Verloren door emotie
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
- Verloren
- Berichten: 23
- Geregistreerd: 26-06-14
Verloren door emotie
Geplaatst door de TopicStarter : 26-06-14 19:37
Dit is een toegestaan schaduwaccount
Niet gedacht dat ik hier ooit een topic zou moeten plaatsen , maar 't is voor mij eerder momenteel een 'uitlaatklep'. Alvast bedankt voor het te lezen, ik hoop ergens op goede raad en wat steun, maar vooral op het kunnen verwerken en loslaten van zaken.
Succes
4 weken geleden kreeg ik telefoon van mijn mama. "ik kom nu naar huis" klonk het.
Zat ik daar, een huilende moeder aan de lijn, 2 ouders die op reis waren voor een weekendje in Spanje, niet goed wetende wat te doen.
Ik besefte dat dit het einde was van mijn mooie 'rijke' leven met 2 ouders, een fijne woonst, alles wat m'n hartje begeerde.
De week die daarop volgde was een stroomverstelling van vele verhalen van de voorbije 15 jaar... Wat er allemaal gebeurd was, hoe mijn moeder een verloren man heeft proberen te helpen met zijn leven.
De bom sloeg in als ik hoorde wat er eigenlijk allemaal aan de hand was.
Mijn vader gaat vreemd... Maar dat niet alleen ...
Hij is alcolieker ( dit wisten we en hebben we als gezin samen een aantal keer proberen aan te pakken )
Maar hij is ook verslaafd aan ... ( ik kan het niet zeggen, 't is een schande en ik schaam me ervoor )
Naast die verslaving zijn mooie meisjes van mijn eigen leeftijd ( mits betaling ) duidelijk ook geen probleem.
De depressie die jaren gedacht werd te onderdrukken en ook vele problemen leverde was toch niet zo onderdrukt door de pillen dan ik dacht.
En als dat nog niet genoeg is, heeft hij een alter-ego in Spanje opgebouwd , een soort van 2de persoon
Mijn vader bleef een week langer in Spanje en mijn moeder begon de scheiding voor te bereiden.
Mijn doel tijdens deze scheiding was, overal tussenuit blijven. Mijn beide ouders achteraf nog in de ogen kunnen aankijken en niet verantwoordelijk zijn voor hun ‘ondergang’
Ik wilde niets horen van de problemen die er aan het gebeuren waren. Enkel de oorzaak was genoeg voor mij.
Deze week van de vele info ging terwijl ook gepaard met de laatste dagen van mijn stage ( die een half jaar duurde ) en het voorbereiden van mijn eindpresentaties van mijn 2de hogeschoolstudie.
Ik MOEST sterk zijn, en MOEST doorzetten.
Op mijn stageschool hebben ze er niets van gemerkt. Professioneel blijven was mijn doel. Op de hogeschool was het een ander verhaal…
Maandag ( een week nadat mams thuis was gekomen )
Papa ging in de voormiddag thuis komen, de papieren waren in orde gemaakt voor de scheiding aan te kondigen en paps mocht niet meer bij ons thuis komen ( hij staat niet officieel ingeschreven op dit adres dus kan dit ) .
De deurwaarder heeft hem zijn rechten en plichten uitgelegd en hij wandelde weg met de grootste glimlach.
Terwijl was ik mijn voorlaatste presentatie aan het geven ( en huilen bij de docent )
2 uur later kreeg ik telefoon , dreigen met het telefoneren naar mijn oma.
Ik heb 2 oma’tjes van 80 jaar ongeveer. Zij zijn zusjes en beide enorm gevoelig aan veranderingen en worden daardoor snel ziek. Je kan al zeggen dat wanneer er een dakgoot uitgekuist moet worden, dat ze ziek worden van stress.
Dus hij wilde haar bellen. Hij wilde haar is zeggen waar het op stond… Hoe slecht mijn mama wel niet was door hem op straat te zetten.
Wanneer ik weet dat zij het oude appartement ( dat te koop staat ) van mijn overleden opa heeft ingericht zodat hij daar kan leven, er lagen wat kleren, tandenborstel tot zelfs oorstokjes …
Ik heb hem gesmeekt dit niet te doen, gehuild aan de telefoon. Paniek langst mijn kant.
Ik ben gevlucht van waar ik was . Ik woon nog op een studentenhuisvesting. Ik ben naar mijn vriend waar ik ocharme pas 2 maand mee was op dat moment gefietst en heb daar mijn verhaal kunnen doen.
