd en mag ik in de loop van komende week mijn huurcontract gaan tekenen. Ik heb inmiddels weer gesolliciteerd en ik hoop echt dat ik nu de kracht ga vinden om ook echt op gesprek te gaan en daadwerkelijk te beginnen met werken.

Mijn probleem belemmert mij zelfs om mijn zoontje regelmatig naar school te laten gaan. Angst voor de andere ouders, angst voor een preek van de juf, ik weet het niet. Zelfs het feit dat het zoontje van een vriendin ook op die school zit en ik dus samen met mijn vriendin gaat helpt niet.

Professionele hulp heb ik geprobeerd, maar helaas, ik durf het gewoonweg niet. Dan maar op eigen kracht, want ik zie inmiddels wel in dat ik op deze manier nergens raak terwijl ik wel mijn engeltje mee in de problemen sleur.

Ik wil in dit topic dus alles zetten wat ik moet doen, wat ik heb gedaan en wat ik niet heb gedurfd. Dit in de hoop dat er uiteindelijk een stijgende lijn in mijn doen en laten zit en dat jullie mij eventueel een virtuele schop onder mijn gat/advies geven als ik weer eens te laf ben om iets te ondernemen.

**Geplaatst**: 12-10-14 22:38

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 12-10-14 22:38

Kijk, ik snap wat je typt. En ik begrijp ook dat je het eng vindt om dingen te regelen rondom het appartement en je werkgever. Dat is niet handig, maar daar kan ik inkomen als jij zegt dat je moeite hebt met confrontaties.
Echter, wat mij echt doet schrikken, is dat je zoon hieronder lijdt.
Door JOUW probleem met confrontaties, kan HIJ niet fatsoenlijk naar school.
Ik weet niet hoe oud jouw zoon is, maar als ie ouder is dan 4/5 jaar ga je daar écht problemen mee krijgen.
want hij MOET gewoon naar school.
Hij MOET zich ontwikkelen om later niet in hetzelfde schuitje te komen als jij, of erger.
Je zult dus voor HEM jezelf een dikke vette schop onder je reet moeten geven, hem laten zien hoe je problemen aanpakt en oplost en hem vooral een stabiele basis geven voor zijn toekomstige leven.
Als ouder wil je toch niets liever dan je kind de best mogelijke start geven in het leven?

Ooit moet hij het zelf gaan doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-14 22:52

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-14 22:52

Het is dankzij mijn zoontje dat ik besloten heb hier op eigen kracht aan te beginnen. Mijn zoontje is nu 3 jaar, school is op de hoogte van mijn problematiek en heeft hier ook begrip voor gelukkig.
Het is ook voor hem dat ik een afspraak bij een psycholoog heb gemaakt, maar de stap om daarvoor naar binnen te gaan lukt gewoon niet, ik durf niet.

Ik merk wel dat het bij mannen erger is als bij vrouwen. Wat ik mij wel afvraag, is het een vorm van faalangst? Soort van mensenschuw? Is het iets psychisch? Of ben ik gewoon gek en gestoord? Ik loop mijn eigen in de weg, neem mij elke keer voor om toch de confrontatie met andere mensen aan te gaan (het is niet alleen met discussies, problemen of iets, maar ook gewoon grote ruimtes of vreemde mensen) Het enige dat ik wel weet is dat het begonnen is door het pesten vroeger op school.

**Geplaatst**: 13-10-14 00:30

Geplaatst: 13-10-14 00:30

Wat een feest der herkenning.

Gelukkig heb ikzelf hier geen last van, mijn partner wel. Hij heeft ook niet anders meegekregen van zijn ouders.
En als hij geen hulp had gezocht zal misschien ons (toekomstige) kind het wel weer overnemen van hem...

Zie je de ernst van je zaak TS? Wil jij dat jouw trots later net zo door het leven moet als jij nu? Wil jij dat hij misschien gepest wordt op school omdat hij er niet altijd is? (Omdat mama hem niet durft te brengen?)

Dit komt hard over, daar ben ik me van bewust. Dit komt omdat ik al 10 jaar met iemand als jij leef. Eerst viel het me niet zo op, maar het is toch van de gekken dat ik met mijn partner mee ging op sollicitatie?

Op dit moment zit mijn vriend in een hulpprogramma voor het behandelen van angstklachten (sociale fobie). Hiervoor heeft hij een jaar lang (!!!) drie keer per week therapie gevolgd in een groot ziekenhuis voor stemmingsstoornissen.

