Geen idee hoe ik moet beginnen, geen idee waarom ik het hier neerschrijf, geen idee of ik mijn verhaal compleet en duidelijk ga krijgen .... maar misschien (hopelijk) leest iemand het die zich erin herkent of komt er wel een antwoord / oplossing voor hetgeen waarmee ik zit.
Sinds januari heb ik een nieuwe baas. Nieuwe bazen, nieuwe wetten en al snel merkte ik dat ik mij daar niet goed bij voelde. Ik ga niet in detail treden, maar ik was absoluut niet akkoord met beslissingen die werden genomen (en die ik dan moest doorbrieven naar het team => verantwoordelijke functie) waardoor ik steeds minder graag ging werken. Dit resulteerde in enorm veel stress, huilbuien voordat ik naar het werk moest vertrekken en misselijk zijn. Momenteel zijn er gesprekken bezig om mij weer gewoon deel van het team te maken, en dus geen verantwoordelijke meer, om die stress te verminderen.
Daarnaast heb ik een vriend die heel veel werkt. Dit komt erop neer dat ik naast mijn fulltime job, ook een fulltime huishouden moet regelen (eerlijk is eerlijk, hij doet absoluut niets in het huishouden). Ik werk 36 uur per week, hij bijna 80 uur dus ik vind het ook niet meer dan logisch dat ik het huishouden op mij neem. Alleen ... wordt het mij de laatste tijd regelmatig teveel en zie ik er geen einde meer aan.
Tevens krijg ik soms het gevoel dat mijn leven op de tweede plek komt. Vriendlief is zelfstandige en de zaak komt voor alles en iedereen. Regelmatig ga ik mee naar evenementen, werkgerelateerde zaken, ... waar hij aanwezig moet zijn. Dit omdat het voor mij lichtelijk een sociale verplichting is, maar ook omdat ik hem anders bijna nooit zie. Het zorgt ervoor dat ik regelmatig plannen van mijzelf (paardrijles, ...) moet uitstellen of afzeggen of dat er gewoon de tijd niet voor is.
Tot slot voel ik mij de laatste tijd enorm onzeker. Ik voel mij niet meer mooi of aantrekkelijk, ik ben voortdurend bang dat mijn vriend mij zal verlaten, ik laat een lampje aan om te slapen door de schrik voor het donker, ik reageer enorm jaloers wanneer mijn vriend met een andere vrouw praat, ...
Al deze stress zorgt uiteraard voor een hoop lichamelijke klachten:
- Veel sneller ziek dan normaal.
- Voortdurende geblokkeerde nek en rug.
- Misselijk zijn.
- Buikpijn.
- Huilbuien.
- Mij ergeren aan alles en iedereen.
- Niet meer zo goedlachs en vriendelijk zijn als ik altijd was.
Zoals ik al startte met mijn verhaal is dit allemaal rond eind januari / begin februari begonnen, maar is het steeds erger geworden en zie ik het momenteel niet meer zitten ...
Om wel even duidelijk te stellen: Mijn vriend weet hiervan, hij kent het hele verhaal en is fantastisch in mijn troosten en geruststellen. We hebben ook absoluut geen slechte relatie (integendeel) en mijn schrik om uit elkaar te gaan heeft geen gegronde reden.
Bedankt als je het al allemaal hebt willen lezen! En als je wilt reageren of een vraag stellen, graag