Dinsdag Was het mijn eindpresentatie. Ik moest als eerste want mijn mentor kwam mee getuigen. De presentatie zelf kon niet beter gaan. Maar ik wist dat ik daar nog 3 uur moest zitten. Luisteren naar mijn 3 vriendinnen hun presentatie. Zij wisten al wel van de scheiding af en begrepen waarom ik mijn gsm dichtbij hield.
Er was 1 presentatie voorbij toen ik telefoon kreeg.
Papa Belde… Paniek , snel de klas uitgehold naar beneden de binnentuin
Een huilende vader , zo radeloos als iets. Ik wist dat dit ging komen. Een normale reactie welliswaar.
Maar hij ging zelfmoord plegen. En het was MIJN schuld als hij dood was omdat ik hem niet wou helpen mama te overtuigen om hiermee te stoppen.
De hysterie sloeg toe. Ik heb 15 minuten hem proberen te kalmeren maar toen hij mij de schuld gaf , hing hij op. Ik ben in een soort shoque geraakt. Ik heb een aantal hyperventilatie aanvallen na elkaar gehad en toch de kracht genomen om naar het secretariaat te waggelen / zwalpen . Ik vroeg een donkere kamer , ik moest tot rust komen. Ik merkte aan hun reactie dat ik wel heel ‘vies’ aan het doen was. Zij sloegen ook in paniek. Een beetje heen en weer geschauwel en ik zat in de ziekenkamer.
Zo hard bevend dat het bed trilde tegen de muur en er iemand van buiten naar binnen kwam kijken wat er nu aan de hand was in de kamer.
Ik heb daar gepraat met iemand die ‘verantwoordelijk’ was voor de psychologische babbels
2 dagen later ben ik vast beginnen werken in een bedrijf van een goede vriend van mijn ouders.
Dat deed best goed maar …
De weken daarop was een getouwtrek van mijn vader met emotionele spelletjes. Wanneer ons mama constant alles probeerde te verbergen en niet vertelde wat ze deed ( wat ook lastig was ) chanteerde mijn vader mij emotioneel . Dit door zelfmoordgedachten te vertellen , door mijn honden en paard te gebruiken en mijn familie
Mijn schoonbroer belde na een paar dagen dat hij mijn zus en mij gerust moet laten. Het enige wat hij hoorde was dat hij mijn zus met rust moest laten. En O wat was ik blij. Zij begon net aan haar nieuwe job , is bezig met de laatste loodjes van de verbouwing van hun eerste huisje en zou eind deze maand daarnaar verhuizen. Ik was gelukkig voor mijn zus dat ze de zever even wat kon ontlopen.
De 2 volgende weken kreeg ik de verwijten
- ik was verantwoordelijk voor zijn zelfmoord ( als het zover ging komen )
- ik was verantwoordelijk voor de scheiding
- ik was verantwoordelijk voor mijn vaders ongelukkigheid
- ik was verantwoordelijk voor …
Hij kwam ook 2 x in de tuin en huis na meerdere waarschuwingen dat dit niet mocht en de politie gebeld zou worden. Jammer genoeg had ik volk in de tuin en kon er geen scene gemaakt worden en moesten we allemaal maar ‘alsof’ doen… dat alles ok was en er geen scheiding was. Mijn gasten wisten immers nog van niets
De laatste week kreeg mijn zus steeds vaker de zelfmoordtelefoontjes van mijn vader.
En ik de verwijten.
Zij heeft een lieve vriend waarbij ze al 5 jaar woont. Hier heeft zij veel steun aan. Ik ben hier blij om.
Mijn mama heeft ergens een vertrouwenspersoon , of een paar waar ze mee babbelt, ma ze houd veel voor zichzelf. Haar kan ik momenteel niet helpen.
Want ik … ik heb een vriend waar ik geen 3 maand mee samen ben ondertussen, die kan ik niet te zwaar belasten. Want … je wil er een toekomst mee natuurlijk
En ik heb wel wat vrienden. Maar niemand die me echt kan Helpen.
