Bokt.nl

EmmaVZ schreef:

Ja hier ook nog 1. Geen officiele diagnose maar ik vermoed het. Ik ben met mijn opleiding gestopt erdoor (ik blokkeerde en durfde geen opdrachten meer af te maken uit angst dat ze afkeurd werden, dus maakte ik ze niet en kreeg lage cijfers), heb daarna 6 maanden thuisgezeten, niet gewerkt, niet met vriendinnen afgesproken. 6 maanden lang elke dag achter mn computertje de tijd te verdoen. Werken durf ik totaal niet, ik ben te bang snel ontslagen te worden omdat ik het niet goed doe. Ik ben ook vooral bang om stomme dingen te doen, te struikelen over mn woorden, dingen niet goed te doen en durf geen opdrachten uit te voeren als anderen meekijken, bang om beoordeeld te worden. De stad ingaan wordt m ook niet want was als ik oude klasgenoten tegenkom? Als huidige klasgenoten me mee vragen de stad in te gaan zeg ik standaard nee. Want wat als ze gaan shoppen en ik dan net die verkeerde kleren uitkies? En uberhaupt, ik durf niet eens te betalen als klasgenoten erbij staan, dus ff naar de mac en wat bestellen wordt m ook niet. Dat laatste durf ik alleen met hele goede vrienden, waar ik er slechts 2 van heb en deze zie ik helaas niet vaak, gezien ze niet dichtbij wonen. En dan nog gebeurt het niet zonder angst. Ook als ik op straat loop, voel ik me bekeken en voelt het als er op me gejaagd wordt. Alsof iedereen naar me kijkt en beoordeelt hoe raar ik wel niet loop, of wat een vage tas ik heb. (bijvoorbeeld) Ik kan me eigenlijk nooit 100% ontspannen buiten mijn veilige kamer.

Ik zit momenteel bij een psycholoog die dezelfde aanpak wil gaan doen als bij jou, TS. Echter geeft zij mij helaas geen tips en kan ik deze ook niet aan je doorgeven. Mijn motivatie zelf is vooral dat ik ook bang ben voor de toekomst. Hoe moet ik in hemelsnaam zometeen wel gaan werken zodra ik school af heb? Hoe moet ik huisje onderhouden als er geen geld binnenkomt? Hoe moet ik de dingen gaan regelen die ik nu totaal niet durf maar wel gaan moeten? Om later niet nog meer in de problemen te komen, wil ik het nú oplossen. Echter wil het nog niet erg vlotten omdat er ook een deel van mij is die nogal lui is Maar ik ga nu weer naar school en dat MOET, dus daar ga ik dan meteen maar nieuwe uitdagingen aan.

Over dat vechten tegen je eigen hoofd, is zeker erg moeilijk. Op een van de faalangst curssusen heb ik geleerd een gesprekje met je hoofd aan te gaan. Wat is het ergste wat er kan gebeuren? En is dat "erge" nou echt zo erg? En als je hoofd alle rampen door loopt die zouden kunnen gebeuren, denk dan "hoevaak gebeuren die nou echt?" realistisch blijven werkt (soms )

Wat mij ook helpt in nieuwe situaties is een plan maken. De situatie waarin ik dit gedaan heb gaat als volgt: Ik moest naar school voor een intro dag, ik wist hoelaat, maar er werd niet gemeld wáár precies in het gebouw. Mijn plan was om eerst te kijken of er bordjes staan die de weg wijzen. Staan die er niet, dan vraag ik bij de administratie het. En desnoods vraag ik het aan iedereen die rondloopt, want dan weeg ik op: "Is iets vragen aan iemand erger dan de introdag missen en je rooster en andere belangrijke info niet krijgen?" Dat laatste vond ik erger, dus dan zou ik voor de eerste optie gaan.
In werkelijkheid werkte mijn plan A niet, er stonden geen bordjes. En dus liep ik naar de administratie en vroeg waar ik moest wezen voor de intro dag. Ze zei welk lokaal en een beetje de weg, helaas onthoud ik dat in al mijn nerveusiteit niet natuurlijk en moest ik alsnog vragen waar het lokaal zich bevond. Ik heb het aan 6 mensen gevraagd voor ik er was Uiteindelijk vond ik het toch goed gegaan, ik ben niet verschrikkelijk af gegaan en het beste: ik heb de intro dag niet gemist en heb mn rooster en belangrijke dingen ontvangen.

