Geplaatst Vorig jaar op vrijdag 13 september is er bij mijn vader kanker geconstateerd. Een tumor in de longen, een uitzaaiing in het hoofd een 'plekje' in de arm en sinds kort een 'plekje' op de 12e wervel.
Dit is er naar een zware epileptische aanval uitgekomen aangezien hij nooit last heeft gehad van dergelijke aanvallen en voor kort voor die aanval eigenlijk kerngezond was.
En is het hoofd twee keer bestraald, de long eenmaal en hij heeft een chemokuur gehad. Zo zijn we nu een jaar verder. Maar nu houd het op, we hebben 'het hoofd is uitbehandeld' meegekregen. Dit hebben we afgelopen week te horen gekregen. Er valt niks meer te doen voor het hoofd. Voor de rest kan er nog zo veel, maar het hoofd is cruciaal. Praten gaat slechter, motoriek beroerder, hij is erg moe maar vooral hij wil niks meer.
Dat is eigenlijk waar ik het topic om open. Hij wil niks meer. Mijn moeder zit er volledig doorheen, die probeert hem te motiveren om stukjes te gaan fietsen of wandelen wat hij tot voor kort zo graag deed. Of er gewoon uit te gaan. Ik had het er met haar over, dat we niet willen dat de laatste weken/maanden zó gaan verlopen. Maar hij komt 's morgens uit bed, gaat op de bank zitten en zit daar de rest van de dag (afgezien van een middagdutje). Ontzettend triest om te zien.
Misschien bereik ik niks met m'n topic
maar zijn er mensen die weten hoe je een positieve 'vibe' weet te creëren waardoor pap weer een klein beetje de zin van iets doen inziet? Een kaartenactie leek me ook hartstikke leuk, maar misschien zijn het kleine dingen die we in het gezin kunnen doen waardoor hij het iets zonniger inziet.
Laat alsjeblieft helder zijn, dat wij ook erg goed snappen (voor zover we dat kunnen) dat hij er volledig doorheen zit en tijd nodig heeft om dit te verwerken. En hij niet alleen, mijn moeder is er ook kapot van. Maar we moeten juist zijn laatste 'tijd' zo geweldig maken als het kan.
Mocht je inhoudelijk meer willen weten, pb!