Buiten de fobie en de stemmingsstoornissen waar hij last van heeft is hij ook nog eens zwaar depressief. (We hebben beiden een zgn. noodnummer op zak voor eventuele spoedopname.)
Alles waar hij last van heeft houd elkaar in stand en het is inmiddels een verhaal van de kip en het ei. We weten niet waarmee het begonnen is maar ik kan me heel goed voorstellen dat als je in de 24 jaar dat je leeft (hij was 24 toen we elkaar ontmoetten) alleen maar alles vermijdt, elke mogelijke vorm van confrontatie, dat je vanzelf angststoornissen en een depressie ontwikkeld.

Wat ik je probeer te zeggen met mijn verhaal TS, laat je als de wiedeweerga helpen. Voordat jouw kindje bewust gaat meekrijgen wat een potje mama van haar leven maakt. Het is niet makkelijk, dat beaam ik meteen (ik begeleid zo iemand al 10 jaar) en er zijn een hoop diepe dalen waar je doorheen moet.
Uiteindelijk is het echt beter voor je.

En weet je wat elke psycholoog tegen jou zou zeggen? Dat je van altijd maar de makkelijke weg kiezen niet beter word. Het is altijd gezonder om voor de moeilijke weg te gaan; what doesn't kill you makes you stronger.

Ik hoop oprecht dat ik je met dit bericht wat in de juiste richting kan duwen.
Succes met deze nare beklemmende situatie.

**Geplaatst**: 13-10-14 00:38

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 13-10-14 00:38

Dit is inderdaad een angststoornis. En dat is niet erg, je bent niet gek of gestoord. Een psycholoog met ervaring in het behandelen van angststoornissen kan je hiermee helpen

**Geplaatst**: 13-10-14 00:56

Geplaatst: 13-10-14 00:56

Hallo ts, ik herken je problemen.
Ik ben gediagnostiseerd met een sociale fobie.
De klachten die op somt zijn heel herkenbaar.
Bij mij heeft deze fobie zich ontwikkeld omdat mijn ouders ook problemen hadden.
Ik woonde bij mijn vader en die was/is ook bang voor confrontaties. Hij ging alles uit de weg en ik heb dat gedrag vrij jong al overgenomen.

Het is goed dat jij het besef hebt dat er problemen zijn.
Het is goed dat je beseft dat je hier hulp bij nodig hebt. Goed ook dat je hulp hebt gezocht.
Maar!!! Belangrijk is het om nu door te zetten.
Waarom ben je bang om naar de psycholoog toe te gaan?
Wat zijn je gedachten hierover?
Zet dit eens op papier en vraag je af of je gedachten realistisch zijn.
Het gaat je helpen, echt waar! Alles in kleine stapjes en op jou tempo. Jij hebt de regie over jou proces.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-10-14 06:51

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst door de TopicStarter : 13-10-14 06:51

Bij mij kan het inderdaad ook heel goed bij mijn moeder vandaan komen. Zij heeft ook altijd moeite met confrontaties, bellen vind ze eng en de deurbel staat garant voor grote stress. Daarbuiten is zij wel gewoon een heel sociaal mens en dat is iets dat ik mis.

Ik zie de ernst ervan in, probeer zelf ook al enige jaren verbetering te brengen en voor mij is een appartementje bezichtigen al een hele grote stap geweest. De kans op afwijzing is dan tenslotte aanwezig.

Als de kleine erbij is probeer ik mij zo gewoon mogelijk te gedragen. De dagen dat hij niet naar school gaat gaan we naar oma, die kan hij alleen zien als mijn stiefvader gaat werken dus dat roept geen vragen op bij hem. Geluid van de telefoon gaat dan ook op stil, zodat hij niet merkt dat ik niet durf op te nemen en zolang ik niet thuis ben hoef ik ook niet in paniek te raken als de deurbel gaat.

De vraag waarom ik bang ben om naar een psycholoog te gaan kan ik eigenlijk niet beantwoorden. Ik ben enkele jaren geweest voor steeds terugkerende eetproblemen. Maar deze problemen heb ik altijd angstvallig stil gehouden. Ik zie het verschil ook niet tussen iemand die geruststellend glimlacht en iemand die mij staat uit te lachen. Toch zal ik die stap moeten zetten, want ik weet niet of ik er alleen uit ga raken, denk het eigenlijk niet.