Tijdens het hele gedoe en ook de rest van de intro ben ik wel gespannen gebleven, de angst ging niet weg totdat ik weer op weg naar huis was. Ik denk dat dat altijd wel zal blijven, maar zal zeker minderen na oefening. (de trein vind ik bijvoorbeeld ook niet meer zo heel eng, maar meer omdat ik nu weet hoe het werkt!) Alles weten en bedacht zijn op "rampen" (zoals dat als de bordjes er niet stonden bij de intro dag) en dan te weten wat je moet doen helpt mij wel.

Zo, heb een hele lap tekst geschreven zie ik Ik hoop heel erg dat je er iets aan hebt!

Jierda schreef:

Dit klinkt nogal herkenbaar voor mij. Gelukkig niet zo erg als het voor jullie lijkt te zijn, maar ik kan me er zeker wel in vinden! Alleen heb ik het vaak omgedraaid: ik doe iets fout (iets niet doen wat ik gezegd heb te doen, iets te laat sturen/inleveren, ergens niet heen gaan waar ik wel had moeten zijn) of heb een 'issue' met iemand (discussie over een of ander topic, ruzie met ouders, iemand die ooit iets stoms tegen me gezegd heeft, etc.) en dan wil ik het liefst.. ver bij die situatie uit de buurt blijven, in plaats van het op te lossen. Niet reageren op mailtjes of berichtjes, telefoon niet opnemen, bewust ergens niet heen gaan waar je die persoon tegen kan komen, en zo wordt het probleem alleen maar erger. Door dat 'gesprekje met je hoofd' wat Emma zei heb ik uiteindelijk besloten dat ik het toch belangrijker vond om de meeste van die dingen wel op te lossen.. en daar dan ook mijn best voor gedaan, hoe spannend dat soms ook was. Af en toe heb ik dagen dat ik me wel zo voel als jullie beschrijven, waarbij ik liever met helemaal niemand (en hun ideeën) te maken heb, maar echt angst is het niet en het blijft bij dagen. Ik kan me voorstellen hoe moeilijk het is om eruit te komen als dat 'normaal' is..

Probeer om.. niet te vechten, maar met je eigen hoofd een oplossing te vinden Compromissen sluiten dus. Stel een doel voor jezelf wat je graag wilt bereiken. Zet dan elke dag een stapje in die richting. Al is het maar een klein stapje. Gaat het niet goed, morgen nog een poging. Gaat het wel goed, probeer dan door te zetten en er nog een stapje bij te doen. En ja, soms val je even terug, en dat geeft niet. Geef jezelf dan even een 'rustdag', maar blijf proberen op je doel af te gaan. Als je zo lang genoeg doorgaat.. wordt dat uiteindelijk normaal voor jou.

En denk er vooral aan dat mensen die je beoordelen niet jouw schuld zijn. Dat is hun fout, zij hebben niks met jou te maken. Mensen die het durven om hun (negatieve) beoordeling uit te spreken zonder dat je daarom vraagt heb ik 0 respect voor. En als je ergens geen respect voor hebt, wordt het ook een heel stuk makkelijker om er niks om te geven. Ik ging bijv. steevast met slobberige trainingsbroek naar mijn paard. Ziet er niet uit, en daar was ik me soms heel erg bewust van. Toch bleef ik het doen, als een soort middelvinger naar de meningen van anderen. Doe maar eens gek lopen, of niet heel erg flatteuze kleren aan te trekken, of iets raars doen of zeggen. Iets meer respect voor jezelf dus, en minder voor de rest van de wereld. Jij moet leven met jou.