Vorige vrijdag is mijn vader terug gekomen uit spanje ( ja hij pendelt wat heen en weer omdat hij zo gezegd niet in belgie kan blijven omdat hij op de grond moet slapen bij vrienden.. Wat dikke zever is want hij heeft zowel een ingericht appartement van zijn ouders en vrienden die genoeg bedjes op overschot hebben )
Hij is onder mijn neus geld komen lenen van mijn baas. En dan MOEST ik met hem gaan babbelen. Mijn baas kwam me halen , ik kon niet weg , ik was een vogel in een kooitje. Opgesloten.
De paniek sloeg weer toe, mijn lichaam trilde gelijk zot.
Collega’s die keken … Goed begin zo op het werk ! Leuk om zo je prive leven ineens bekend te maken bij de rest … ( iets wat ik totaal niet wilde. Ze moesten ook niet weten dat ik de baas kende )
Paps huilde enorm toen ik heb zag, we knuffelde . En ik begreep zijn pijn. Totdat hij in mijn gezicht begon te liegen.
Ik hoorde hem leugens over mij vertellen. Hoorde hem waanzinverhalen vertellen.
Hoe hij enkel uitging met vrouwen maar meer niet. De man die voor me zat was mijn vader niet. Hij leek niet op mijn vader. Hij was echt zijn “alter ego” ( die overigens ook echt een andere naam gekregen heeft door hem )
Ik kreeg weer een hoop verwijten en probeerde deze af te blokken.
Ik kreeg een hoop cijfers naar mijn hoofd geslingerd waar ik niets van wilde of moest weten. Bullshitverhalen
Dan aan het eind kreeg ik te horen hoe hij ging proberen mijn moeder de gevangenis te laten indraaien. Hoe zijn advocaten haar tenonder wilde laten gaan. Toen heb ik hem proberen te vertellen dat hij zulke dingen niet moet zeggen of althans niet mee dreigen. En dat een advocaat zo ver gaat als dat jij zelf wil. Je betaalt er immers ook voor.
Ik ben als een gebroken dochter naar huis gereden van mijn werk.
Mijn vriend is komen slapen. Wat voelde dat toch fijn.
De volgende ochtend kreeg ik een woedebericht van mijn vader, ik hing op. Mijn lichaam ging weer in shock. Mijn vriend besefte dat hoe mijn lichaam reageerde niet normaal was.
Toen besefte ik dat een psycholoog niet zo een slecht idee zou zijn.
Met haar ben ik maandag gaan babbelen. Zij was ook de psycholoog / dokter waar mijn ouders de voorbije jaren vaak naartoe zijn gegaan .
Ik leerde hieruit dat mijn vader ziek is. En dat ik momenteel niet de vader heb die ik had… dat dit komt door ziekte. De woede en poeslieve berichten, de rollercoaster van emoties , … alles
En ik mag niet vergeten … hij WIL niet geholpen worden. Wanneer zelfs ( meerdere ) psychologen tegen mijn moeder zeggen dat ze zichzelf moet redden voor zij emotioneel ook mee tenonder gaat ….
Ik leerde ook dat ik echt een probleem heb met te zeggen wat er is. Afblokken van gemene woorden. Dat ik gerust iets terug mag zeggen. Maar dan ben ik bang dat ik te hard ben.. dat ik deze man nog dieper in de grond ga duwen dan hij nu al is.
Hij is verloren, zijn thuis kwijt, zijn vrouw en kinderen, zijn ideeaal beeld van een vrouw en kinderen in belgie. De prutsmutsen , drugs en seks in spanje …
Zijn ego is enorm gekrenkt … Hij is kapot. En ik weet nu als ik hem ‘vrolijk’ zie … komt dit niet door een goede gedachte … maar door een vreselijk hulpmiddel
Gisteren is voor mij de druppel gevallen.
Nadat ik eerder al tehoren kreeg dat mijn vader niet naar mijn afstuderen zou komen, omdat ik immers al eens was afgestudeerd en dit niet zo speciaal was … had hij toch besloten te komen. Speciaal vanuit Spanje terug gekomen.
Hij stelde de verwachting met het HELE gezin samen te gaan eten. Mams inclusief. Jah … tuurlijk deed ze dit niet. Ik was er eerst met mijn vriend, papa kwam aan en we hebben 3 kwartier ons moeten worstelen door zijn emoties . Hij verweet mijn moeder enorm veel, beginnende dat ze er niet bij was.