**Geplaatst**: 13-10-14 07:06

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 13-10-14 07:06

Ik vraag me af: heb je vrienden en/of familie die je hierin steunen en je kunnen 'helpen' om je een spiegel voor te houden hoe het ook kan? Dat is zo waardevol, zeker als je alleen woont (met je zoon). Alleen al om te horen hoe anderen dat doen. Wat je in je jeugd niet goed of niet geleerd hebt kun je later zeker nog leren. En realiseer je dat dit soort dingen voor niemand echt makkelijk zijn en ook stress opleveren, denk niet 'anderen doen dat gewoon even'. Hier ook regelmatig stress als ik iets moet regelen hoor (woon alleen). Maar hoe vaker je het doet hoe betere je weet dat je het meeste prima kan handlen. En lees wat op internet over angsten op dit vlak, kan ook goed helpen. Veel succes!!!

**Geplaatst**: 13-10-14 07:22

Geplaatst: 13-10-14 07:22

Lieve ts hulp accepteren is een moeilijke stap. Je bent nog wat aan het worstelen om je daar overheen te zetten.
Ik volg nu een dagbehandeling van twee dagen en ik kan je zeggen het is de beste stap die ik had kunnen doen. Nog wel therapie in een groep ook.
Ik lees in jou woorden heel veel 'zelf doen'. Dat is keihard werken en dat zou je niet in je eentje hoeven doen.
Waarom gun jij het jexelf niet? Als jij niet de ketting doorbreekt dan zal ook jou kindje dit over gaan nemen. Ook al doe jij nog zo je best.
Kinderen hebben echt wel door dat dingen anders gaan dan bij andere kindjes.
Het is een keus die JIJ moet maken hulp te gaan accepteren.
Ga eens tegen je gevoel in. En bedenk "wat is het ergste wat er kan gebeuren?" .
Check je gedachten af. Als jij twijfelt over of iemand naar jou glimlacht of jou uitlacht, vraag het! Gloof niet alles wat je denkt.
Door het pesten heb je een geheel eigen gedachtengang ontwikkeld en wantrouw je mensen. Het is heel herkenbaar hoor.
Je hebt dat afchecken nodig.

Een psych is er om jou te helpen. En het mooie is dat jij zelf de regie hebt over wat je wilt vertellen aan die psych.
Blijf er niet alleen mee lopen, daar ga jij je alleen maar eenzamer van voelen en je nog verder terug trekken.
Sterkte.

**Geplaatst**: 13-10-14 09:18

Geplaatst: 13-10-14 09:18

poetser schreef:
Ik merk wel dat het bij mannen erger is als bij vrouwen. Wat ik mij wel afvraag, is het een vorm van faalangst? Soort van mensenschuw? Is het iets psychisch? (....) Het enige dat ik wel weet is dat het begonnen is door het pesten vroeger op school.

Hoi Poetser,
+:)+

GOED om dit topic te openen!!

Wat jij vertelt klinkt mij in de oren als fikse angst - en dan ben je beslist niet gek!! (De oude Romeinen hadden al een verzuchting: "de mens is voor de mens een wolf".)
Dat wil zeggen: de meeste mensen zijn aardig.
Maar de kranten staan vol van 'niet aardig' gedrag....

En pesten kan traumatisch zijn.
Er is wel een heel erg belangrijk iets: pesten is een groepsprobleem.
Dat jij werd gepest, is heel erg naar voor jou.
Maar het feit dat "ze" jou moesten hebben zegt NIETS over jou!!
Er zijn mensen die erg weerbaar waren die werden gepest, etc.
(Natuurlijk kan je een weerbaarheidstraining nu erg goed gebruiken, maar dat is niet de oorzaak.)

Een van de standaard technieken om je angst in te dammen is: realiseer je dat "dit vandaag, hier en nu" weliswaar lijkt op het verleden, maar dat er ook verschillen zijn. Hoe meer verschillen je kunt bedenken, hoe beter.
Bijv: ik ben nu ouder, ik doorzie nu beter wat er gebeurt, er zijn mensen die mij steunen - en hopelijk kun je de lijst nog langer maken!

**Geplaatst**: 13-10-14 09:37

Geplaatst: 13-10-14 09:37

poetser schreef:
Bij mij kan het inderdaad ook heel goed bij mijn moeder vandaan komen. Zij heeft ook altijd moeite met confrontaties, bellen vind ze eng en de deurbel staat garant voor grote stress.

