Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-14 15:45

moeilijke situatie

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-14 15:45

beste bokkers,
dit is ene goedgekeurd schaduwaccount.

ik wil dit even van me af schrijven omdat ik het tegen niemand kan/wil/durf te vertellen. ik zal bij het begin beginnen om dan op mijn huidige problemen te komen.

Ik ben altijd een beetje anders geweest dan de rest, ik had het zeer moeilijk met gewoon normale dingen voor anderen, zoals stilzitten in de klas.
In de lagere school vind iedereen de klasclown natuurlijk geweldig, de lessen werden voortdurend onderbroken om mijn gedrag te corrigeren en een grote mond opzetten tegen een leerkracht of zelfs de directeur had ik geen problemen mee, maar naarmate je ouder wordt en je richting op school specifieker (ik woon in België, dus ander onderwijs systeem), vinden anderen dit gedrag steeds vervelender worden.
ik probeerde me te gedragen, ik deed echt mijn best! maar het lukte gewoon niet.

ik had 1 goede vriendin, die niet in mijn klas zat. maar daar heb ik in januari ruzie mee gekregen. als ik nu op die vriendschap terugkijk merk ik dat ze me meer slecht heeft gedaan dan goed. ik ben door opmerkingen die ze me gaf zeer onzeker geworden over zowat alles.
dat meisje was ook nogal asociaal, er was dus nooit iemand bij ons. nu heb ik het ook moeilijk met contacten leggen. in mijn huidige situatie heb ik dus geen vrienden meer op school. ik ben altijd alleen hoewel ik mijn gedrag sterk aangepast heb.
Ik ben sinds dit schooljaar (5e middelbaar) altijd voorbeeldig stil in de klas, ik werk ijverig mee en ben beste van de klas. Maar iedereen kent me natuurlijk nog als dat vervelende kind. Nu heb ik hier niet zo'n grote problemen mee aangezien ik buiten school enkele geweldige vrienden heb die me volledig steunen en accepteren voor wie ik ben. Hoewel ik me bij die vrienden nog steeds onzeker voel: "waarom ouden zij met me om willen gaan? "ze vinden me waarschijnlijk gewoon zielig en hebben medelijden" hoewel zij mij altijd op mijn gemak willen stellen.

Ik heb in mijn leven ook al veel meegemaakt, waardoor ik veel volwassener ben dan mensen van mijn leeftijd, ik erger me dood aan hoe zij in bepaalde situaties reageren. zoals op bijvoorbeeld hun ouders. ze hebben 2 ouders die van hun houden, maar ze mogen eens niet naar een fuif en ze 'haatten' hen. ik denk steeds:' ben blij dat je je ouders nog beide hebt en ze van je houden'. Mijn papa is namelijk in januari overleden.

Met de dood van mijn papa had ik het diep van binnen zeer zwaar, ik was altijd al een papa's kindje hoewel ik bij mijn moeder woonde.
Mijn ouders waren een half jaar voordien apart gaan wonen, maar ze waren nog niet gescheiden. Toen mijn papa stierf was die ene 'goede' vriendin er niet voor mij, ze vond dat ik me aanstelde dat ik een week niet op school was. ik heb die vriendschap met deze reden ook beëindigd. Een groepje meiden van mijn koor die een stuk ouder zijn (19-27) hebben mij toen echt opgevangen. Ik keek altijd naar hun op, ze zij zo mooi en kunnen zo geweldig zingen en zijn zo lief! en toen opeens waren het mijn beste vriendinnen. Voordien gingen we wel samen eens wat doen, maar dat was altijd met het hele koor, nooit hun specifiek mij vragen om met hun wat te doen.

Ik heb het er vaak nog moeilijk mee te geloven dat ze met mij bevriend willen zijn. ik ben toch een mislukkeling (volgens mijn moeder, hier kom ik later op terug). Ze verzekeren me telkens dat dat niet zo is maar soms blijf ik dat gevoel hebben. het hebben van oudere vrienden is moeilijk doordat ik op school nog steeds niemand heb.

Deze situatie heb ik grotendeels geaccepteerd, maar nu komt hetgeen wat ik het meest kwijt wil, wat ik tegen niemand durf zeggen. Ik vind het enorm moeilijk dit te schrijven, maar het moet eruit.

Zoals ik al vertelde was ik een enorm papa's kindje. Een band met mijn moeder heb ik nooit echt gehad, zij was degene waar ik bang van had als kind, zij gaf mij de straffen. Met het ouder worden bleef onze band zeer zwak.
Tot ik 15 was. Mijn papa raakte verslaafd aan de drank en ik was enorm boos altijd op hem als hij Weerens zat was. Dit gevoel deelde ik met mama, waardoor onze band sterker werd.
In september 2013 liet papa zich opnemen voor zijn verslaving, hij wilde er weer voor me zijn. Mijn ouders waren inmiddels uit elkaar en ik ging 1 dag om de 2 weken naar papa.
Toen hij zich liet opnemen was onze band onmiddellijk terug, ik bezocht hem 2/3 keer in de week en we waren weer zo close. toen hij weer weekends naar zijn appartementje mocht ging ik ook altijd naar hem, gingen we leuke dingen doen.

