Bokt.nl

gekvanfleur schreef:

wat vervelend! allereerst een dikke knuffel.

Maar meid, hij is jou echt niet waard. Ik zou me spullen halen, mijn hond? en zeggen dat het over was. Je hebt andere dingen aan je hoofd en als hij dan de slotrn vervangd maar je mag wel langskomen als het hem uitkomt? dumpen die idioot.

gekvanfleur schreef:

kun je aantonen dat jij het hondje betaalt hebt?
Ik ben bang dat dat soort types gewoon de b*allen niet hebben zonder moeder te kunnen. Ze willen misschien zelfs wel maar kunnen niet.

Goof schreef:

Ik heb ook in zo'n relatie gezeten. Jongen was toen 30+ en zou het liefst bij zijn moeder zijn blijven wonen. Hij was er het liefst altijd, wilde niet op vakantie want 'stel dat er iets met mijn moeder gebeurt' en zijn moeder kwam in huis om schoon te maken en zich overal mee te bemoeien. Zijn moeder kocht dingen voor in huis en nog steeds een gedeelte van zijn kleding.
Ik trok het absoluut niet, kwam met kramp in mijn maag thuis, iedere dag weer, en mijn vriend stond absoluut niet open voor een gesprek hierover. Zijn moeder bedoelde immers alles goed, dus ik moest me niet aanstellen.
Ik heb zijn moeder op gegeven moment een jaar lang geboycot, ben niet meer langs geweest. Dat gaf me wat rust. Een jaar later heb ik haar gezien op een verjaardag en ze zag dat meteen weer als aanleiding om ook weer zomaar het huis binnen te stappen en zich met het huishouden te bemoeien.
Ik heb hem toen enkele dagen de tijd gegeven om haar te vertellen dat ze dit niet meer moest doen en anders zou ik zelf bij haar langs gaan. Dit heeft mijn vriend toen wel opgepakt. Vanaf dat moment ben ik haar weer gaan boycotten. Nog steeds was dit alles niet bespreekbaar.
Ik realiseerde me dat ik dit nooit zo trekken de rest van mijn leven. Mijn vriend's afhankelijke houding van zijn moeder en zijn moeder zelf zijn uiteindelijk de reden geweest dat ik mijn relatie heb verbroken na 2,5 jaar. En toen kreeg ik ook nog de vraag na: "Heb je eigenlijk echt een hekel aan mijn moeder?"

gekvanfleur schreef:

Goof schreef:

Ik heb ook in zo'n relatie gezeten. Jongen was toen 30+ en zou het liefst bij zijn moeder zijn blijven wonen. Hij was er het liefst altijd, wilde niet op vakantie want 'stel dat er iets met mijn moeder gebeurt' en zijn moeder kwam in huis om schoon te maken en zich overal mee te bemoeien. Zijn moeder kocht dingen voor in huis en nog steeds een gedeelte van zijn kleding.
Ik trok het absoluut niet, kwam met kramp in mijn maag thuis, iedere dag weer, en mijn vriend stond absoluut niet open voor een gesprek hierover. Zijn moeder bedoelde immers alles goed, dus ik moest me niet aanstellen.
Ik heb zijn moeder op gegeven moment een jaar lang geboycot, ben niet meer langs geweest. Dat gaf me wat rust. Een jaar later heb ik haar gezien op een verjaardag en ze zag dat meteen weer als aanleiding om ook weer zomaar het huis binnen te stappen en zich met het huishouden te bemoeien.
Ik heb hem toen enkele dagen de tijd gegeven om haar te vertellen dat ze dit niet meer moest doen en anders zou ik zelf bij haar langs gaan. Dit heeft mijn vriend toen wel opgepakt. Vanaf dat moment ben ik haar weer gaan boycotten. Nog steeds was dit alles niet bespreekbaar.
Ik realiseerde me dat ik dit nooit zo trekken de rest van mijn leven. Mijn vriend's afhankelijke houding van zijn moeder en zijn moeder zelf zijn uiteindelijk de reden geweest dat ik mijn relatie heb verbroken na 2,5 jaar. En toen kreeg ik ook nog de vraag na: "Heb je eigenlijk echt een hekel aan mijn moeder?"

i
hier ook zo,n stel. 30+ kids, en de moeder is er iedere dag, doet het huishouden en past op de kinderen. Ik snap dat niet, je wilt toch je eigen leven?

Samiyah schreef:

Ik heb hier ook ervaring mee. M'n ex was 23 toen ik met hem kreeg en echt een ontzettend moederskindje. Ze kocht zelfs z'n broeken nog en bemoeide zich overal mee. Zijn moeder mocht mij ook niet (ik pakte haar zoon van haar af) en zijn vader later ook niet. Zo is het ooit eens ontzettend uit de hand gelopen met ruzie, niet lang daarna ging het ook uit.

Echt, wat een verademing was dat. Het idee dat ik die ouders nooit meer hoefde te zien luchtte me zo op. Had ook echt spijt dat ik niet eerder gegaan was. Dat soort mannen veranderen niet...

Ik zou lekker voor jezelf kiezen als ik jou was.

poetser schreef:

Mijn ex is 37 jaar en dankzij zijn moeder zijn we meermaals uit elkaar geweest. Was er iets belangrijks? Ik hoorde het vaak van zijn moeder, of ik vernam het als hij het via de telefoon aan haar vertelde. Zo viel er dagelijks wel iets voor. Als zijn moeder kwam zorgde ik ook vaak dat ik niet thuis was, het enige dat ze deed was mij zwart maken en hij sprak haar nooit tegen als hij wist dat het anders was als zij zei, kwam nooit voor mij op als ik verwijten kreeg doordat hij iets gedaan of gezegd had (bijv even wachten met de afwas enzv), de kleren van de kinderen zijn nooit goed volgens haar, als het 20+ graden is verwijt ze mij dat ik de kinderen ziek maak omdat ze van mij zonder jas buiten mogen, allemaal van dat soort dingen. Nu we definitief uit elkaar zijn heeft ze het nog bonter gemaakt. Onze oudste zoon (geen bloedband met hem, maar wel officieel erkent) en zijn moeder komen niet overeen. De kleine(net 3 jaar) kan niks goed doen in haar ogen, zodra ze hem ziet begint ze schelden tegen hem en hem te straffen voor dingen waarvan ze hoort dat ik heb gezegd dat hij dat mag. Nu heeft ze mijn ex duidelijk gemaakt dat hij onze zoon dus moet laten vallen, omdat zij hem niet als familie accepteerd en dat ook nooit zal doen en hij staat in een tweestrijd, want ja zijn moeder is heilig voor hem.

Nee voor mij geen moederskindjes meer, heb het er helemaal mee gehad.