Naar voor je!
Ik ben opgevoed door een moeder die ook bakken problemen had en erg bang was - en dan leer je door naar je moeder te kijken 'dat de deurbel eng is'.
Dat is goed om je te realiseren en anno 2014 kun je dit soort dingen goed wegkrijgen met bijv emdr. (Er over praten kan zin hebben in: informatie uitwisselen, opluchting, maar geeft doorgaans weinig verandering.)

Citaat:
Ik zie de ernst ervan in, probeer zelf ook al enige jaren verbetering te brengen en voor mij is een appartementje bezichtigen al een hele grote stap geweest. De kans op afwijzing is dan tenslotte aanwezig.

DAPPER!!!
Ondanks dat het voor jou iets gigantisch was heb je het toch gedaan! !

Citaat:
De vraag waarom ik bang ben om naar een psycholoog te gaan kan ik eigenlijk niet beantwoorden. Ik ben enkele jaren geweest voor steeds terugkerende eetproblemen. Maar deze problemen heb ik altijd angstvallig stil gehouden. Ik zie het verschil ook niet tussen iemand die geruststellend glimlacht en iemand die mij staat uit te lachen. Toch zal ik die stap moeten zetten, want ik weet niet of ik er alleen uit ga raken, denk het eigenlijk niet.

Nou - bij pesten is dat ook iets waar je grondig mee onderuit wordt gehaald: denk je dat iemand vriendelijk is - nee. Weer een klap in je gezicht.

En het is informatie van een tijd terug, maar de aanpak van eetproblemen in kliniek x was een soort georganiseerd pesten.
Dat jij beslist niet de enige bent die vanuit een fikse stapel sores eetproblemen krijgt, realiseerde men zich niet. Er was geen uitleg over stress en wat dat allemaal doet, geen alternatieven hoe je ook met stress zou kunnen omgaan - ze geloofden in confrontatie. (Hun slaagpercentage was ook niet hoog. Dat wil niet zeggen dat eetproblemen moeilijk te behandelen zijn...)
Maar als je een keer bij iemand over de vloer bent geweest die maar in de verte zich bezig hield met dit broddelwerk en gepruts, dan snap ik wel dat je niet meer durft.

(Ik heb als incestvtouw in een groep gezeen met een lotgenote, die een psychiater had getroffen, die meende dat het goed voor haar trauma was, als hij met haar naar bed ging. Het is om vele redenen strafbaar - maar niet naar een hulpverlener durven: ik begrijp het wel.)

**Geplaatst**: 13-10-14 09:58

Geplaatst: 13-10-14 09:58

Citaat:
En weet je wat elke psycholoog tegen jou zou zeggen? Dat je van altijd maar de makkelijke weg kiezen niet beter word. Het is altijd gezonder om voor de moeilijke weg te gaan; what doesn't kill you makes you stronger.

Ik hoop oprecht dat ik je met dit bericht wat in de juiste richting kan duwen.
Succes met deze nare beklemmende situatie.

Er zijn goede psychologen die echt verstand hebben van angst en mensen die uit een boekje iets geleerd hebben over emoties en dat op angst toepassen.
Zodat de cliënt jaren therapie "nodig" heeft.

Ik heb jou nergens gehoord over een makkelijke weg kiezen.
Ja, natuurlijk was het beter geweest als je op je werk de vakbond had ingeschakeld, natuurlijk is het beter om met de juf te overleggen en als je met goed doorvragen de huisjesmelker had kunnen ontmaskeren.
Maar je loopt niet weg voor de lol, maar omdat je gevoel zegt dat je doodgaat als je blijft.
Da's toch iets anders.

Als je verdriet hebt heeft het zin om te huilen en getroost te worden.
Angst kun je niet op die manier uiten, maar voordat je nog weer extra confrontatie krijgt "omdat dat goed voor je zou zijn" - een fatsoenlijk iemand snapt dat jouw hele leven al een en al confrontatie is - heb je steun nodig. Begrip. Informatie over angst en stress en macht en manipulatie - en er samen over nadenken wat jij er vandaag tegenover kunt zetten.
En naarmate je je leven in het hier oen nu beter op orde krijgt - goede huisvesting, een baan bij een fatsoenlijk bedrijf, coaching om op je werk kleine stukjes confrontatie aan te gaan -
Dan pas begint een goede psycholoog met de rommel in het verleden dwz de oorzaken aan te pakken.
In het hele proces zitten stukjes confrontatie, maar alles hoort op jouw tempo te gaan! !