Mijn band et mijn moeder verwaterde weer erg. Ik zag haar amper, ze was altijd weg. Hierdoor leerde ik ook mijn eigen boontjes doppen. zo kwam de datum dichterbij dat papa definitief naar huis mocht. Met mijn moeder werden de ruzies enkel heftiger. Zo is op kerstnacht een vriend (iemand van dat oudere groepje) me komen ophalen omdat ik thuis gewoon in een hoek zat te wenen, zo had mijn moeder me uitgescholden. Ik ben niets waart, er komt niets van mij, ik ben dik en zo maar voort.
toen werd het januari, paap mocht definitief weer naar zijn appartementje. om het te vieren zou ik die zaterdag met hem naar een film gaan die hij graag wilde zien. Ik heb hem echter afgebeld, omdat ik met mijn vrienden naar een karaokeavond ging.
Hier heb ik nog steeds spijt van. Ik vertelde hem, woensdagavond zullen we gaan , deze avond is er voor hem alleen niet meer gekomen. Ik heb papa dat weekend dus ook niet gezien, dat was van het weekend ervoor geleden. Die maandagavond kreeg papa een hartaderbreuk waardoor zijn hersenen geen zuurstof meer kregen, op dinsdagochtend is hij overleden.

Daar sta ja dan als 16 jarige, je papa, je beste maatje is er niet meer. Voor de buitenwereld was ik na een week weer inorde, ik deed weer zoals altijd. Mijn ondertussen beste vrienden wisten wel beter, maar ik ben zo gesloten dat ik er amper over sprak, ze wilde me natuurlijk ook niet dwingen.

De band met mijn moeder werd erger en erger. Ze probeerde me steeds regels op te leggen die er voordien niet waren (ik mocht niet meer op vrijdagavond met mijn vrienden weg, wat ik al maanden deed etc.) hier ontstonden vele discussies over. Maar niet alleen over dit, over een klein dingetje wat ik niet kan helpen kan ze helemaal woest worden, dit stopt niet met schreeuwen, ze was niet bang haar handen te gebruiken. Ze heeft geen 1 keer aan mij gevraagd hoe het met me ging. Als iemand wat aan mij vroeg waar zij bijstond maakte zij een heel theaterstuk over hoe kapot ze wel niet was, haar man was ze wel kwijt. Een kans om te spreken kreeg ik niet. Mama was steeds meer thuis en de ruzies werden steeds heftiger. Als ik gewoon vraag of ze wat stiller kan spreken begint ze op mij te schreeuwen, geef ik hierop een reactie ben ik onbeschoft en slaat ze me, geef ik geen reactie vind ze dat ik uit de hoogte doe en slaat ze me. De uitkomst is dus altijd hetzelfde, hier met iemand over spreken durf ik niet.

Nu had ik enkele weken geleden een uitstap met overnachting van school, ik had het daar echt niet naar mijn zin gehad omdat ik niemand had. Thuis wisten ze niets van mijn situatie op school, maar toen barste de bom. Mijn moeder begon op me te schreeuwen omdat ik slecht gezind was. Toen heb ik haar al schreeuwend mijn schoolsituatie verteld. Haar reactie erop was dat ik dit verdiende, ik ben een vreselijk persoon en ik heb dat gezocht. Als ik niet zo dik was dan zouden ze me leuker vinden (ik ben 1.70 en weeg 70 kg dus helemaal niet te dik), en toen kwam het waar ik het booste van werd, ik kan er volgens haar plots niet ana doen hoe ik ben, alles is papa zijn schuld, als hij me anders had opgevoed was ik zo niet. Toen sprong er iets bij ij, hoe durfde ze, zo over mijn papa spreken! Ik wilde toen naar mijn kamer rennen, maar zij had ene ander idee. Ze heeft mij toen met mij haren terug getrokken en mij hard op mijn hoofd meerdere keren geslaan. Dagen later had ik nog hoofdpijn. Voor de buitenwereld laat ze alles normaal lijken en doet ze alsof wij een geweldige band hebben. Ik weet gewoon niet meer wat te doen.

Zijn er nog mensen die in zo’n situatie hebben gezeten/zitten. Of mensen met tips?
Alvast bedankt als je dit veel te lange verhaal dat mijn leven noemt hebt gelezen.