Mijn vriend kreeg allemaal feiten te horen ( feiten volgens mijn vader uit zijn droomwereld ) , cijfers en schuldbetrekkingen …. Arme jongen denk ik dan zo …
Ik was o zo gelukkig toen mijn zus en schoonbroer aankwamen. Zij konden de klap even opvangen en ik kon ademhalen.
De proclamatie zelf was vervelend … wanneer mams , paps , vriend, zus en schoonbroer achteraan moesten zitten zat ik met mijn vrienden vooraan.
En nog voor de viering begon was mijn vader al weg.
Hij had mijn moeder willen kussen en over haar been aan het wrijven geweest, Ze MOESTEN verzoening aankondigen vanavond zodat ze samen verder konden.
Mijn mama had gezegd dat ze niet naast hem wilde zitten en dit was ‘de druppel’ voor hem.
Ik studeerde af met een grote onderscheiding … zonder vader.
Deze ochtend vond ik de schade terug bij mijn zus die compleet van slag was. Nog steeds . zelfs na een nacht slapen. Gisteren moet er een drama geweest zijn. Mijn zus heeft anderhalf uur op mijn vader aan het inpraten geweest …. Maar hulp … tjah dat wil hij nu eenmaal niet.
En de reden dat ik dit nu allemaal schrijf is omdat mijn vriend me vertelde dat zijn moeder na 14 jaar weer kanker heeft. NU ben ik gebroken. NU weet ik niet meer wat ik moet doen. IK wil er voor hem zijn … ik zal hem steunen… en samen geraken we hierdoor heen.
Maar dit was net iets te veel voor mij.
Ik heb het gevoel dat ik hem iets minder moet informeren over mijn problemen. Dat hij met zijn gezin ook door de hune moeten.
Maar eerlijk … mijn vrienden op mijn studentenkot zijn nu allemaal een voor een aan het vertrekken op zomervakantie. Ik blijf hier nog 2 maand ( voor zo lang ik werk heb ) alleen achter ….
Ik voel me ergens enorm alleen … mijn beste vrienden hebben geen idee hoe zwaar het is. Ik heb weinig tot geen gehoor van hen. Ik probeer wel … maar zij niet.
Ik hoop hier raad te vinden, en dat ik dingen kan lossen.
Bedankt voor het lezen van mijn 5 pagina lange tekst
- Anoli
- Berichten: 19377
- Geregistreerd: 20-10-03
Re: Verloren door emotie
Geplaatst: 26-06-14 19:46
Weet niet wat ik moet zeggen... - Verloren
- Berichten: 23
- Geregistreerd: 26-06-14
Re: Verloren door emotie
Geplaatst door de TopicStarter : 26-06-14 19:47
Ik had al schrik dat ik een wirwar van woorden aan elkaar had geregen
- vuurneon
- Berichten: 50066
- Geregistreerd: 17-10-03
Geplaatst: 26-06-14 19:48
Ik vind het echt ongelooflijk top van je dat je psychologische hulp hebt weten te zoeken. Jij kan nu pas anderen helpen, als je eerst zelf hulp hebt en je beter kan voelen. Je hoeft niet sterk te zijn, echt niet. Wees eerlijk en meid, ik wens je ongelooflijk veel sterkte toe en ik hoop dat jij er beter uitkomt.
Sterkte voor je schoonmoeder ook!
- antje_vip
-
- Berichten: 10001
- Geregistreerd: 25-06-10
- Woonplaats: Groningen
Geplaatst: 26-06-14 19:49
Met je vriend; jullie moeten elkaar steunen, niet jij alleen hem of andersom
Jullie hebben het nu beide zwaar! Je vrienden begrijpen je niet; misschien moet je dan bij hun zijn wanneer je afleiding wil en even een gezellig middagje met alles van je af.
Dan hoop ik dat je nog iemand hebt bij wie je altijd terecht kunt met je verhaal en die je wél begrijpt. Het is zoveel bij elkaar!
- Verloren
- Berichten: 23
- Geregistreerd: 26-06-14
Geplaatst door de TopicStarter : 26-06-14 19:51
Daarom dat ik ook ging eten met hem voor mijn afstuderen...
Ik hou ook nog van hem ... tenzij hij die andere man wordt
En eerlijk. Weet ik momenteel niet of ik terug ga naar die psycholoog. Het was helpvol om inzicht in mijn vader te krijgen.... even mijn ei te leggen ... maar emotioneel geholpen ? Daar twijfel ik aan..