**Geplaatst**: 13-10-14 10:49

Geplaatst: 13-10-14 10:49

Janneke2 schreef:
Citaat:
En weet je wat elke psycholoog tegen jou zou zeggen? Dat je van altijd maar de makkelijke weg kiezen niet beter word. Het is altijd gezonder om voor de moeilijke weg te gaan; what doesn't kill you makes you stronger.

Ik hoop oprecht dat ik je met dit bericht wat in de juiste richting kan duwen.
Succes met deze nare beklemmende situatie.

Er zijn goede psychologen die echt verstand hebben van angst en mensen die uit een boekje iets geleerd hebben over emoties en dat op angst toepassen.
Zodat de cliënt jaren therapie "nodig" heeft.

Ik heb jou nergens gehoord over een makkelijke weg kiezen.
Ja, natuurlijk was het beter geweest als je op je werk de vakbond had ingeschakeld, natuurlijk is het beter om met de juf te overleggen en als je met goed doorvragen de huisjesmelker had kunnen ontmaskeren.
Maar je loopt niet weg voor de lol, maar omdat je gevoel zegt dat je doodgaat als je blijft.
Da's toch iets anders.

Heb je de rest van mijn bericht ook nog gelezen misschien? Jouw bericht komt op mij over alsof jij denkt dat ik ooit iets in een boekje heb gelezen, het zou fijn zijn als ik op dit moment de plank missla.

Mijn partner is 10 jaar bezig van dit probleem af te komen.
Inderdaad, we hebben mensen getroffen die iets uit een boekje geleerd hebben.

We hebben ook mensen getroffen die mensen zijn. En met mensen werken. En die verstand van zaken hebben.
Dat gebeurd vanzelf als je al 10 jaar van hulpverlener naar hulpverlener gaat. Helaas is dat een constructie hier in Nederland waar wij niks aan kunnen doen; hij mag niet langer dan een jaar gebruik maken van de therapiegroepen in één ziekenhuis. Ook was op het moment dat de hulpverlening op gang kwam nog niet helemaal duidelijk waar mijn partner het best voor behandelt kon worden, omdat hij een combinatie van verschillende stoornissen heeft ontwikkeld.

Mijn partner gaat nu door middel van groepstherapie de confrontatie aan, eerder is gebleken dat zachte heelmeesters bij mijn partner stinkende wonden maken. Er is er één die beweerde dat het het goed recht was van mijn vriend om te 'vluchten'.
Ja, leuk dat diegene dat zei, maar vanaf dat moment werden er geen boodschappen meer gedaan, ging hij niet meer naar de dokter, betaalde geen rekeningen meer en ging niet meer met bus of trein. Kortom; hij ging niet meer de straat op.

Sommige hulpverleners 'pasten' ook niet bij mijn vriend, zo voelt het op dit moment veiliger voor hem om te communiceren met vrouwen.

Luister goed naar jouw gevoel hierin TS, je hebt het recht om op zoek je gaan naar de juiste hulp voor jou. Maar hier gebruik van, deste beter en prettiger kun je geholpen worden.

**Geplaatst**: 13-10-14 11:59

Geplaatst: 13-10-14 11:59

Citaat:
Heb je de rest van mijn bericht ook nog gelezen misschien?

Ja.
En ik snap dat angst frustrerend kan zijn en het is helaas zo dat veel psychologen er weinig van af weten.
En idd: de menselijke maat, gezond verstand en een fatsoenlijk tempo (niet te langzaam maar vooral ook niet te snel) zijn belangrijk.
Balen, dat hij een aantal onbenulen heeft getroffen!

Citaat:
Mijn partner gaat nu door middel van groepstherapie de confrontatie aan, eerder is gebleken dat zachte heelmeesters bij mijn partner stinkende wonden maken.

als de tijd rijp is, zet dat zoden aan de dijk.
Maar met een aanpak die alleen maar 'niet zacht' is wordt angst nu eenmaal erger (en de depressie, laag zelfbeeld en wat al niet verergert).