**Geplaatst**: 18-05-14 15:56

Re: moeilijke situatie

Geplaatst: 18-05-14 15:56

pfoe.. wat een verhaal! Ik kan me echt niet voorstellen hoe jij je moet voelen. :(:)

Het klinkt misschien een beetje raar, maar ik zou naar een dokter gaan met je moeder (of zonder als ze niet mee wilt) want ik denk (weet dit natuurlijk niet zeker) dat ze last heeft van borderline of toch hele erge last van de dood van jouw vader.
Maar ik zou als ik jou was ook met iemand gaan praten, want zoiets erg opkroppen is namelijk ook niet goed.

Sterkte iig! :(:)

**Geplaatst**: 18-05-14 15:57

Geplaatst: 18-05-14 15:57

Heb je op school een vertrouwenspersoon? Dat heeft mij erg goed gedaan en hun hebben vaak ook connecties als het gaat om oplossingen zoeken maar mogen zonder jouw toestemming het niemand vertellen. Heb je broers/zussen?

**Geplaatst**: 18-05-14 15:59

Geplaatst: 18-05-14 15:59

Heel veel sterkte.
Je moeder uit zich helemaal verkeerd en wordt agressief tegen jou.
Hoop dat je naar de dokter durft en hulp te vragen en misschien wil je moeder ook hulp. Of dat ze eens meekomt waar jij hulp krijgt. Vreselijk dat je dit ook nog eens mee moet maken.

Denk aan jezelf. Hoe gemeen je moeder ook praat geloof haar niet.

**Geplaatst**: 18-05-14 16:03

Geplaatst: 18-05-14 16:03

Wat een vreselijke situatie zit je in, TS.

Ik wil je aanraden om hulp te gaan zoeken; je moeders reactie op zo'n ruzie is niet normaal, er is geen excuus voor lichamelijk geweld. Je lijdt duidelijk onder je thuissituatie en hoewel het fijn is als je wat vrienden hebt die je opvangen, gaat dat niet alles voor je oplossen. Heb je een fijne huisarts? Zou je daar een afspraak bij willen/durven(?) maken om het hierover te hebben?

**Geplaatst**: 18-05-14 16:07

Geplaatst: 18-05-14 16:07

Jullie hebben hulp nodig! Je moeder mag jou niet zo slaan, écht niet! Ook is het niet goed dat ze jou emotioneel niet steunt.Je kunt naar de huisarts gaan, of misschien ook hulp zoeken bij een ander familielid. Een lieve tante die je vertrouwt? Een vertrouwenspersoon op school? Er moet echt hulp komen.

Heel veel sterkte TS, vind het verdrietig om te lezen...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-14 17:23

Re: moeilijke situatie

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-14 17:23

ik durf dit tegen niemand te vetellen. ik heb op het moment niet zo zeer last van mijn moeder, ze is heel weinig thuis, als ze thuis is probeer ik niet thuis te zijn. maar vanaf juli is ze 3 maanden thuis, hier zie ik al erg tegenop.
ik ben enig kind.

**Geplaatst**: 18-05-14 19:54

Geplaatst: 18-05-14 19:54

Je zegt dat je het niet durft te vertellen... Kun je benoemen waar je dan 'bang' voor bent? Probeer dat bij jezelf na te gaan. Het is toch ook niet fijn dat jij moet 'plannen' wanneer je thuis bent om je moeder te ontlopen? En zoals je zegt - straks komt er een periode waarin je continu thuis bent. Als je daar zo erg tegenop ziet kun je daar misschien beter nu al iets tegen doen.

Een lieve tante of een ander vertrouwenspersoon zou ook heel fijn zijn natuurlijk, maar ik stelde de huisarts voor omdat die in principe niet met anderen mogen delen wat jij hem/haar verteld hebt. Dus als jij zegt dat je liever niet hebt dat je moeder hoort wat jij vertelt, dan doet een huisarts dat ook niet zomaar

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-05-14 16:12

Re: moeilijke situatie

Geplaatst door de TopicStarter : 19-05-14 16:12

ik weet niet zo zeer waar ik bang voor ben. Maar naar de huisarts ofzo is geen optie, dan zal ze mee willen en ik wil dit niet. ik wil het aan ene kant wel tegen iemand die ik vertrouw vertellen maar ik wil deweinige mensne die ik vertrouw er niet mee lastig vallen.

**Geplaatst**: 22-05-14 19:05

Geplaatst: 22-05-14 19:05

Ga naar een JAC bij jou in de buurt (http://www.jac.be). Hier kan je gratis en anoniem terecht. Zij kunnen je waarschijnlijk wel helpen om iets aan deze situatie te veranderen.
Je kan ook altijd terecht bij het CLB. Ook zij kunnen je verderhelpen.

Nomineer dit bericht ×