Geplaatst Het begon al op de middelbare school, ben hier nogal gepest en had een rottijd, heb hierdoor veel gespijbeld en heb dus mijn middelbare school niet afgemaakt. Daarna ben ik naar het MBO gegaan en ben een opleiding gaan volgen die me in eerste instantie best heel leuk leek. Helaas ging het ook hier weer mis ik was laks, spijbelde weer veel en ben na een jaar gestopt. Heb toen wel een opleiding ontdekt die ik echt leuk vond en ben die dan ook gaan volgen. Het eerste jaar begon best aardig, ik voelde me beter op die opleiding, maar het structureel spijbelen was nog steeds aan de orde. Ik heb het eerste jaar dan ook niet gehaald en moest die over doen. Dat heb ik gedaan en toen ging het gelukkig een heel stuk beter tot en met het 2e jaar. Dit mede omdat er een duidelijke structuur aanwezig was en ik goed wist waar ik aan toe was. Het 3e jaar was weer drama, ineens was het zelfstudie geworden. We moesten ons 's morgens en 's middags melden en voor de rest moest ik het maar uitzoeken had ik het idee. Het spijbelen kwam weer terug en toen ben ik zelfs van school af getrapt omdat ik te weinig aanwezig was.
Voor mijn ouders was dit de druppel en van hun mocht ik niet meer paardrijden, de grootste straf die er bestond, want bij de paarden voelde ik me fijn. Ik moest van mijn moeder werk zoeken en kon gelukkig een baantje krijgen op een handelstal, zo gehaaid was ik dan ook wel weer
In die periode leerde ik ook mijn toenmalige vriend kennen die aan de andere kant van het land woonde. Mijn school deed heel moeilijk om me voor het volgende jaar weer aan te nemen (ik zou allerlei psychische tests moeten ondergaan) en toen hebben we besloten om te gaan samenwonen zodat ik mijn opleiding in een andere stad af kon maken.
Dit ging toen een heel stuk beter, deze school had veel meer een stok achter de deur en de stages waren zo verspreid dat ik elke week zowel stage als school had. Voor mij een ideale combinatie, want ik ben veel meer een praktijkmens.
Na krap 2 jaar ging die relatie over en was ik nog niet klaar met mijn opleiding (ook hier was ik eigenlijk best vaak afwezig en heb daardoor 1 periode niet gehaald), toen heb ik een kamer gezocht en ben ik zodra mijn opleiding af was weer naar huis vertrokken.
Binnen no time had ik een baan, fulltime om het lab. Veel beter dan dit kon het niet, net afgestudeerd en direct al aan het werk. Deze baan viel mij echter vrij zwaar, de werkdruk was hoog en had buiten mijn werk nog maar weinig energie voor andere dingen. Toen mijn contract er bijna opzat was ik uitgeblust en kwam ik met vage klachten thuis te zitten. Werd toen doorgestuurd naar een psycholoog en ik had volgens haar een burn-out. In totaal heb ik 5 maanden thuis gezeten, maar daar werd ik echt gek van en besloot om weer te gaan werken. Ik vond een ontzettende leuke baan en had het daar ook goed naar mijn zin. Hier heb ik echter ook een paar stomme dingen gedaan waardoor ik er na 2,5 jaar uit moest. Mijn wereld stortte in, ik baalde zo van mezelf dat ik het verpest had. Echter ga ik dan in een soort overlevingsstand, dus snel weer werk zoeken en vooral dóórgaan. Inmiddels werk ik weer 3 maanden in een andere functie die me totaal niet bevalt. In het begin was ik razend enthousiast en heb me zo ook de sollicitatieprocedure doorgebluft, ik heb namelijk helemaal geen opleiding voor deze baan. Per 1 mei zal ik weer werkloos zijn, dus ben nu weer druk op zoek. Nu wél weer een baan op het lab, ben er wel achter dat dat iig een stuk beter bij mij past.
Nou, dat was een beetje de geschiedenis, dan nu de punten waar ik nu zoal tegenaan loop...
Ik raak snel uitgekeken op alles, zo begin ik bijvoorbeeld goede moed en volledig enthousiast aan een sport, doe dat braaf een week of 4 en dan ben ik er al wel mee klaar mee en kan ik me er niet meer toe zetten.
Ook in het huishouden heb ik hier heel erg veel last van, ik ben gigantisch laks en als ik me voorneem om het netjes te houden lukt me dat welgeteld een week. Dan verslonst alles weer... Lijstjes maken heb ik geprobeerd, dan nog doe ik daarvan alleen de dingen die ik op dat moment "aankan" of zin in heb en lig de rest van de dag op de bank een filmpje te kijken oid. Ik ben echt een koningin in dingen uitstellen, zo ligt er al wel een maand lang strijkgoed om me te wachten. Draag nu gewoon de kleding die ik of niet hoef te strijken of ik koop gewoon wat nieuws
Ben dan ook gigantisch impulsief en impulsaankopen komen mij echt niet vreemd voor. Hoe vaak ik wel niet een instrument gekocht heb (gitaar voornamelijk) en me ingenomen heb om te leren spelen. En je raad het al, na een maand staat dat ding onaangeroerd in de kamer...Ik merk het ook in mijn relatie, we zijn nu een paar maanden verder en om heel eerlijk te zijn ben ik er al wel een beetje op uitgekeken. Mijn kriebels zijn weg, begin me te irriteren en ga zo maar door.
Begin meer en meer te denken dat er ergens iets niet goed zit in mijn hoofd, dat ik misschien wel één of andere stoornis heb ouzo... Misschien wel ADD?
Zo... dit was een mega lang verhaal, langer dan ik in mijn hoofd had, maar wel fijn dat ik het nu een keer getypt heb en er niet zelf alleen maar mee loop.
. Zo gek is je gedachtengang dus niet. Ik heb een heleboel trucjes bedacht om ermee om te kunnen gaan en voor het huishouden heb ik hulp zodat ik het steeds meer zelfstandig kan gaan doen, werkt best goed 
Dan morgenochtend maar even bellen, ben maandag vrij, dus hopelijk kan ik dan een afspraak krijgen 