,

Citaat:
er één die beweerde dat het het goed recht was van mijn vriend om te 'vluchten'.
Ja, leuk dat diegene dat zei, maar vanaf dat moment werden er geen boodschappen meer gedaan, ging hij niet meer naar de dokter, betaalde geen rekeningen meer en ging niet meer met bus of trein. Kortom; hij ging niet meer de straat op.

Dat is wel erg onvolledig!
Begrip hebben dat soms dingen te veel zijn kan werken, maar dit is de weg niet. Zo heb ik een therapeute gehad die zo ongeveer

dramde dat ik tenminste drie technieken om stress te beheersen goed onder de knie moest krijgen.

**Geplaatst**: 13-10-14 12:46

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 13-10-14 12:46

Oh nee drammen heeft ook een averechts effect. Daarom word nu met kleine stapjes per keer aan zijn 'terugkeer' gewerkt. Eerst leren verwoorden en praten, heel veel praten. Daarna misschien eens met de groep een wandeling maken.
Ze gooien hem nu gelukkig niet meer in het diepe.
Er worden kleine stapjes per keer gedaan en er word heel goed geluisterd naar hem. Als het nodig is wordt hij tegen zichzelf in bescherming genomen en soms, heel soms krijgt hij een extra duwtje in de rug.

Maar ze gaan hem wel gedoseerd confronteren met zijn angsten en daarbij krijgt hij een zo genoemde 'schema therapie'.
Omdat er in zijn jeugd zoveel mis is gegaan heeft hij zichzelf bepaalde denk en gevoelsschema's aangeleerd. Dat word bij de schematherapie onder de loep genomen en daar waar nodig met kleine stapjes tegelijk bijgestuurd.
(Dit gebeurd allemaal in een centrum speciaal voor angsttherapie)

Zo. Die specialist van jou liep dan ook wel lekker hard van stapel zeg! :oo

Hier eentje gehad die mee ging leven. Nu is dat niet heel erg, maar ze werd er zelf min of meer depressief van. Waarmee ze benadrukte dat mijn vriend vooral heel, heel erg zielig was.
Dat was ook zo, maar een beetje hulp de goede kant op kwam op deze manier niet omdat hij maar in het slechte bleef zitten met haar.

**Geplaatst**: 13-10-14 13:44

Geplaatst: 13-10-14 13:44

Sorry.
De beste therapeute die ik ooit had, dramde dat ik goed voor mijzelf moest zorgen. Stress af leren bouwen, goed voor jezelf leren zorgen - in haar visie de basis van succes.
(Schema therapie heb ik ook gedaan. Och, het was wel aardig om te weten waar je zwakke plekken zaten, maar voor mij bleef het daar wel hangen.)

"Zo moet je niet denken" moge waar zijn, je kiest niet zelf voor die gedachten. Angsten komen voort uit je autonome zenuwstelsel, dat is met bijv emdr goed te beïnvloeden. Na een goede emdr therapie roept een bepaalde prikkel, voor TS bijv de deurbel geen angst of stress meer op.
Jaren jezelf achter de vodden moeten zitten "om vooral anders te gaan denken" getuigt niet erg van verstand van zaken.

**Geplaatst**: 13-10-14 13:56

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 13-10-14 13:56

Dat kan dat jij vind dat jarenlang leren anders denken niet getuigd van stand van zaken.
Ieder zijn ding toch? Fijn dat emdr goed heeft geholpen (helpt?) voor jou, dit blijkt te helpen voor mijn vriend.
Zoveel mensen, zoveel smaken zullen we maar zeggen.

**Geplaatst**: 13-10-14 14:04

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 13-10-14 14:04

Cognitieve gedragstherapie kan heel zinvol zijn. Het heeft mij geholpen met mijn sociale fobie, maar dan moet je het wel op de juiste manier doen. Ik hoor te vaak dat mensen tegen zichzelf zeggen dat ze niet boos of angstig moeten zijn maar daarmee saboteer je jezelf alleen maar.

EMDR heeft mij enorm geholpen met PTSS vanwege gepest worden als tiener, maar hoor ook verhalen van anderen waarbij het niets gedaan heeft.

Wat voor iemand werkt is bij iedereen anders en juist het maatwerk maar het vaak zo moeilijk, zo veel therapieën en maar net de vraag wat werkt.

Zo heeft mijn man nu veel baat bij PMT, terwijl dat 5 jaar geleden echt geen zin had. Het is zo'n puzzel en dan valt of staat het ook nog met de juiste therapeut/psycholoog.

