Ik ben in november 2013 mama geworden
Het heeft lang geduurd voor ik zwanger werd, dus ik was reuze gelukkig toen bleek dat ik zwanger was. Ik heb een zalige zwangerschap gehad, weinig last, buiten dat ik de eerste 3 maanden snel moe was. Mijn gynaecoloog heeft zelf paarden dus was absoluut een voorstander dat ik bleef rijden en dat heb ik ook gedaan tot ik niet meer kon.Ik had het heel erg druk op werk en door allerlei omstandigheden ( dat een veel te lang verhaal is) kreeg ik het te zwaar op het werk en kreeg ik weeën. Ik ben dan lange tijd thuis geweest, terug gaan werken en terug weeën. uiteindelijk brak mijn water toen ik 32 weken zwanger was en werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Ze gaven me longrijping en weeënremmers en wilden alles 3 dagen tegenhouden. Met de baby was alles ok en ik had nog wel vruchtwater. maar na de tweede dag kreeg ik al terug weeën en mijn baby kreeg het te moeilijk, zijn hartslag daalde te diep en ze moesten een spoedkeizersnede doen. Uiteindelijk kwam hij te wereld en alles was goed met hem, hij ademde zelfstandig maar moest wel naar een speciale afdeling.
Mijn zoontje heeft 1 maand in het ziekenhuis moeten blijven tot hij 37 weken was, hij kwam snel bij en deed alles eigenlijk heel goed. Nu is hij 7 maanden en doet alles super.
Die periode was zo emotioneel voor me en ik had het er enorm moeilijk mee dat het niet is gegaan zoals ik had gehoopt. De keizersnede deed ook veel pijn en ik voelde me zoo onaantrekkelijk erna ..
Ik mocht heel lang niks doen, in januari kreeg ik dan groen licht van mijn gyne om terug te gaan sporten. Op mijn vraag of ik naar de kine moest zei hij dat ik paardreed en dat dat voldoende was om terug op gewicht te komen enz...
Ik ben vrij intensief terug beginnen rijden, ik neem elke week les en rij toch zeker min 3 dagen id week.
Ik ben heel lang vocht blijven vasthouden, maar kon erna snel in mijn oude broeken en tshirts.
Maar mijn buik ziet er uit of er zit nog een baby in, er is natuurlijk wel wat af maar hij is nog dik en niet meer zo strak.Ik eet dus gezond en snoep niet.
Ik denk er dus echt over na om terug naar de gyne te gaan en te vragen of dit normaal is. Van andere mensen hoor ik dan: dat is normaal, dat duurt gewoon lang of komt misschien niet meer goed.
Ik ben altijd heel slank geweest en een strakke buik gehad, dus voor mij is dit wennen dat alles niet meer zo strak is. Ik heb het er ook nog heel moeilijk mee dat niet alles is gegaan zoals ik had gehoopt en zit dus nu echt in een dipje.
Ik merk dat ik het er moeilijk mee heb om mezelf te motiveren om nog meer oefeningen te doen dan enkel paardrijden.( Ik heb gewoon een schop onder mijn kont nodig denk ik , maar zie alles nogal treurig in)
Wie heeft er ervaring mee na een keizersnede en wat hebben jullie gedaan?
bedankt voor het lezen van mijn verhaal
) dus dan gebeurt er onbewust veel in je hoofd en lichaam.
ik heb nl ook zo mijn dipjes na mn bevalling en praten is idd niet makkelijk maar wel belangrijk
niet dus...
en een man die moest werken..dus dat was....hup baby in de kinderwagen en hup wandelen. En dan een behoorlijk stuk, echt de bossen in, en behoorlijk tempo lopen.