Ik weet dat ik zelf een enorm sterk persoon ben. Dat ik weet wie ik ben en waar ik sta. Relativeren .Dat is me gegeven...
Majaa dan heb je deze situatie ..
- Ohana_91
-
- Berichten: 2488
- Geregistreerd: 06-08-06
- Woonplaats: Tussen stad en land
- vuurneon
- Berichten: 50066
- Geregistreerd: 17-10-03
Geplaatst: 26-06-14 19:53
Laatst bijgewerkt door vuurneon op 26-06-14 19:53, in het totaal 1 keer bewerkt
- Anoli
- Berichten: 19377
- Geregistreerd: 20-10-03
Geplaatst: 26-06-14 19:53
Verloren schreef:Jou reactie zegt me al dat ik duidelijk genoeg heb geschreven ...
Ik had al schrik dat ik een wirwar van woorden aan elkaar had geregen
Het is misschien een beetje een wirwar, maar het verhaal is goed te begrijpen
Verschrikkelijk dat je dit moet meemaken, en hierin wordt meegesleurd.
Ik hoop voor jullie allemaal dat hier snel een einde aan komt, en jullie weer rust hebben.
- Cassidy
-
- Berichten: 75551
- Geregistreerd: 08-08-01
- Woonplaats: Purmerend
Geplaatst: 26-06-14 19:55
En gefeliciteerd met je afgerondde studie!
Wat betreft de situatie waar je nu inzit:
Ik kan alleen een ding zeggen: mensen die met zelfmoord dreigen, doen dit om je te chanteren. Ze hebben vaak de moed niet om door te zetten.
Mocht je vader dat wel doen, dan is dat ZIJN beslissing en er is NIETS wat jij kunt doen om dat tegen te houden.
En ik vind het ronduit smerig dat je vader je op deze manier probeert te chanteren. Ronduit walgelijk.
Je vader zit vreselijk diep in de put, en niets wat jij zegt gaat hem er dieper induwen, of ook maar uithalen.
Wat hij al die jaren heeft gedaan komt nu terug, en daar zal hij mee moeten leren leven. Uiteindelijk heeft hij het zelf gedaan. Alles stuk gemaakt wat hij had. Dan moet hij op de blaren zitten. Zoals de psych ook zei, hij WIL niet geholpen worden.
Heel veel sterkte met het traject dat je vriend nu inmoet met een moeder die weer kanker heeft. Maar blijf ook over je eigen problemen praten, want dat moet om het te verwerken. Praten helpt, dat zie je zelf, al is het op een forum als Bokt.
- 420BlazeIt
-
- Berichten: 2106
- Geregistreerd: 10-12-12
Geplaatst: 26-06-14 19:57
Kan hij niet opgenomen worden in een kliniek oid? Dat ze daar proberen alles weer op een rijtje te zetten, dat hij daar leert normaal met zijn emoties om te gaan ipv zijn verslavingen? Of heeft ie daar al veel hulp voor gekregen?
Laatst bijgewerkt door 420BlazeIt op 26-06-14 19:59, in het totaal 1 keer bewerkt
- Verloren
- Berichten: 23
- Geregistreerd: 26-06-14
Re: Verloren door emotie
Geplaatst door de TopicStarter : 26-06-14 19:58
Cassidy : en ja ik probeer nu deze weg ... om te praten
- kimberly1995
- Berichten: 2482
- Geregistreerd: 24-03-10
- Patsab
-
- Berichten: 892
- Geregistreerd: 02-03-07
- Woonplaats: Harderwijk
Geplaatst: 26-06-14 20:04
Ik denk zelf dat ik in dit geval mijn vader een poos zou blokkeren van contact ( inzoverre dat zou kunnen) puur om jezelf tijd te geven om wat rust te krijgen in hoofd en lijf en jezelf zeker niet een schuldgevoel laten geven door je vader, een scheiding is tussen man en vrouw, niet tussen kinderen.
In hoeverre kan je dit bespreken met je moeder?
Ik zou woest zijn als mijn vent dit mijn kinderen zou aandoen en zou elke hulp aanpakken om dit te vermijden.
Wellicht komt je vader dan tot inkeer en zoekt hij misschien wel hulp.
Moeilijk hoor! Ik wil je heel veel sterkte wensen hiermee!
- Anoniem
Geplaatst: 26-06-14 20:04
Het komt absoluut niet door jou, je vader heeft het er zelf naar gemaakt. Nooit, maar dan ook nooit ben jij daar verantwoordelijk voor! 