**Geplaatst**: 13-10-14 14:22

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 13-10-14 14:22

Juist Zonnebloem 18, wat voor de een werkt, werkt voor de ander misschien niet.

De cognitieve gedragstherapie bij mijn partner houdt in dat hij leert omgaan met de gevoelens die hij heeft. Hij heeft ze namelijk nou eenmaal en wegstoppen (of iets niet 'mogen' voelen/ ervaren) zit je inderdaad alleen jezelf maar mee in de weg.

Mijn partner krijgt ook PMT en boekt hier hele goede resultaten mee, hij ervaart er soms zelfs als bevrijdend.

**Geplaatst**: 14-10-14 04:38

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 14-10-14 04:38

Ik zie dat je in Antwerpen woont, TS. Een hele fijne gespecialiseerde plek is het Angstcentrum in Lanaken. Het is helaas niet bij de deur voor jou, maar mocht het enigszins mogelijk zijn, het is het wel waard

er komen mensen van over heel België naar het Angstcentrum.

Ik woon er zelf vlakbij, mocht je ooit hier in behandeling komen ben je altijd welkom voor een kop koffie of voor als je hulp nodig hebt met iets. Je mag me ook altijd pb'en, ik zet zo'n dingen liever niet op Bokt, maar laten we zeggen dat ik zowel persoonlijke als professionele ervaring heb met angsten en dus graag een luisterend oor bied als je er behoefte aan hebt.

Heel veel succes TS!

**Geplaatst**: 15-10-14 14:46

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 15-10-14 14:46

Hebben ze jou ooit medicatie aangeraden? Toen ik mijn angststoornis ontwikkelde heb ik een tijdje sypralexa genomen en dat hielp echt wel goed. Nu rustig mee gestopt, maar de stoornis werd terug heviger.
Uiteindelijk ben ik nu gestopt met mijn pil en echt wat een immens groot verschil!
Mijn angst is natuurlijk niet van de ene dag op de andere weg, maar de paniekanvallen zijn wel heel hard verminderd en ik kan er echt veel beter mee leven, doordat de intensiteit toch wel heel wat verminderd is.

Verder raad ik je inderdaad aan om contact op te nemen met een psycholoog.
Ik heb dit zelf al heel vaak geprobeerd en ik heb nog geen psych gevonden waar het mee klikte, dus ik blijf nog wat zoeken, want dat is wel enorm belangrijk.

Als je nog wat wilt praten of je hart eens luchten of weet ik veel wat, mag je altijd een pb sturen

**Geplaatst**: 15-10-14 14:53

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 15-10-14 14:53

Hey TS het lijkt me een lastig probleem maar dat je dit topic durft te openen lijkt me al een stap naar de goede richting! Veel succes met je volgende stappen naar een sterkere jij!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-10-14 04:19

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst door de TopicStarter : 16-10-14 04:19

Bedankt allemaal voor de adviezen en het delen van jullie ervaringen. Dankzij jullie ben ik toch weer bezig met het zoeken naar een goede psych. Ik ga mijn huisarts denk ik wel betrekken in mijn zoektocht omdat dit de enige persoon is in de medische wereld waar ik niet wantrouwig tegenover sta en die min of meer op de hoogte is van de problematiek waar ik mee zit.

Gisteren, met hulp van een hele goede vriend, afgezien van het huurcontract omdat het totaal niet wettig was. Zeer eng om te doen, maar was stiekem wel trots op mezelf dat het gelukt was.

Catnip, ik ga er vanmiddag even voor zitten om je een pbtje te sturen.

**Geplaatst**: 16-10-14 06:39

Geplaatst: 16-10-14 06:39

Wat goed van je dat je het huur contract niet bent aangegaan.
En fijn dat je steun ervaart in dit topic en dit je er nu toegezet heeft om toch weer op zoek te gaan naar een psych.
Zet hem op.

**Geplaatst**: 16-10-14 07:54

Re: Op naar een nieuwe start

Geplaatst: 16-10-14 07:54

Hey Poetster,

+:)+

Je bent stappen aan het zetten - PRIMA! !!

.....en als je durft

: wees maar openlijk trots op jezelf, dat voelt heerlijk, zo is mijn ervaring, en het is volstrekt terecht! $*\o/*$

Nomineer dit bericht ×