Geplaatst Halverwege april dit jaar heb ik een scooterongeluk gehad waarbij ik een toch redelijk zware hersenschudding opliep. In eerste instantie werd dat door iedereen, inclusief mij, erg onderschat en stond ik na ongeveer anderhalve week alweer de paddock te mesten voor mijn "baas".
Eigenlijk ben ik hier al de fout in gegaan en heb ik mijn lichaam in de steek gelaten door er te vroeg weer volledig tegenaan te gaan. Ik ging meteen weer hele dagen naar school, sliep uit school 2 uurtjes en ging 's avonds weer bij de paarden aan het werk die ik ook voor school al voerde wat betekende dat ik een stuk eerder op moest staan.
Uiteindelijk zag ik in dat dit niet meer ging en heb ik besloten, mede door wat andere omstandigheden, om hiermee te stoppen en heb ik nu sinds ongeveer een maand mijn eigen pony. Dit gaat allemaal erg goed, was goed te combineren met school en ik heb nog steeds veel tijd over.
Maar er is natuurlijk wel een probleem, anders zou ik dit topic niet geopend hebben. Na mijn hersenschudding gaat het met ups en downs, het ene moment kan ik de hele wereld aan waarna ik op een ander moment instort van vermoeidheid. Ik probeer wel degelijk rustig aan te doen maar ik heb gewoon een heel zwak punt: ik ben te lief voor anderen.
Mijn (over)vermoeidheid komt namelijk niet doordat ik elk weekend aan het stappen ben, of elke avond laat naar bed ga, maar voornamelijk omdat ik teveel doe voor anderen en moeilijk 'Nee' kan zeggen als het een keer niet uitkomt.
Ik zit alleen telkens met de gebakken peren en veel mensen lijken het, ook na uitleg, niet te begrijpen. Hoe vaak mijn vriend wel niet zegt: "Ga dan vroeg slapen", "Dan slaap je morgen toch uit?" niet wetende dat mijn vermoeidheid niet met één nachtje goed slapen weer opgelost is. Daarnaast heb ik ook nog de hele dag door hoofdpijn wat mij een ontzettend kort lontje geeft en waardoor werkelijk alles mij opeens kan irriteren of boos maken. Op zo'n moment walg ik van mezelf, maar ik kan er gewoon niets aan doen.
Daarbij komt dat ik juist niet kan slapen door de hoofdpijn en doordat mijn hoofd gewoon "vol" zit, ik lig nog uren te piekeren in bed en te denken aan wat ik allemaal moet gaan doen. Ook bedenk ik elke nacht voor ik ga slapen hoeveel uur ik kan slapen.. Ik heb hiervoor slaappillen geprobeerd, maar dit werkte ook niet optimaal.
Nu zou ik graag, in de hoop dat het mij meer rust gaat geven, willen leren 'Nee' te kunnen zeggen, makkelijker prioriteiten stellen en dus als ik iets gepland heb en iemand wil afspreken, gewoon kunnen zeggen dat het niet uitkomt en ik me daarbij niet schuldig hoef te voelen. Eigenlijk een beetje schijt aan de rest leren te hebben, maar dat is nog vrij lastig en lukt me soms een weekje, maar dan is het alweer voorbij en val ik terug in m'n oude patroon.
Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige op de wereld ben die het moeilijk vind/vond om 'Nee' te zeggen, dus ik hoop eerlijk gezegd op Bokkers met gouden tips.
In ieder geval bedankt voor het lezen van dit lange verhaal. 
echt verschrikkelijk. Maar soms zeg ik het wel maar voel ik me zo rot erover.. blergh. En ik wil het dan goed maken haha. Maar qua slapen en dergelijke geen last van.