Misschien stelt het je gerust, misschien niet, maar de mensen die het hardste schreeuwen dat ze zelfmoord zullen plegen doen dat niet. Zulke dingen gebeuren in sterkte.
Wow, ik ben er gewoon echt even stil van. Wát een moeilijke tijd ga jij door, en voor je reactie, daar heb ik alleen maar respect voor. Dat je dit nog kan opbrengen. Verder ben je echt niet alleen, er zullen een heleboel bokkers voor je zijn!
- amber15
- Berichten: 3548
- Geregistreerd: 15-10-09
Geplaatst: 26-06-14 20:05
Wat moet jij ontzettend sterk in je schoenen staan dat je dit kunt dragen!
Jullie gaan door een vreselijke periode. Ik hoop van harte dat jullie weer een veilig leventje op kunnen bouwen zonder je vader...
Het is niet gek dat je nog van hem houdt... wel erg knap!
Heel, heel veel sterkte! En als je een keer je ei kwijt wilt, mijn pb staat open voor je
- Verloren
- Berichten: 23
- Geregistreerd: 26-06-14
Re: Verloren door emotie
Geplaatst door de TopicStarter : 26-06-14 20:09
Hem helemaal links laten liggen kan ik niet. Want ik ben een ontzettend zorgend persoon, altijd al gedaan naar iedereen toe... T blijft ook mijn vader he
- MariekeS_
-
- Berichten: 4777
- Geregistreerd: 17-01-08
Geplaatst: 26-06-14 20:10
Diep respect dat je je studie nog zo goed af hebt kunnen ronden en voor je krachtige manier van relativeren.
Het ergste in dit verhaal vind ik het chanteren van je vader. Zijn probleem, jouw probleem maken...
Kan hij ook niet gedwongen opgenomen worden als jullie 'aangifte' tegen hem doen? Ook al is hij ziek is het nog niet ok om jou en je zus psychisch te mishandelen (want dat is het gewoon....)
Meer dan je veel kracht en moed wensen kan ik niet doen maar meid, wat heb ik met je te doen...
- Verloren
- Berichten: 23
- Geregistreerd: 26-06-14
Re: Verloren door emotie
Geplaatst door de TopicStarter : 26-06-14 20:11
- Cassidy
-
- Berichten: 75551
- Geregistreerd: 08-08-01
- Woonplaats: Purmerend
Re: Verloren door emotie
Geplaatst: 26-06-14 20:14
Je vader is ziek, maar als hij zelf geen hulp zoekt, gaat het niet beter worden.
Sterker nog, in zijn ziekzijn en jij die contact met hem zoekt of houdt, riskeer je alleen dat je zelf mee wordt getrokken.
Stel jezelf assertief op. Ja het blijft je vader met het is ook jouw leven dat hij nu dreigt te ruineren.
Maak je hart hard en block hem af voordat je er zelf aan onderdoor gaat.
- Ohana_91
-
- Berichten: 2488
- Geregistreerd: 06-08-06
- Woonplaats: Tussen stad en land
Re: Verloren door emotie
Geplaatst: 26-06-14 20:16
- Vayo
-
- Berichten: 8041
- Geregistreerd: 23-08-05
Geplaatst: 26-06-14 20:17
. Ik kan helaas niets voor je doen, maar ik wilde niet zomaar wegklikken. Heel erg veel sterkte, want dit is allemaal niet niks. Ik zou je willen aanraden professionele hulp te zoeken, maar ik lees dat je die al hebt. Heb je hier voldoende aan? Kun je bij haar alles kwijt, want dat is wel belangrijk!?Ik zou je wel willen aanraden je vader duidelijk te maken dat hij geen contact meer met je op mag nemen, voor zo ver hij zich hier aan zal houden, en een ander nummer te nemen zodat hij je niet meer kan bellen. In ieder geval voor zolang hij zich niet laat helpen.
Het blijft je vader, dat begrijp ik, maar je moet je echt beschermen op dit moment om er niet zelf aan onderdoor te gaan. Jij kunt hem verder nu niet helpen. Hij moet zelf geholpen willen worden en hij mag zijn dochter hier niet mee belasten.
Heel erg veel sterkte
Laatst bijgewerkt door Vayo op 26-06-14 20:18, in het totaal 1 keer bewerkt